คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF/THE BOSS] Pain…

โดย swag_mh_

เมื่อไม่มีทางที่จะยื้อไว้...สุดท้ายก็ได้แต่ยิมรับมัน

ยอดวิวรวม

307

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


307

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ย. 53 / 16:18 น.
[SF/THE BOSS] Pain… | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด


และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ


ไม่อาจจะวิ่งหนีความจิงที่มันโหดร้าย


จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง
 

.............................................


คนเราเมื่อมาถุงจุดสุดท้าย ก็ควรจะยอมรับมัน

ถ้าเป็นคุณ....คุณจะเลือกที่จะยอมรับและลืม

หรือ

คุณจะเลือกที่จะยอมรับ....และจดจำความรักครั้งนั้นไว้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ย. 53 / 16:18


 Pain…

[SF]

Couple :  JUNJAY [Drama]

Stoy By : Princess_MIW

 

 

 

                ภายในห้องซ้อมดนตรี ของโรงเรียนแห่งหนึ่ง  เด็กหนุ่มทั้ง 4 คนกำลังตั้งหน้าตั้งตาซ้อมร้องเพลงที่ต้องใช้ในการร้องเพลงอำลารุ่นพี่จะจัดขึ้นในพิธีจบการศึกษาข้างหน้า

 

                       

 

               เฮ้ย! อินจุนแกจ้องไรว่ะ ฮยอนมินสะกิดที่ไหล่ของ อินจุนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่จนสะดุ้งขึ้น

 

                       อ่ะ...เปล่าว่ะร่างสูงยิ้มให้กับตัวเองก่อนที่จะละสายตามาจ้องที่เนื้อเพลงต่อ

 

                       บ้าป่ะเนี่ยฮยอนมินสายหัวให้กับเพื่อนของตัวเองก่อนที่จะกลับมาขีดๆเขียนๆแก้เนื้อเพลงต่อ

 

 

                     

 

                ผมที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ยิ้มกว้างพลางเอากระดาษบังหน้าตัวเองไว้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่รุ่นพี่คนนั้นเข้ามาในชีวิต  เมื่อก่อนหน้านี้ 2 อาทิตย์ ผมได้เข้ามาออดิชั่นเข้าชมรมร้องเพลง ผมพยายามอย่างมากที่เข้าชมรมนี้ให้ได้  เป็นช่วงเวลาพอดีกับที่ทางชมรมกำลังต้องการคนเพิ่มผมจึงเข้ามาอยู่ในชมรมนี้ได้อย่างสบาย  ระหว่างที่มาที่ห้องซ้อมตอนเลิกเรียนทุกครั้ง ผมก็รู้สึกว่ามีคนแอบมองผมอยู่ตลอด และไม่นานนักผมก็กำลังแอบมอง คนบางคนอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือรุ่นพี่ของผม อี อินจุน

 

                        

 

                           จีฮวานจะกลับแล้วใช่มั้ย ผมหยุดเดินทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก ก่อนที่จะหันหลังกลับไป

 

                             อ่า..ใช่ครับ  ผมแทบจะหยุดหายใจ พี่อินจุนยืนห่างผมไม่ถึงคืบเลยด้วยซ้ำ

 

                              งั้นดีเลย..กลับด้วยกันนะ พี่อินจุนพูดจบก็เดินข้างผมทันที 

 

            อ่า......ขอเดินไปแบบนี้นานๆเลยได้มั้ยน่ะ....

 

                              นี่นาย เคยดื่มนมบ้างรึเปล่าเนี่ย พี่อินจุนพูดพร้อมกับเขย่าหัวผมเบาๆ ตอนนี้เราเดินมาจนถึงป้ายรถเมล์แล้ว

 

                   -////////- ... ผมไม่ตอบอะไรได้แต่ก้มหน้านิ่งเพราะความอาย

 

                             อ่า....รถมาแล้วพี่ไปแล้วนะ พี่อินจุนโบกมือให้ผมก่อนที่จะเดินเดินไปขึ้นรถ และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้อยู่ใกล้ชิดพี่เขาขนาดนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เดินกลับบ้านด้วยกันขอบคุณครับพระเจ้าที่ทำให้ผมมีความสุขขนาดนี้ ได้โปรดให้ผมมีความสุขแบบนี้ตลอดไปเลยนะครับ

