Good Person แผนป่วนเปลี่ยนหัวใจ....นายเพลย์บอย SJ+SNSD

ตอนที่ 29 : Chapter 27 THE END!!! ^O^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ต.ค. 54

วันต่อมา (ยุนอาเล่า)

ตั้งแต่วันนั้นที่ยูริ ยุนนาแล้วก็ซันนี่บอกฉันว่าฉันชอบทงเฮฉันก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย หมอนั่นมีดีอะไรให้ฉันชอบเหรอ = = ถึงฉันจะเสียใจที่เขาจะไปเมืองนอกโดยไม่บอกฉันสักคำ แต่ฉันก็ไม่เชื่ออยู่ดี แต่พอพวกนั้นพูดว่าฉันชอบจริงๆก็เหมือนใจมันหวิวๆยังไงไม่รู้ เหมือนสิ่งที่หนักแน่นคับอกคับใจมันหายไปทันที แต่มันจะแสดงว่าฉันชอบนายทงเฮจริงๆรึไง = = ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ทำไมถึงได้เป็นคนที่คิดอะไรยากแบบนีนะ สรุปสิ่งที่สำคัญที่ฉันไม่อยากให้นายทงเฮไปเพราะฉันชอบเขา หรือแค่เสียใจที่ตัวเองจะเหงากันแน่

พี่ยุนไม่ยอมกินอะไรเลยอ่ะแม่” ฉันได้ยินเสียงของยัยนาที่กำลังคุยกับแม่ดังออกมาจากข้างนอกห้อง

ทำยังไงดีล่ะ ถ้าไม่สบายขึ้นมาแล้วจะทำยังไง” แม่ของฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงฉันมาก

หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ยกข้าวเข้าไปให้พี่ยุนแล้วก็ไม่ยอมกินเลย”

พอทงเฮจะไปก็หงอยถึงขนาดไม่กินข้าวเลยเหรอเนี่ย....เฮ่อออ....นี่ลูกแม่ท่าทางจะชอบเขาแล้วสินะ” O__O ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะ อย่าบอกนะว่าแม่ก็ดูออก นี่ฉันชอบนายทงเฮจริงๆเหรอ....โอ๊ย เบื่อคำถามซ้ำๆซากในหัวสมองจริงๆเลย ฉันชอบทงเฮจริงๆเหรอ ทำไมฉันถึงไม่อยากให้เขาไป และคำถามอื่นๆต่างๆนาๆเข้ามาให้สมองของฉันเต็มไปหมด

ก๊อกๆๆ พี่ยุนขอนาเข้าไปหน่อยสิ”

เข้ามา” ฉันพูดเสียงเซ็งๆแล้วก็แหบๆเหมือนคนไม่สบาย แต่ความจริงเปล่าหรอก ฉันร้องไห้มาทั้งวันนั่นแหละ เสียงเลยเป็นแบบนี้

พี่ยุน วันนี้พี่ทงเฮจะไปแล้วนะ พี่คิดจะไปส่งเขามั้ย” ยุนนาถามฉันในขณะที่ฉันเริ่มจะร้องไห้อีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อ ของอีต้าบ้าทงเฮ

จะไปทำไม ฉันไปเดี๋ยวฉันก็ร้องไห้ใส่หน้ามันอีก เชื่อสิมันต้องด่าฉัน มันต้องแซวฉันว่าเป็นเด็กร้องไห้ขี้มูกโป่ง ฮือๆ ฉันต้องโดนมันประนามว่าฉันยอมแพ้แล้วร้องไห้เสียใจตอนมันจะไป เชื่อฉันเลยยัยนา ฮือออ” ฉันพูดไปร้องไห้ไปเสียงดังลั่นห้อง ยัยนาไม่รู้จะทำยังไงเลยได้แต่กอดปลอดฉันอย่างนั้น

พี่ด๊องเขาไม่พูดอย่างนั้นกับพี่หรอก นาบอกพี่ยุนแล้วไง ว่าพี่ด๊องเขาชอบพี่ พี่เขาก็เคยบอกพี่ยุนไปแล้ว”

