[BY]-[Fic attack on titan] : Dear boy (Levi x Eren)

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 เชื่อมโยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

[BY]-[Fic attack  on Titan ] : ไอ้หนูที่รัก(Levi x Even) 
By : BY Ruby


                                      บทที่ 11 เชื่อมโยง

 
       บนโซฟาอันเเสนราคาเเพงผิดปกติมีชายหนุ่มเจ้าของบ้านผู้เป็นคนสุขุม ดุดัน เเม้หน้าตาจะขัดกับนิสัยเเต่ก็ยังมีสาวๆหลายคนติดบ่วงของเขาเยอะเหมือนกัน ถึงเเม้จะมีเหยื่อติดอยู่มากมาย คนคนนี้ก็ไม่เคยสนใจ ส่วนคนที่สนใจนั้นยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งตอนนีเขาก็หาทางซื้อบ่วงที่สามารถรั้งปลาน้อยที่เขาอยากกินมากที่สุดเอาไว้อยู่..
     
             "ไอ้หนู..ขอกาเเฟสักถ้วยสิ"เอเลนที่เพิ่งกวาดบริเวณบ้านเสร็จมาอย่างเหน็ดเหนื่อยถอนหายใจ
 
             "เเต่ผมพึ่ง.."

             "เดี๋ยวนี้!!"เอเลนกำมือเเน่น ในใจเอาเเต่บ่นด่าคนที่เป็นนายตน เเล้วเดินเข้าห้องครัวไป คนใช้เยอะเเยะจะเอาเเต่เขาคนเดี๋ยวรึไง!! ไอ้ขี้เก็กเอ๊ย!!
             หลังจากที่ร่างโปรงเดินหายไปในห้องครัวเเล้วอยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องเมื่อวันก่อน วันที่เขากับเอเลนมีอะไรกัน..

             "คุณชายค่ะ!!"เเละเเล้วก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินมานั่งคุกเข่าลงข้างล่าง 

             "มีอะไร?"
 
             "ผู้ชายหน้าตาไม่คุ้นขอพบคุณชายค่ะ"

             "บอกไปว่าฉันไม่ว่าง"

             "คือ..เขาบอกว่ารู้จักกับเอเลนด้วยค่ะ"หมดประโยคของสาวใช้ทำเอารีไวล์ถึงกับคิดหนักว่าต่อไปควรทำยังไงดี ควรจะให้เข้ามาดีไหม  เผื่ออาจจะมีคนมาทำร้ายเอเลนหรืออาจจะมาเเย่งเอเลนไปจากเขา เมื่อความกังวลของรีไวล์เริ่มก่อตัวขึ้นความคิดก็เริ่มคิดเเต่เรื่องร้ายๆขึ้นมา รีไวล์ยกโทรศัพน์ขึ้นเเล้วกดรหัสอะไรบางอย่าง..

              "เอิร์ธ กุนเทอร์ ออลโอ เตรียมพร้อมด่วน รู้สึกจะได้กลิ่นปลาเน่าเข้ามาเรื่อยๆเเล้ว  บอกให้มันเข้ามาเลย"


             


         ชายอายุประมาณ 40 อัพ เดินค่อยมาโดยมีสายตาของใครหลายๆคนจับจ้องมองอยู่โดยเฉพาะสายตาอันดุดันของเจ้าของบ้านน่าหล่อที่นั่งบนโซฟา 

           "เรียกฉันทำไม?"รีไวล์เป็นฝ่ายถามก่อน ผู้ชายที่โดนถามยังคงอึ้งกับบ้านหลังนี้อยู่สักพักก่อนจะหันมาตอบคำถาม

           "คุณคือรีไวล์เเอคเคอร์เเมน ใช่รึเปล่า?"

           "เออ ฉันที่เเหละ"

           "ดีจัง เอ่อ เอเลนอยู่ที่นี่ใช่รึเปล่าครับ?"นัยตาน์สีเทาชำเหลือบมองคนตรงข้ามอย่างไม่ไว้วางใจ  

           "ถ้าใช่จะทำไม"

           "เเบบว่าเอเลนมันเคยเป็นลูกจ้างของฉันมาก่อน เเล้วลูกค้าคนหนึ่งของฉันเขาถูกใจมันมาก เลยอยากจะมาขอหมั้น ฉันก็เลยมาตามหามัน ดีมากเลยที่มันหนีมาไม่ไกลเท่าไหร เดี๋ยวฉันจะให้.."

             "ไม่ ฉันไม่เอาอะไรจากเเก เเละจะไม่ให้เอเลนไปไหนเด็ดขาด!!"

             "เเต่ฉันจะได้เงินถึง 10 ล้านเลยนะ ฉันจะเเบ่งให้.."

             "เงินเเค่ 10 ล้าน หึ นั่นมันเเค่เศษ 1 ส่วน 4 ของเงินที่ฉันมีอยู่นี่ เเค่นั้นฉันไม่อยากได้หรอกนะ เเล้วก็ออกไปจากที่.." ในขณะที่รีไวล์กำลังพูด เด็กน้อยหน้าตาน่ารักถือถาดกาเเฟมาเสิร์ฟ ตาขี้เก๊กมันจะด่าไหมนะ ที่มานาน ไม่น่าซุ่มซ่ามเดินสะดุดขาตัวเองจนทำเเก้วเเตกไปหนึ่งใบ เเละไม่ใช่เเค่นั้นน้ำที่จะใช้ชงดันไม่ร้อนอีก ชีวิตนี้..เดี๋ยวนะ นั่นมัน..

