สิบคราวิวาห์วอน

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 เกิดมาเป็นมังกรนิสัยเหมือนหนอนในดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

บทที่ ๕ เกิดมาเป็นมังกรนิสัยเหมือนหนอนในดิน

ฝนเทตัวลงมาก่อนรุ่งสาง ช่วยบรรเทาความร้อนในช่วงปลายคิมหันตฤดู คืนความชุ่มชื่นให้มวลบุปผชาติในสวนเรือนหลางหยางบานแย้มรับเช้าวันใหม่

ภายในห้องผนวกอักษร ชายหนุ่มเนื้อตัวเปลือยเปล่าใบหน้าหล่อเหลาคมสัน นอนตระกรองกอดร่างเน่งน้อยจากด้านหลังไว้อย่างหวงแหน คางเกยลงบนศีรษะหญิงสาว ปากหยักหนาดูคล้ายกำลังยิ้มอยู่เป็นอาจิณ

เสียงลมหายใจสองสายผ่อนหนักเบาสม่ำเสมอ ราวกับติดอยู่ในห้วงนิทราอันแสนไกล ทั้งคู่มาผล็อยหลับเอาตอนใกล้รุ่งสางด้วยความเหนื่อยอ่อน ฝ่ายที่ถูกวอนขอให้ช่วย บรรเทาทุกข์ตลอดทั้งคืน ไม่อาจฝืนกายอยู่ไล่เขาออกจากจวนก่อนมีใครเข้ามาพบเห็น

ชั่วเวลานกกระทาหางเหลืองบนกิ่งหลิวแดงขับขานบทเพลงจนจบ แว่วเสียงต่อล้อต่อเถียงนอกตัวเรือน ปลุกให้อู่ผานตื่นจากฝันอันยาวนาน ซึ่งปกติแล้วเขาเป็นคนประสาทสัมผัสเฉียบไวมักตื่นตัวตลอดเวลา แต่ครั้งนี้เขากลับอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลักสูดเอากลิ่นหอมจากพวงแก้มนวล พลางถูปลายคางบนไหล่มนออดอ้อนเหมือนเจ้าแมวน้อย แล้วทำท่าจะหลับต่ออีกหน ถ้าไม่ถูกความกังวลบางอย่างวาบผ่านเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว

ในฝัน...อู่ผานได้ยินเสียงตนตวาดไล่สตรีในหอบงกช และในฝันอีกเสี้ยวหนึ่งเหมือนมีใครสักคนส่งมอบตัวเขาให้สาวใช้...

ชายหนุ่มขยับเปลือกตา หูได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำแทบทะลุอก ชั่วขณะนั้นเขาจึงตัดสินใจชะโงกหน้าเพ่งพิศคนที่หลับอยู่เพื่อพิสูจน์ความจริง ทาบปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมข้างแก้มจนเห็นทุกอย่างเด่นชัด ใบหน้าเครียดขึงเปลี่ยนเป็นยิ้มน้อย ๆ ตามด้วยเสียงถอนหายใจแผ่วเบา

ผิวพรรณช่างห่างจากคำว่าขาวผ่อง ใจรึก็ด้านดำเกินสตรีใด ที่เห็นอยู่นี้ย่อมมิใช่ใครอื่นแน่

ถ้าหากมีคนล่วงรู้ความคิดของเขา ฮ่องเต้อู่ผานกลัวหลงพลาดนอนกับสตรีอื่นที่ตนไม่พึงใจ น่ากลัวว่าชีวิตทั้งชีวิตคงถูกบันทึกจารจำไว้จนชั่วลูกชั่วหลาน

เฮ้อ...เสียศักดิ์ศรีชะมัด ดูขัดต่อนิสัยร้าย ๆ ที่ตนมีมาแต่ต้น

ปากเหยียดตรงเย้ยหยันตัวเอง แต่กลับขยับแขนรั้งนางเข้ามาแนบชิดคลอเคล้าเคียงไหล่ หน้าคมเข้มค่อย ๆ แดงฉานลามจนถึงใบหู เมื่อความคิดย้อนนำให้เห็นภาพในค่ำคืนที่ผ่านมา...นางทำอะไรกับเขาไว้บ้าง

