My Control My Luffy

ตอนที่ 50 : เหมือนนกถูกหักปีก ฉันควรเดินต่อไปยังไง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มี.ค. 57

 

 

ถึงที่หมายแล้ว เพื่อความแน่ใจร่างสูงแอบส่องผ่านกระจกที่ประตูห้อง ข้างในนั้น เอสกำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้า ซึ่งเขาไม่รู้จัก เจ้าบ้านั่นเป็นใครกัน

“เอส”

“มัล...!? เฮ้!! ปล่อยฉันนะ!!

ไม่รู้ด้วยความหึงหรืออย่างไร ชายหนุ่มเข้าไปฉุดกระชากลากเอสออกไปจากที่นี่โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้หยิบเสื้อคลุมบนโต๊ะเลย โมเนะหันมองดอฟฟี่ด้วยสายตาตั้งคำถาม เขาพยักหน้าแล้วหยิบเสื้อส่งให้โมเนะไป

 

“อะไรของนายเนี่ย! ปล่อยฉันนะ!!

ออกมาถึงหน้าโรงพยาบาล เอสสะบัดมือออกจากพันธนาการ มองหน้ามัลโก้อย่างเดือดดาลพร้อมแยกเขี้ยวใส่ เขาไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลย ป่านนี้เขาน่าจะอยู่ในงานเลี้ยงแล้วไม่ใช่เหรอ?

“เป็นบ้าอะไรของนาย!?

“ทำไมไม่รีบไปงานเลี้ยง?”

“มันเรื่องของฉัน ไม่เห็นนายจะต้องเดือดร้อนเลยนี่?”

“เดือดร้อนสิ! ไม่คิดจะให้ฉันเห็นหน้านายเป็นครั้งสุดท้ายหน่อยเหรอ?”

เขาตีสีหน้าจริงจัง เขาไม่ชอบเอาซะเลย มันชวนหดหู่ และกดดัน เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้ามัลโก้ อย่างที่เคยบอก เขาเกลียดคำบอกลา เกลียดความเหงา ทั้งที่ตอนนี้เขาเหลือมัลโก้คนเดียวแท้ๆ อา...อยากร้องไห้ชะมัด

“...ไม่จำเป็น แค่ไม่กี่เดือนเอง ไม่ถึงกับตายหรอกน่า”

“เอส...นายพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม? นายอาจจะไม่เป็นไร แล้วฉันล่ะ? ....นายเคยรักฉันรึเปล่า?”

“......”

เจอคำถามนี้เอสถึงกับสะอึก นั่นสิ เขากำลังทำผิด เพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง จริงๆก็แค่กลัวจะเสียฟอร์มต่อหน้าครอบครัว ต่อหน้าลูกน้อง และอาจกลัวตัวเองจะทำให้ความลับถูกเปิดเผย

“...เข้าใจแล้ว ขอโทษที่ดึงตัวนายออกมานะเอส อีกสองเดือนค่อยเจอกัน”

อะไรนะ? จะไปแล้วเหรอ? เดี๋ยวสิ! บ้าเอ้ย!!

!?

ร่างสูงหันหลังและกำลังจะจากไป ช่วงเดียวกับที่แผ่นหลังของเขาได้รับแรงกระทบ อ้อมกอดจากแขนเล็กๆ และไออุ่นที่คิดว่าจะไม่ได้สัมผัสอีกแล้ว ความชื้นที่แผ่ขยายจนรู้สึกได้ นี่เจ้าเด็กเอาแต่ใจนั่นกำลังร้องไห้เหรอ?

“ขอโทษ...ขอโทษนะ ฉันไม่อยากจะร้องไห้ให้ใครเห็น...ฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าฉันยังเป็นเด็กอ่อนแอ”

“หึ ยอมพูดจนได้นะเด็กดื้อ...”

ร่างสูงพลิกตัวหันกลับมา จับข้อมือน้อยๆแยกออกจากกัน เจ้าเด็กเอสร้องไห้จริงๆ แถมตาแดงขี้มูกโป่งด้วย ยังเด็กอยู่จริงๆนั่นล่ะนะ น่ารักจัง

“ไหนบอกจะดูแลฉันไงเจ้าบ้า! แล้วที่ไปนี่หมายความว่าไง!!

“น่าๆ แค่สองเดือนเอง ไว้ฉันจะโทรศัพท์ส่งข้อความมาหา”

“จะบ้าเหรอ! เห็นแค่นั้นจะไปหายคิดถึงได้ยังไงเล่า!!