ฉันไม่สน! ถ้าพรุ่งนี้ฉันไปส่งหมอนั่นนะ ไอ้บ้าด๊องมันต้องหัวเราะฉันแน่ๆเลย T^T”

พี่บ้าไปแล้วพี่ยุน! พี่ทงเฮเขาจะหัวเราะพี่ทำไม พี่บ้าไปแล้วเหรอ ถ้าพี่ยุนแคร์ความรู้สึกพี่เขาขนาดนั้น พี่ก็บอกพี่ด๊องไปเลยสิว่าพี่ไม่อยากให้เขาไป แล้วก็กบอกด้วยว่าชอบพี่เขา” O___O ประโยคนี่อีกแล้ว -*-

ฉันบอกกี่รอบแล้วว่าฉันไม่ได้ชอบไอ้ปลากระป๋องเน่านั่น!!!” ฉันตะโกนใส่ยัยยุนนาเสียงดังอย่างรุนแรงแล้วลุกขึ้นจกาเตียงอย่างตกใจ ตอนนี้ฉันมีความรู้สึกเหมือนว่าฉันกลายเป็นคนบ้าโรคจิตไปแล้ว - - เพราะนายคนเดียวทงเฮ ไอ้บ้าเอ๊ย นายทำให้ฉันเป็นบ้า!!!

พี่ยุน นาจะพูดเป็นรอบสุดท้ายนะว่าพี่ชอบพี่ทงเฮ พี่โกหกคนอื่นแต่พี่โกหกหัวใจตัวเองไม่ได้ รู้สึกตัวสักที ยอมรับสักทีว่าพี่ชอบพี่ทงเฮ” พอยัยนั่นตะคอกๆใส่ฉันจบ ยัยนั่นก็ออกไปจากห้องของฉันแล้วปิดประตูดังปัง! ทันที ฉันสะอึกจนพูดไม่ออก น้ำตาไหลย้อนกลับเข้าดวงตาไปแล้ว ฉันหยุดสะอื้นแล้วทบทวนคำที่ยุนนาบอกฉัน

'พี่ชอบพี่ทงเฮ พี่โกหกคนอื่นแต่พี่โกหกหัวใจตัวเองไม่ได้ รู้สึกตัวสักที ยอมรับสักทีว่าพี่ชอบพี่ทงเฮ' ประโยคนี้มันตรึงใจอย่างบอกไม่ถูก สรุปแล้วฉันชอบทงเฮจริงๆรึไง = = คำถามแบบนี้อีกแล้ว น่ารำคาญชะมัด โอ๊ยย เมื่อไหร่คำถามนี้มันจะเจอคำตอบสักที...จู่ๆ ฉันก็นึกถึงเรื่องเก่าที่ฉันกับทงเฮชอบแกล้งกันเสมอ

Flash Back

ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันนานมากตั้งแต่เด็ก ฉันก็ทะเลาะกับเขาซะแล้ว

'“นายด๊อง! นายด่าฉันหรอ!”

ไม่ด่าเธอแล้วจะด่าใครล่ะ ถึงเธอจะโตแค่ไหน จะสวยจะสูงแค่ไหน แต่หุ่นเธอก็ยังไม่ดี แบนเป็นไม้กระดานแบบ นี้ ใครจะเอาฮะ! ยัยอกพัง!”

แล้วก็วันนั้นที่หมอนั่นต้องมานอนค้างบ้านฉัน เพราะแม่แท้ๆเลย หมอนั่นก็มีบ้านทำไมต้องมานอนบ้านของฉันนะ แถมยังมานอนห้องของฉันอีก

'ไอ้แบน! แกมีเสื้อให้ฉันใส่มั้ย!'

