[END] The Ugly Girl ฉันขี้เหร่หรือนายเท่เกิน...?

ตอนที่ 11 : น้องข้า...ใครอย่าแตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    9 เม.ย. 61



[11 :: น้องข้า...ใครอย่าแตะ]

 

          “น้ำปิง! ฉันนึกว่าแกจะไม่มาแล้วนะเนี่ย”  อยู่ๆ หมี่เกี๊ยวก็โผล่ออกมาจากกลุ่มคนที่มามุงดูเหตุการณ์อย่างไม่คาดฝัน

          ยัยนี่มาได้ไง =_=

          “หมี่เกี๊ยว...แกมาที่นี่ได้ไง”

          “อ้าว! นี่แกไม่ได้เช็คเฟสกลุ่มเลยใช่ไหมเนี่ย”  หมี่เกี๊ยวถามหน้ามุ่ย

          “เฟสกลุ่ม?”  ฉันขมวดคิ้วถาม ในขณะที่สมองกำลังพยายามคิดตามหมี่เกี๊ยวให้ทัน...อ๋อ ที่หมี่เกี๊ยวหมายถึงคงจะหมายถึง Facebook กลุ่มสมัยเรียนมัธยมสินะ

          “ใช่เฟสห้องเราอ่ะ เขานัดกันมาเลี้ยงรุ่นที่นี่ตอนปิดเทอม”

          “อ้าวหรอ...ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ย”

          “ไม่รู้...แล้วพวกแกมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”

          “อ๋อ ฉันมางานแต่งงานพี่สาวพี่ปาร์เกต์น่ะ”  ฉันบอกพร้อมกับพยักพเยิดไปยังคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ

          “อุ้ย! สวัสดีค่ะพี่ปาร์เกต์”  หมี่เกี๊ยวที่เพิ่งจะหันไปเจอพี่ปาร์เกต์กล่าวคำทักทาย

          “อืม”  พี่ปาร์เกต์รับคำห้วนๆ แล้วเดินไปที่เรือซึ่งกำลังแล่นเข้ามาเทียบริมฝั่ง

          “แบบนี้ก็แสดงว่าพี่ยศกับพี่มาร์ช แล้วก็มิกกิต้องมาด้วยสิ”

          “ใช่”

          “คืนวันมะรืนนี้จะมีงานเลี้ยงริมทะเลนะ พวกเธอสองคนต้องมาให้ๆ ได้ด้วย” 

          “อ๋อ โอเคฉันจะบอกมิกกิให้ งั้นฉันไปดูพี่ยศกับพี่มาร์ชก่อนแล้วกันนะ”

          “ฉันไปด้วยสิ เผื่อจะมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้าง”

          “อืม”

          “ว่าแต่พี่ๆ เขาเป็นอะไรกันหรอ ทำไมทำเหมือนจะฆ่ากันให้ได้เลย”

          “ไม่รู้สิ”  ฉันตอบหมี่เกี๊ยวแล้วเดินมาหาพี่ยศกับพี่มาร์ชที่ถูกพามานั่งบนชายหาดเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอะไรมากนอกจากสำลักน้ำทะเลเท่านั้น

          ทั้งสองคนไม่ยอมพูดอะไรกันเลยและยืนยันว่าจะนอนแยกห้องกัน พี่แม็กซ์ก็เลยเปิดบังกะโลให้อีก 1 หลัง ซึ่งก็อยู่ใกล้ๆ กันนั่นแหละ แค่มีบังกะโลที่ฉันพักอยู่คั่นกลาง

         

          เช้าวันรุ่งขึ้นพี่ยศกับพี่มาร์ชมาร่วมงานแต่งของพี่ปั้นหยากับพี่แม็กซ์ด้วยหน้าตาซีดเซียว จนเจ้าของงานสั่งห้ามเข้างานแล้วไล่กลับไปพักผ่อนทั้งคู่ พี่ปาร์เกต์ซึ่งเป็นน้องชายเจ้าสาวไม่สามารถปลีกตัวมาดูแลเพื่อนรักได้ฉันกับมิกกิเลยอาสาพาพี่ยศกับพี่มาร์ชไปส่งที่ห้องพักเอง โดยมิกกิไปส่งพี่ยศ (อันนี้พี่ยศรีเควสเองว่าต้องเป็นมิกกิ =_=) ส่วนฉันไปส่งพี่มาร์ช

