คัดลอกลิงก์เเล้ว
[MonstaX] 30sec [SF] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 พ.ค. 58 / 16:07



Title :: 30

Couple :: [Monsta X ] Jooheon x I.M

Author :: minhae
 





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

                 
                ใครบางคนเคยบอกไว้ว่าอย่าไว้ใจผู้ชายในผับนี้  อันตรายกว่าหมาป่า ถ้าไม่อยากหลงงมงาย อย่าหลงเข้าไปในป่านี้ ในไนต์คลับนี้ไม่เหมาะสำหรับคนขี้กลัว...

               

                “ไปเหอะ นะๆ สอบเสร็จทั้งที”คนพูดคว้าเอาหนังสือที่อยู่ในมือของคนที่เดินอยู่ข้างๆไปถือหน้าตาเฉย ส่วนคนโดนแย่งก็ได้แต่มองพร้อมกับถอนหายใจ

               
                 “ไม่เอา
ไปที่อื่นไม่ได้หรอซอกวอน?”

               
                  “ชางกยุนอา... กลัวอะไร? หรือว่านายเชื่อเรื่องที่รุ่นพี่เล่าให้ฟังจริงๆวะ?” ซอกวอนหยุดเดิน ก่อนที่จะหันมามองหน้าเพื่อนรัก

                “ก็ไม่ได้เชื่อ....”ชางกยุนดึงเอาหนังสือกลับคืน พร้อมกับกอดไว้แน่น “ไม่ชอบกินเหล้า พอใจมั้ย? ไม่อยากไปด้วย! ง่วงนอน กลับละนะ เจอกันเปิดเทอมหน้า” ไม่ต้องรอคำตอบจากอีกฝ่าย เขาก็รีบวิ่งออกจากอาคารเรียนทันที

 

           
                กลัวหรอ?...

                ไม่กลัวสักนิด....

 

               
                  ชางกยุนทิ้งตัวลงที่นอนที่เต็มไปด้วยชีทเรียนที่เจ้าตัวกองมันไว้ลวกๆ หลังจากสอบเสร็จเพราะไม่มีที่จะวาง ก่อนที่แขนเรียวคว้าเอาเอาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาดู

               

                18 miss call …

               

                  น่าแปลกใจ ปกติไม่มีใครโทรหาเขาแบบนี้มาก่อน อย่างมากก็แค่สองสามสายที่ไม่ได้รับ จากซอกวอน ที่จะโทรมาบอกว่าฝากเช็คชื่อให้ด้วยเพราะจะไม่เข้าเรียน แต่ครั้งนี้ 18 สายที่ไม่ได้รับ

               

                  หวังว่าถ้าไม่ใช่เรื่องคอคาดบาดตายจริงๆ คงจะไม่โทรมาขนาดนี้หรอกนะซอกวอน...

               

                “มีอะไร?”ชางกยุนเอ่ยผ่านโทรศัพท์ทันทีที่อีกคนกดรับ

           
    

               [ห้าทุ่ม เดี๋ยวฉันเข้าไปรับนะ แต่งตัวหล่อๆไว้เลย]

               

                  “บอกแล้วไงว่าไม่ไป
!!!!

              

                   
[ไม่ได้หรอก .... ถ้านายไม่ไปใครจะแบกฉันกลับมาตอนเมาล่ะ]

              

                  “ไอ้เด็ก..”

               


                    ตัดสาย..

               

    มันตัดสายไปแล้ว...

 

      เยี่ยมสุดๆชีวิต....

 


                ไม่อยากไปที่แบบนั้นสักนิด สถานที่ที่ใครๆก็บอกว่าน่ากลัว แถมเด็กอย่างเขาก็ไม่ควรเข้าใกล้สักนิด เรื่องกินเหล้า เรื่องเที่ยว เขาไม่กลัวสักนิด ไปที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ ไนต์คลับนั้น



                กลิ่นน้ำหอมฉุนรุนแรงของซอกวอนกลบไปทั่วรถ ทันทีที่ชางกยุนนั่งลง เขาก็แทบอยากจะอ้วกลงตรงนั้นให้ได้ ใบหน้าเรียบเฉย จ้องมองคนที่กำลังส่งยิ้มทะเล้นมาให้เขา ใบหน้าแบบนั้นมันน่าเอารองเท้าฟาดสักสองทีให้หายหมั่นไส้