ไม่มีย่ะ ใส่ตัวเก่าแกไปละกัน”

มันเน่านะแก”

เน่าก็เรื่องของแกสิ บอกฉันทำไม”

ดี งั้นฉันจะขึ้นไปนอนบนเตียงกะแกเลย แกจะได้สะอิสะเอียนไปจนตาย ไอ้กระดาน”

ก็ได้ ฉันไปหามาให้ละกัน”

อ่ะ เอาไป”

อ๊ากกกกก!!! ไอ้ยุนแบน! แกเอาเสื้อหอยอะไรมาให้ฉัน!!!” เสียงอีตานั่นดังออกมาจากห้องน้ำ ฮ่าๆๆๆ มันช่างสนุกอะไรเช่นนี้ แกล้งนายนี่ โฮะๆๆๆๆ

ก็เสื้อนอนไง เซ็กซี่ใช่มะ” เซ็กซี่แน่นอน เพราะฉันหยิบเสื้อนอนสายเดี่ยวของฉันไปให้นายนั่น ฮ่าๆๆๆ สนุกแน่ นายทงเฮ

ตอนนั้นก็อีก หมอนั่นเหยียบขี้หมาจนฉันต้องรับภาระช่วยหมอนั่น เฮ้อออ เวรกรรมอะไรของฉันนะ

ฉันเหยียบขี้หมา แหวะ! เหม็นโว๊ยยย ลื่นด้วย”

แหวะ! ไอ้ด๊อง แกไปไกลๆฉันเลยนะ ฉันไม่ไปกินข้าวกับนายแล้ว ขอตัวก่อนนะเพื่อน”

เฮ้ย! ไหนบอกว่าจะเป็นเพื่อนตายไงวะ”

แต่ตอนนี้ฉันขอเป็นเพื่อนกินก่อนนะ บายๆ”

ก็ได้ วันหลังเกิดอะไรขึ้นจะไม่ช่วยอะไรแกสักอย่างเลย ยัยเหม่งศรี ฮ่วยยย เหม่งใจดำ นิสัยไม่ดี”

ก็ได้ๆ” และแล้วฉันก้ต้องยอมใจอ่อนให้เขา

แล้วก็ตอนนั้นอีกที่ฉันล้มทับเขาลงไปบนเตียง หน้าเราแทบชิดกันเป็นหน้าเดียวกันอยู่แล้ว =////////= โอ๊ย คิดแล้วก็รู้สึกเขินๆอย่างบอกไม่ถูก

Come Back to Present

พอคิดเรื่องเก่าๆไปเรื่อยเปื่อย น้ำตาของฉันก็เริ่มไหลลงมาอีกแล้ว เฮ่อออ ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าฉันอ่อนแอจริงๆ ถ้าขาดนายไปทั้งคนฉันคงไม่มีอารมรือันจะกินจะทำอะไรแล้วเนี่ย ฉันคิดถึงหมอนั่นมากทั้งๆที่เขาหายไปแค่อาทิตย์เดียว ฉันคิดว่าฉันชอบเขาจริงๆแล้วล่ะ...เอ๊ะ! อะไรนะ ฉันพูดว่าอะไรนะ ฉันชอบนายทงเฮเหรอ! O_O สมองและใจของฉันมันบอกแบบนี้แสเงว่ามันคงจะไม่โกหกฉันหรอกนะ

นี่กี่โมงแล้วเนี่ย” ฉันดูนาฬิกา เที่ยงแล้ว! เครื่องหมอนั่นจะออกเที่ยงนี่ ไม่ได้ฉันต้องรีบไป ต้องไปบอกหมอนั่นว่าอย่าไป อย่าไป....อย่าไปนะนายทงเฮ!

แม่ ยัยนา พ่อ ยุนไปส่งทงเฮที่สนามบินนะ เดี๋ยวจะรีบกลับมา” ฉันพูดลวกๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป โชคดีที่บ้านของฉันไม่ไกลจากสนามบิน ไม่งั้นวิ่งไปแค่ครึ่งชั่วโมงคงจะไม่ถึง อย่าสงสัยเลย แันวิ่งไปที่สนามบินเนี่ยแหละ ฉันขับรถไม่เป็น ไม่อยากจ้างแท็กซี่เพราะรถจะติด ฉันคิดว่าฉันวิ่งไปสนามบินคงจะเร็วกว่า