          “ขอบใจนะที่มาส่ง พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะกลับไปช่วยงานพี่หยาเถอะ”  พี่มาร์ชบอก เสียงแหบๆ ที่ออกมานั้นทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเจ้าของเสียงกำลังป่วยอยู่

          “พี่ไม่สบายหรอคะ”

          “ใช่ กินยาแล้วก็พักสักหน่อยก็คงหาย”

          “โทษนะคะ”  ฉันบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปอังหน้าผากของพี่มาร์ชดู  “ตัวร้อนขนาดนี้ ไม่หายง่ายๆ หรอกค่ะปิงว่า”

          “งั้นหรอ ฮึๆ”  พี่มาร์ชหัวเราะในลำคออย่างเหนื่อยๆ

          “งั้นเดี๋ยวปิงเช็ดตัวให้ดีกว่านะคะ”

          “เฮ้ย!! ไม่ได้ๆ น้ำปิงเป็นผู้หญิงนะ”

          “ผู้หญิงแล้วไงคะ ปิงเป็นพยาบาลนะ”

          “ยังไงก็ไม่ได้หรอก ใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี คนอื่นเขาไม่รู้สักหน่อยว่าปิงเป็นพยาบาล”

          “ถ้าพี่ไม่อยากให้ปิงเช็ดตัวให้ก็รีบกินยา แล้วก็ดื่มน้ำมากๆ นะคะมันจะช่วยให้ไข้ลดเร็วขึ้น”  ฉันบอกแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเทสะดวกมากขึ้น

          “พี่มาร์ชคะ ปิงถามอะไรหน่อยสิ”  ฉันหันกลับเข้ามาในห้องและถามในสิ่งที่ฉันสงสัยมาทั้งคืน...สาเหตุที่พี่ๆ ทะเลาะกันเป็นเรื่องของมิกกิอย่างที่พี่ปาร์เกต์หลุดปากออกมารึเปล่า ถ้าใช่...แล้วทำไมต้องทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ด้วย! ทั้งฉันและมิกกิก็ไม่มีใครรู้เลยว่าสาเหตุที่แท้จริงมันเป็นยังไง

          “เรื่องเมื่อคืนใช่ไหม”  พี่มาร์ชถามขณะแกะยาลดไข้ออกมาจากแผง

          “ใช่ค่ะ” 

          “พี่ผิดเองแหละ”  พี่มาร์ชตอบแค่นั้นแล้วกินยาที่เพิ่งแกะก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้า

          “ยังไงคะ?”

          “เมื่อคืนพี่ดื่มมากไปหน่อย...เลยหลุดปากออกมาว่า....พี่ชอบมิกกิ...”

          “เฮ้ย! จริงหรอคะ!!”  ฉันร้องออกมาแล้วรีบเดินไปลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงเพื่อที่จะคุยให้สะดวกยิ่งขึ้น

          “อื้ม พอพี่พูดจบรู้ไหมเป็นไง...หมัดลอยเข้ากรามพี่เต็มๆ ส่างเมาทันทีเลย ฮ่าๆๆ”  พี่มาร์ชหัวเราะแบบฝืนๆ พร้อมกับน้ำตาคลอๆ ที่เบ้า ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยได้แต่เงียบ...รู้สึกว่าคนที่เล่าจิตใจกำลังอ่อนแอมาก ฉันว่าให้พี่เขาได้ระบายมันออกมาคงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

          “ที่ไอ้ยศมันทำแบบนี้มันไม่ผิดหรอก ผิดที่พี่เองที่ทำตัวเสเพลให้มันเห็น พี่ก็เลยกลายเป็นผู้ชายที่ไม่น่าไว้ใจที่มันจะฝากน้องสาวสุดที่รักไว้ให้ดูแล...”

