My Control My Luffy

ตอนที่ 70 : So...what happen?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 เม.ย. 57

อัฒจรรย์เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย วันนี้วันสำคัญสำหรับโซโล เป็นการแข่งภาคฤดูหนาวที่ศูนย์กีฬาของโรงเรียนดัง เจ้าสามหน่อพากันหยุดเรียนเพื่อมาเชียร์เพื่อนรักโดยเฉพาะ

 

โซโลที่อยู่ระหว่างเตรียมตัวข้างสนาม บิดยืดกล้ามเนื้อ วอร์มอัพให้พร้อมก่อนจะสวมชุดนักกีฬา ร่างสูงถือโอกาสนี้มองไปรอบๆสนาม แน่นอนว่าเขากำลังมองหากลุ่มก้อนเพื่อนรักที่น่าจะนั่งอยู่ที่ไหนซักแห่ง จนได้เห็นกลุ่มคนบ้าจำนวนสามคนโบกมือไปมาและส่งเสียงเชียร์เต็มที่เลยโบกมือกลับด้วยรอยยิ้ม

 “โอ๊ะ!? เห็นพวกเราแล้วล่ะ โซโล!!

“สู้ๆนะ!!”

“อย่าให้แพ้นะเจ้าหัวเขียว!!

“เฮ้...ท่าทางเจ้านั่นจะพูดอะไรด้วย...”

“หือ?”

อุซปตาดี เห็นท่าทางโซโลดูแปลกไป อีกสองคนเลยลองสังเกตดูบ้าง ร่างสูงป้องปากด้วยมือข้างหนึ่งไว้แล้วพูดอะไรบางอย่างออกมาซึ่งเขาไม่ได้ยิน และจากระยะที่ไกลพอสมควรทำให้อ่านปากได้ยาก

 

สุดท้ายเสียงออดก็ดังขึ้นเพื่อให้นักกีฬาทุกคนเตรียมพร้อม โซโลและนักกีฬาคนอื่นๆหยิบชุดเกราะขึ้นสวมอย่างคล่องแคล่ว แต่ตอนที่กำลังจะสวมหมวก เขาเหลียวมองไปทางคนรักครั้งสุดท้าย ขยิบตาส่งให้ทำเอาสาวๆที่นั่งอยู่ด้านหลังใจละลายไปตามกัน แต่คนรักของเขากลับตอบรับด้วยการแลบลิ้นแบร่ ไม่รู้ไม่ชี้

 

ช่วงการแข่งนักกีฬาต้องการสมาธิสูงจึงพากันเงียบกริบตามมารยาท นักกีฬาบนสนามโค้งตัวทำความเคารพให้กัน ก่อนจะตั้งท่าพร้อม ปล่อยทุกอย่างดำดิ่งสู่ความตึงเครียด

 

ฝ่ายนั้นเปิดฉากรุก โดดพุ่งเขามากะเล็งที่หัวเพื่อคะแนนที่สูงลิบ โซโลก้มตัวอย่างว่องไว ฟาดเข้าที่ช่วงท้องจนเกิดเสียงดังและหันไปตั้งหลักอีกฝั่ง ด้วยท่าทีสง่างามนั้นเรียกเสียงกรี๊ดของสาวๆทั้งสนามได้ไม่น้อย

 

ฝ่ายนั้นกัดฟันกรอดด้วยความอิจฉาและเจ็บใจ ค่อยๆเดินวนคุมเชิงกันพอสมควร คราวนี้โซโลเป็นฝ่ายบุกบ้าง เขาหลอกล่อเหมือนจะตีที่ท้องให้คู่ต่อสู้ลดไม้ลงไปขวางแต่จริงๆแล้วเขาเล็งที่หัว จึงพลิกไม้ฟาดลงกลางเกราะสวมหัว

 

