[Fic GOT7][BLIND.. ][JackJae] [END]

ตอนที่ 26 : Blind 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    2 เม.ย. 60


Blind

24



     

          *มีรีไรท์ 25% แรกที่ลงไปแล้วนะคะ 


         เป็นธรรมดาในเรื่องของความรักที่จะมีความไม่เข้าใจจะแวะเวียนมาเยือนบ้าง ถึงแม้ปกติยองแจจะไมใช่คนคิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดของใคร และเขาก็รู้ว่าคุณแจ็คสันไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาทำร้ายจิตใจของเขาแบบนั้น

 

            “แต่เพราะว่านายมองไม่เห็น.. ฉันถึงทิ้งนายไปไม่ได้ยองแจ”

 

            ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด

 

            “ผมเข้าใจแล้วครับ”

 

            ร่างขาวกล่าวขึ้นเสียงแผ่วเบาหลังจากที่เงียบไปนานพอสมควร ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ภายนอกเขาจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรอกมา แต่ภายในอกข้างซ้ายมันกำลังอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่แปลกออกไปจากทุกครั้ง เขารู้ดีว่าคุณแจ็คสันเป็นห่วง เขารู้ดีว่าคุณแจ็คสันนั้นรักเขามากขนาดไหน เขารู้ดีว่าให้ตายยังไงคุณแจ็คสันจะไม่มีทางวางใจแล้วปล่อยเขาไว้ที่นี่เพียงลำพัง ใช่ เขารู้ดีและเข้าใจ..

 

            “อืม เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกตกลงมั้ย?”

            “ครับ คุณแจ็คสัน”

 

แต่บางครั้งมันก็แอบรู้สึก..

 

            ว่าทำไมถึงมีแต่เขา..

 

ทำไมถึงมีแต่ยองแจที่พยายามทำความเข้าใจอยู่ฝ่ายเดียว..

 

“ผม.. ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

 

ร่างขาวลุกพราดขึ้นมาจากเตียงเพราะไม่อาจจัดการกับความรู้สึกที่ปวดร้าวของตัวเองได้ พอยิ่งคิดก็ดูเหมือนขอบตามันเริ่มร้อนขึ้นมาแปลกๆ พอยิ่งคิดมันก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปทุกที มันเป็นเวลานานมากแล้วที่ยองแจไม่ได้เกิดความรู้สึกแบบนี้ มันเป็นเวลานานมากแล้วนับตั้งแต่ที่เขาสูญเสียดวงตาทั้งสองข้างไป..

 

            “งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ฮึก..”

 

          เพราะหลังจากนั้นยองแจก็อยู่คนเดียวเพียงลำพังมาโดยตลอด..

 

            “ยองแจ? เดี๋ยวก่อน! อย่ารีบเดินแบบนั้น!!

 

            เพราะหลังจากนั้นก็มีแค่ตัวของยองแจเองที่คอยโอบกอดแล้วบอกกับตัวเองว่าจะไม่เป็นอะไร

 

            พรึบ!

 

            เพราะหลังจากนั้นก็ไม่เคยมีใครมอบความรักให้กับคนตาบอดอย่างเขามากมายเหมือนกับในตอนนี้ มันก็เลยไม่ได้รู้สึก..

 

            “ยองแจ!!!

 

            ว่าตัวเองกำลังเป็นตัวถ่วง.. เป็นตัวถ่วงชีวิตของใครสักคน..

 

          หมับ!

 

            “เป็นอะไรของนายห๊ะ!! เกือบล้มแล้วเห็นมั้ย!! รีบเดินไปแบบนั้น ถ้าล้มขึ้นมาจะทำยังไง!!

 

            เสียงตวาดดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง แจ็คสันคว้าร่างที่เซจวนจะล้มเข้ามาในอ้อมกอด ยองแจดูไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือแสดงสีหน้าแบบไหน มีเพียงหยาดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มนวลและคำพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ของอีกฝ่ายเท่านั้น

 

            ที่ทำให้ หวัง แจ็คสัน คนนี้ได้รู้..

