My Control My Luffy

ตอนที่ 6 : in school

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 ก.พ. 57

เมื่อมาถึงวันที่รอคอย กลับกลายเป็นให้อุซบขนของมานอนที่ห้องของลูฟี่แทน ทั้งสองลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปทานอาหารเช้าข้างล่าง ซึ่งพี่สาวได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

“รีบกินเข้าล่ะ เดี๋ยวจะสายเอานะ”

“ครับ!!

นามิพูดเปรยๆไปงั้นแหละ เพราะแค่ไม่กี่นาที เจ้าน้องชายก็กินซะจานสะอาดเกลี้ยง โดยที่อีกคนไม่ทันเริ่มขยับซักนิด

“นามิขอเพิ่มหน่อยสิ”

“ไปตักเอาเองสิยะ!

“ฮิๆ เอามาให้ฉันนี่มา”

เพราะเดี๋ยวจะถูกโกรธ โรบินจึงรับจานเดินไปตักให้เอง เล่นทีเผลอ ลูฟี่เอื้อมส้อมไปที่จานของโรบิน แต่นามิที่รู้ทันรีบตีมือเจ้าตัวยุ่งตามด้วยหยิกใบหูแข็งๆเป็นการสั่งสอน

“โอ๊ยๆ ขอโทษครับ!

“ทีหลังจะทำอีกไหม?”

“ไม่ทำแล้วก๊าบ!!

แค่กินข้าวเช้าก็ทำเอาสายซะแล้ว พวกเขาจึงรีบคว้าของจำเป็นขึ้นนั่งบนรถแล้วบึ่งออกไปให้ทัน นามิขับรถมาส่งหน้าโรงเรียนแล้วกลับรถขับออกไปทำงาน โดยใช้เวลาไม่เท่าไร ราวกับเซียนรถแข่งมาเอง

“ไปเร็วลูฟี่ ฉันจะพานายไปที่ห้องเรียนนะ ไปรู้จักเพื่อนของฉันไง”

“เอ๋? แต่ว่าโรบิน...”

“ไปเถอะจ๊ะ เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง”

ท่ามกลางหมู่นักเรียนที่เดินเข้ามา หญิงสาวชุดสูทสีดำรัดรูปดูเป็นเป้าสายตาเอามากๆ เธอได้แต่ยิ้มให้คนรอบข้างอย่างเป็นมิตร และถือโอกาสถามทางพวกเขาซะเลย

โรบิน ไปพบครูใหญ่ที่ห้อง แจ้งเรื่องการเข้าโรงเรียนของลูฟี่โดยอ้างว่า ยังหาโรงเรียนที่ถูกใจเขาไม่ได้ เลยอยากมาขอทดลองเรียนที่นี่ ด้วยหลักการพูดแบบนักธุรกิจ และไหวพริบของเธอ ทำให้ได้รับความไว้วางใจอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้โรบิน จึงฝากอุซบดูแลน้องชายให้จนกว่าจะเลิกเรียน และให้เบอร์ติดต่อเอาไว้เผื่อฉุกเฉิน เมื่อเธอจากไปก็ได้แต่หวังว่า ลูฟี่จะไม่ก่อเรื่อง ตั้งแต่เข้าเรียนวันแรก

 

“สวัสดีลูฟี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“อื้อ ฝากตัวด้วยนะ!

ไม่ทันไรลูฟี่ก็ได้เพื่อนเพิ่มมากมาย ทุกคนท่าทางเป็นคนดีทั้งนั้น นั่นทำให้เขาดีใจมาก แต่คุยกันได้ไม่นานเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น ลูฟี่ที่ไม่อยากเรียนจึงขอตัวออกไปเดินข้างนอก แม้อุซบจะเตือนอย่างเป็นห่วงกลัวจะมีคนจับได้ แต่ให้ตายก็ไม่อยากเรียนอยู่ดีนั่นล่ะนะ

 