การแข่งขันจบลงด้วยด้วยคะแนนขาดลอยทั้งที่ยังไม่หมดเวลาแข่งขัน นักกีฬาโค้งให้กันตามมารยาทก่อนออกไป ร่างสูงกลับไปนั่งพักดื่มน้ำที่เก้าอี้ข้างสนาม คราวนี้ถึงตารุ่นพี่ออกไปแข่งบ้าง

“ทำได้ไม่เลวนี่ ต่อไปตาฉัน”

“พยายามเข้านะครับรุ่นพี่”

จะเริ่มแข่งขันในอีกสองนาที นักกีฬาที่จะลงรอบต่อไปเลยมารวมตัวกัน เจ้าสามหน่อวิ่งวนอัฒจรรย์มาทางฝั่งที่โซโลนั่งอยู่ ลูฟี่นั่งยองเกาะราวเหล็กเป็นลิงในสวนสัตว์อยู่ข้างๆอุซป เอ่ยเรียกโซโลออกไปกินข้าวกัน

“โทษนะลูฟี่ รออีกแค่ห้านาที แข่งชายเดี่ยวก็จะจบแล้วล่ะ”

“เอ๋? ออกไปตอนนี้ไม่ได้เหรอ?”

“ฉันสัญญากับรุ่นพี่เอาไว้ว่าจะออกไปพร้อมกันน่ะ”

“อะไรกัน?”

“รออีกหน่อยเถอะลูฟี่ เจ้านี่มันซื่อสัตย์และรักษาสัญญา ช่วยไม่ได้นะ”

ซันจิเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนราวเหล็กตรงหน้า เหลียวมองคนรักด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ใจ โซโลก้มหน้างุดเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นจากอาการใจเต้น ทำเกาจมูกกลบเกลื่อนความเขินอาย

 

รุ่นพี่คนนั้นฝีมือใช้ได้ สมชื่อปีศาจแห่งชมรม อาศัยความว่องไวประชิดตัวแล้วทำคะแนนคว้าชัยชนะมาได้ในพริบตา ไม่รู้คู่ต่อสู้ไม่ได้เรื่องหรือพี่แกเก่งเกินไปกันแน่ ชายคนนั้นเดินออกจากสนาม แล้วฝากที่เหลือให้กัปตันหญิงดูแลในการแข่งขันหญิงเดี่ยว และการแข่งทีม 5 คน

 

พวกเขาออกมานอกศูนย์กีฬา เดินวนหาที่นั่งกินข้าวสบายๆจนได้พบกับม้านั่งหินอ่อนใกล้ๆศูนย์กีฬา ลูฟี่และอุซปร่วมใจกันแกะห่อข้าวอย่างรวดเร็ว หยิบของตัวเองออกไปนั่งกินกันโดยไม่รอใคร หน้าที่บริการเลยตกไปอยู่ที่ซันจิ เขาหยิบกล่องข้าวส่งให้นักกีฬาสองคนก่อนจะหยิบของตัวเองทีหลังสุด

“เอ๊ะ? ชาไปไหนหมดล่ะ?”

“ตอนที่แข่งอยู่ลูฟี่ดื่มจนหมดแล้วนะสิ”

“ก็มันหิวนี่นา”

“งั้นลูฟี่ แกก็ไปซื้อน้ำมาซะดีๆ”

“ไม่เอาฉันยังไม่อิ่มนี่...อุซปนายไป”

“ไหงเป็นฉันล่ะฟระ!! อีกอย่างถ้าฉันไป แกก็แอบกินข้าวกล่องของฉันหมดนะสิ”

“ฮ่าๆๆๆ!! งั้นก็ไปกันทั้งสองคนเลยสิ ฉันจะนำทางให้”

รุ่นพี่เรียวมะหัวเราะชอบใจกับการทะเลาะเป็นเด็กอนุบาลนั่น ก่อนจะลุกขึ้นพาเจ้าสองหน่อไปยังตู้กดน้ำ เลยเหลือกันแค่สองคนวังเวง มันชวนให้ใจเต้นตึกตักผิดปกติ

“เฮ้”

“เหวอ!! อะ อะไรเหรอ?”