“ฮิๆ”

จากบรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับมาเป็นสีชมพูอีกครั้ง มัลโก้ฉีกยิ้มกว้างอย่างหยุดไม่ได้ แม้คนตรงหน้าจะร้องไห้ฟูมฟายใส่ก็เถอะ หน้าผากกว้างเลื่อนเข้าชนกัน สัมผัสถึงไอร้อนที่ชวนให้ใจเต้นแรง

“เป็นแฟนพี่ต้องอดทนสิ นะ? สองเดือนมันไวจะตายไป”

“อือ...เค้าจะพยายามก็ได้...คิดถึงเค้าบ้างนะ ไม่งั้นโกรธจริงด้วย”

“จ้าๆ”

บทสนทนาค่อยๆน้อยลงเรื่อยๆ เหลือเพียงสายตาที่ส่งความรู้สึกแก่กัน คนมือไวเชยคางเรียวขึ้น เผยอปากเลื่อนเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด...

“อะแฮ่ม!

มีเสียงแหลมเล็กกระแอมขึ้นขัดจังหวะ ที่ต้นเสียง โมเนะยืนเบือนหน้าแดงๆไปอีกทาง ในมือยังคงถือเสื้อคลุมของเอสไว้บนแฟ้มเอกสาร แน่นอน เธอรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไปขวางคอพวกเขา แต่ถ้าไม่ห้ามซะตอนนี้เธอคงได้เป็นลมไปตรงนี้แน่

 

 

ข้างล่างท่าทางสนุกกันดี ดอฟฟี่ฉีกยิ้มน้อยๆกับภาพที่เห็นผ่านทางระเบียง ทีนี้ก็หมดห่วงล่ะ นึกว่าจะเกิดเรื่องซะอีก

“มีเรื่องดีๆแน่ะลูฟี่ เพื่อนเธอท่าทางมีความสุขดีนะ...แล้วเมื่อไรฉันจะได้บอกรักเธอบ้างล่ะ?”

เขายิ้มและพูดคุยเหมือนกับว่าเด็กน้อยฟังเขาอยู่จริงๆ ถ้าเป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้ ตอนนี้เด็กน้อยคงกำลังยิ้มหน้าแดงอยู่บนเตียงนี้แน่ แต่ต้องรอเขาตื่นขึ้นมาก่อนล่ะนะ

!?

“.....”

!!! ลูฟี่!?

“... ? ....”

เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาในที่สุด ร่างสูงเพียงยืนตาโตด้วยความตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก คำพูดต่างๆไหลมาจุกที่คอจนไม่รู้จะพูดอะไรก่อนดี เด็กน้อยฉีกยิ้มจางๆให้เขา เตือนสติให้เขากดปุ่มที่หัวเตียงเรียกหมอมา

“ลูฟี่ ไม่เป็นไรนะ?”

“คุณช่วยผมเอาไว้เหรอ?”

“เอ่อ....เปล่า ฉันมารู้อีกทีตอนที่เธออยู่โรงพยาบาล ขอโทษนะ ฉันนี่แย่จริงๆ”

“ไม่เป็นไร ช่างเถอะ ก็ผมรอดแล้วนี่นา”

“....”

ร่างสูงปรี่เข้าไปกอบกุมมือน้อยๆเอาไว้ เขาลืมวิธีหุบยิ้มไปแล้วสิตอนนี้ ดีใจเหลือเกิน ลูฟี่ ในที่สุดเธอก็ฟื้นขึ้นมา!!

“ขอโทษครับ ขอหมอตรวจหน่อย ช่วยถอยออกไปก่อนครับ”

ลอว์และทีมแพทย์ให้การดูแลเด็กน้อยเป็นอย่างดี เด็กน้อยพูดคุยกับคุณด้วยน้ำเสียงร่าเริงและไม่เคยขาดรอยยิ้มสดใสไปแม้แต่นาทีเดียว ถึงจะยังมึนเพราะ แต่เขาก็แข็งแรง และโต้ตอบได้มาก  

“เอาล่ะ อาการทั่วไปปกติดี ถึงเวลาพูดว่า ดีใจที่นายลืมตาซะที เราเป็นห่วงกันแทบแย่”

“? นี่ผมหลับไปนายขนาดนั้นเลยเหรอครับหมอ?”