 

            “คือ ผม.. ผมขอโทษนะครับ”

 

            ว่าที่จริงแล้วเขามันเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

 

            “ผมทำให้คุณแจ็คสันต้องลำบากอีกแล้ว ฮึก.. ขอโทษด้วยนะครับ”

 

            เป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด..

 

 

 

 

            แจ็คสันนั่งนิ่งทบทวนตัวเองระหว่างที่รอยองแจอาบน้ำ เป็นความโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ล้มลงไปหรือเจ็บตรงไหนเพราะตัวของเขานั้นคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน ฝ่ามือหนายกขึ้นก่ายหน้าผากแล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้ม แจ็คสันยอมรับ.. ว่าก่อนหน้านี้เขาเผลอใช้อารมณ์หงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันของตัวเองพูดอะไรออกไปโดยที่ไม่ยั้งคิด

 

            เขาเครียดและกดดันจากที่ทำงานมากจนเกินไป เขาเครียดและไม่สามารถจัดการกับสิ่งต่างๆรอบตัวที่ถาดโถมใส่เข้ามาได้ แจ็คสันกำลังพยายามแบกรับทุกอย่างรอบตัวโดยที่ไม่หันมองใดๆ เขาปิดกั้นความรู้สึกของทุกคนที่มอบมาให้ และมองเพียงแค่ความรู้สึกของตนเองเท่านั้น

 

            พอรู้สึกตัว..

 

            ก็แทบอยากจะเอามือตบปากของตัวเองสักพันครั้ง ทดแทนให้กับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของยองแจไปแบบนั้น

 

            “แกนี่มันแย่จริงๆแจ็คสัน”

 

            ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคำพูดมันเป็นสิ่งที่ไม่ได้ลบล้างกันง่ายๆ ถ้าเขาเป็นยองแจป่านนี้คงบอกเลิกไอผู้ชายที่แค่พูดยังไม่มีปัญญาจะคิดแบบนี้ไปแล้ว มันเป็นความผิดของแจ็คสันอย่างเต็มประตูที่เอาแต่คิดแทนอีกฝ่ายไปเสียหมด เอาแต่คิดว่ายองแจจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเขา ทั้งที่ก่อนจะมาเจอแจ็คสันเด็กคนนั้นสามารถดูแลตัวอย่างได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด เผลอๆอาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ

 

            ให้ตายเถอะ..

 

หวัง แจ็คสัน คนนี้มันก็แค่ผู้ชายหลงตัวเองคนหนึ่ง ที่คิดไปเองว่าถ้าตัวเองไม่อยู่ทั้งคนยองแจจะไม่สามารถดูแลตัวเองได้ เป็นผู้ชายหลงตัวเองที่เอาแต่คิดว่ามีแค่ตัวของแจ็คสันเท่านั้นที่จะสามารถดูแลยองแจได้ดีที่สุด มีแค่ตัวของเขาเท่านั้นที่สามารถปกป้องยองแจได้มากกว่าใครๆ.. แจ็คสันมันก็แค่ผู้ชายหลงตัวเอง..

 

ผู้ชายหลงตัวเองคนนึง.. ที่ไม่ยอมรับความเป็นจริงที่ว่า..

 

แกร๊ก..

 

ตัวเองต่างหากล่ะ..

 

“อาบเสร็จแล้วหรอ”

 

ที่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอีกฝ่าย

 

“ครับ เอ่อ.. คุณแจ็คสันครับ เรื่องเมื่อกี้ผม..”

 

ตัวเองต่างหากล่ะ..

 

“เดี๋ยวค่อยพูดมาเช็ดผมก่อนสิ อีกอย่างเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นน่ะ..”

 

ที่ไม่ยอมไปไหนไกลเพราะอยากอยู่ใกล้ๆยองแจตลอดเวลา

 

“เป็นฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ”

 

ตัวเองต่างหากล่ะ..

 

ที่หลงรักยองแจอย่างมากมายจนให้ตายยังไงก็ไม่สามารถทนให้อีกฝ่ายอยู่นอกสายตาได้

 

เพราะในความเป็นจริงแจ็คสันไม่ใช่เจ้าชายหรืออัศวินใดๆอย่างที่ยองแจคิดเลยสักนิด เขาไม่ใช่คนดี หรือคนที่พึ่งพาได้ในสายตาของใครๆ แจ็คสันมันก็ตัวร้ายแค่กระจอกๆตนหนึ่งในนิทานหลอกเด็กก่อนนอน ที่อยากจะเป็นคนดี อยากจะเป็นคนที่พึ่งพาได้ อยากจะเป็นอัศวินรูปงามที่ใครๆต่างพากันอิจฉา..