 

 

                  

                             เวลาล่วงเลยมาไม่นานผมกับพี่อินจุนเราก็ได้มีโอกาสคุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ เดินกลับบ้านด้วยกันบ่อยขึ้นแม้จะถูกคนอื่นมองด้วยสายตาแปลกๆ แต่ผมไม่สนเท่าไหร่หรอกในเมื่อผมมีความสุขขนาดนี้  หลังจากงานโชว์ร้องเพลงซึ่งเป็นเทศกาลประจำโรงเรียน  นั่นเป็นงานที่ทำให้ผมลืมไม่ลงเลยละ  มันมีสิ่งที่ดีๆเกิดขึ้นตั้งหลายอย่าง

 

                           จีฮวาน พี่อินจุนพูดขึ้นขณะที่ยืนอยู่หลังเวที

 

                            ครับ...ผมเอียงคอแล้วจ้องหน้าพี่เขา

 

                           กอดหน่อยนะ ทันทีที่พี่อินจุนพุดจบ ตัวของผมก็โดนดึงเขาไปกอดทันที  อบอุ่น อบอุ่นมากเลยอยากอยู่ในอ้อมกอดนี้ไปนานๆจังเลย

 

                             กอดแรกของผมที่มากจากคนที่ผมแอบรักจนหมดใจ   มันเป็นอะไรที่ลืมไม่ลงเลยล่ะ หัวใจของผมเต้นแรงไม่ยอมหยุด แก้มของผมแดงอยู่ตลอดเมื่อคิดถึงเรื่องที่พี่เขากอดผม  แต่ที่ผมมีความสุขที่สุดน่ะหรอ? คืนนั้นแหละ คืนที่ทุกคนไปร่วมฉลองงานเทศกาลโรงเรียน   งานตอนกลางคืนจัดเป็นแบบปาร์ตี้ ไนท์ ให้กับนักเรียนเพื่อจะได้ออกมาสนุกกันหลังจากที่ช่วยกันทำงานของโรงเรียนจนออกมาได้ยอดเยี่ยม

 

                              ผมนั่งอยู่กับพวกพี่ๆในชมรม ทุกคนดูมีความสุขกันมากเพราะการร้องเพลงในวันนี้เป็นที่ประทับใจของทุกคนและยังได้รับคำชมจาก ผ.อ.ของโรงเรียนอีกด้วย

 

                              จีฮวานไปข้างนอกกันมั้ย?? พี่อินจุนสะกินที่แขนผม ก่อนที่จะกระซิบที่ข้างหู

 

                              คับ ไปสิ พูดจบผมก็เดินตามพี่อินจุนออกไป  ที่สวนของโรงเรียน สวนในวันนี้ถูกจัดตกแต่งให้แตกต่างจากวันอื่น ต้นไม้ถูกประดับด้วยสายไฟระย้า  จากสวนที่เคยมืดมิดในตอนกลางคืนแต่วันนี้กลับสว่างราวกับมีเทวดามาเสกไว้อย่างนั้นเลย  ผมนั่งลงข้างๆพี่อินจุน พร้อมกับมองบรรยากาศรอบๆไปด้วย

 

                               นี่....นายนะชอบใครอยู่หรือเปล่า จู่ๆ พี่อินจุนก็พูดขึ้น คำถามนั้นทำให้หัวใจของผมเต้นไม่ถูกจังหวะทันที

 

                              ครับ..ตอนนี้มีอยู่คนหนึ่ง ผมยิ้มกว้าง แต่หลังจากนั้นมือผมก็ได้รับความรู้สึกอุ่นๆขึ้นจากมือของอีกคนหนึ่งที่กุมอยู่

 

                              เป็นพี่ได้มั้ย.....คนที่นายชอบนะ พี่อินจุนจ้องหน้าผม สีหน้าและน้ำเสียงของพี่เขาดูจริงจังกว่าเมื่อก่อน