                 “ฉีดน้ำหอมอะไรเยอะแยะวะ?”ชางกยุนย่นจมูกพร้อมกับปัดมือไล่กลิ่น



                 “คนหล่อก็งี้ .... พอไปถึงนะ เชื่อสิ สาวๆตรึม”ซอกวอนเอ่ยพร้อมกับยักไหล่ตามสไตล์กวนๆ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

 


                  ทั้งสองยืนอยู่หน้าทางเข้าไนต์คลับที่ใครๆต่างก็ล่ำลือถึงความอันตรายของที่นี่ ชางกยุนถอนหายใจออกมาหลายต่อหลายครั้งในระหว่างที่ยืนรอตรวจบัตรเพื่อเข้าไปด้านใน



                  ผู้คนทั้งชาย หญิงยืนต่อแถวยาวเหยียด เพื่อรอให้การ์ดตรวจบัตรเพื่อเข้าไปด้านใน ทุกคนแต่งตัวดีทั้งหญิงชาย ผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ตรงที่เข้ากับซอกวอนยืนอยู่ ต่างก็หันมาส่งยิ้มให้พวกเขาแทบจะทุกคน คงเพราะความสูงที่ดูโดดเด่นของซอกวอนละมั้งที่ทำให้สาวๆมองเห็นได้อย่างเด่นชัด ส่วนชางกยุนก็ได้แต่ทำหน้าเขินอายเพราะเขาไม่ค่อยชินกับการที่มีสาวๆมาส่งยิ้มให้เยอะๆแบบนี้ ซึ่งแตกต่างจากคนที่ยืนข้างๆ ดูเหมือนจะภูมิใจเอามากๆ



                   “ดูสาวคนนั้นสิ เธอยิ้มให้ฉันตั้งนานแล้วละ”ซอกวอนสะกิดไหล่เขาให้มองตรงไปด้านหน้า มีหญิงสาวผมดำยาว ในชุดมินิเดรสสีดำสนิท ทั้งสีชุดและสีผมเธอตัดกับสีผิวขาวๆของเธอ จนเธอดูโดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้หญิงห้าหกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น และแน่นอนเธอกำลังส่งสายตาหวานๆให้ซอกวอน



                      “อื้ม...”



                     “เห้ยแค่นี้เองหรอ?”



                     “อะไรละ!!



                     “มีสาวกำลังส่งยิ้มให้เพื่อนนะเว้ย!! ดีใจกว่านี้หน่อยสิ”



                     “เออๆ เย้ๆ ดีใจจังเลยยยย”ชางกยุนทำหน้านิ่งพร้อมกับกำมือทำหน้าเชียร์เพื่อนรัก ส่วนซอกวอนก็ต้องยอมทำใจ ดีแค่ไหนที่เขาลากเพื่อนตัวดีออกมาเที่ยวด้วยกันได้



                     ยืนรอเกือบสามสิบนาทีทั้งสองคนก็ผ่านการ์ดด้านหน้าเข้ามาได้อย่างสบายๆ  ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป เหมือนกับว่าตอนนี้ชางกยุนเข้าไปสู่โลกอีกโลกหนึ่ง ทั้งความมืด ทั้งแสงไฟ ที่วิบๆวับๆ ตลอดเวลาๆ มันทำให้เขาเมาได้โดยไม่ได้ดื่มแม้แต่นิดเดียว


                     “รออยู่นี่นะ เดี๋ยวไปเอาเหล้ามาให้”ซอกวอนกระซิบข้างหูเขา  มันตะโกนเสียมากกว่า เพราะในนี้เพลงดังจนเขาไม่ได้ยินอะไรเลย จับใจความได้แค่คำว่าเหล้า ... เขาก็พยักหน้าหงึกๆ ก็เป็นอันเข้าใจ



                       ด้านในร้านมีสองชั้น ด้านล้างมีอยู่สามโซนคือส่วนที่เป็นฟลอเต้น ด้านข้างก็โต๊ะสำหรับนั่งดื่มไม่เยอะมาก และตรงที่เป็นบาร์สำหรับนั่งดื่มและสั่งออเดอร์ ส่วนชั้นบนก็มีโต๊ะนั่งสำหรับมาดื่มเป็นกลุ่มใหญ่ และมีห้องวีไอพี ชางกยุนมองรอบๆตัวจนทั่ว ซอกวอนก็เดินมาพร้อมกับเหล้าสองขวดในมือ ก่อนที่จะยื่นมาให้เขา



                     “วันนี้ร้านแม่ง แจกเหล้าฟรีว่ะเพื่อนนนนนน!!!!”ซอกวอนตะโกนอีกครั้ง ก่อนที่จะกระดกเหล้าเข้ามาไปอึกใหญ่

 


                     ไม่น่ามากับมันเลยจริงๆ....  