เขาเป็นบุรุษแล้วอย่างไร? ความรู้สึกยามถูกนางพรากความบริสุทธิ์ไปไม่เลวเลยทีเดียว

อู่ผานระบายยิ้มอ่อน ฟุบหน้าเข้าซอกคอหอมกรุ่นปิดตาหลับสนิท 

โยวซินรู้สึกเหมือนมีแมลงตัวร้ายขบกัดต้นคออยู่เป็นระยะ จวบกระทั่งนางทนนอนต่อไปไม่ไหว แพขนตาหนาค่อย ๆ เปิดรับแสงสว่างภายในห้อง พบเศษเสื้อผ้าบุรุษขาดรุ่ยกระจายทั่วพื้น เสื้อผ้าบางส่วนถูกโยนไปไกลหลายจั้ง สำคัญกว่านั้น...ร่างของนางถูกแขนแกร่งโอบรัดไว้ดังพันธนาการแน่นหนา

แขนข้างเดียวกันนี้เต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนขีดยาวผสมรอยฟันกัดจมเป็นจ้ำ ๆ แต่เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาทิ้งไว้บนเนินอกอวบอิ่มและเรียวปากนุ่ม ครั้นนึกอยากจะซัดฝ่ามือใส่เขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ก็กลัวตัวเองตกเป็นสมันน้อยในปากพ่อเสือร้าย ประสบชะตากรรมเดิมกับเมื่อคืน

โยวซินตัวสั่นขนกายลุกซู่ ยามลมหายใจสม่ำเสมอเป่ารดผ่านต้นคอระหง แต่ไหนแต่ไรมามักมีคำพูดที่ว่า... จงอย่าหันหลังให้ศัตรู แม้จะอยู่ห่างเพียงคืบ นางจึงไม่เห็นรอยยิ้มเล่ห์ร้ายของคนแกล้งหลับ ยื่นปากเฉียดเข้ามาใกล้ใบหูสะอาด ส่งเสียงงึมงำเหมือนคนละเมอให้นางตายใจ  

ด้วยเกรงว่าเขาจะตื่น จึงรีบฉวยโอกาสดึงสาบเสื้อปกปิดเนินเนื้องามสล้าง ผ่านไปสองครั้งก็แล้ว ห้าครั้งก็แล้วกลับไม่สำเร็จ เพราะถูกพ่อตัวปัญหานอนทับชายเสื้อไว้ 

อย่าขยับ ประโยคสั้น ๆ ผิดกับน้ำเสียงแตกพร่าของผู้เอ่ยเตือน

โยวซินรีบผละออกจากตำแหน่งอันตรายด้วยใบหน้าแดงก่ำ นางมัวแต่พะวงเรื่องเสื้อจนลืมสิ่งเร้นร้ายใต้เอวสอบเริ่มขยายตัวเบียดต้นขาอ่อนอย่างช้า ๆ

ถ้าหากครั้งนี้มันงอแงเรียกร้องเอากับนางอีกละก็!!...เผ่าพันธุ์ตระกูลอู่อาจได้วายสิ้นด้วยน้ำมือนาง  

หญิงสาวคาดโทษพร้อมเตรียมตั้งรับ ขณะที่มือหนากระหวัดอ้อมเข้ามาผูกเชือกให้นางอย่างไม่คาดฝัน

แน่นเกินไปหรือไม่?”

โยวซินเผลอเอียงหน้าขึ้นมองคนถาม พานพบเข้ากับสายตาวาวแสงอุ่นวาบจนใจหวั่น ช่างต่างกันกับที่นางเคยเห็นมาชั่วชีวิต ถ้อยคำต่อว่าที่นางเตรียมไว้ตั้งมากมาย ถูกลบหายสิ้นเพียงรอยยิ้มเดียว

สรรพสิ่งไร้เสียงไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ ระหว่างกัน อาศัยความเงียบงันเข้าช่วยดับร้อนเป็นเย็น

อู่ผานกระชับวงแขนรัดเอวบางไว้หลวม ๆ มุมปากระบายยิ้มอ่อน ปล่อยให้แม่กวางน้อยเวียนสำรวจตัวเขาเสียให้สมใจ ดวงตามังกรสีน้ำตาลเหลือบทองทาบทับด้วยความรู้สึกหวานล้ำ