          “แล้วพี่มาร์ชจะทำยังไงต่อไปล่ะคะ”

          “ไม่รู้สิ...เรื่องที่น่ากลัวที่สุดก็ยังมาไม่ถึงซะด้วย”

          “เรื่องที่น่ากลัวที่ว่ามันคืออะไรหรอคะ ปิงนึกว่าการบอกพี่ยศเป็นเรื่องที่ยากที่สุดแล้วนะ” 

          “การบอกมิกกิไง บอกไปแล้วก็ไม่รู้ว่ารายนั้นจะรับได้ไหม...บอกรักสาวมาก็เยอะ พอมาเจอคนนี้ไปไม่เป็นจริงๆ”

          “โธ่ ทีอย่างนี้ทำเป็นเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาไปได้นะคะ”

          “ไร้เดียงสาหรอ..”  พี่มาร์ชทวนคำแล้วเอื้อมมือมาขยี้ผมฉันซะยุ่งไปหมด อุตส่าห์ทำผมลอนเซ็ตมาอย่างดีกะจะเป็นสาวหวานซะหน่อย กลายเป็นสาวเซอร์ซะงั้นเรา

          “พี่มาร์ช!! เรามีเรื่องต้องคุยกัน!”  อยู่ๆ มิกกิก็เปิดประตูพรวดเข้ามาในห้อง ฉันกับพี่มาร์ชมองหน้ากันเหลอหลา กลัวว่ามิกกิจะได้ยินที่คุยกันเมื่อกี๊ แต่เปล่าเลย...ที่มิกกิบุกมาที่นี่เพราะได้ยินเรื่องมาจากพี่ยศต่างหาก ฉันก็เลยปล่อยให้เขาทั้ง 2 คนคุยกันตามลำพัง

          ฉันเดินออกมาจากห้องพี่มาร์ชก็เจอพี่ปาร์เกต์ยืนอยู่หน้าบ้าน ปลีกตัวมาได้แล้วหรอเนี่ย

          “มาร์ชมันเป็นไงบ้าง”  พี่ปาร์เกต์ถามทันทีที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ

          “มีไข้น่ะค่ะ ฉันว่าน่าจะพาไปหาหมอหน่อยนะคะ เหมือนว่าไข้จะไม่ลงง่ายๆ ด้วย”  ฉันบอกพร้อมกับเก็บอาการดีใจไว้ลึกๆ เพราะว่านี่เป็นประโยคแรกที่พี่ปาร์เกต์พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงดีๆ ไม่ดุและไม่ประชดประชันอย่างที่เคย

          “หรอ...ทีแรกฉันก็ว่าจะพาไปนะ แต่บนเกาะไม่มีเรือเลย เขาใช้ทยอยรับส่งแขกทั้งวัน”  พี่ปาร์เกต์บ่นอย่างหัวเสีย

          “ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันดูแลให้เอง”

          “เกี๊ยวก็จะขอช่วยอีกแรงนะคะ”  อยู่ๆ เสียงหมี่เกี๊ยวก็ดังขึ้นมา ฉันกับพี่ปาร์เกต์หันไปมองก็เห็นหมี่เกี๊ยวยิ้มแป้นอยู่ข้างหลัง

          “ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทแอบฟัง แต่เกี๊ยวเห็นคุยกันท่าทางซีเรียสก็เลยไม่อยากเข้ามาขัดน่ะค่ะ”

          “งั้นหรอ...”  พี่ปาร์เกต์พูดเสียงเรียบก่อนจะหันมาพูดกับฉัน  “ถ้าเธออยากมีผู้ช่วยก็แล้วแต่เธอนะ” 

          “เอ่อ...งั้นเดี๋ยวฉันไปดูพี่ยศก่อน ถ้าพี่ยศสบายดีก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าพี่ยศป่วยเหมือนกันเราคงต้องแบ่งกันดูแลนะ”  ฉันหันไปบอกหมี่เกี๊ยวคร่าวๆ

          “ได้”  หมี่เกี๊ยวรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะแยกไปอีกทางเพราะโดนพี่ปาร์เกต์จ้องอย่างไม่เป็นมิตร...ฉันไม่รู้ว่าพี่ปาร์เกต์ไม่ชอบหมี่เกี๊ยวขนาดนี้ได้ยังไง แต่มันรุนแรงมากจนฉันเองยังสัมผัสได้