“ได้ดูฉันแข่งไหม?”

“หา? ดูสิ...ทำไม?”

“แล้วเป็นไงบ้าง?”

“มะ มันก็...งั้นๆแหละ”

ร่างบางทำปากแข็งไม่ยอมพูดไปตามจริง ทั้งที่ได้ดูแล้วทั้งทึ่งทั้งใจเต้นแรงแต่...ถ้าพูดไปเจ้าหัวเขียวนี่ต้องได้ใจแน่ แต่ยิ่งทำปากแข็งร่างสูงก็ยิ่งจับผิด ใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาใกล้กว่าเดิม เลิกคิ้วมองอย่างกับจะถามเขาว่า ไม่ใจเต้นเลยจริงๆนะเหรอ?

“อะ อะไรเล่า?”

“ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆเหรอ?”

ถามออกมาจนได้ ร่างบางยืนยันคำเดิมไป เบือนหน้าแดงก่ำไปทางอื่นอย่างไม่อยากสบตา มือหนาเลือนทาบลงบนมือเรียวเล็กทำให้เขารู้สึกถึงไออุ่นที่ถูกส่งมา ร่างเพรียวหันหน้ากลับไปสบตาด้วยความสงสัย ก่อนพบว่าร่างสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาเหลือเกิน

 

ริมฝีปากหนาประทับแผ่วเบา กดย้ำให้ล้ำลึกมากกว่าเดิม มือที่ยังว่างอยู่ยกขึ้นทาบบ่าแผงอกแกร่งไว้ ตอบรับจุมพิตนั่นช้าๆ ก่อนจะแยกออกจากกัน โซโลโอบตัวคนรักเข้ามากอดแน่น รู้สึกแย่นิดหน่อยที่ความพยายามไม่ได้ผลทั้งที่พยายามจะทำให้ซันจิประทับใจแท้ๆ

“โซโลปล่อยเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นกลับมานะ?”

“ฉันทำให้ผิดหวังรึเปล่า? ขอโทษนะ การแข่งครั้งหน้าจะพยายามให้มากกว่านี้”

“โซโล? ฉัน...ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ...จริงๆแล้วนายเท่มากเลยล่ะ แต่ฉัน....ฉันมันบ้าเอง ขอโทษนะ”

“เท่เหรอ? แล้วใจเต้นไหม?”

“เต้นสิ ตอนนี้ก็ยังเต้นตึกตักอยู่เลย”

สุดท้ายก็ยอมสารภาพออกมาจนได้ ร่างเล็กกอดตอบคนรักแน่น หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้กัน สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้แต่นั่งแอบจับมือกันใต้โต๊ะเพื่อหลบสายตาคนที่เดินผ่าน รอเจ้าสองหน่อที่หายหัวไปซื้อน้ำกลับมา

.................................

.......................................................

“โธ่ข้าวกล่องฉันเย็นชืดหมดแน่เลย!!”

“แกเองไม่ใช่เหรอที่แวะซื้อขนมในร้าน เราเลยกลับมาช้าแบบนี้นะ!!”

“ก็มันหิวนี่นา!!”

เจ้าสองหน่อทะเลาะแยกเขี้ยวขู่กันเป็นเด็กๆอีกรอบ ส่วนรุ่นพี่ก็เอาแต่หัวเราะชอบใจกับท่าทางน่ารักเป็นเด็กอนุบาลยักษ์นั่นเหมือนเดิม ทั้งที่ทั้งสองฝั่งหอบขวดน้ำ ลูฟี่กลับหอบห่อขนมที่เพิ่งซื้อมากลับไป

 

เมื่อกลับมาถึง รุ่นพี่กับอุซปก็ทำการแจกน้ำให้อีกสองคนที่นั่งอยู่ คนจมูกยาวรีบวิ่งกลับไปคว้าข้าวกล่องตัวเองตอนที่เจ้ามือยาวกำลังฉกไข่ม้วนไปกิน

“ให้ตายสิ เอาอีกแล้วนะลูฟี่!!