ลูฟี่เดินหาที่ซ่อนตัวจากครูที่เดินตรวจรอบโรงเรียน เดินมาไกลพอสมควร ตรงด้านหลังโรงเรียนเป็นอาคารกีฬาที่ไม่ค่อยมีใครมา เด็กน้อยจึงหาที่นั่งกินข้าวกล่องฝีมือพี่สาวสบายใจ

“เอ๋? ไม่อิ่มเลยแหะ” ลูฟี่วนช้อนไปในกลล่องข้าวที่ว่างเปล่า กวาดข้าวจนสะอาดแต่ก็ยังไม่อิ่มอยู่ดีนั่นล่ะ

ลูฟี่เก็บกล่องข้าวเข้ากระเป๋าเพราะคิดว่าทำแบบนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ เลยลองเดินหาตู้กดน้ำแถวๆนี้ โรงยิมน่าจะมีบ้างล่ะนะ อย่างน้อยน้ำผลไม้คงจะทำให้อิ่มขึ้น

“หือ? แหวะ! แค่กๆๆ”

กลิ่นควันในอากาศลอยเข้าจมูกเต็มๆ เด็กน้อยเลยสำลักออกมา แล้วรีบอุดจมูกตามสัญชาตญาณ แล้ววิ่งไปที่ต้นควันขนาดใหญ่เพราะคิดว่าอาจจะมีไฟไหม้ก็ได้ แต่ทว่ากลับเจอแค่คนเป่าควันทำลายสิ่งแวดล้อมเท่านั้น

“นี่นาย! ทำแบบนี้มันไม่ดีนะ!!

“เห้ย!!?”

ลูฟี่ตะโกนใส่ชายตรงหน้าออกไปทันที อีกฝ่ายได้ยินเสียงนั้นก็พุ่งเข้าใส่ ปิดปากตัวเล็กไว้ทันที แล้วลากกลับเข้าไปหลังตึกเพื่อซ่อนตัว

“อื้อ!!!

“อย่าดิ้นสิ! คงไม่คิดจะเอาเรื่องนี่ไปบอกทางโรงเรียนใช่ไหม?”

“อื้อ! อือ!! (ปล่อยนะ!!)”

“อ๊ะ!? ปล่อยแล้วๆ อย่าส่งเสียงนะ”

เพราะยอมปล่อยดีๆ เด็กน้อยเลยยอมดีตอบ เมื่อได้รับการปล่อยตัวก็ปิดปากเงียบสนิท

“เมื่อกี้ขอโทษนะ โรงเรียนนี้มีกฎว่าห้ามสูบบุหรี่น่ะ ฉันเองก็เป็นอาจารย์จะทำเรื่องแบบนี้ก็ไม่ดีใช่ไหมล่ะ?”

“งั้นเองเหรอ เข้าใจแล้วล่ะ จะไม่บอกใครก็แล้วกันนะ”

เด็กน้อยยิ้มให้กับคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ดูเป็นยิ้มที่จริงใจอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เพิ่งพบกัน เหมือนกับสนิทกันไปแล้วอย่างงั้นแหละ

“ว่าแต่  ม.อะไร นายอยู่ห้องไหนเหรอ?”

“เอ่อ...ไม่มี ฉันไม่มีห้องหรอกนะ จริงๆก็ไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้ด้วย”

“เอ๋!? ไม่จริงน่า? คนนอกไม่น่าจะเข้ามาได้เลยนี่ โกหกรึเปล่า?”

“ไม่ได้โกหกนะ! ฉันไม่เคยโกหก!!

“อะ อื้อ ไม่ก็ไม่...”

อะไรกันท่าทางน่ารักอย่างกับเด็กผู้หญิงนั่นน่ะ ทำไมถึงได้ดูบริสุทธิ์แบบนี้ล่ะ หรือว่าถูกเลี้ยงมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่รู้จักความลำบากกันนะ?

“นี่ นายชื่ออะไรเหรอ?”

“เอ๋?”