          ฉันเข้ามาดูอาการพี่ยศพร้อมกับพี่ปาร์เกต์...พี่ยศกำลังหลับอยู่ฉันเลยไม่อยากกวน แต่เท่าที่อังหน้าฝากดูพี่มาร์ชไข้สูงกว่าเยอะเลยไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ แต่เพื่อความไม่ประมาทฉันเลยโทรบอกให้หมี่เกี๊ยวมาดูแลพี่ยศ ส่วนฉันจะดูแลพี่มาร์ชเอง

          “แกได้ดูแลพี่มาร์ชใช่ไหม”  มิกกิถามขณะที่ฉันกลับมาที่ห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะไปเฝ้าไข้คืนนี้

          “ใช่...แกว่าไง ถ้าแกอยากดูแลเอง..”

          “ไม่ล่ะ แกดูแลนั่นแหละดีแล้ว...”  มิกกิพูดแทรกก่อนที่ฉันจะพูดจบประโยค

          “แกเป็นไงบ้าง โอเคไหมเนี่ย”  ฉันเข้าไปหามิกกิและบีบมือเบาๆ หลังจากที่มิกกิไปคุยกับพี่มาร์ชเมื่อตอนกลางวัน พอกลับมาก็มีท่าทางเศร้าแปลกๆ

          “ฉัน...ฉันสับสนไปหมดแล้วปิง...”  มิกกิเกริ่นอย่างหนักใจ  “ฉันไม่รู้ว่าที่กำลังเป็นอยู่มันคืออะไร พอฉันรู้ว่าพี่มาร์ชชอบฉัน ฉันทั้งดีใจ ทั้งกลัว ทั้งลังเลในเวลาเดียวกัน...ฉันสับสนไปหมดแล้วว่าตกลงฉันรู้สึกยังไงกันแน่”

          “ที่แกบอกว่ากลัว...กลัวอะไรหรอ”

          “ฉันรู้จักพี่มาร์ชดีเกินไป...รู้ไปหมดทุกเรื่องจนไม่รู้ว่าฉันจะรับสิ่งที่เขาเป็นได้รึเปล่า”

          “แล้วแกรู้สึกยังไงกับพี่เขาล่ะ ชอบพี่เขาบ้างไหม”

          “ฉัน...ฉันรู้แค่ว่า เวลาที่อยู่กับพี่มาร์ชฉันมีความสุขมาก แต่ฉันคิดตลอดว่าเพราะพี่เขาเป็นเพลย์บอยเขาเลยรู้วิธีเอาอกเอาใจผู้หญิง ไม่เคยคิดว่าที่พี่เขาเทคแคร์ฉันจะเป็นเพราะว่าชอบ แต่ถ้าถามว่าชอบพี่เขาไหม...ฉัน...”

          “เอาล่ะๆ ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ก่อนที่แกจะตัดสินใจฉันอยากให้แกมั่นใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะไม่ทำให้เสียใจทีหลัง...ไม่ว่าแกจะตัดสินใจยังไง ฉันเคารพการตัดสินใจของแกเสมอและฉันเชื่อว่าพี่มาร์ชกับพี่ยศเองก็จะเคารพการตัดสินใจของแกเหมือนกัน”

          “ขอบคุณนะน้ำปิง”  มิกกิโผเข้ากอดฉันทั้งน้ำตา ฉันลูบหลังเพื่อนเบาๆ เพื่อปลอบโยนและหวังให้ความหนักอึ้งที่อยู่ในใจมันเบาบางลงบ้าง ถึงมิกกิจะไม่ยอมบอกว่าคิดยังไงกับพี่มาร์ช...แต่ฉันเชื่อว่าความรู้สึกของทั้ง 2 คนคงไม่ต่างกัน

          มิกกิสลับกับฉันเข้าไปอาบน้ำ ฉันจึงออกมาก่อนเพราะว่าต้องแวะเอายามาเพิ่มให้พี่ยศก่อน แต่ขณะที่ฉันกำลังจะเคาะประตูเสียงพี่ยศก็โพลงขึ้นมาเหมือนโกรธจัด ฉันเลยต้องหยุดมือที่จะเคาะเอาไว้

          “เป็นเพื่อนแล้วไง...ฉันไม่ยอมให้มันมาคบน้องสาวฉันหรอก! แกก็เห็นนี่ปาร์ก ตอนที่ไอ้มาร์ชมันเลิกกับผู้หญิงมันเลือดเย็นขนาดไหน!