อย่าเพิ่งไปนะทงเฮ ฉันรักนาย...ฉันรักนาย!” ฉันพูดกับตัวเองพร้อมปาดน้ำตาไปด้วย น้ำตานี้ผสมผสานหลายอารมณ์ของฉันมาก ทั้งดีใจที่รุ้ใจตัวเองแล้ว ทั้งเสียใจที่ไม่อยากให้เขาไป และสมเพชตัวเองที่มัวแต่บ้าไม่เปิดใจรับฟังความจริงจากใจตัวเองเลย แล้วเป็นไงล่ะ ตอนนี้ฉันต้องวิ่งไปหาหมอนั่นเป็นเป็นหมาขี้แพ้เนี่ยนะ หน้าสมเพชตัวเองจริงๆเลย - -”

ที่สนามบินอินชอน

ผู้โดยสารโปรดทราบๆ ขณะนี้สายการบิน บลาๆๆๆ” เสียงของoperator พูดเสียงแจ๋วๆดังขึ้น ฉันได้แต่วิ่งหา flight ที่ทงเฮจะขึ้น เอาล่ะ ฉันคิดว่าตอนนี่คยูกับซอน่าจะยังไม่ขึ้นเครื่อง ฉันรู้ไฟลท์ของพวกนั้น ฉันคิดว่ายูริกับฮยอกแจก็น่าจะอยู่นั้นด้วย ไปหาพวกนั้นก่อนแล้วถามพวกนั้นดีกว่าว่าไฟลท์ของไอ้ปลาด๊องนั่นมันอันไหน

อ่าว ยุน! เธอมาได้ไงเนี่ย!” เสียงของยูริถามฉันอย่างตกใจเมื่อเห็นหน้าฉัน

มาส่งนายทงเฮน่ะ แล้วคยูกับซอล่ะ” ฉันถามด้วยท่าทีเหนื่อยๆเพราะเนื่องจากวิ่งมา

ขึ้นเครื่องไปแล้ว” ฮยอกแจบอกยิ้มก่อนจะถามฉันอีก

แล้วมาส่งไอ้ด๊องมันเหรอ”

อืม ฉันมาส่ง”

รู้ใจตัวเองแล้วล่ะสิ” ยูริหันมาถามฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ทันที ฉันพยักหน้ายิ้มๆ

แต่รู้ตอนที่สายไปแล้วจะช่วยอะไรได้ล่ะ...แล้วนี่ หมอนั่นขึ้นเครื่องไปรึยัง”

ไม่รู้สิ น่าจะขึ้นไปแล้วมั้ง เฮ่อออ ยุน เธอมาช้าไปน่ะ” พอฮยอกแจพูดจบ ฉันก็ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

....อะ...อะไรนะ ฉันมาไม่ทัน....งั้นเหรอ” หัวสมองของฉันว่างเปล่า มาไม่ทันจริงๆด้วย นายทงเฮ....ไปแล้ว....น้ำตามากมายมาจากไหนก็ไม่รู้ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย ตอนนี้ฉันตาบวมมากพอแล้วทำไมยังไม่รู้จักหยุดร้องไห้อีก

อย่าร้องนะยุน เดี๋ยวหมอนั่นก็กลับมา” ยูริปลอบฉันด้วยน้ำเสียงสงสาร ส่วนฮยอกแจก็ลูบหัวปลอบฉันเหมือนกัน

เดี๋ยวไอ้บ้านั่นมันก็กลับมา อย่าร้องเลย”

แฮกๆๆๆ พวกนาย! ไอ้คยุกับซอฮยอนมันไปกันยังวะ!!!” จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นแถมเป็นเสียงเหนื่อยจากการวิ่งเป็นพันๆเมตรมาเหมือนฉันเด๊ะ เสียงนี้นี่มัน!!

ไอ้ด๊อง!” ฮยอกแจหันไปแล้วทำหน้าตกใจสุดขีด

อะไรของแกวะไอ้ไก่ แกทำหน้าอะไรของแก อย่างกับไก่ตาแตก ฮ่าๆๆๆๆ” แล้วหมอนั่นระเบิดหัวเราะกับหน้าตาของฮยอกแจ อะไรกันทำไมหมอนี่ยังมีอารมณ์หัวเราะรื่นเริงอยู่ได้ แล้วฉันล่ะ...แล้วฉันล่ะ!?