 

ในสายตาของเจ้าหญิงที่มองไม่เห็นก็เท่านั้น

 

 

 

 

“มันดูงี่เง่ามากเลยใช่มั้ยครับ”

 

คำถามแรกจากเสียงแหบหวานที่เอ่ยขึ้นระหว่างที่ถูกชายร่างหนาเช็ดผมให้ แจ็คสันจ้องมองที่เจ้าของแก้มกลมใสที่กำลังฉีกยิ้มบางๆส่งมาให้แก่เขา ราวกับเจ้าตัวสามารถรัยรู้ได้ผ่านดวงตาที่มืดบอด ว่าคนอายุมากกว่ากำลังรู้สึกเป็นทุกข์เพราะคำพูดโดยที่ไม่ผ่านกระบวนการคิดของตนเองมากขนาดไหน

 

“อืม มันดูงี่เง่ามากเลย”

 

แจ็คสันตอบออกไปเสียงแผ่ว เขาทำอะไรไปได้มากกว่าการเช็ดผมให้อีกฝ่ายและก้มหน้าก้มตาสำนึกผิดเท่านั้น ยองแจหัวเราะออกมาน้อยๆ แล้วเริ่มฉีกยิ้มกว้างขึ้นจนตาปิดสนิท

 

“คุณแจ็คสันรู้หรอครับว่าผมว่าใคร”

“นายคงไม่ได้ว่าโคโค่หรอกหน่ายองแจ”

“แต่ผมก็ไม่ได้ว่าคุณด้วยนี่ครับ”

“จะมีใครที่งี่เง่าไปมากกว่าฉันอีกล่ะ”

 

พอยิ่งพูดเด็กหนุ่มตาบอดก็ยิ่งขำ ยองแจส่ายหน้าพรืด แล้วยกนิ้วชี้ทั้งสองข้างขึ้นมาทำท่ากากบาท เป็นเชิงบอกว่าสิ่งที่แจ็คสันกำลังพูดมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง

 

“ติ๊งๆ ผิดแล้วครับ คุณแจ็คสันไม่ได้งี่เง่าสักหน่อย คนที่งี่เง่าคือผมต่างหาก”

 

บางที หวัง แจ็คสัน ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจความคิดของ ชเว ยองแจ เสียเท่าไหร่ ถ้าอย่างยองแจเรียกว่างี่เง่า คนบนโลกคงไม่มีใครงี่เง่าแล้วล่ะ คนที่ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยตัดพ้อ ไม่เคยเอาแต่ใจแบบนี้น่ะหรือจะเรียกว่างี่เง่า? ถ้าบอกว่าไอผู้ชายที่ชอบคิดแทนคนอื่น ขี้หวงไปหมดซะทุกอย่างแบบเขาเป็นคนงี่เง่ายังจะดูเข้าท่ากว่าอีก

 

“ผมน่ะ ที่จริงงี่เง่ามากๆเลยล่ะครับคุณแจ็คสัน”

 

รอยยิ้มที่สดใสค่อยๆหุบลงทีละนิดจนเหลือไว้แต่รอยยิ้มบางๆเหมือนกับคราแรกแถมคราวนี้แววตาสุกใสก็ยังดูผสมปนเปไปกับความหม่นเศร้า แจ็คสันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ทุกอย่างมันจุกอกอยู่ในใจไปหมด ลำคอของเขาแห้งผากจนเอ่ยอะไรออกมาไม่ได้เลย

 

“ผมไม่ได้เป็นเด็กดีอย่างที่คุณแจ็คสันชมเลยครับ ผมเป็นเด็กนิสัยไม่ดีมากๆเลยด้วย ผมน่ะนะ..”

“...”