 


                     เสียงเพลงยังคงดังอยู่เรื่อยๆ แต่ก็มีเปลี่ยนจังหวะและสไตล์เพลงไปบ้าง เพื่อไม่ให้คนที่เต้นอยู่หมดแรงล้มลง หรือขาดใจตายไปซะก่อน ตอนนี้ชางกยุนจับจองเก้าอี้หน้าบาร์เพื่อนั่งมองผู้คนไปเรื่อยๆ และปล่อยให้เพื่อนตัวดีได้ไปเสพสมความสุขตามที่ต้องการ



                    “เปลี่ยนเป็นคอทเทลเบาๆมั้ยครับ?”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมตรงข้าม ชางกยุนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มหน้าตาดีที่อยู่ในชุดเชิ้ดสีขาวปักตราของไนท์คลับ ด้านล้างมีป้ายชื่อเล็กๆ แต่ก็มองเห็นได้ “ฮยองวอน”ดูเป็นชื่อที่เข้ากับใบหน้าจริงๆ... คำพูดนุ่มนวลของเขา คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากบาร์เทนเดอร์รูปงามที่ได้ยินสาวๆด้านหน้าล่ำลือกันตั้งแต่ที่ยืนต่อแถวอยู่ข้างนอก



                   “อ่า... ก็ดีครับ”ชางกยุนยิ้มหยักหน้า จริงๆเขาควรดื่มอะไรเบาๆก่อนตั้งแต่ตอนแรก ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนตัวดีเล่นวิ่งเอาเหล้าแรงๆมาให้เขาอยู่ตลอดเวลา



                   “ได้แล้วครับ”เขายิ้มให้พร้อมกับเลื่อนแก้วมาอยู่ต่อหน้าชางกยุน “มาคนเดียว ไม่กลัวหรอครับ?”



                   “ห๊ะ?.... เออผมมากับเพื่อน  ที่นี่ไม่เห็นน่ากลัวเลย”ชางกยุนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยขึ้นมาจิบทีลละนิด


                   “ดีแล้วครับ....”เขาส่งยิ้มให้ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจลูกค้าคนอื่นๆต่อ

 


                 เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ตอนนี้เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของซอกวอน  ไม่รู้ว่าติดไปกับสาวๆคนไหนแล้ว ชางกยุนวางแก้วลงบนโต๊ะนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนบาร์เทนเดอร์รูปงามก็ทำหน้าที่ดีเหลือเกิน ไม่ยอมปล่อยให้แก้วที่วางลงนั้นว่างเกินสองนาทีด้วยซ้ำ


              เสียงเพลง

 


             แอลกอฮอล์

 


             และผู้คนมากหน้าหลายตา

 


                  มันทำให้เขาเริ่มจงหลงมัวเมาไปกับสิ่งเหล่านี้แล้ว ยิ่งดึกมากเท่าไหร่ ยิ่งแอลกอฮอล์เข้าไปในร่างกายมากเท่าไหร่ ยิ่งเพลงเสียงดังมากเท่าไหร่ เขายิ่งปล่อยตัวปล่อยใจมากเท่านั้น  ชางกยุนไม่ปฏิเสธสักนิดว่าตอนนี้เขาเริ่มมีอาการเมาๆขึ้นมาแล้ว ทั้งที่เขาเป็นคนคอแข็งที่สุดในกลุ่มเพื่อน  อย่าเรียกว่าคอแข็งเลย เขาก็แค่คนที่ดื่มโดยรู้ว่าตัวเองควรดื่มเท่าไหร่มากกว่า แต่ตอนนี้อะไรๆ ก็หยุดไม่อยู่แล้วจริงๆ



                   ไม่รู้ว่าร่างกายมันบังคับจิตใจได้ตอนไหน ขาเจ้ากรรมดันพาเขามาอยู่กลางฟลอเต้นรำโดยไม่รู้ตัว สมองไม่ทำงาน ร่างกายอยู่นอกเหนือการควบคุมของจิตใจ รู้แค่ว่าตอนนี้ปล่อยร่างกายไปตามเสียเพลงนี่แหละดีสุดๆไปเลย

 


               ใช่ ดีสุดๆไปเลย...