“ใช่ นายหลับไปเกือบอาทิตย์ได้...โอ้!? ได้เวลาทำงานต่อแล้ว ฉันต้องไปล่ะ ไว้จะโทรหาทุกคนพรุ่งนี้”

ลอว์เปิดโอกาสให้อย่างรู้กัน จึงพาทีมแพทย์ของเขาออกไปจากห้อง ดอฟฟี่กระแอมแก้เขินก่อนจะเข้าไปทักทายคนที่ทิ้งให้ใจหายอยู่เป็นอาทิตย์ เปิดน้ำรินใส่แก้ว ยกมาให้เด็กน้อยพลางไถ่ถามพอทักทาย

“ไงลูฟี่ รู้สึกยังไงบ้าง?”

“ยังมึนหัวอยู่นิดหน่อยครับ แต่รวมๆแล้วไม่เป็นไร”

“เพื่อนเธอแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมไม่ขาดเลยนะรู้ไหม? ถ้าเขารู้ข่าวต้องดีใจมากแน่ๆ”

“....”

เหมือนเขาจะพูดอะไรผิดไป เด็กน้อยนิ่งเงียบไปเฉยๆ มองเขาด้วยดวงตาที่สงสัยอย่างมาก ซึ่งทำให้เขากลับมาประมวลความคิดว่าพูดอะไรผิดไปจริงๆรึเปล่า แต่ไม่นานเขาก็ได้คำตอบที่ออกมาจากปากของเด็กน้อยเอง

“คุณลุงพูดอะไรน่ะ? ผมไม่เคยมีเพื่อนที่ไหนนะครับ?”

“...เอ๋? ก็พวกเขาบอกว่าเป็นเพื่อนเธอ พี่สาวเธอก็รู้จัก”

“ผมไม่มีพี่สาวนะครับ ผมลูกคนเดียว นี่คุณลุงเป็นใครกันแน่เนี่ย? เอาแต่พูดเรื่องแปลกๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ?”

เด็กน้อยเริ่มคิ้วขมวดอย่างมีน้ำโห แต่เดี๋ยวนะ? อะไรกัน พูดอย่างกับว่า ไม่มีของพวกนั้นอยู่ในความทรงจำงั้นแหละ ลูฟี่คนนี้ ใช่คนเดิมจริงๆนะเหรอ?

……………………

…………………………………

“เอาล่ะ มองมาที่หมอนะ...เธอชื่ออะไร?”

“มังกี้ ดี ลูฟี่”

“ที่อยู่ล่ะ?”

“คฤหาสน์ตะวัน”

“อยู่กับใคร?”

“พ่อกับแม่ “

“.....”

เห็นท่าไม่ดีเลยให้ลอว์กลับเข้ามาดูอีกครั้ง เช่นเดียวกับโมเนะที่ขึ้นมาข้างบนพอดี และได้เห็นท่าทีแปลกตาของเจ้านายของเธอก็อดสงสัยไม่ได้

“ดอฟฟี่ เกิดอะไรขึ้นกันคะ?”

“ฉันไม่รู้....เขาไม่เหมือนเดิม”

“?”

 

“เอาล่ะคำถามสุดท้าย เธอจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ได้บ้างไหม?”

“เอ่อ...เมื่อคืนแม่ให้ผมรีบเข้านอน จะได้ไปซื้อของขวัญกันตอนเช้า สำหรับวันเกิดอายุ 11 ของผม แต่ผมเล่นไม่ระวัง ตกลงไปในสระน้ำ ตื่นมาอีกทีผมก็มาอยู่โรงพยาบาลนี่แล้วล่ะครับ”

“.....โทษนะเด็กน้อย แต่เธอคงไม่ได้กลับบ้านไปฉลองวันเกิดแล้วล่ะ”

“เอ๋!? ทำไมล่ะครับ?”

“เพราะเธอยังไม่หายดี นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลไปก่อนนะ”

“อือ...เซ็งชะมัดเลย”

ลอว์เปิดประตูออกไปจากห้อง ใบหน้ายิ้มแย้มกับผู้ป่วยเมื่อครู่หายไป กลายเป็นตึงเครียดในชั่วพริบตา ดวงตาคมฉายจ้องไปที่โดฟลามิงโก้ ท่าทางเขาไม่พร้อมจะรับฟังเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย แต่อีกฝ่ายก็พยายามฝืนใจถามออกไป

“ลูฟี่ เป็นยังไงบ้าง”

“ทางด้านร่างกาย ดีเยี่ยม แต่สภาพความจำ ย่ำแย่ เขาจำได้แค่ เขาเป็นเด็กอายุสิบขวบที่กำลังจะจัดงานเลี้ยง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมานอนโรงพยาบาล”

“....”

