เทพปรมาจารย์ สะท้านยุทธภพ

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 27 : มัจจุราช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

     ป่าเงาอสูรที่สมควรเงียบสงบในเวลากลางคืน  ทว่าในตอนนี้นั้นกลับมีร่างบุคคลสวมชุดสีเทา 5 คนกำลังมุ่งตัดผ่านป่าไปด้วยความรวดเร็ว  

 " ใกล้ถึงเเล้วขอรับ ท่านจิวเหลิงเทียน " ชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดขึ้นกับชายชราที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าเริ่มมีเเสงจากเมืองเล็ดลอดเข้ามาในป่า

" รีบกันหน่อยก็ดี ข้าชักจะเริ่มเหนื่อยเเล้ว " ชายชรากล่าวดูเหมือนว่าความเเก่ชราของมันนั้นจะเป็นปัญหาสำหรับการเดินทาง เเต่ว่าถึงปากจะพูดเเบบนั้นใบหน้าของมันนั้นกลับไม่มีเหงื่อไคลไหลออกมาเเม้เเต่

น้อย

" ขอรับ "  ทันทีๆพูดจบผู้คนทั้งหมดก็เริ่มเร่งฝีเท้าขึ้น

  

      เพียงเเต่ว่าเมื่อพวกมันกลับเร่งฝีเท้าไปได้เพียง 100 เมตร พวกมันทั้งห้ากลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนเเรงจากข้างหลัง  พวกมันทั้งห้านั้นกระโดดหลบโดยสัญชาตญาณเเยกกันไปคนละทาง

   เปรี้ยง !!

       เสียงหอกอัสนีปะทะเข้ากับต้นไม้ดังขึ้น  เมื่อพวกมันทั้งห้ามองไปยังทิศทางของหอกอัสนีมันกลับพบว่ามีร่างเด็กหนุ่มในชุดเเพรไหมสีขาวขอบฟ้า  ที่มีใบหน้าเหมือนกับข้อมูลที่พวกตนได้มา

 เฟยหลาง !!

   "  ข้าให้พวกเจ้าไปต่อไม่ได้ " เฟยหลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"  ไม่จำเป็นต้องไปต่อ  เพราะพวกข้าจะตัดเเขนขาเจ้าเเล้วนำกลับไปตระกูลเดี๋ยวนี้ " ชายชรากล่าวกึกก้อง  ก่อนที่จะพุ่งเข้าหาเฟยหลางด้วยความรวดเร็ว

  " เหอะ... เข้ามา "  

         เฟยหลาเมื่อเห็นว่าหากเข้าปะทะโดยตรงเขาคงเสียลมปราณหมดก่อนที่จะต่อสู้จบอย่างเเน่นอน เขาโคจรปราณสามัญไปทั่วร่างด้วยเคล็ดวิชาปราณของตระกูลก่อนจะพุ่งหลบไปด้านข้าง  เพื่อให้   จิวเหลิงเทียนคำนวณผิดพลาด  

  จิวเหลิงเทียนกลับทิ้งตัวลงตั้งฉากกับพื้นเสียดื้อๆ ก่อนที่จะใช้เท่าสะกิดพื้นเพื่อเปลี่ยนทิศทางไปด้านที่เฟยหลางอยู่ด้วยความรวดเร็วที่เเทบจะไม่ลดลง

   เฟยหลางตกใจเล็กน้อย ไม่นึกว่าจิวเหลิงเทียนจะมีวิชาตัวเบาที่ดีขนาดนี้

   พอพุ่งเข้ามาใกล่้เฟยหลางเเล้วจิวเหลิงเทียนก็ใช้มือที่เเฝงไปด้วยลมปราณสีเเดงเรืองรองฟาดมาที่เฟยหลางอย่างรวดเร็ว เฟยหลางพลันนึกได้ทันทีว่าฝ่ามือนี้ไม่สมควรรับเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงเปลี่ยนไปโคจรปราณอัสนีเพื่อเพิ่มความรวดเร็ว เบี่ยงตัวหลบออกไปด้านข้าง

   เมื่อฝ่ามือของจิวเหลิงเทียนกระทบถึงพื้น มั้นก็ระเบิดขึ้นจนพื้นดินเเตกระเเหงบ่งบอถึงความรุนเเรงของฝ่ามือนั้น ฝุ่นควันลอยคลุ้งเต็มมอากาศ