 

ปล่อยร่างกายไปแบบนี้แหละ....

 

ที่นี่ ตอนนี้ ไม่สนอะไรอีกแล้ว...

 


               ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเพราะแอลกอฮอล์ หรือ เสียงเพลง ที่ทำให้ร่างกายเขารู้สึกร้อนขนาดนี้ การขยับตัวตามจังหวะเป็นเรื่องที่สบายมากในตอนนี้  จู่ๆ ก็มีสัมผัสเบาๆที่รอบเอวของเขา ชางกยุนหันกลับไปมองรอยยิ้มของคนที่เขาไม่คุ้นหน้า แน่นอนเขาสงสัยว่าคนตรงหนานี้เป็นใคร



                “ฉันชอบการเต้นของนาย”เขากระชับอ้อมแขนให้ชางกยุนขยับเข้าไปใกล้จนตัวตินกันก่อนที่จะกระซิบข้างๆหูของคนตัวเล็กกว่า



                “อื้มมมม” ชางกยุนได้แต่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าให้อีกคน ก่อนที่จะดันตัวอีกคนออก



                “นายชื่ออะไร? ฉันจูฮอน” เขายังคงจ้องใบหน้าของชางกยุนอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่แค่ใบหน้า แค่เขากำลังสำรวจร่างกายของคนตรงหน้าอยู่ต่างหาก



                  “ชางกยุน...ชางกยุน” พยักหน้าตอบ



                  “ดื่มสิ” เขายิ้มพร้อมกับยื่นขวดเหล้าให้กับชางกยุนอีกครั้ง  เมื่อแอลกอฮอล์เข้าปาก อะไรๆ มันก็ง่ายอย่างที่คิด ยิ่งดื่มมากเกท่าไหร่ จูฮอนยิ่งเข้าใกล้ชางกยุนได้มากยิ่งขึ้น และมากขึ้นไปอีกเมื่ออีกคนไม่มีทีท่ารังเกียจแม้แต่น้อย

 

 

“เอาละครับทุกคน!!!!!!”เสียงของดีเจชาร์ปกอน ใช่เขาเรียกตัวเองว่าชาร์ปกอนพร้อมกับทำมือเป็นรูปตัวชาร์ป # เสียงของเขาดังขึ้นทั่วร้าน ทุกคนหยุดดื่ม หยุดเต้น หันมาสนใจกับเสียงนั้นแทน


              “มาถึงช่วงที่ทุกคนรอคอย!!! สามสิบวินาทีสุดสนุก!!!! มานับถอยหลังกันเถอะ!!! วู้ววววววววว”

 

ไม่รู้ว่าไอ้ที่สนุกนั้นคืออะไร....

 
 

ห้า!!!


 

สี่!!!

 
 

สาม!!!

 
 

สอง!!!

 
 

หนึ่ง!!!!

 

 

ทันทีที่สิ้นเสียงนับ ไอน้ำ พร้อมกับกลิ่นระเหยหอมแปลกๆ ก็พุ่งลงมาจาก ด้านบนเพดาน ทุกคนร้องตะโกนด้วยความสนุก ร่างกายเริ่มขยับตามเสียงเพลงอีกครั้ง


 

กลิ่นนี่มันกลิ่นอะไรกันนะ....


ยิ่งสูดดมยิ่งรู้สึกดี เขาลืมไปแล้วซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมซอกวอน ลืมว่าไม่อยากมาที่นี่ ลืมว่าไม่ควรดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้  ที่จดจำได้ตอนนี้มีเพียงคนตรงหน้า ที่เดินมาหาเขาตั้งแต่ตอนนั้น เขายังคงยืนยิ้มเจ้าเล่ห์ อยู่ตรงหน้า มือของเขาก็ไม่ยอมปล่อยออกจากเอวของชางกยุนอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น

เสียงเพลง...

 
 

ผู้คน....

 
 

รสชาติแอลกอฮอล์....