 

                              ผม....ผมชอบพี่ฮะ....ชอบพี่ตั้งนานแล้วผมได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของพี่อินจุน ตอนนี้หน้าผมแดงไปหมดแล้ว

 

                               พี่รักนาย....คบกันนะ

 

                               ไม่ปฏิเสธครับ สิ้นเสียงอ้อมกอดหนาก็พุ่งตรงเข้ามาแทบไม่ทันตั้งตัวแต่ผมมีความสุขมาก  ต่อจากนี้ไปผมไม่ต้องคอยแอบมองพี่เขาอีกต่อไป ไม่ต้องแอบบอกรักพี่เขาคนเดียว ไม่ต้องแอบคิดถึงต่อจากนี้ไป ผมจะบอกรักพี่จากปากผมทุกวันเลยนะ

 

                               ไม่รู้ว่าบรรยากาศมันพาไปหรืออะไร  พี่อินจุนจูบปากผมทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเป็นความฝัน เหมือนกับอยู่ดีๆผมก็เหาะขึ้นไปบนฟ้า  ความรู้สึกเสียวส่านวิ่งพร่านทั่วตัว ลิ้นหนาเขามาอยู่ในปากผม ความรู้สึกอึดอัด หายใจไม่สะดวกทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อลิ้นของพี่อินจุนวุ่นวายอยู่ในปากของผม  อึดอัดแต่ก็รู้สึกดี........

 

 

 

.......................................................................

 

 

                         ไดอารี่เล่มเล็กสีสันสดใส ถูกปิดลงด้วยมือของใครบางคนที่แย่ง จีฮวานไปเมื่อสักครู่ ร่างเล้กได้แต่ทำหน้าหงิกงอ เพราะไม่สามารถแย่งคืนมาได้แถบยังโดนคนอื่นอ่านความลับของตัวเองอีกด้วย

 

                          ลืมมันไปเถอะนะ  เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องหน้าจีฮวานที่นั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับกอดเข่าของตัวเอง

 

                           ผมพยายามแล้ว.......แต่....มัน..ยากจักคับพี่ ฮึก..ฮือ.... น้ำตาที่พึ่งยอมหยุดเมื่อไม่นานใหลเอ่อออกมาอีกครั้ง

 

                กี่ครั้งแล้วนะ..กี่ครั้งที่นายต้องเสียน้ำตาแบบนี้....จากเด็กที่เคยสดใส...ตอนนี้รอยยิ้มของนายน่ะมันไม่เหมือนเดิมเลยนะจีฮวาน

 

                           หยุดเถอะนะ.....พอเถอะ ยังไงซ่ะนายก็ยังมีพี่อยู่ มิกะนั่งลงกอดร่างเล็กที่ร้องไห้อยู่พร่างลูบหัวเบาๆ ใจจริงเขาเองก็อยากจะร้องไห้เหมือนกันแต่พอนึกถึงเรื่องที่เพื่อนตัวเองทำกับคนตัวเล็กก็อดเจ็บใจไม่ได้

 

                           พี่ครับ ....วันนี้ผมไม่ไปซ้อมนะครับ จีฮวานพูดขึ้นพร้อมกับจ้องหน้ามิกะ คารบน้ำตาของร่างเล็กยังคงเปื้อนเต็มเสื้อของมิกะ

 

                           อื้อ....พักผ่อนเยอะๆแล้วกันนะ  เดี๋ยวซ้อมเสร็จพี่จะกลับมาหานะ มิกะกอดร่างเล็กแน่นก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

 

                            อย่าร้องไห้อีกเลยนะจีฮวาน...