ไอ้บ้าทงเฮ!!” ฉันไม่สนอะไรอีกแล้ว ฉันไม่สนอีกแล้วว่าใครจะคิดยังไง ฉันวิ่งไปปาดน้ำตาไปแล้วเข้าไปกระโดดกอดนายทงเฮอย่างเต็มรัก ฉันกอดเขาแน่นมากก่อนจะปล่ยอโฮออกมา ฉันคิดว่าหมอนั่นต้องงงอยู่แหงๆ

เป็นอะไรไอ้เหม่งยุน ร้องไห้เป็นสึนามิเลย สองคนนั้นไปแค่นี้ก็ร้องไห้ขี้มุกโป่งแล้วเหรอ” หมอนั่นพูดติดตลกแล้ว กอดฉันกลับอย่างอบอุ่น ทำไมยังมีน่ามาคิดมุกปัญญาอ่อนอีกนะ ฉันเสียใจที่นายไป ไม่รู้ตัวรึไง

นาย...นายไม่ไปไม่ได้เหรอ....ฉันไม่อยากให้นายไปเลย”

ไปไหน ฉันไม่ได้ไปไหนนี่ ฉันก็อยู่ที่ไง อยู่กับเธอไงเหม่งยุน” นายทงเฮพูดแล้วผละฉันออกจากอ้อมกอดแล้วจ้องหน้าฉันด้วยแววตาอบอุ่นและจริงใจ

นาย...นายอย่าไปนะ....ฉันรู้แล้ว ฉันรักนาย!! เข้าใจมั้ยไอ้ปลาบ้า!! นายห้ามหนีฉันไปไหนนะ นายห้ามไปอเมริกา!!” ฉันระเบิดเสียงตูมตามใส่เขาก่อนที่เขาจะจับตัวฉันให้อยู่นิ่งแล้วจ้องหน้าฉันอย่างงงๆ

หา?....อเมริกา อะไรฉันจะไปอเมริกาทำไม” หมอนั่นถามฉันอย่างงงๆ เอ๊ะ อะไรกัน หมอนี่ไม่ได้จะไปอเมริกาหรอกเหรอ แล้วที่พวกนั้นบอกฉันล่ะ...ฉันหันไปมองยูริกับฮยอกแจที่ตอนนี้กำลังกุมขมับอย่างเซ็งๆอยู่

ไอ้พวกบ้า!!!!!” ฉันตะโกนเสียงดังลั่นสนามบินอย่างไม่อายใครหน้าไหนอีก ก่อนจะวิ่งไปตีหัวทั้งคู่เต็มแรง

โอ๊ย! เจ็บนะยุน” ยูริตะโกนลั่นหลังจากที่ฉันตบเข้าที่หัวยัยนั่นเต็มๆ

สมน้ำหน้า ใครใช้ให้หลอกฉันฮะ”

ถ้าไม่หลอกแล้วจะรู้ใจตัวเองมั้ย~ แหน่ะๆ ไอ้ด๊อง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ” ฮยอกแจผสมโรงอีกคนแล้วแซวนายทงเฮใหญ่ ฉันหันไปมองเขา เขายิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะเดินตรงมาที่ฉัน เขาส่งสายแบบว่าขอบคุณ ขอบคุณที่รักเขา....เอิ่มมันออกจะเลี่ยนไปหน่อย แต่ฉันคิดว่าเขาพยายามจะพูดแบบนี้กับฉันจริงๆนะ = =

เธอรักฉันจริงๆใช่มั้ย” ทงเฮถามฉัน แววตาของเขาบ่งบอกเลยว่าต้องการคำตอบว่า 'ใช่'

โง่หรือเปล่าฮะ ไอ้บ้า! ก็รักสิ ถ้าไม่รักจะวิ่งมาถึงนี่เหรอ” ฉันพูดพร้อมทั้งทีบทั้งตีหมอนั่นอย่างรุนแรง แต่แล้วเขาก็จับมือฉันรวบไว้แล้วดึงฉันเข้าไปใกล้