          “ก็จริง แต่ฉันว่ามันจริงใจกับมิกกิมากเลยนะ”  เสียงพี่ปาร์เกต์ดังออกมาอีกคน ทำให้ฉันยิ่งเงี่ยหูเข้าไปฟังใกล้ขึ้นอีก

          “จริงใจขนาดไหนฉันก็ไม่ยอม น้องสาวฉันทั้งคนนะเว้ย!!

          “แล้วสมมุติว่า...มิกกิก็ชอบไอ้มาร์ชเหมือนกันล่ะ”

          “เป็นไปไม่ได้...”  ถึงพี่ยศจะพูดออกมาแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับฟังดูไม่มั่นใจเอาซะเลย...ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาไม่ได้รักกันเพราะว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ฟ้องทุกอย่างหมดแล้ว ขนาดฉันที่ไปเจอพี่มาร์ชกับมิกกิอยู่ด้วยกันครั้งแรกตอนไปสัมมนาฉันยังรู้สึกได้เลยว่า 2 คนนี้ต้องมีใจให้กัน

          “ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งอะไรมากมายหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากให้เพื่อนของฉันต้องมาทะเลาะกันแบบนี้ มันรู้สึกแย่ว่ะ!...มิกกิเองก็คงรู้สึกแย่มากเหมือนกัน”  ประโยคสุดท้ายพี่ปาร์เกต์พูดออกมาเบาๆ ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะดังเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆ

          อ้าวเวรล่ะ >_<! ฉันรีบวิ่งลงมาที่บันไดขั้นล่างสุดของบ้านพัก เพื่อให้ดูเหมือนว่าฉันเพิ่งจะมาถึงเมื่อกี๊นี้เองและไม่รู้ไม่ชี้เรื่องที่พวกเขาคุยกัน...แล้วก็ทันเวลาเป๊ะ พี่ปาร์เกต์เปิดประตูออกมาพอดีกับที่ฉันลงมาถึงจุดหมาย

          “อ้าวพี่ปาร์เกต์ มาเยี่ยมพี่ยศหรอคะ”

          “อืม”  เขาตอบแค่นั้นแล้วเดินสวนไปทันที เฮ้อ...คนอุตส่าห์ทัก =_=

          พอฉันเข้ามาในห้อง พี่ยศก็คุยกับฉันปกติเหมือนเมื่อกี๊ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ถามอะไร (เพราะได้ยินหมดแล้ว) ฉันก็เลยนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนจนกระทั่งมิกกิเข้ามาฉันถึงไปที่บ้านพักของพี่มาร์ช แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไป ประตูก็ถูกเปิดออกก่อนโดยพี่ปาร์เกต์ นี่เขาจะไปโผล่อยู่ทุกห้องหรอเลยรึไง

          “มาแล้วหรอ! มานี่เร็ว!”  พี่ปาร์เกต์รีบดึงฉันเข้าไปในห้องทันที ฉันรีบเดินไปตามแรงดึงก็พบว่าพี่มาร์ชนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มหนาๆ ประมาณ 3 ผืน

          “มันไม่ยอมพูดอะไรเลยนอกจากคำว่าหนาว”  พี่ปาร์เกต์บอกเสียงสั่นๆ มือที่จับฉันอยู่ก็ชุ่มเหงื่อไปหมด

          “อย่าเพิ่งตกใจนะคะ ตอนนี้หาน้ำใส่ชามแล้วก็ผ้าขนหนูผืนเล็กๆ มาให้ฉันสักสามสี่ผืนนะ”  ฉันบอก แต่พี่ปาร์เกต์ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่