“ฉันมาที่นี่เพื่อหาเพื่อนเพิ่มน่ะ ฉันชื่อลูฟี่นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ถ้าจะหาเพื่อน หาในอินเทอร์เนตหรือขอเบอร์โทรคุยกันก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องมาโรงเรียนเลย”

“... หา? ...” เด็กน้อยทำตาโต

“นี่หรือว่านาย....ไม่รู้จัก”

“อื้อ! มันคืออะไรเหรอ? ช่างเถอะ นายยังไม่บอกชื่อฉันเลยนะ”

“เอ่อ...นั่นสินะ ฉันชื่อ ลอว์ เป็นครูประจำห้องพยาบาล”

สำเร็จแล้ว ฉันได้เพื่อนเพิ่มแล้วล่ะ ถึงจะดูแก่กว่าฉันหลายปี แต่เพื่อนน่ะไม่แบ่งอายุซะหน่อยนี่นะ โอ๊ะ....นี่ฉัน.....

“ลืมไปเลย กำลังหาตู้กดน้ำอยู่นี่นา ไปนะ”

“เดี๋ยวสิ! ฉันไปด้วย”

เขาวิ่งตามเด็กน้อยที่เดินไปจนทัน คว้ามือเล็กๆนั่นไว้เพื่อรั้งให้หยุดเดิน ลูฟี่หันกลับไปตามคาด สีหน้าที่ดูออกง่ายนั้นบ่งบอกถึงความสงสัย

“อะไรกัน นายเองก็หิวเหมือนกันเหรอ?”

“ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันรู้จักทางดีกว่านาย เลยจะนำทางให้ต่างหากล่ะ”

“งั้นหรอกเหรอ? ขอบใจนะ!

เด็กน้อยยอมเดินตามคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกอย่างไว้วางใจ ถ้าโดนหลอกไปจะทำยังไง ไม่คิดบ้างหรือไง? ทำไมถึงมีบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกว่า จะปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้กันนะ? เป็นห่วงจัง

 

 

“เอ้า!

ลอว์ยื่นน้ำส้มขวดใหญ่ให้ ส่วนของตนเองเป็นกาแฟกระป๋องธรรมดา เจ้าตัวเล็กเปิดดื่มรวดเดียวอย่างกับลืมหายใจ ทั้งที่มันขนาดเกือบสองลิตรแท้ๆ

“อ๊า!!! อย่อยจังเลย!! แบบนี้ค่อยอิ่มขึ้นมาหน่อย”

“นายนี่สุดยอดเลยนะ”

“ก็นะ ว่าแต่ไม่เห็นต้องลำบากเลยนี่ ฉันไม่เอาเรื่องนายไปพูดหรอกน่า ไม่ต้องตามคุมก็ได้”

“เรื่องนั้น...”  ก็ใช่แต่แค่ส่วนหนึ่ง แต่ฉันตามมาเพราะรู้สึกว่าต้องตามมามากกว่า

 

กริ๊ง!!!!!!!!!!!!!!

“เปลี่ยนคาบแล้ว...”

“ต้องมีคนเดินเพ่นพ่านเยอะเลยสินะ มีคนเห็นก็แย่น่ะสิ”

เจ้าตัวเล็กเริ่มคิดหนัก ถ้ามีคนเห็นเขาต้องถามเซ้าซี้น่ารำคาญแน่ ซึ่งเขาก็ไม่ชอบเอาซะเลย คงต้องไปหาที่ซ่อนซักที่หนึ่งจนกว่าจะมีคนลงมาพักเที่ยงล่ะนะ

“งั้นไปห้องพยาบาลไหม ที่ซ่อนตัวอย่างดีเลยล่ะ”

“งั้นเหรอ? ตกลง ฝากด้วยนะ?”

เขาเดินตามเพื่อนใหม่ไปเพราะคิดว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ติดกับคนที่รู้จักเวลาของที่นี่เข้าไว้ เหลือแค่ทนอยู่เบื่อๆไปจนกว่าจะพักเที่ยงนั่นล่ะ

“ที่นี่ไง...”