“ชอบแอบเผลอคิดบ่อยๆ ว่าถ้าคุณแจ็คสันไม่มีผมมันจะสบายกว่านี้แท้ๆ ไม่ต้องกดดันไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องลำบาก ถ้าไม่มีผมสักคนชีวิตของคุณต้องไปได้สวยกว่านี้แน่นอน เพราะผมไม่ได้มีอะไรที่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด.. และผมควรไปให้พ้นจากชีวิตของคุณ”

“ยองแจ..”

“แต่ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ครับ ผมไปจากคุณไม่ได้เพราะสิ่งที่คุณแสดงออกมาทุกๆวัน สิ่งที่คุณบอก สิ่งที่คุณผมเพื่อผม มันทำให้ผมรู้ว่าคุณแจ็คสันไม่ได้คิดอย่างที่ผมคิดเลยแม้แต่นิดเดียว คุณแจ็คสันทั้งอ่อนโยน ทั้งใจดีและเห็นเรื่องของผมเป็นอันดับหนึ่ง”

“...”

“ทั้งที่ผมควรจะดีใจ ผมกลับเก็บสิ่งดีๆพวกนั้นมาคิดมาก ผมนี่มันงี่เง่าจริงๆเลย”

 

หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตารีของอีกฝ่าย แจ็คสันเลื่อนมือไปซับหยาดน้ำสีใสเบาๆ ก่อนหน้าโน้มใบหน้าของตัวเองไปจูบหน้าผากมันของคนที่แสนรัก

 

“ตลกจังเลยว่ามั้ย”

 

ชายหนุ่มร่างหนากำลังฉีกยิ้มน้อยๆระหว่างประคองใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆที่พวงแก้มเนียน

 

“ทำไมพวกเราถึงชอบคิดแทนกันนะ”

“...”

“ฉันเองก็เอาแต่แอบคิดอยู่บ่อยๆว่านายจะคิดว่าฉันไม่รักนายหรือเปล่า นายจะคิดว่าที่เราคบกันมันเป็นแค่ความสงสารมั้ย? ฉันเอาแต่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทำยังไงนายถึงจะรับรู้ถึงความรักของฉันที่มีให้นาย ความรักที่มันมีมากจนไม่รู้จะมากยังไง ฉันพยายามแสดงออก และเอาแต่คิดแทนนายแบบคนโง่”

“ฮึก..”

“ฉันเองก็คงจะเป็นคนงี่เง่าเหมือนกัน ทั้งที่ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้มากมายเลย นายเองก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของฉันอยู่แล้ว”

“พวกเรา.. ฮึก.. งี่เง่ามากเลยนะครับ”

“ใช่.. พวกเรางี่เง่ามากจริงๆ”

 

ฝ่ามือหนาเลื่อนมาโอบกอดร่างขาวบางเอาไว้แน่น โอบกอดร่างที่กำลังสะอื้นจนตัวโย ดวงตาคมปิดลงอย่างช้าๆ รับรู้ได้ถึงฝ่ามือนุ่มที่เลื่อนมือมาโอบกอดตัวของเขาเอาไว้แน่นเช่นกัน ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ สิ่งที่เขาได้รับรู้ในวันนี้ มันเปลี่ยนแปลงความคิดของแจ็คสันทั้งหมด

 

ก่อนหน้านี้แจ็คเขาคิดมาตลอดว่าความรู้สึกของเขาและยองแจมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนับตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน..

 

แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเปลี่ยน เปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง..

 

เพราะตั้งแต่ที่พวกเราได้พบเจอกันครั้งนั้น ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก หรือจะเป็นความรู้สึกที่เรียกว่าห่วงใย..

 

มันก็ไม่เคยหยุดเพิ่มขึ้นเลย..

 

จนบางครั้งก็เหมือนจะเพิ่มมากเกินไปด้วยซ้ำ..

 

 

 

แจ็คสันกับยองแจใช้เวลาในการปรับความเข้าใจกันทั้งคืน พวกเขานอนกอดกันบนเตียงนุ่มๆระหว่างที่เอ่ยเล่าสิ่งที่อยู่ในความคิด หรือส่วนลึกในใจที่กำลังรู้สึกคิดมาก และหลังจากที่ได้ปรับความเข้าใจกันจนหมดเปลือก พวกเราทั้งคู่ก็สามารถรู้ได้ในทันที

 

ว่าไม่มีอะไรจะดีไปกว่า การพูดคุยกันตรงๆแบบนี้อีกแล้ว

 

“นายคิดว่า ฉันควรไปดูงานจริงๆน่ะหรอ?”