 

 

                          ลืม.....ลืมไปซ่ะจีฮวานพูดกับตัวเองก่อนที่จะล้มตัวลงนอน เขาเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเป็นเวลาหลายวันแล้ว  ไม่อยากออกไปเจอกันไม่อยากออกไปเจอสถานที่เดิมๆ

 

 

จีฮวาน......นายรักพี่มั้ย

 

จีฮวาน......พี่ไม่อยากยื้อเวลาต่อไป

 

จีฮวาน......พี่ไม่ได้รักนายแล้ว

 

จีฮวาน.......เราเลิกกันเถอะนะ

 

 

              ไม่นะ....ไม่...กลับมา........ผมอยากอยู่กับพี่......กลับมาหาผม....ผมรักพี่...อย่าทิ้งผมไป

 

ไม่เลิก

ไม่เลิก

 

                         ไม่เลิก!” จีฮวานสะดุ้งตื่นขึ้นมา  ใบหน้ามีแต่เหงื่อและน้ำตา  ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับมิกะที่รีบวิ่งเขามานั่งข้างๆร่างเล็ก

 

                         เป็นอะไรหรือเปล่ามิกะค่อยข้างตกใจกับสภาพที่เกิดขึ้นแต่มันก็ยังน้อยกว่า เมื่อหลายวันก่อนอาการของจีฮวานเพ้อและ คลุ้มคลั่งมากกว่านี้

 

                          ฮึก...ฮือ....พี่ครับร่างเล็กกอดมิกะทันที ร่างกายที่ยังคงสั่นอยู่ทำให้มิกะต้องค่อยๆลูบหัวพูดปลอบโยนจนร่างเล็กหยุดสั่น

 

 

             ไม่น่าปล่อยนายไว้คนเดียวเลย... 

 

                     ไปกินข้าวกันเถอะนะ..วันนี้พี่เลี้ยงนายเอง....เลิกหมกตัวอยุ่แต่ในห้องได้แล้ว มิกะพูดจบก็เดินไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ร่างเล็กที่นั่งซึมอยู่

 

 

                          ทั้งสองคนนั่งรถออกมาที่ร้านประจำของพวกเขา  จีฮวานมีอาการดีขึ้นที่ได้นั่งมองนู้นนี่ เรอ่มพูดมากขึ้น  แต่ก็ยังมีบางทีที่มีอาการเหม่อ

 

                          อ่า....นี่ของโปรดนายมิกะตักอาหารใส่จานให้จีฮวาน ร่างเล็กดูมีความสุขกับการกินหลังจากที่ไม่ยอมกินอะไรมานาน

 

                          พี่ครับกินเสร็จเราไปที่ไหนต่อดี จีฮวานพูดขึ้น

 

                          ฮ๊ะ...อยากไปเที่ยวหรอ???? มิกะท่าทางตกใจและก็ดีใจ

 

                          อ้าม...ช่าย..แย้ว...ผมอา...อยาก ปายเที่ยว จีฮวานพูดในขณะที่มีอาหารอยู่เต็มปาก

 

                          ฮ่าๆๆๆ  ได้สิกินเสร็จเราไปเที่ยวต่อกัน ทั้งสองคนกินอาหารมื้อนี้อย่างมีความสุข

 

                 นายน่ะคงจะดีขึ้นแล้วสินะ.....จีฮวานคนเดิม...กำลังจะกลับมาแล้วใช่มั้ย...

 

 

                      หลังจากกินเสร็จมิกะก็พาจีฮวานมาเดินเล่นที่ย่านขายของ  จีฮวานดูท่าทางมีความสุขกับสิ่งของต่างๆ ร่างเล็กหยิบนั่นนี่ขึ้นมาดูด้วยท่าทางสนใจ  มือเล็กไปหยุดอยู่ที่ของสิ่งหนึ่ง  ตุ๊กตามิกกี้เมาส์ตัวเล็ก  ที่กำลังกอดอยู่กับมินนี้เมาส์  ร่างเล็กหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนที่วางลงไป

 

 

เหมือนมากเลย.....เหมือนของขวัญที่ผมเคยให้พี่เมื่อตอนครบ 1 เดือนที่เราคบกัน 

 

 

                       มีอะไรหรอ??? มิกะเห็นท่าทางแปลกๆของจีฮวานจึงเดินเข้าไปจับไหล่

 

                       เปล่าฮะพี่.....อ่า....ดูนั่นสิสร้อยนั่นสวยมากเลยนะฮะว่ามั้ยจีฮวานหยิบสร้อยเส้นเล็กที่มีจี้รูปดาวล้อมรอบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ส่งแสงระยิบระยับออกมา ยื่นให้มิกะที่ยืนอยู่ข้างหลังดู  ก่อนที่จะตัดสินใจซื้อมันมา