“ชิชิชิ นิดหน่อยเองน่า”

รุ่นพี่กลับมานั่งทานข้าวกล่องบ้าง จะได้กลับเข้าศูนย์กีฬาไปช่วยกัปตันสาวคุมเด็ก แต่ก่อนอื่นเพื่อทำความรู้จักกับหนุ่มน้อยน่ารักนามลูฟี่ เลยขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ แบ่งกับข้าวให้แทนคำทักทาย

“โอ๊ะ!? ขอบคุณครับ”

“กินจุเหมือนกันนะเรา? ปกติใครทำกับข้าวให้กินล่ะ?”

“พี่สาวครับ แต่ตอนนี้ทำกินเองแล้วล่ะ ถึงจะยังไม่อร่อยเท่าที่พี่ทำก็เถอะ”

“เหรอ? เก่งจังเลยนะ แล้วเธอมีแฟนรึยังล่ะ?”

“แฟนเหรอ? ใช่คนรักรึเปล่า?”

ประโยคที่เอ่ยถามนั้นทำเอาเพื่อนรักทั้งสามคนสะอึก ท่าทางรุ่นพี่กำลังจะจีบลูฟี่อยู่ แถมเจ้าตัวยังทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องอีก สงสัยพี่แกจะเล็งจีบเฉพาะคนที่ทำกับข้าวเป็นสินะ คราวก่อนก็ซันจิคราวนี้เป็นลูฟี่เหรอ?

“ก็ประมาณนั้นแหละ”

“ครับ มีแล้วล่ะ”

“....”

รุ่นพี่นิ่งไปครู่หนึ่ง อกหักดังเป๊าะอีกครั้งจากรุ่นน้องหน้าหวาน แต่ก็หาได้สนใจไม่ ร่างสูงหัวเราะร่าอย่างทำใจได้ภายในห้าวิ ก่อนจะเอ่ยถามถึงคนรักของลูฟี่ด้วยความข้องใจ

“ฮ่าๆๆ!! อกหักอีกแล้วสิเรา ว่าแต่เขาเป็นคนยังไงเหรอแฟนเธอน่ะ?”

“เป็นคนมุ่งมั่น ชอบแกล้ง ชอบทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ แต่บางครั้งก็ดูเป็นผู้ใหญ่และเดาใจผมถูกเสมอ”

“เป็นคนดีนี่นะ...เอาล่ะ ฉันกลับเข้าศูนย์กีฬาดีกว่า ขอบคุณสำหรับข้าวกล่องนะซันจิ”

“ไม่เป็นไรครับ”

ร่างสูงตัดสินใจเดินออกไปจากวงหลังทานข้าวหมดแล้ว ทั้งสามคนมองแผ่นหลังนั่นอย่างเข้าอกเข้าใจ ต่างจากใครอีกคนที่ตั้งหน้าตั้งตากินขนมปังต่อสบายใจ จะว่าไปพวกเขาไม่เคยได้เจอคนรักของลูฟี่เลยนี่นา อยากรู้เหมือนกันว่าเขาเป็นคนยังไง

“แอบไปคบกับใคร ไม่เห็นบอกเรามั้งเลยนะลูฟี่?”

“อ้าวเหรอ? โทษที”

ซันจิเริ่มเปิดประเด็น เจ้าตัวเล็กกระพริบตากลมๆมองเพื่อนรัก ลูฟี่เป็นคนซื่อคงไม่ปฏิเสธคำถามของเพื่อนรักแน่ ทั้งสามเลยพากันรุมถามในหลายเรื่องที่อยากรู้

“จะว่าไป...ลูฟี่เคยพูดถึงคนรักตอนที่ไปรับลูกด้วยนี่ เขาเป็นใครกันเหรอ?”