ห้องกว้างสีขาวดูผ่อนคลาย เหมาะกับการพักผ่อนเอามากๆ แถมที่เตียงยังมีม่านบังแดดแบบนี้หลับลงได้แน่ ไม่มีใครรบกวนด้วย

“เอ๋? นี่หรือว่า...”

ลอว์มองเห็นความผิดปกติบางอย่างของที่นี่ เพราะเป็นคนดูแล ทุกอย่างจึงคุ้นตา แต่บรรยากาศแห่งความเปลี่ยนแปลงนี้ก็สามารถรับรู้ได้ในทันที

เขาเดินไปกระชากม่านให้ตรงเตียงเปิดออก เผยเตียงสีขาวที่มีใครบางคนนอนหลับอย่างสบายใจอยู่เงียบๆ

“ว่าแล้วเชียว นี่เธอ! โรโรโนอา! ทำไมไม่เข้าเรียนล่ะ!!

“หา?”

เจ้าของชื่อลืมตาขึ้นราวกับรู้ตัว แต่กลับตีสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ราวกับไม่รู้ความผิดของตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ? ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”

“ก็ประจำแหละ แต่ครั้งนี้มันไร้เหตุผลไปหน่อย เลยหนีมา”

“ไม่ดีนะ”

“เอ๋!!?”

อยู่ๆเด็กน้อยก็แทรกขึ้น ทำให้สายตาทั้งสองจับจ้องไปที่เดียว ดวงตากลมส่อแววจริงจัง จนทั้งสองพูดอะไรไม่ออก

“เวลาทะเลาะกัน ถึงจะไม่ชอบยังไงก็ห้ามหนีนะ เพราะมันจะยิ่งค้างคาแล้วไปกันใหญ่ ต้องรีบพูดให้รู้เรื่องจะได้เข้าใจกัน ถ้าต้องทะเลาะทุกครั้งที่เจอหน้าน่ะ มันไม่สนุกหรอกนะ”

หลังจากโดนร่ายยาวไปหนึ่งชุด ทั้งสองก็เริ่มเคลื่อนไหว คนที่ชื่อโรโรโนอา คลี่ยิ้มจางๆแล้วเด้งตัวขึ้นมานั่งบนเตียง ส่งยิ้มให้เด็กน้อยที่ไม่เคยพบกัน

“นั่นสินะ ถ้าเป็นลูกผู้ชาย จะหนีปัญหาไม่ได้ต้องหันหน้าเข้าหามัน”

“อื้อๆ เพราะงั้นกลับไปคุยกับเถอะนะ”

“งั้นเหรอ...นั่นสิ อาจารย์ ขอตัวก่อนนะครับ”

“เออ ตั้งใจเรียนนะ”

เข้าเดินออกไป แต่ไม่ทันพ้นประตูก็หันกลับมาข้างใน ส่งยิ้ม แล้วก็ถามขึ้น

“ฉันโรโรโนอา โซโล ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ฉันชื่อลูฟี่ฝากตัวด้วย”

“อือ เจอกันนะลูฟี่ นายเองก็เข้าเรียนซะนะ ไปล่ะ...”

“เอ่อ...ฉันไม่ได้เรียน...ช่างเถอะ”

ไม่ทันได้ตอบ เขาก็เดินไปซะแล้ว พูดยังไงก็คงไม่ได้ยิน เลยปล่อยมันตามน้ำไปแบบนั้น ขณะที่อาจารย์ผู้ใจดียื่นห่อขนมให้เด็กน้อย

“พูดได้ดีนี่นา เธอเองก็เป็นผู้ใหญ่เหมือนกันนะ”

“หนวกหูน่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ!!

“ยังไงก็เด็กว่าฉันล่ะน่า!!