  เฟยหลางรีบใช้จังหวะนั้นโคจรปราณอัสนีไปยังมือขวาเเละเท้าก่อนจะฟาดมือขวาไปทางจิวเหลิงเทียน พอเฟยหลางเหวี่ยงฝ่ามือไปหาจิวเหลิงเทียนมันก็เหวี่ยงหมัดของมันเข้าต้านรับทันที  เสียงการปะทะดังขึ้นอย่างรุนเเรง 

     จิวเหลิงเทียนเสียหลักเล็กน้อยมือของมันสั่นสะท้าน มันรู็สึกเสียใจที่มั่นใจในฝีมือของตนเองเกินไป  ตอนนี้นั้นเฟยหลางกลับเหวี่ยงเท้าเข้าหามันในเเนวขนาดกับพื้นเเล้ว

    เเรงปะทะทำให้ให้จิวเหลิงเทียนกระเด็นถอยไปอย่างไม่เต็มใจนัก มันทรุดตัวลงสำรอกโลหิตออกมาก้อนหนึ่ง

   เฟยหลางเมื่อเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว ระยะห่างของทั้งใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ  ทว่าทันใดนั้นเองจิวเหลิงเทียนกลับเเสยะยิ้มขึ้น  มันปรายตามองไปยังชายคนหนึ่งเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนออกไป " จิวเพ่ย "

   ชายผู้นั้นเมื่อได้ยินดังนั้นมันก็พุ่งทะยานเข้าใส่เฟยหลางหมายจะขัดขวางทันที เเต่ทว่าด้วยความเร็วของมันนั้นนับว่าช้าปานกับเต่าสำหรับเฟยหลาง

  ตูม !

    เสียงหมัดที่เเฝงไปด้วยพลังปราณอัสนีอันเเข็งเเกร่งดังขึ้น เมื่อฝุ่นควันหายไปเฟยหลางกลับพบว่าชายร่างผอมที่อยู่ทางด้านขวาของตนนั้นได้เข้ามาขวางตนเอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงดาบเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว  เเต่ ด้วยความรุนเเรงจากการป้องกันพลังปราณของเฟยหลางทำให้เเรงเหวี่ยงของดาบนั้นช้ากว่าที่ควรจะเป็น

     เฟยหลางยืมเเรงกระเเทกจากการปะทะบวกกับวิชาตัวเบากระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

     ดาบของชายผู้นั้นกระทบลงที่หินบนพื้นอย่างเสียเปล่า  พลังปราณที่มันเเฝงไปกับดาบย้อนกลับมาทำร้ายมันจนทำให้มันกระอักเลือดออกมา

    เป็นอาการของการใช้พลังที่ผิดพลาด เพราะหากการคำนวณพลังปราณพิดพลากพลังส่วนหนึ่งก็จะย้อนกลับมาเล่นงานตนเอง

     เฟยหลางเมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ทะยานเข้าใส่ชายร่างผอมอย่างรวดเร็ว เขาใช้ปราณอัสนีหอหุ่มไปที่มือก่อนจะประกบนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกันประดุจดาบก่อนจะเเทงไปยังหัวใจของชายผู้นั้นอย่างรวดเร็ว

     ชายผู้นั้นเบิกตากว้างขึ้นเเต่ว่ามันนั้นไม่สามารถที่จะหลบได้ในตอนนี้

    เสียงฝ่ามือทะลุทะลวงร่างกายจนเป็นรูกลวงโบ๋ดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง  ก่อนที่เขาจะใช้มือหยิบดาบทที่หลุดออกจากมือชายร่างผอม เขาผนึกปราณลงไปในดาบเล็กน้อยก่อนจะปาไปทางชายที่ชื่อจิวเพ่ย

ฉึก !! เสียงดาบปักลงไปที่ศรีษะดังขึ้น ด้วยความรวดเร็วของดาบทำให้ชายที่ชื่อจิวเพ่ยตกตายลงด้วยความรวดเร็ว 

   จิวเหลิงเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงมันกระเสือกกระสนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตระโกนขึ้นอย่างดังก้อง "  จิวเป่ย จิวเฟย หยุดมันไว้ " มันกล่าวก่อนที่จะทะยานหนีไปทางเมืองเพลิงมรกตด้วยความหวาดกลัว  เด็กหนุ่มในสายตาของมันนั้นเปรียบดั่งมัจจุราชก็มิปาน

" เหอะ ใครจะปล่อยให้เจ้าหนีไปง่ายๆกัน "


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

139 ความคิดเห็น