“อริเก่า...เขาเคยเป็นคนที่พี่ชายฉันเกลียดเอามากๆเลยล่ะ”

“เห? ลอว์นะเหรอ?”  อุซปอ้าปากเหวอ คนตัวเล็กยัดขนมปังเข้าปากและพยักหน้าช้าๆ

“อื้อ!”

“แล้วอย่างนั้นนายก็ยังจะคบกับเขาอีกเหรอ? ไม่กลัวลอว์โกรธรึไง?”

“ตอนที่รู้เรื่องลอว์ก็โกรธมากนั่นแหละ แต่เขาสัญญาไว้ว่าจะกลับตัวเพื่อฉัน ทุกคนก็เลยยอมรับ”

“กลับตัว? เขาเป็นนักเลงเหรอ?”  ซันจิพลิกตัวหันมาทางเพื่อนตัวน้อย ไถ่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“อือ...ก็ไม่เชิงหรอก แค่ทำเรื่องไม่ดีไว้เยอะน่ะ”

“เป็นพวกยากุซ่าหรือมาเฟียรึไง?”  โซโลเท้าคางถามด้วยสีหน้าข้องใจ

“เปล่า...เป็นนักธุรกิจนิสัยเสียคนนึง ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาไปทำอะไรมาบ้าง”

“แล้วคิดยังไง ถึงไปคบกับคนประเภทนั้น?”

“แค่คบสนุกๆน่ะ ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้จริงจังอะไรด้วย”

“แค่สนุกๆเหรอ? งั้นทำไมถึงเรียกว่าแฟนล่ะ?”

ท่าทางคำถามนี้จะเป็นสิ่งที่ทุกคนอยากรู้ เพื่อนรักทั้งสามยอมเงียบเพื่อรอคำตอบ คนตัวเล็กเลียครีมบนนิ้วแล้วเริ่มแกะขนมห่อใหม่ ใบหน้าหวานเงยมองฟ้าอย่างใช้ความคิดก่อนจะส่ายหน้าให้แทนคำตอบ

 “ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ตอนแรกก็ไม่ได้จริงจังอะไรเลย อยู่ๆเจ้านั่นก็โทรมาบอกคิดถึงฉัน บอกว่าขาดฉันไม่ได้ แล้วก็พูดว่าจะยอมกลับตัวเพื่อฉันด้วย เราก็เลยคบกันจริงจังขึ้นมา”

“แหม...ท่าทางเขาจะหลงนายเข้าเต็มๆเลยแฮะ มิน่าถึงได้ยอมกลับตัวเพื่อนาย”

โซโลกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเข้าอกเข้าใจ ซันจิพยักหน้าน้อยๆ เพราะทั้งสองเข้าใจดี ความรู้สึกที่อยากจะทำทุกวิถีทางให้ได้เคียงข้างคนที่รัก ความรู้สึกที่รักจนยอมให้ทุกอย่าง

 

ขณะที่กำลังคิดตาม โซโลกับซันจิก็มองตากันอย่างสื่อใจ ท่าทางอีกฝ่ายจะรู้สึกเหมือนตนเอง เข้าใจความรู้สึกที่รักจนแทบคลั่งตามที่ลูฟี่เล่า

“ฉันไม่คิดจะเปลี่ยนใจแล้วล่ะ ตอนนี้ความรักมันทำให้ฉันมองข้ามอดีตของเขาไปหมดแล้ว”

“ฉันเข้าใจ”

“เราเข้าใจลูฟี่ ยังไงก็ขอให้มีความสุขนะ”

“ขอบใจพวกนายมากนะ อ้อ! อย่าลืมไปงานแต่งฉันด้วยล่ะ”

“ได้เลย เมื่อไรล่ะ?”