นาน ๆ ครั้งถึงจะกดจมูกลงเก็บกลิ่นหอมจากพวงแก้มข้างเดิม เตือนให้อีกคนได้สติว่า...นางกำลังจ้องเขาอยู่ ซ้ำร้ายยังเป็นสิ่งที่เขาควรระวังมิให้อารมณ์รุ่มร้อนเป็นใหญ่เหนือหัวใจตน   

ชอบหรือไม่?...หืม?” อู่ผานคลี่ยิ้ม เลิกคิ้วถามเสียงทุ้มพร่า

นางช่างตัวเล็กนัก และไม่ได้เก่งแบบที่คิดไว้เลยสักนิด

โยวซินกลับยิ่งหดตัวให้เล็กลง เป็นอย่างที่อู่ผานว่าให้อยู่ในใจ ดูคล้ายแม่เต่าน้อยหลุดพ้นจากขอบบ่อเป็นครั้งแรก หากเจอคำถามที่คิดไม่ตก นางก็พร้อมจะหลบเข้ากระดองหินได้ทุกเมื่อ     

ท่านรีบไปซะ

แต่งให้ข้า

ประโยคที่โพล่งออกมาพร้อมกัน ฟังแล้วต่างก็นิ่งเงียบอีกพักใหญ่ แต่ความบังเอิญไม่ได้มีแค่เพียงครั้งเดียว

ข้าชิงชังท่านนัก

ข้ารักเจ้า

โยวซินหลุบตามองแผงอกเปลือยเปล่า เรียวปากสีกุหลาบเม้มเป็นเส้นตรง พยายามข่มกลั้นอาการสั่นไว้อย่างสุดความสามารถ นางรู้มาโดยตลอดว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่คำพูดประโยคเดิมจะทะลวงถึงห้องใต้หัวใจนางได้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะคำตัดพ้อตอนขาดสติของเขา ทุกความปวดร้าวที่นางได้เห็นผนวกกับสายตาดั่งห้วงน้ำสะอาดใสสะท้อนภาพของนางอย่างแจ่มแจ้ง สายตาคู่นั้นหาใช่ธารน้ำลึกยากจะหยั่งก้นบึ้งเหมือนทุกครา ความรู้สึกเหล่านี้ล้วนไม่ดีกับนางทั้งสิ้น   

ข้าจะทำให้เจ้าเห็นเหมือนเมื่อสิบปีก่อน ข้ารอได้ซินเอ๋อร์

อู่ผานสัมผัสได้ถึงแรงสั่นน้อย ๆ จากร่างบาง เขาไม่รู้หรอกว่าความกลัวที่ปิดกั้นใจนางไว้นั้นสูงเทียมกำแพงหรือกว้างเกินแขนเขาวาดถึง แต่นางไม่เคยเกลียดเขาเหมือนดั่งที่พูดบ่อย ๆ เช่นเดียวกับดีร้ายอย่างไรนางก็ไม่ยอมอยู่เคียงข้าง นี่ต่างหากที่น่ากลัวกว่าการถูกปฏิเสธพันครั้ง

สนมสามพัน...

เขาไม่รอให้นางพูดจบ ใช้มือเชยคางมนขึ้นรับแรงกดหนักเบาบนเรียวปากยวนเย้าอย่างต้องการลงโทษ ก่อนที่จะผละจากความหอมหวานสะบัดหน้าหนีไปทางหนึ่ง

เจ้าลืมไปกระมังว่าข้าเป็นฮ่องเต้ จะต้องให้ข้าสาธยายความน่าอายของตัวเองต่อหน้าเจ้าจริง ๆ หรือ?”

อู่ผานกล่าวเสียงห้วน ชีวิตเขาอยู่มาจนป่านนี้ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะรู้สึกด้อยค่ากว่าดิน และมักจะเกิดขึ้นเฉพาะยามอยู่กับนางเสมอ ดูเอาเถิดพูดถึงขนาดนี้นางยังไม่พอใจ เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ เชียว  

โยวซินนึกรังเกียจท่าทางอหังการของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ? ดวงตาคู่งามฉายแววเดือดดาล สมองไม่ทันฉุกคิดให้ถ้วนถี่ถึงนัยแฝง เพราะอารมณ์โกรธมีล้นหลามเกินยับยั้ง นางจึงพุ่งกัดบนอกขวาของคนมักมาก รสชาติของมันทั้งขมปร่าและฝาดลิ้น กลิ่นของคนมีใจสามพันตำหนักมันเหม็นอย่างนี้นี่เองเล่า