 

แจ็คสันถามย้ำออกมาอีกครั้ง เขามองใบหน้าเด็กหนุ่มตาบอดที่ตาปรือใกล้จะหลับเต็มทนเพราะนี่ก็เป็นเวลาเกือบสว่างแล้ว ยองแจพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ริมฝีปากสวยจะคลี่ยิ้มออกมา

 

“ผมอยากให้คุณแจ็คสันไปครับ”

 

และชายร่างหนาก็ฉีกยิ้มตามออกมาทันควัน เพราะรอยยิ้มที่แสนจะสดใสแบบนี้ของยองแจได้กลับมาแล้ว

 

“ฉันอดเป็นห่วงนายไม่ได้จริงๆยองแจ มีเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่สามารถปฏิเสธนายได้มั้ยล่ะ”

“มีครับ”

“หืม?”

 

ใบหน้าคมคายที่กำลังโน้มเข้าหาคนตัวเล็กกว่าถึงกับชะงัก คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง สายตาของเขายังไม่ได้ละไปจากแก้มกลมใส ถึงแม้วันนี้เจ้าตัวจะตาบวมเพราะร้องไห้ไปสักหน่อย แต่ ชเว ยองแจ ก็ยังคงน่ารักน่าชังอยู่วันยันค่ำ

 

“เหตุผลที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ”

 

บรรยากาศรอบตัวเข้าสู่สภาวะหยุดเคลื่อนไหวอีกครั้ง แจ็คสันเหมือนโดนกลีบปากอวบอิ่มสีชมพูที่กำลังเอื้อนเอ่ยวาจาสะกดให้เขาหยุดนิ่งตั้งใจฟัง

 

“เหตุผลที่ว่า.. ก็คือผมอยากให้คุณไปครับ”

 

ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆแจ็คสันก็หลุดยิ้มออกมาอีก เหมือนอีกฝ่ายกำลังบอกกับเขา ว่าเหตุผลที่ทำให้ หวัง แจ็คสัน คนนี้ต้องไปทำดูงานก็เพราะ..

 

ชเว ยองแจ ต้องการให้เขาไป

 

“ผมรู้ว่าถ้าเป็นเหตุผลนี้คุณจะไม่ปฏิเสธมันแน่นอน^^

 

และถ้ามันเป็นความต้องการของยองแจแล้วล่ะก็..

 

“ฮ่าๆ นายนี่มันน่าตีจริงๆเลยยองแจ”

 

แจ็คสันไม่มีทางปฏิเสธได้ลงจริงๆไม่ว่าจะกรณีใดๆ

 

“งั้นขอเหตุผลที่ทำให้ฉันไปโดยที่ไม่ต้องห่วงนายด้วยสิ เหตุผลนี้ล่ะมีหรือเปล่า?”

“มีครับ”

 

คราวนี้เป็นฝ่ายของเด็กหนุ่มตาบอดที่ค่อยๆขยับตัวแนบชิดกับคนตรงหน้า ยองแจซุกตัวเข้ากับอกอุ่น เขากำลังรู้สึกสบายใจ เมื่อได้เอ่ยในสิ่งที่เขาอยากจะพูดมาตลอด

 

“คุณน่ะคอยดูแลผมตลอดเลย ผมอยากเป็นฝ่ายดูแลคุณแจ็คสันบ้างแต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ เพราะฉะนั้นผมอยากให้คุณแจ็คสันได้ไปดูงานอย่างสบายใจ ได้เติบโตในหน้าที่การงานโดยที่ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง”

“...”