 

                        ดึกแล้วกลับบ้านกันเถอะนะ มิกะพูดพร้อมกับขยี้ตา ทำท่าง่วงนอน

 

                        อ่า....ผมยังอยากเดินต่อนิน่า...จีฮวานอ้อน

 

                        อ่าๆก็ได้ๆมิกะพูดจบ ร่างเล็กก็เดินนำหน้าทันที   จากคนที่เยอะๆมาจนถึงตอนนี้ผู้คนต่างก็ทยอยกลับจนเหลือไม่มากนัก  ทำให้เดินได้สะดวกขึ้น  จีฮวานเดินเล่นอย่างมีความสุขเขาพยายามที่จะทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น ทำให้คนอื่นไม่ต้องห่วงเขามากนัก

 

ปึก!

 

                  อ่า...ขอโทษครับๆจีฮวานก้มหัวขอโทษทันทีที่เดินชนเข้ากับใครบางคน

 

                           เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงที่ฟังดูคุ้นเคย ทำให้จีฮวานต้องรีบเงยหน้าขึ้นดู

 

                            ไม่เป็นไรๆชายร่างบางพูดกับจีฮวานที่ยืนอึ้งอยู่

 

 

              พี่...พี่อินจุน....พี่จริงๆด้วย

 

 

                             เราไปกันเถอะ  ดูสิเสื้อเปื้อนหมดแล้วอินจุนลูบหัวร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆเขาพร้อมกับส่งยิ้มให้ โดยที่ไม่มองอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้วยเลยสักนิด ก่อนที่จะจับมือกันเดินจากไป

 

 

                               ไม่เป็นไรนะ.....เรากลับกันเถอะ มิกะรีบเดินมาหาร่างเล็กทันที

 

                               พาผมกลับบ้านด้วย จีฮวานพยามยามกลั้นน้ำตา ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอคนที่ตัวเองรักมาที่สุดอยู่กับคนอื่น...

 

 

 

               หลังจากกลับมาจากไปเที่ยววันนี้จีฮวานก็กลับไปเป็นอารมณ์เหมือนเดิม  อาการเหม่อลอย เพ้อกลับมารุนแรงอีกครั้ง

 

อย่ามาให้พี่เจอหน้าอีก

 

เลิกทำตัวแบบนี้สักที

 

เอาของ ของนายกลับไปด้วย

 

ถ้านายมาหาพี่ที่ห้องอีก...อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้าพี่อีกเลย

 

 

ผมยอม ยอมทุกอย่างแล้ว.....

 

กลับมาหาผม.....

 

ผมอยากกอดพี่......

 

 

                 น้ำใสใหลออกมาจากตาของร่างเล็กที่นอนอยู่  มิกะทำได้แค่เพียงนั่งดูและคอยเช็ดน้ำตาให้จีฮวานนานแล้วนะที่เขาต้องทำแบบนี้อยู่ตลอดเวลา

 

                 พี่ไม่น่าพานายไปเลย...ทั้งๆที่นายน่าจะลืมเขาได้แล้ว

 

 

    ...........................................................

 

 

                          ภายในงานมอบใบประกาศให้กับนักเรียนที่จบการศึกษา นักเรียนแต่ละคนดูท่าทางมีความสุขกันมาก พากันถ่ายรูปเพื่อนเป็นที่ระลึก บ้างก็นั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็มีการทำกิจกรรมต่างๆที่ทางโรงเรียนจัดทำไว้ให้  

 

                          หลังจากการมอบเสร็จก็จะมีการกล่าวสุนทรพจน์ของประธานนักเรียน และหลังจากนั้นก็จะมีการแสดงที่รุ่นน้องในโรงเรียนจัดทำไว้ให้รุ่นพี่  เริ่มตั้งแต่ร่วมเล่นเกมกับรุ่นพี่  ถ่ายรูปและให้รุ่นพี่บางคนขึ้นมากล่าวอะไรสักอย่างและการร้องเพลงอำลา