อาจารย์หนุ่มขยี้เรือนผมนุ่มๆจนฟูด้วยความเอ็นดูและน่ารักของเด็กน้อย เจ้าตัวปัดมือนั่นออกแล้วเดินไปนั่งบนเตียงเงียบๆ

“ถ้าถึงพักเที่ยงก็เรียกด้วยนะ ไม่แน่ฉันอาจจะเบื่อจนหลับไปก็ได้”

“ได้สิ ตามสบายเลย”

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่เขากลับไม่ถูกขัดใจเลยตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เหมือนจะโดนตามใจมากไปด้วยซ้ำ เขาแบ่งขนมให้ ซื้อน้ำให้ เพราะอายุน้อยกว่าเหรอ? หรือเพราะเรื่องสูบบุหรี่กันนะ? ทั้งที่บอกไปว่าจะไม่พูดแล้วเชียว ไม่เชื่อใจกันเหรอ ช่างเถอะ...คิดไปก็...หนัก...สมอง...

“อ้าว? หลับซะแล้ว”

ไม่ทันขาดคำ เด็กน้อยก็หลับลงเหมือนเด็กนอนกลางวัน ก็อยู่บ้าน ได้แต่กิน นอน เล่น เฝ้าบ้าน มันเลยติดเป็นนิสัย อยู่ว่างเมื่อไรก็นอนทุกที แต่ว่า...

“เด็กน้อยเอ๊ย...อะไรจะ เด็ก และน่ารักแบบนี้กันนะ”

อาจารย์หนุ่มถอดรองเท้า ดึงผ้าขึ้นมาห่มๆให้ จัดท่านอนให้ดี

“อือ...”

เสียงร้องต่ำๆของเด็กน้อยดังลอดเข้าหูตอนที่กำลังประคองให้หนุนหมอน เขาเหลือบมองที่ต้นเสียงและได้พบว่า ใบหน้าพวกเขาใกล้กันมาก ใกล้จนเห็นชัดเจน ใบหน้านั่นขาวเนียนมาก ได้รูปสวยสุดๆ ริมฝีปากก็เล็กแถมยังดูชุ่มชื้น หมอนี่เป็นผู้ชายแน่เหรอ

ด้วยความสงสัยสุดขีด อาจารย์หนุ่มก็ส่อแววหื่นกาม ลูบคลำแถวๆหน้าอกเพื่อพิสูจน์ว่า ไม่ใช่ผู้หญิงปลอมตัวมาเหมือนในหนังหลายๆเรื่องสินะ สุดท้ายแล้วถึงหน้าอกจะแบนราบและมีกล้ามหน้าท้องนิดๆก็เถอะ แต่มันก็ยังไม่แน่ใจ แบบนี้เห็นทีจะต้อง ถอด!!!

“อือ...มาเล่นกันเถอะ...หิวข้าวจัง...แต่ก็อยากเล่น...”

“...”

เสียงจากเด็กน้อยดึงสติลอว์กลับมา นั่นสินะ นี่เขากำลังทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องอยู่นี่นา ทำไมถึงคิดสงสัยเด็กที่บริสุทธิ์และจริงใจแบบนี้กันล่ะ

“หลับฝันดีนะ เด็กน้อย”

เขาจูบเบาๆที่หน้าผาก ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับเด็กที่รู้จักแค่ชื่อเท่านั้น

 

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #374 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 17:20

    หมอนายดูหนังมากไปแล้วว

    #374
    0
  2. #279 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 09:48
    เกือบถอดแล้วงัยนั้น 5555 ลอว์ลูๆๆๆ เอ้ย ฟิคนี้ม่ะช่ายสินะ 555
    #279
    0
  3. #250 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 16:15
    ลอว์ลวนลามเด็กอ่ะ อย่ามาแตะลูฟี่น้อยนะ!! //โดนต่อย
    #250
    0
  4. #95 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 07:41
    ป๋าลอว์คะลวนลามเด็กตอนหลับนี่นาาาา //แบ่งบ้างจิ
    ลูฟี่น่ารัก น่ากอดมากกกกกกกกกกก
    #95
    0
  5. #7 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 21:06
    ลอว์ลูน่ารักจัง -/-
    #7
    0