“ในเมื่อคุณมักจะพูดอยู่เสมอว่าตัวของผมก็คือหัวใจของคุณ ก็เท่ากับว่า ชเว ยองแจ คนนี้เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของ หวัง แจ็คสัน.. เพราะฉะนั้นผมจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ให้มากที่สุดเท่ากับความรู้สึกของผมที่อยากทำให้คุณ เท่ากับความรู้สึกของผมที่อยากทำเพื่อคุณ ถ้าเป็นเหตุผลนี้ที่จะทำให้คุณไปดูงานที่ต่างประเทศได้โดยที่ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าเป็นเหตุผลนี้ล่ะครับ.. ”

 

ชายร่างหนาได้แต่นิ่งอึ้งพูดไม่ออก เขาระบายยิ้มออกมาบางๆ ยิ่งได้ยินประโยคถัดมาจากปากของคนตรงหน้า หวัง แจ็คสัน คนนี้ก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีเลยว่า ตัวของเขานั้นกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มตาบอดที่ชื่อ ชเว ยองแจ อย่างราบคาบ ให้ตายสิ..

 

“คุณแจ็คสันจะเชื่อมั่นในหัวใจของคุณได้มั้ย?”

 

แพ้แบบหมดรูปเลยแฮะงานนี้..

 

 

 

 

TBC.




Talk.

ครบ 100% แล้วค่า บอกแล้วว่าไม่มาม่าแน่นอน ไรท์แต่งไม่เป็นจริงจังเชื่อสิ เชื่อสิ5555 มีคนบอกว่านึกว่าไรท์เทเรื่องนี้แล้ว..... ไม่ได้เทนะ ไรท์ไม่ว่าค่ะ เรียนปีสองแล้ว การบ้านเยอะ สอบเยอะ ส่วนใหญ่หายๆไปคือทำการบ้านกับเตรียมสอบน่ะค่ะ ถึงจะมีไปไร้สาระในทวิตบ้าง แต่มันเป็นปริบทที่อยากบ่นเฉยๆ ไรท์ไม่ได้ได้แตะคอมเลยค่ะ ขอชี้แจงนะคะ เราไม่ได้เทฟิคนะ จะเทได้ไง เพราะว่า...


ปกฟิคเสร็จแล้วอ่ะ... 555555555555555555555555


คิดว่าจะเปิดจองหลังเรื่องนี้จบค่ะ เพราะอีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว 

ถ้าจบคงคิดถึงกันน่าดูเลยนะคะ แต่.. ยังไงก็ขอบคุณที่ยังรอกันเสอม ตอนแรกยอมรับจริงๆว่าเหมือนไม่มีใครอ่านแล้ว เบื่อกันมั้ย? ไม่สนุกหรือเปล่า เคยเฟลไปช่วงหนึ่งจนมาคิดดูดีๆ คนที่รออย่างเหนียวแน่น และคอยซัพพอร์ตเรื่องนี้ตลอดก็ยังไม่ไปไหน มี่ไม่มีความจำเป็นต้องคิดมากเลยค่ะ พอมาย้อนมองคนที่รักและรอคอยผลงานอยู่ ขอบคุณจริงๆที่ยังอยู่ด้วยกัน ตอนนี้คำผิดยังไม่ได้แก้ได้ปรับนะคะ เพราะเอาเวลาทำการบ้านมาแอบปั่นค่ะ555


ขอบคุณที่ติดตามและรอคอยมาโดยตลอดคอมเม้นต์ติดแท็ก #ฟิคบลาย


เจอกันตอนที่ 25 ค่ะ :)