“หมายความว่าเขาจำใครไม่ได้เลยเหรอคะ?”

“...ไม่นะ ฉันว่ามีอยู่คนหนึ่ง”

 

 

ลอว์บอกว่าเขาจะจัดการเอง ให้พวกดอฟฟี่กลับบ้านไปก่อน เพราะอีกเดี๋ยวก็จะหมดเวลาเยี่ยมแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่อาจหยุดความคิด ที่เข้ามารุมสมองตอนนี้ได้ก็ตาม

 

ได้เวลากลับแล้ว แต่ดอฟฟี่ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะสามารถขับรถได้ สติเขาไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าที่ควรเลย ถ้าเธอเป็นเขาก็คงจะรู้สึกช็อคเช่นกัน คนที่เฝ้ารอคอยมาตลอดกลับจำเขาไม่ได้ มันไม่ต่างอะไรกับคนไม่รู้ จักกันเลยนะสิ

“ดอฟฟี่?”

“ฉันยังไหว...ขอบใจโมเนะ”

“คุณต้องพักผ่อนแล้วล่ะค่ะ คืนนี้ทานยานอนหลับซะ แล้วก็เข้านอนซะนะ”

“ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยนี่นา”

“ต้องสิคะ เพราะฉันคิดว่าคืนนี้...ให้ตายยังไง คุณก็หลับไม่ลงหรอก”

“...”

เขายิ้มเยาะอย่างนึกขัน ลูกน้องคนนี้เดาใจเขาถูกไปซะหมด นั่นสิ หลังจากที่คืนนี้ผ่านไปแล้ว ทุกอย่างจะดำเนินต่อไปยังไงนะ?

 

 

*****************************

 

“ไงลูฟี่...ฉันชื่อโรบินนะจ๊ะ...”

“ฉันชื่อนามิจ๊ะ”

“ฉันชื่อคิดนะ ของฝากตัวด้วย”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับทุกคน ผมชื่อลูฟี่ครับ”

เด็กน้อยจำใครไม่ได้เลยจริงๆ เหมือนทุกอย่างต้องเริ่มสร้างใหม่ทั้งหมด ทั้งความรัก ทั้งความสัมพันธ์ แล้วการใช่ชีวิตอย่างที่ผ่านมา ตอนนี้ได้แต่รอให้คนที่รู้เรื่องทุกอย่างกลับมาก็เท่านั่น และดูท่าทางเขาจะเป็นคนเดียวที่ลูฟี่จำได้อีกด้วย

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นมากรึยัง?”

“กลัวรึเปล่าจ๊ะ? ต้องนอนโรงพยาบาลนานๆแบบนี้”

“ผมเริ่มชินแล้วล่ะครับ ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ”

“งั้นก็ดีแล้ว จะได้ออกจากโรงพยาบาลไวๆเนอะ?”

“อื้อ!

เด็กน้อยกลับมายิ้มร่า เป็นลูฟี่เหมือนปกติที่ไม่ปกติ เด็กน้อยกวาดมองไปรอบๆห้อง คงกำลังหาอะไรอยู่แน่ๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไรอยู่

“มีอะไรเหรอจ๊ะ?”

“คุณลุงคนนั้นไม่มาเหรอครับ”

!? …… ลุงคนไหนจ๊ะ?

“คนที่ตัวสูง ผมสั้นๆ สีเหลืองอ่อน เขาใส่แว่นตาประหลาดๆด้วยแหละ”

“หมายถึงดอฟฟี่เหรอจ๊ะ? ทำไมเหรอ?”

“เปล่าครับ....ผมรู้สึกแปลกๆที่เขาไม่อยู่ เมื่อคืนผมพูดจาไม่ดีกับเขาด้วย เขาต้องเกลียดผมแน่ๆเลย”

“ถ้าเขาเกลียดเธอลง โลกนี้คงจะแตกแน่”

“ทำไมละครับ?”

“คุณลุงที่เธอพูดถึงน่ะ รักเธอจะตายไป ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อเธอด้วยล่ะ”

“หือ? คนๆนั้นนะเหรอ?”

