อัพก่อนจะสว่าง

  
สวัสดี หายหน้าไปหลายวัน ช่วงนี้งานยุ่งรัดตัวจนไม่มีเวลาเอาเสียเลย นอนดึก + ตื่นสายตลอด ใช้เวลาตอนกลางคืนมากเสียกว่าตอนกลางวันเสียอีก

 

 เมื่อคืนก็เป็นอีกคืนที่แทบจะไม่ได้นอน ความจริงตั้งใจไว้ในเป็นแบบนั้นเหมือนกัน ในหัวมันคิดเรื่องนู้นที เรื่องนั้นที รวมถึงเรื่องที่มันแย่กว่านั้นก็โผล่เข้ามาในหัวเหมือนกัน

 

 สงสัยแม้กระทั่งการกรีดข้อมือ หึหึ ตลกดีใช่ไหมที่คิดอะไรแบบนั้น เฮ้อ ..... เดือนที่แล้วก็พึ่งมีเรื่องกับอาจารย์ฝรั่ง เดือนนี้ก็ยังมีปัญหากับเรื่องการเรียนอีก ถ้าปัญหานี้จบไป

 

 เดือนหน้าจะมีอะไรอีกหรือเปล่า คนที่ไม่อยากให้รับรู้เรื่องนี้มากที่สุดก็คือ พ่อ และวันนี้แม่ก็บอกพ่อไปแล้ว แกคงนึกว่าไม่ได้ยิน แต่จริงๆแล้วได้ยินเรื่องแกเล่าให้พ่อฟัง

 

 ถึงจะหลับแต่ก็ยังได้ยินเสียงพวกเขาคุยกันอยู่ดี ก่อนหน้านั้นผมเคยบอกกับพ่อว่า มีปัญหากับวิชานี้ ใจจริงเองก็ไม่อยากจะดร็อปวิชานี้หากนะ แต่ทำไงได้ในเมื่อทุกอย่าง

 

 มันออกมาเป็นแบบนี้แล้ว อยู่ไปมันก็ไร้ค่าเปล่าๆ ร้องไห้มันก็แค่ระบายออกมา น้ำตามัช่วยทำอะไรดีขึ้นไม่ได้หรอก แม้กระทั่งแอบหวังหรือขอ มันก็ไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย

 

 อยากเจ็บตัวนะ อยากให้รถชนจนสมองเสื่อมไปเลย จะได้จำอะไรไม่ได้ แขนหัก ขาหัก หัวแตก อะไรก็ได้ ถ้ามันทำให้เรื่องดีๆและความรู้สึกดีๆกลับมาบ้าง ก็ยินดีทำเสมอ

 

 เอาเถอะยังไงก็ผ่านเรื่องเมื่อคืนมาได้แล้วนี่ พักนี้ทำให้หลายคนเป็นห่วง เพื่อนๆที่มหาลัยที่คอยช่วยเหลือและคอยทนรับอารมณ์โกรธ พวกเขาไม่เคยเห็นเราโกรธไงบางทีมันอาจจะยัง

 

 ไม่ชิน อย่างเช่นกระแทรกหนังสือ ( แค่นี่ล่ะที่ทำ ) = ='  

 

 ขอบใจเพื่อนๆปี 3 ไผ่ (พูดเป็นกำลังใจ ) นัท ( ช่วยแก้ไขงานให้ แต่ก็ไม่ผ่านอยู่ดี แต่ก็ขอบใจ ) ปิง ( ช่วยคิดงาน แต่ก็ไม่ผ่านอยู่ดี +แตะหลังแล้วบอกว่าอย่าคิดมากนะ ) 3 คนนี้เป็น

 

 กำลังใจให้เสมอ คนสุดท้ายอย่าไปกล่าวถึงมันเลย เรายังเคืองๆกับคำพูดมันเลย มันพูดประมาณว่า " ไม่อยากเซ็นชื่อให้นกเลย " - -* คือแบบว่างานมันไม่ผ่านไง และคนที่เซ็นชื่อก็จะ

 

 โดนหักคะแนนไปด้วย เราน่ะขอโทษเพื่อนๆไปแล้วนะ แต่ละคนก็บอกว่าไม่เป็นไร แต่ไอนี่นี่สิ มันเป็นคนดีก็จริง แต่ปากแบบนี่ บางครั้งก็ทำให้โกรธได้เหมือนกัน แต่ก็ขอบใจที่ช่วยบอกนู้นบอกนี่ แต่ก็ไม่ผ่านอยู่ดี

 

 ช่วยทำงานนู้นนี่ให้ ถึงมันจะไม่ผ่านแต่พวกเขาก็ไม่เคยทิ้งเพือนคนนี้ไปไหน เพื่อนต่อมา ตี๋ คนนี้กะจะไม่บอกแล้วนะว่าเกิดอะไรเมื่อสัปดาห์

 

 ใช่ แต่มันก็อดบอกไม่ได้ มันอึดอัดมากเวลาที่มีใครมาชวนให้ไปนู้นไปนี่ ตอนที่มีงานค้างคาแบบนี้ ความจริงก็อยากไปเหมือนกัน แต่ทำไงได้ เอาเป็นว่าบอกมันไปแบบนั้นก็แล้วกัน

 

 มันช่วยคิดงานออกแบบให้ ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะผ่านหรือเปล่า พวกเราดูว่างานที่ทำนี้ดีแล้ว แต่สำหรับอาจารย์เขาดูไม่เหมือนพวกเราน่ะสิ เฮ้อ

 

 มันเองก็บอกเหมือนกันว่า ถ้างานชิ้นนี้ที่มันทำให้ไม่ผ่าน แกดร็อปไปเลย เฮ้อ ... นั่นสิ ถ้าไม่ผ่านก็คงต้องทำแบบนั้นล่ะนะ ถึงจะไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำ

 

 วันนี้คำพูดของไอตี๋ทำให้ซึ้งกินใจไปต้องหลายคำพูดเลยล่ะ อย่างเช่น " แกเป็นเพื่อนกู กูก็ต้องช่วยดิว่ะ " มีคนมาพูดอะไรแบบนี้ให้ฟัง มันก็ซึ้งเหมือนกันนะ และมันยังทำให้รู้อีกด้วย

 

 ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้ ( ซึ่งเคยคิดแบบนี้บ่อยๆเหมือนกัน = = ) 

 ก็แค่ไม่แน่ใจอะไรบางอย่างเท่านั้นเอง ^^  เข้าเช้าวันใหม่แล้ว พรุ่งนี้ต้องเอางานไปส่ง ซึ่งไม่รู้ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง อยากผ่านแต่ก็ไม่ผ่าน ^^'

 

 งานที่เพื่อนเราคิดให้ เราเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าวันจะผ่านหรือเปล่าเหมือนกัน มันมืดมิดจนมองไม่เห็นทางออกเลยล่ะ

 

 เราเกลียดแสงสว่างจังเลย - -* ชอบเวลากลางคืนมากกว่าตอนกลางวันเสียอีก กลางคืนมันเงียบและคิดอะไรนู้นนี่ได้ แต่กลางวัน ไม่ใช่เพราะกลัวแดดอะไรหรอก

 

 แต่เกลียดที่ต้องทำนู้นทำนี่ อยากอยู่เฉยๆมากกว่า = =

 

 วันนี้ไดอารี่คงยาวไปหน่อยนะจ๊ะ แต่ต้องขอบใจที่เข้ามาอ่าน สายๆวันนี้จะเป็นไงก็ไม่รู้เหมือนกันเนอะ ไม่อยากคิดถึงมันเลย