 

                           ชมรมร้องเพลง ขึ้นมายืนบนเวทีตามตำแหน่งของแต่ละคน จำนวนคน15คนทุกคนร้องเพลงอำลารุ่นพี่ได้อย่างกินใจจนรุ่นพี่หลายคนถึงกับน้ำตาใหลออกมา  จนมาถึงช่วงพิเศษของการร้องเพลงเป็นสเปเชี่ล ซองค์  นักร้องเด่นของโรงเรียน 3 คน เริ่มจากซ้านไปขวา ฮยอนมิน   จีฮวาน และมิกะ  เสียงดนตรีเริ่มขึ้นทุกคนต่างก็พากันปรบมือดังสนั่น

 

 

 

 ใคร คนที่เคยรู้ใจ
รอยยิ้มที่เคยรู้จัก
กำลังจะหายลับไปทุกที

 

พอเริ่มร้องเพลง ฮยอนมินและมิกะก้เดินถอยหลังลงไปพร้อมกับมองหน้าก่อน

 

 คำพูดที่ซึ้งใจ
ที่เคยว่ารักมากมาย
ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้

 

   มันจะไม่มีอีกต่อไปแล้วใช่มั้ย.....

แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉันคงทำได้เท่านี้

  ผมรักพี่มาก...อยากอยู่กับพี่...

ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด
และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจิงที่มันโหดร้าย
จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง

   มันทรมานมาก...ช่วงเวลาที่ผ่านมา  เหมือนผมกำลังจะตาย....

จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด
จะฝืนเดินต่อไปแต่ไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานซักเท่าไร

   แต่ถึงยังไง...ผมก็ต้องยอมรับความจริง...ว่าเราจบกันแล้ว...

และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน..ซักเท่าไร

 

   สักวันผมจะต้องเข่มแข็งมากขึ้น.....สักวันผมจะพยายาม...

 

     ถึงสุดท้ายผมอาจไม่มีวันลืมพี่เลยก็ได้........

      อิ อินจุน  ชื่อนี้ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต....


....................................................

SF

เรื่องนี้ไรเตอร์แต่งมาจาก....

เพลงความเจ็บปวดของ ปาล์มมี่ 

เพลงนี้ทำให้ไรเตอร์น้ำตาตก 5555+

ยังไงอ่านแล้วก็คอมเมนต์ด้วยนะ








 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ swag_mh_ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2555 / 08:36
     จุนใจร้ายยยยยยย Y_Y
    #7
    0
  2. #6 LovE
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 14:46
     เศร้าได้อีก ทำอินจุนทำเจย์ได้ขนานนี้ สงสารเจย์จัง 
    #6
    0
  3. วันที่ 16 มกราคม 2555 / 10:15
    ดราม่ามากมากค่ะ
    #5
    0
  4. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 11:34
    ซึ้งกินใจเลยค่ะT^T
    น่าสงสารพี่เจย์จังเลย
    #4
    0
  5. #3 HooN CHa
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 18:02
    เศร้ามากอ่ะ T^T

    เป็นเรื่องสั้นที่กินขาดมาก ทำไมอินจุนใจร้ายจัง

    เจย์ทำอะไรให้หรอเนี่ย?

    ว่าแต่ฮยอนชอลหายไปไหนเนี่ย

    สงสัยจะเป็นแฟนใหม่อินจุนแน่ๆเลย 5555
    #3
    0
  6. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 14:11
    น่าสงสารเจย์มากเลย
    คงเจ็บปวดมากสิน่ะ

    ขอบคุณค่ะ
    #2
    0
  7. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 19:28
    TT__________________TT"

    ป่องเธอใจร้ายมาก น้องน่าสงสาร
    แทบจะคลั่งตามน้องเลย -*-

    ชอบๆๆๆๆๆๆ ฟิคสั้นค้างๆคาๆให้คนอ่านปวดใจเล่น
    เราถนัดแนวเดียวกัน ฮ่ะๆ


    รอท่านพี่อัพฟิคยาวนะ ฮาา
    #1
    0