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1,552 ความคิดเห็น

  1. #1531 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 12:36
    ชอบคู่นี้ ชอบที่มีอะไรไม่สบายในก็ระบายคุยกันจนหมด คุยกันด้วยเหตุผล คุยกันซึ่งๆหน้าตรงๆแบบนี้ ชอบความคิดของยองแจน่ารักมากเลย เราเป็นแจ็คสันเราก็แพ้อะ
    #1531
    0
  2. #1500 mooeve1234 (@mooeve1234) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 02:06
    ชอบจัง เรื่องนี้ไม่มีตัวร้ายเลย มีแต่ไม่เข้าใจกันเอง แล้วก็ปรับความเข้าใจกันเอง รักกกกก
    #1500
    0
  3. #1490 MilkbaBam (@Mini_Jae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 21:21
    รู้สึกหลงรักความคิดของยองแจเลย ละมุนมากก
    #1490
    0
  4. #1450 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 21:13
    โอ้ยยยชอบบบ ดีแล้วที่คุยกันให้เข้าใจ
    #1450
    0
  5. #1431 yongjaeye (@yongjaeye) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:35
    งื้อออ ละมุนนนน
    #1431
    0
  6. #1326 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:18
    ใครจะไม่ยอมละคะยองแต
    #1326
    0
  7. #1238 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:47
    แจจ๋าพูดแบบนี้ ใครจะไม่ยอมละ งื้ออ
    #1238
    0
  8. #1210 Sam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 10:34
    ละมุนไปอีก นี่คนตาดีๆยังไม่เจอคนดีๆเลย ฮือออ
    #1210
    0
  9. #1136 Aiai thunradee (@aiaithunradee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 17:13
    น่ารักกกก
    #1136
    0
  10. #1135 Aya1111 (@aya2964) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:48
    ฮือ น่ารัก ยองแจน่ารักมาก เป็นมนุษย์นุ่มนิ่มคิดบวกโพนี่เกินชาวบ้านเค้าไปแล้ว คนดีสุดดดดดดด
    #1135
    0
  11. #1134 สิริกาญจน์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:30
    โอยยน่ารักทั้งคู่เยยยย
    #1134
    0
  12. #1130 sweetrevenge♤ (@froholee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 17:42
    พูดกันตรงๆแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ววว~
    #1130
    0
  13. #1129 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 08:38
    น้องแจน่ารักมาก TT
    #1129
    0
  14. วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 16:39
    อู๊ยยยย หัวจัยยยยย
    #1128
    0
  15. #1127 민밀 มินเมียมิลค์ (@prapanich) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 16:13
    ทำไมน่ารักขนาดนี้นะยองแจจจจจจจ
    #1127
    0
  16. #1126 0806_k (@0806_k) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 16:04
    ฮรือออ เข้าใจกันแล้ว ดีมากเลยค่ะ ฟิคเรื่องนี้ยิ่งอ่านยิ่งละมุน เราคนนี้ยังรออ่านเหมือนเดิมนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1126
    0
  17. #1125 dor_i_di (@dor_i_di) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:02
    ฮื่อออ ละมุนมากเลยคืออ่านแล้วหลากอารมณ์มาก สู้ๆนะคะไรท์
    #1125
    0
  18. #1124 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 10:56
    ฮื่อออออเรายอมยองแจหมดทั้งใจเลยยยยย 55555 ไปทำงานนะแจ็คจะได้กลับมาดูแลยองแจดีๆ
    #1124
    0
  19. #1119 XLOOKNAMX (@manike) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:13
    เย่ ไรท์กลับมาต่อแล้ววว
    #1119
    0
  20. #1118 jffan (@jffan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:11
    ไม่ม่าด้วยแหละ ปริ่มมม55555555555555555555 จะจบแล้วใจหายอ่ะ หลงรักฟิคเรื่องนี้มากๆ เพราะเป็นฟิคชาย?ชายเรื่องแรกที่อ่าน และเป็นฟิคเรื่องแรกที่อ่านสำหรับการเป็นแม่ยกแจ็คแจ เก็บตังค์ซื้อดีกว่ากลัวคิดถึง แงงง555555555555555555555555555555555
    #1118
    0
  21. #1117 only_got7 (@only_got7) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:28
    ยองแจน่ารักที่สุด
    #1117
    0
  22. #1116 phph.vw (@phanphasa6) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:20
    เข้าใจกันสักทีนะทั้งสองคน โล่งใจ TvT
    ปล.นี่เราต้องเริ่มเก็บเงินแล้วใช่มั้ยเนี่ย 555555 รอน้าา
    #1116
    0
  23. #1115 Mukimukii (@zumirator) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:42
    ขอบคุณค่า รอนะ สู้ๆ
    #1115
    0
  24. #1114 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:42
    ไม่ม่าแหะ ตอนแรกนึกว่าจะม่า 5555
    #1114
    0
  25. #1113 Jusejae (@nicknamemaic) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:46
    งื้อไรท์ต้องสู้ๆนะคะ เราก็ปีสองเหมือนกัน การบ้านมาเต็มมม เข้าใจไรท์น๊าาา
    #1113
    0