          “พี่ปาร์เกต์คะ!”  ฉันแตะที่มือของเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ ดูเหมือนพี่เขาเพิ่งจะรู้ตัวตอนที่ฉันแตะนี่เอง

          “ช่วยหาน้ำใส่ชามแล้วก็ผ้าขนหนูผืนเล็กๆ สามสี่ผืนมาให้ฉันหน่อยค่ะ”  ฉันบอกซ้ำ พี่ปาร์เกต์พยักหน้ารับแล้วรีบเดินไปเอาของตามที่ฉันบอก

          สภาพของพี่ปาร์เกต์วันนี้ทำให้ฉันนึกถึงวันที่พี่มาร์ชเจอพี่ปาร์เกต์นอนจมกองเลือดอยู่ในห้องขึ้นมาทันที ตอนนั้นพี่มาร์ชก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนพี่ปาร์เกต์ในตอนนี้...พวกเขาเป็นเพื่อนที่รักกันมากจริงๆ

          หลังจากที่พี่ปาร์เกต์หาของมาให้ฉันได้ตามต้องการ ฉันก็จัดการเช็ดตัวลดไข้ตามที่ได้ร่ำเรียนมา เช็ดไปวัดไข้ไปจนกระทั่งเที่ยงคืนกว่าๆ ไข้ก็เริ่มลง ฉันหันไปมองคนเฝ้าไข้อีกคนก็เห็นพี่ปาร์เกต์นั่งหลับสัปหงกอยู่บนเก้าอี้มุมห้องตัวเดิม เขาดูเป็นห่วงเป็นใยกันมากเลย ถ้าเกิดฉันไม่รู้จักพวกเขามาก่อนฉันคงคิดว่าพวกเขาต้องแอบมีใจให้กันแน่ๆ -_-;

          “พี่ปาร์เกต์...”  ฉันเข้าไปสะกิดไหล่พี่ปาร์เกต์เบาๆ แต่ดูเหมือนพี่เขาจะหลับลึกมาก ฉันเลยหยิบผ้าห่มมาห่มให้พี่เขาก่อนที่จะเอาผ้ามาปูบนพื้นข้างๆ เตียงพี่มาร์ชแล้วนอนบ้าง

          เฮ้อ...เมื่อยตัวไปหมดเลย งานเช็ดตัวมาราธอนแบบนี้เหนื่อยมาก บอกเลย...-o-zZZ

 

          [ปาร์เกต์ : Talk]

          ผมเกลียดผู้หญิงสวย!!

          ใช่ครับ คุณได้ยินไม่ผิดหรอก! ผมเกลียดจริงๆ และผมก็สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่มีทางยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นอีก เพราะผมเจ็บปวดเหลือเกินกับการกระทำและคำพูดของคนสวยๆ เหล่านั้น แต่ผมกลับต้องกลืนน้ำลายตัวเองเมื่อผมมาเจอกับ...

          น้ำปิง






******************************************************************************
ฮิๆๆๆ เราไม่ยอมให้ล่วงรู้ความคิดความอ่านของพี่ปาร์กง่ายๆ หรอกนะ
ถ้ารีดเดอร์อยากรู้ต้องรออ่านตอนต่อไปนะคะ ^_^ (แหมๆ แอบร้ายนะเรา ฮ่าๆๆๆ)
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ
****************************************************************************


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #186 marrylengho (@marrylengho) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 01:09
    เดี๋ยวเมื่อจะเฝ้าน้ำปิงมากกว่ามาร์ชน่ะ. หรือคิดไปเอง 5555
    #186
    0
  2. #170 JHY'SNW (@duckservice28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 14:03
    อุ้ยยยย สักทีได้ไหมล่ะ -//-
    #170
    0
  3. #128 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 00:13
    ว้ายๆๆๆๆ เขินเบาๆกับความคิดอิปาเก้ เขินจุงเบยยย

    เออ แต่แอบอิจมาร์ช-มิกิเบาๆนะ คึคึ
    #128
    0
  4. #97 fairly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 22:50
    ชอบน้ำปิงนานแล้วม้างงงงงงงงงงง เน้วววววววววว
    #97
    0
  5. #16 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 18:33
    ชอบพี่ยศค่ะ
    #16
    0