“ยังไม่รู้หรอก แต่จะส่งการ์ดเชิญมาให้แน่ มาให้ได้นะ”

“แน่นอน”

เพื่อนรักส่งยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น ก่อนจะช่วยกันเก็บกล่องข้าวที่หมดเกลี้ยงแล้วเตรียมตัวกลับกัน พอได้ยินเรื่องแบบนี้แล้วใจมันกระชุ่มกระชวยดีจัง วันนี้ต้องกลับไปบอกรักแฟนซักหน่อยแล้ว

“ลูฟี่ ไม่ไปรับชูการ์เหรอ?”

“มิงโก้ไปรับแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวก็คงมาที่นี่ด้วย เรากำลังจะไปดูบ้านใหม่กันน่ะ”

“....”

สามหน่อมองตากันไปมาอย่างกับคุยกันด้วยโทรจิต สุดท้ายทุกคนก็มีความเห็นตรงกันว่าจะอยู่รอดูหน้าแฟนของลูฟี่ให้หายข้องใจ เลยแสร้งทำเป็นยืนส่งลูฟี่ที่หน้ารั้วโรงเรียน

 

รอไม่นานนักก็มีรถหรูคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าพวกเขา ประตูหลังเปิดออกช้าๆพร้อมด้วยเด็กสาวผมสีน้ำทะเลที่กระโดดออกมาทักทายพี่ชายทั้งหลายด้วยท่าทางดีใจ

“พวกพี่ชายสวัสดีค่ะ!”

“สวัสดีครับ ยังร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะชูการ์”

ทั้งสามเดินเข้าไปทักทายชูการ์อย่างสนิทสนมเหมือนทุกครั้งก่อนเสียงเปิดประตูรถจะดังขึ้นอีก คราวนี้ทุกคนจ้องนิ่งไปที่ประตูบานนั้น จนมันเผยร่างใครคนหนึ่งออกมา

 

ชายตัวสูงใหญ่แบบชาวตะวันตก เส้นผมสีบลอนทองตามแบบฝรั่งของแท้ สวมแว่นกันแดดทรงตาเหยี่ยวอย่างมีเอกลักษณ์ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ติดกระดุมคอ กางเกงทำงานสีน้ำตาลเข้มดูเป็นผู้ใหญ่

“โย่ว! พวกเธอคงเป็นเพื่อนของลูฟี่ ขอบใจที่ช่วยดูแลลูฟี่กับชูการ์ให้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“จริงสิ ฉันโดฟลามิงโก้ เรียกดอฟฟี่ก็ได้นะ”

“ปะป๊าๆ นี่พี่ซันจิ พี่โซโล แล้วก็พี่อุซปจมูกยาว!!

“ทำไมมีแต่ฉันที่ต่อท้ายล่ะชูการ์จัง? พี่ชาย เจ้านี่คิ้วม้วย ส่วนเจ้านี่หัวเขียวครับ”

“นี่!!”

“แก...อยากตายเหรออุซป!”

พอเสริมเข้าหน่อย เจ้าเพื่อนรักสองคนก็เตรียมรุมบาทาเจ้าจมูกยาวทันที สองสามีภรรยาหัวเราะร่ากับท่าทีตลกขำขันนั่น ก่อนจะต้องขอตัวไปทำธุระต่ออย่างน่าเสียดาย

“ก็ไม่เลวนะ”

“หน้าตาดี ดูเป็นผู้ใหญ่”

“ดูจากรถแล้วคงดูแลลูฟี่ได้สบายๆ”

ทั้งสามโบกมือลาเพื่อนตัวน้อยและเด็กสาวจนรถคันนั้นลับตาไปไกล พวกเขาเกาะกลุ่มกันคุยเรื่องคนรักของลูฟี่อยู่พักหนึ่ง ซึ่งเห็นแล้วก็วางใจได้ ผู้ชายคนนั้นคงทำให้เพื่อนรักของพวกเขามีความสุขได้แน่