ชายหนุ่มจับสายตามองสตรีบ้าระห่ำราวกับท่านเทพจงขุย[1]ลงมาจุติยังโลกมนุษย์ ยิ้มพลางหัวเราะอยู่คนเดียว

ใจซีกหนึ่งยินดี ส่วนอีกซีกหนึ่งเกิดเศร้าน้อย ๆ  

ยินดีเพราะได้เห็นโยวซินคุมอารมณ์ไม่อยู่ เศร้าเพราะแท่งหยกถูกปลุกเร้าจากการเคลื่อนไหวของนางจนปวดร้าวไปหมด แต่นางกลับเมินมองมันเหมือนแท่งอะไรสักอย่างที่ไร้ประโยชน์ใช้สอย เขาชักเริ่มมองเห็นอนาคตอันใกล้ของตัวเอง ไม่บ้าตายก็กลายเป็นคนพิการส่วนล่างแข็งค้างไร้ทางปลดปล่อย

เขาลองวาดภาพตอนอู่ผานใหญ่ถูกซินเอ๋อร์น้อยของนางปฏิเสธไม่ให้ฝากรักในกาย แค่ข้อเดียวยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกห่อเหี่ยวสิ้นหวังจนต้องเลิกคิด  

พอนึกบางอย่างขึ้นได้ มือหนากางออกแล้วหักเข้าทีละนิ้ว หัวคิ้วกลับยิ่งขมวดเป็นปม...

อายุนางสิบเก้า อายุเขาย่างเข้ายี่สิบในอีกไม่กี่เดือน กว่าจะส่งตัวเองเป็นของบรรณาการให้นางลิ้มชิมจนได้ลูกมังกรคนแรก ปาเข้าไปยี่สิบเอ็ดยี่สิบสอง

และถ้าหากนางไม่ถูกใจ...เวลาอาจคลาดเคลื่อนไปถึงยี่สิบห้าเป็นอย่างต่ำ ไม่ได้การแล้วอู่ผาน...เจ้าต้องรีบอธิบายให้นางเข้าใจเสียใหม่

ตามธรรมชาติของมนุษย์ที่มีนิสัยร้ายกาจถนัดแสดงมุมร้าย ๆ ทุกเชื่อวัน พอคิดอยากจะพูดเหมือนคนธรรมดาทั่วไป มันก็ดูขัดกับบุคลิกพ่อตัวร้ายอย่างเขาพิลึก

ใต้หล้านี้คงมีแต่เจ้าที่กล้าทำร้ายฮ่องเต้

ดำก็ดำ งามรึ...ไปส่องกระจกดูที

ข้าไปหลงชอบเจ้าได้ยังไง

โยวซินคิดผิดถนัดที่มองเขา ดีเกินไปนี่ต่างหากเล่าถึงจะเป็นฮ่องเต้อู่ผานตัวจริง สามารถรักและลืมเหมือนดั่งลมพัดไหว อยู่มอบความอบอุ่นเพียงครู่แล้วคล้อยจากไปทิศอื่น นางหยุดการกระทำทั้งหมด มือผลักตัวเขาออกเต็มแรง ดวงตาอาบไล้ม่านน้ำจาง ๆ ปากคลี่ยิ้มหยัน

อู่ผานกัดฟันกรอด เมื่อรู้ว่าแม่เต่าน้อยกำลังหันหลังกลับเข้าสู่กระดองหินพร้อมที่จะกลิ้งลงสู่ก้นบ่อตามเดิม ซึ่งเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้น!! ช่วงแขนแข็งแรงกระชากร่างบางเข้ามากอดเพื่อปิดทางหนี รวบรวมความกล้าเต็มเปี่ยม แล้วเอ่ยปากพูดโดยไม่หันมองหน้านาง

ข้าไม่เคยมีอะไรกับหญิงอื่น!! ยังจะต้องให้ข้าสาธยายความน่าอายของตัวเองต่อหน้าเจ้าอีกหรือไม่?”