เด็กน้อยก้มหน้างุด คิ้วโค้งๆนั่นขมวดเข้าหากัน เรียวปากหวานเบ้บิดผิดรูป ดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน จะว่าไปก็ไม่เห็นดอฟฟี่แต่เช้าแล้ว จะเป็นอะไรรึเปล่านะ

 

********************************

 

“ตื่นนานแล้วเหรอ?”

? ไงเจ้าเข้ วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอ?”

“ไปมาแล้ว....วันนี้มิฮอว์คกลับบ้านได้แล้วด้วย...เรื่อง...แฟนของแก...”

“...เขาหายดีแล้ว นายไปเยี่ยมสิ ลูฟี่คงดีใจที่เจอนาย แต่คิดว่าเขาคงจำชื่อแกไม่ได้ แนะนำตัวด้วยแล้วกัน”

ดอฟฟี่ที่ลุกขึ้นมาแล้วรอบหนึ่ง ล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง ท่าทีสุดสบายที่แสดงออกนั่น ราวกับไม่รู้สึกรู้สา หรือกังวลอะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นเลย เขาเข้าใจว่ามันก็ดี เจ้าดอฟฟี่ไม่เครียดน่ะดีแล้วล่ะ แต่...มันกลับรู้สึกเจ็บ ที่เขาทำเป็นไม่สนใจมัน

“แล้วนายจะไม่ไปด้วยเหรอ? ลูฟี่เชียวนะ”

“ไปสิ ไป...แต่ขอเวลาฉันหน่อย ฉันยังไม่พร้อม...”

“แล้วเมื่อไรล่ะ?”

“...ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่นานหรอก ก็ฉันคิดถึงเขาใจจะขาดแล้วนี่นา”

“หึ....”

ได้ยินอย่างนั้นก็ค่อยโล่งหน่อย ดูเหมือนว่าจะยังเป็นหมาน้อยโดฟลามิงโก้ที่เชื่องกับลูฟี่คนเดียว แค่เจ้านายไม่อยู่เลยหงอยไปหน่อยเท่านั้น หายไวๆนะพวก

“อะ!? ... จะกลับแล้วเหรอคะนายท่าน?”

“อือ...ท่าทางมันจะไม่เป็นอะไรมาก แค่ซึมไปหน่อยเท่านั้น ดูแลมันด้วยนะโมเนะ”

“รับทราบค่ะ”

ได้เวลาไปประชุมแล้ว โมเนะจึงกลับเข้ามาที่ห้องของเจ้านายเพื่อปลุกเขาให้เตรียมตัวเข้าบริษัท แต่เธอได้สวนทางกับครอกโคไดล์ เพื่อนรักที่มาเยี่ยมดอฟฟี่ด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ทักทายกันตามระเบียบแล้ว เธอก็เดินเข้าไปด้านใน ซึ่งเจ้านายเธอกำลังแต่งตัวด้วยชุดสูทอย่างรู้หน้าที่

“สวัสดีค่ะนายท่าน เที่ยงนี้มีประชุมงบประมาณกับโกโต้ และ นาเฟลตาลีค่ะ”

“รับทราบแล้ว ขอเวลา 5 นาที”

“ค่ะ”

 

*******************************

 

“ว่าไงลูฟี่หลานปู่?”

“คุณปู่ครับ!!

“มานี่เลยเด็กดี ขอปู่กอดหน่อย!!

ในที่สุดเขาก็มา คนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในความทรงจำของลูฟี่ คนที่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

“คุณปู่ขอโทษนะครับ ไม่ได้จัดงานวันเกิดเลย”

“ช่างเถอะ ขอแค่หนูปลอดภัยก็พอ”

“แล้วจากนี้จะเอายังไงล่ะคะ จะให้ลูฟี่ไปอยู่กับพวกเราอย่างเดิมไหม?”

“อือ...คงต้องเป็นอย่างนั้น ฉันจะไปอยู่ด้วย เกิดเรื่องอะไรจะได้ช่วยกันแก้ไข”

“ค่ะปู่ / นั่นสินะคะ”

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #418 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:47

    เศร้าเลยหนูฟี่ความจำเสื่อม

    #418
    0
  2. #302 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 13:20
    ฟี่น้อยยยยยยยย ลืมป๋าโดซะงั้น น่าสงสารอ่า หายเรวๆน้าาา
    #302
    0
  3. #203 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 00:32
    กรี้ดดดด ! ลูฟี่ความทรงจำหายไป TTOTT
    #203
    0