 

อุซปแยกทางจากพวกโซโลเพื่อกลับไปยังร้านดอกไม้ของคายะ ทำให้เส้นทางนี้มีเพียงเขาสองคนอีกครั้ง โซโลปั่นจักรยานไปตามทางโล่งไม่รีบร้อน ส่วนซันจินั่งซ้อนแบบหันหลังมองเส้นทางที่เพิ่งแล่นผ่านมา ทำหน้าที่เป็นกระจกมองท้าย สองมือมีห่อกล่องข้าวที่ว่างเปล่าถืออยู่ด้วย แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร

 

เมื่อเดินทางมาได้ระยะหนึ่งโซโลก็หยุดรถกะทันหัน ซันจิเหลียวมองดูว่าเกิดอะไรขึ้นไม่แน่เขาอาจจะคิดว่าตัวเองหลงทางแล้วก็ได้ จะได้บอกทางต่อ แต่ร่างสูงกลับก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่าง

“โซโล?”

“เสร็จแล้ว!”

ร่างสูงบิดตัวหันมาข้างหลัง แย่งห่อข้าวจากมือซ้ายไปใส่ไว้ในตะกร้าหน้ารถ จับมือเรียวขึ้นมาระดับสายตา สวมแหวนที่ทำจากดอกไม้เข้าไปยังนิ้วนางข้างนั้น

 

ที่แท้ก็เด็ดดอกไม้ข้างทางมาทำแหวนของเล่น ร่างบางมองเครื่องประดับราคาถูกในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ดีใจ ตกใจ สงสัย มีความสุข ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด ได้แต่ยิ้มจางๆอย่างพอใจ

“ทำอะไรของนายเนี่ย?”

“ตอนนี้เรายังเรียนอยู่ เพราะงั้นฉันจะหมั้นนายไว้ก่อน ระหว่างนี้ห้ามนายับรักจากคนอื่นเด็ดขาด เข้าใจ?”

“หึ...ก็ได้เจ้าหัวเขียว แล้วอย่าลืมมาขอล่ะ”

ทั้งสองฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เพราะไม่คิดว่าอยู่ๆจะมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้น ดีใจ และเขินอายจนทำตัวไม่ถูกเลย ขอบใจนะโซโล ฉันรักนาย...และจะเป็น...ของนายคนเดียว....

 

......................................................

 

“โห!!”

“ว้าว!!”

เมื่อเปิดประตูเข้ามา สองแม่ลูกก็พากันวิ่งวุ่นด้วยความสนุกสนาน บ้านหลังน้อยที่ดูเรียบง่ายไม่จุกจิก มีเครื่องเรือนวางไว้ตามตำแหน่งต่างๆอย่างลงตัว

 

เมื่อเข้ามาก็จะเจอห้องนั่งเล่นซ้ายมือที่จัดแบบเรียบง่าย บนพื้นคือพรมสีแดงทรงกลมที่วางโซฟาทับไว้ หน้าโซฟาเป็นทีวีพลาสมาให้ครอบครัวได้บันเทิงกัน ด้านในสุดของห้องเป็นเตาผิง นับได้ว่าถอดแบบห้องนั่งเล่นขอคฤหาสน์ตะวันมาเลย แค่ขนาดเล็กกว่าหน่อย

 

ต่อจากชั้นล่าง สองแม่ลูกก็ขึ้นไปดูบนห้องนอนชั้นสอง

 

ห้องของชูการ์เป็นผนังสีขาวสบายตา มีเตียงนุ่มลายน่ารักพร้อมตุ๊กตา โต๊ะเขียนหนังสือใกล้หน้าต่าง ชั้นวางหนังสือ ตู้เสื้อผ้าแบบเป็นลิ้นชักสามชั้นสูงเทียมหัว โต๊ะเครื่องแป้งที่มีอุปกรณ์การแต่งตัวพอประมาณ ท่าทางเธอจะถูกใจมันอยู่ไม่น้อย