ฉันก็รักเธอ ไอ้เหม่งศรีสมร” พอเขาพูดจบเขาก็ก้มลงประกบริมฝีปากจากริมฝีปากของฉันทันที เราจูบกันกลางสนามบินอย่างไม่อายใครหน้าไหนอีก จูบนี้เป็นจูบแรกของฉัน แล้วก็เป็นจูบที่มีความหมายมากที่สุด มันหวานมากแล้วก็อบอุ่นมากในเวลาเดียวกัน....คำพูดของเขาปกติมันฟังดูทะเล้นเสมอ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าคำนั้นมีความหมายมากสำหรับฉันเลยล่ะ

ฉันรู้แล้วล่ะ เขามีความหมายสำหรับฉันมาก เขาเป็นคนเดียวที่ยอมให้ฉันซ้อม - - เป็นคนที่ทำให้ฉันไม่เหงา คนเดียวที่เข้าใจฉัน เขาทำให้ฉันมีความสุขมากๆ ชีวิตรักของฉันอาจจะจบอย่างไม่สวยหรูแบบคนอื่น แต่ฉันก็คิดว่า นี่แหละ ฉันพอใจที่สุดแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับเขาคนที่ฉันรัก ขอแค่เขาไม่ไปจากฉันก็พอ

ฉันรักนายคนเดียวและตลอดไป ลีทงเฮ.... ^______^

THE END!!!! YEAH ^O^
_________________________________________________________
 
กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!! >O< จบแล้ว!!!! เย่ๆๆๆๆๆ ดีใจกับไรเตอร์หน่อยเร็ว!
หลังจากที่ห่างหายไปสักพัก แล้วก็พบกับตอนสุดท้ายของเรื่อง จบลงอย่าง
Happy Ending! หลังจากที่ดองไว้มาเป็นชาติ
หวังว่าคงจะถูกใจกับตอนจบนี้นะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนจริงๆนะคะ
ที่คอยมาอ่านให้กำลังใจไรเตอร์จนแต่งเรื่องนี้จบ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ :)

I LOVE YOU READER!!!
แล้วพบกัน กับเรื่องใหม่นะจ๊ะ
ซึ่งเราคิดไว่ว่าจะแต่ง Boyfriend กับ girl group อื่นๆ
ยังไม่แน่ใจ แต่เอา Boyfriend เป็นพระเอกแน่นอน >___<
หวังว่ารีดเดอร์ยังคงจะติดตามผลงานอื่นๆของไรเตอร์อีกนะคะ
ขอบคุณค่าาา

อย่าลืมนะ เม้นท์ๆๆๆๆๆ :D รักรีดเดอร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #215 MeanNatdaw (@meennatdaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 17:02
    ฟินอ้ะ
    #215
    0
  2. #206 คนนี้น่ารัก (@worapa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 23:28
     >< ชอบจัง
    #206
    0
  3. #202 M~eeNLove2 (@misagasan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 02:54
     ฉันก็รักเธอ ไอเหม่งศรีสมร << แหม่ มันน่าฆามั้ยเนี่ยยห๊าด๊องงงงง กำลังหวานอยู่เชียว ชริๆ
    #202
    0
  4. #195 kyuseo_kokko (@kyuseokokko) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 18:54
    จบซะแระ

    หวานกันจัง
    #195
    0
  5. #193 Vanilla sky (@paxcplay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 13:11
    จบหวานกลางสนามบินเลย กรี๊ดๆๆ ที่แท้อีตาปลาก็ไม่ได้ไปเมกา เหม่งยุนกว่าจะรู้ใจตัวเอง
    #193
    0
  6. #192 BELLYOONA (@bell-yoona) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 08:25
     อร๊ายย จบได้หวานแต่ก็กัดกันอยู่(?) 555.
    ขอบคุณที่แต่งให้เราอ่านนะค้า สู้ๆค่า
    #192
    0