 
 

ร่างกายร้อนผ่าว เหงื่อซึมออกตามผิวหนัง อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กระหายน้ำแต่สิ่งที่ดื่มได้มีเพียงแอลกอฮอล์รสบาดคอ ที่ยิ่งดื่มยิ่งต้องการ ไม่รู้ว่าตอนนี้ชางกยุนเข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร   ด้านหน้ามีชายหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นคนคุ้นหน้ายืนประจันอยู่ เขาค่อยๆก้มลงมาหอมแก้มคนที่นั่งอยู่เบาๆ


ต่อจากนั้นอะไรๆที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โดยที่ร่างกายก็ยินยอม .... ยอมให้กับคนตรงหน้า ยอมให้กับคำพูดบางเบาที่ข้างหู  ยอมให้กับสัมผัสสุดพิเศษ ที่ร่างกายของเขามอบให้ ...

 

หลังจากสามสิบวินาทีของการปล่อยสารเคมีกระตุ้นของไนต์คลับ สามสิบวินาทีนั้นได้เปลี่ยนชางกยุนให้เป็นอีกคนหนึ่ง สามสิบวินาทีนั้นทำให้เขาหลงใหลร่างกายของใครบางคน เป็นสามสิบวินาทีที่จะลืมไม่ลงไปตลอดกาล


“เรียกชื่อฉันสิ...”เขากระซิบข้างหูอีกครั้ง


“อื้อ.... จูฮอน.....”

 

สิ้นแล้วสติที่เคยมี....

 
 

ชื่อสุดท้าย และคำพูดสุดท้ายที่จำได้ คือ .... จูฮอน

 

ใครๆก็ล่ำลือว่าที่ไนต์คลับแห่งนี้อันตราย .... ถ้าไม่อยากถูกหมาป่าในป่าแห่งนี้กินง่ายๆ อย่าหลงเข้ามาเด็ดขาด...




xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx END xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Talk :: ฟิคเมาๆ กับคนแต่งเมาๆ ค่ะ 5555555
          เรายังคงติดใจกับ จูแอม อยากได้ โมเม้นเยอะๆ 5555
          ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดนี้นะคะ 


 

------------x--------------- SQWEEZ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ swag_mh_ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 20:50
    กรี๊ดดดด. ฉันไปอยู่ไหนมา จูเอ็มหาอ่านยากมากๆ เข้าแท็กก็ไม่เข้ามีขึ้นนิยายเลย เจอเรื่องไปนี้แบบ อ้อยยยย ฆ่าฉันเถอะ มีภาคต่อไหมค่ะ!!!!!
    #7
    0
  2. วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:16
    เป็นกำลังให้ไรต์ต่อไปค่ะ ชอบคู่ชิปคู่นี้มากกก อร๊ายยยย เขินนนอ่ะ ยิ่งอ่านิ่งฟินนนนนนน ขอบคุณนะคะสำหรับฟิค สู้ๆคะ

    #6
    0
  3. #5 Felicia_Kirisora (@s-h-g) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:19
    รู้สึกว่าทั้งๆที่บรรยากาศดูเนิบๆ แต่กลับดูร้อนแรงยังไงก็ไม่รู้ แอบอยากให้มีภาคต่อเลยอ่าาา ฮืออออออ
    #5
    0
  4. วันที่ 5 มกราคม 2559 / 06:50
    wow อยากไปไนต์คลับนั่นจังเหลย อยากโดนกืนบรั้ง แอร๊ย 55555555555555555555555555555 ดี๊ดีอ่ะ แต่ถ้าจูฮอนออกเยอะกว่านี้นะ แหม๊ ฮึ่ย 555555555
    #4
    0
  5. วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 22:50
    จะติดตามนะคะสู้ๆ555

    ขอน้องเอ็มเคะเยอะๆยิ่งดีค่ะ อิอิ
    #3
    0
  6. วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 00:10
    ดีงามค่ะ นุ้งเอ็มคนดีพลาดโดนหม่าป่าจูงาบแล้วววว ;//////////;
    แต่งอีกเยอะๆนะคะ เราชิปคู่นี้แรงมากจริงๆ 55555555555
    #2
    0
  7. #1 พาโบ.
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:57
    เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ คู่นี้หาอ่านยากมากเลยยังไงก็แต่งต่อไปนะคะ ไรต์เตอร์สู้ๆ
    #1
    0