 

ฝั่งตรงข้ามคือห้องใหญ่ของคุณพ่อกับคุณแม่ มีเตียงคู่ลายทางสบายตา ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง ซึ่งของค่อนข้างน้อยกว่าห้องลูกสาว ผนังห้องเป็นสีเหลืองอ่อนที่ตัดกันอย่างลงตัวกับเครื่องเรือนไม้สีน้ำตาล

 

ทุกคนลงมาตามบันได เยื้องไปทางซ้ายคือประตูห้องน้ำ ซึ่งเป็นบานเลื่อนไม้แบบทึบ เมื่อเปิดเข้าไปจะเจอประตูห้องน้ำ และประตูห้องอาบน้ำที่แยกกัน

 

ประตูห้องอาบน้ำเป็นบานเลื่อนกระจกไข มองข้างในได้ไม่ชัด เมื่อเปิดเขาไปจะมีอ่างขนาดใหญ่อยู่ทางขวามือ ทางซ้ายเป็นฝักบัว สามารถปรับอุณหภูมิน้ำที่จะอาบได้ด้วย

 

สุดท้ายคือห้องครัวที่อยู่สุดทางเดิน มีโต๊ะทางข้าวอยู่กลางห้อง ตู้เย็นที่ว่างเปล่า เตาแก๊ส และเครื่องครัวพร้อมเสร็จสรรพ ทางขวามือมีระตูที่เชื่อมออกไปทางหลังบ้านด้วย ซึ่งตรงนั้นคือสนามหญ้าโล่งๆที่ดอฟฟี่ตกแต่งให้มันเป็นสวนดอกไม้ และปูแผ่นหินเป็นทางเดินออกไปหน้าบ้านด้วย

“ไงครับแม่ลูก ถูกใจไหม?”

“อื้อ!

“ชอบที่สุดเลยค่ะปะป๊า!!

ทั้งแม่ทั้งลูกสาวโดดกอดเขาด้วยความดีใจ เรียวปากหนาฉีกยิ้มให้พวกเขาพักหนึ่งก่อนจะจะเงียบไป สีหน้าครุ่นคิดหนักทำให้เด็กน้อยเป็นห่วง ดอฟฟี่ถอนใจยาวๆออกมา แม่ลูกจึงเริ่มไถ่ถามอย่างห่วงใย

“เป็นอะไรรึเปล่ามิงโก้?”

“เกิดอะไรขึ้นคะปะป๊า?”

“...มีปัญหานิดหน่อยน่ะ”

“ปัญหาอะไร? พวกเราพอจะช่วยได้ไหม?”

“ปัญหาก็คือ.....”

 

TBC.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #438 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 11:21

    คืออออ อะไรดอฟฟี่!!!

    #438
    0
  2. #310 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 18:38
    ฟี่น้อยจะแต่งงานละดิ งี้ฮาเร็มของฟี่น้อยกะม่ะมีละสิ 555 แต่บะคุ่กะแฮปปี้กันจุงเบยย ว่าแต่ป๋าโดเครียดรัยอ่า
    #310
    0
  3. วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:55
    ลูฟี่เสนห์แรงมากเลย><!!
    #277
    0
  4. #276 Hina_Sakura (@hina_sakura) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 07:55
    ปัญหานั้นคือยังเหลืองานแต่งใช่ไหมคะ?

    โอยยยย ตอนนี้ละลายกับคำว่าครอบครัวอีกแล้วววว>///<
    เสี่ยน่ารักมากมาย คุณภรรยากับลูกสาวก็น่าร๊ากกกกกกกกกกก
    เหล่าเพื่อนๆ เองก็ไฟเขียวแล้วด้วย พยายามกันเข้านะพวกนาย ..... เหมือนคู่ที่ช้าสุดจะเป็นโซซัน รึคิดไปเอง?5555
    #276
    0