...ถ้าข้ารู้วิธี...รับรองข้า...เมื่อคืน...และ...จะไม่ปล่อยให้เจ้าลอยนวลได้แบบนี้แน่



[1] เป็นเทพกึ่งปีศาจในตำนานเทพของจีน เชื่อกันว่าจงเขว่ยเป็นผู้กำราบปิศาจร้าย และมักจะวาดภาพจงเขว่ยไว้ที่หน้าประตู เพื่อเป็นผู้ปกปักษ์คุ้มครองบ้าน


--------------------------

ทิ้งท้ายจากผู้เขียน....

เป็นบทกุ๊กกิ๊กหลังความอลเวง คุณชายหวังว่าบทนี้จะทำให้หลาย ๆ คนไม่ลงเรือแม่ทัพกลับมารักฮ่งเต้ตัวร้ายเหมือนเดิม แต่....แม่ทัพยังไม่ออกบทก็ยังเพิ่งตายใจ 5555+ (ก็ไม่เข้าใจว่าจะมาพูดให้คนอ่านเขวทำไม)

เอาเป็นว่า....เรือไม่หลงแน่นอนครับ

วันนี้ขอดูก่อนนะจะเกลาคำทันช่วงค่ำไหม ถ้าทัน + มีคนอยากอ่าน เดี๋ยวจะลงพาร์ทนี้ให้จบบทของฮ่องร้าย เพื่อโยนเข้าเนื้อหาอื่น 

ขอเสียงคนอ่านด้วยนะครับ เดี๋ยวเข้ามาเช็คนะ 

.

นิยายเรื่องนี้เหมือนจะรักกันไว...แต่จริง ๆ จะมีช่วงพิสูจน์ใจจนเรื่อง ขอบคุณทุกการติดตาม คอมเม้นคุยกันบ้าง กดให้กำลังใจกันเช่นเคย เพราะพลังแห่งคอมเม้นทุกความคิดเห็นมันมาทำให้คุณชายมีพลังในการเขียน ^___^ ไม่ได้หวังกระแส แต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ อารมณ์คล้าย ๆ เขียนไปมีคนอ่านไหมน้าาา 

ขอบคุณนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #62 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 13:45
    เรื่องแบบนนี้ถึงไม่เคยมันก็เป็นเองตามธรรมชาติ

    แล้วนี่คืออะไรเต้

    กอดจูบลูบคลำแต่ไม่ได้กิน คืออารายยยย
    #62
    1
    • #62-1 (@azooii) (จากตอนที่ 11)
      18 มิถุนายน 2562 / 22:27
      555555555555555 ฮียังไม่หมดฤทธิ์แค่นี้ครับ
      #62-1
  2. #26 Dreamnoy (@dreamnoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:27
    เรายอมรับลงเรือแม่ทัพตั้งแต่อ่านแนะนำตัวละครแล้ว ค่อนข้างมีอคติกับฮ่องเต้ เพราะเมียเยอะเกิน เราจะคอยดูต่อไป
    #26
    1
    • #26-1 (@azooii) (จากตอนที่ 11)
      21 พฤษภาคม 2562 / 09:27
      เรือแม่ทัพยังอยู่ ^__^ จะใช่ไหมนะ มาสร้างความลังเลเพิ่ม 555
      #26-1
  3. #25 Bumbimjaja (@Bumbimjaja) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:07

    สงสารพี่เต้ของเราเหลือเกินคิดว่าได้กินกันไปแล้ว รอค่ามาต่อไวๆ

    #25
    1
    • #25-1 (@azooii) (จากตอนที่ 11)
      21 พฤษภาคม 2562 / 09:27
      ยังครับ ไรต์ยังใจร้าย 5555 ยังไม่ยอม
      #25-1
  4. #23 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:05
    รอค่า ยังไม่ได้กินเหรอ555
    #23
    1
    • #23-1 (@azooii) (จากตอนที่ 11)
      21 พฤษภาคม 2562 / 09:28
      ยางงงงงงงงงง 555555555555 ดัดนิสัยอีเต้
      #23-1
  5. #22 Ziia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 14:48

    ดีมากกกกกกกกกก /เป็นกำลังใจให้นะคะ


    เย็นนี้จะรออ่านค่ะ /กดดัน ????

    #22
    1
    • #22-1 (@azooii) (จากตอนที่ 11)
      21 พฤษภาคม 2562 / 09:29
      เมื่อวานลงให้ไม่ทัน ดึกมาก เช้านี้ลงแล้วน้า
      #22-1