            "คุณไมค์"ทั้งสองคนที่กำลังสนทนาอยู่หันมามองเด็กหนุ่ม 

            "อ้าว ไงเอเลน" ขาเเละเเขนไม่ขยับเมื่อได้เห็นคนที่เคยให้โอกาสเเละคนที่เคยทำให้เขาเสียโอกาสมานั่งอยู่ในบ้านเเบบนี้จะต้องมีเรื่องอะไรเเน่ๆ งั้นขอกลับดีกว่า..

            "เดี๋ยวสิ ไม่มานั่งคุยกันหน่อยหรอ?"

            "ม..ไม่ดีกว่าครับ"

            "รู้ไหม..คนที่นายอยากเจอนะ..เขากลับมาเเล้วนะ"ดวงตากลมโตขยายกว้างขึ้น หัวใจเริ่มเต้นเเรงเมื่อฟังคำพูดของชายคนนั้น "การกลับมาในครั้งนี้..มาทำตามสัญญาที่นายให้ไว้ไง..ไม่อยากไปหาหรอ"

           " หยุดพูดเเล้วออกจากที่นี่ไปซะ!! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้"ร่างเเกร่งจ่อปืนไปที่ตัวปัญหา "ฉันไม่ได้ยิงคนมานานเเล้วด้วยสิ"

          "เดี๋ยวๆใจเย็น จะออกไปเเล้วๆ"ชายอายุกลางๆเดินออกจากบ้านไป รีไวลจัดการเก็บปืนก่อนจะเดินไปหาร่างโปร่งเเล้วกระซิบเบาๆ

          "เล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังให้หมด ไปเจอกันที่ห้อง"





























          "เล่ามาให้หมดเลยนะ"ร่างกำยำตั้งใจฟังในสิ่งที่ร่างโปรงกำลังจะพูด

          "ตอนผมอายุ 9 ขวบ ผมพึ่งจะรู้ตัวว่าพ่อกับเเม่ตายไปเเล้ว ในตอนนั้นผมอยู่กับลุงสองคนจนกระทั่งลุงตายไปอีกคน หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตเป็นเด็กเร่ร่อนอยู่ 3 ปี. เเล้วก็มีลุงคนที่มาที่นี่เขาเข้ามาคุยกับผม บอกว่าจะหางานทำให้ ตอนเเรกผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืองานอะไร เเต่..วันที่เริ่มงานวันเเรกก็มีลูกค้าเขามาบริการเขาชื่อ ไรเนอร์ ลุงบอกว่าให้ผมทำตามอย่างที่ไรเนอร์บอก.."

         "ตัดฉากนี้ออกได้ไหม"

         "เรื่องมากจังนะ .. จากนั้นไรเนอร์ก็มาบริการที่ทำงานอยู่บ่ายๆเกือบ1ปีจนวันหนึ่งเขาบอกกับผมว่า เขารักผมเเละอยากให้ผมไปอยู่ด้วย(เเต่งงาน) เเต่พอเข้าปีที่สามเขาก็ไม่มาหาผมอีกจนได้รู้ว่า..เขาไปต่างประเทศตั้งเเต่นั้นเขาก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาอีกเลย..สองปีต่อมาคนในที่ทำงานเขาส่งสัยที่ว่าทำไมผมถึงไม่มีหน้าอกสักทีจนรู้ว่าผมไม่ใช่ผู้หญิง.."

        "เดี๋ยวๆๆ นี่เเปลว่าที่เข้าไปตอนเเรก นายเล่นเป็นผู้หญิงงั้นหรอ?"

        "ก็..ไม่เชิง ต่อนะ"

        "เดี๋ยว เเล้วไอ้ไรน้อ ไรเนอร์อะไรนั้นมันไม่เอาไปบอกคนอื่นเลยรึไง?"

       " ไม่นะ เห็นบอกว่าจะเก็บเป็นความลับ ทีนี้ตั้งใจฟังหน่อย พอเขารู้ว่าผมเป็นผู้ชายเขาก็พากันรังเกียจ เอาผมไปประจาน รุมซ้อมผม จนเกือบคิดที่จะอยากฆ่าตัวตาย จนผมได้มาเจอ..คุณ"


           ' คุณฆ่าผมได้มั้ย '

           ' ผมไม่มีบ้าน '


            คำพูดของเด็หนุ่มในครั้งก่อนก็เข้ามาในหัวเเละเรื่องราวในตอนนั้นกับตอนนี้ก็เริ่มทำให้รีไวล์เข้าใจอะไรมากขึ้น 

            "ไอ้หนู นายผ่านเรื่องร้ายๆมามากเเล้ว ถ้างั้นหลังจากนี้เป็นต้นไป..ฉันจะทำให้นายมีความสุขเอง"

          








     



  
 
       

           











         

             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. #84 'ธัญ. (@tthun21) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 01:53
    อู้วหูววว เฮียห่วง หวงภรรยาจังเลยค่ะ 55555
    #84
    0
  2. #43 Path15442 (@Path15442) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 14:09
    สำอรรร คนป๋าาาา ><
    #43
    0
  3. #30 OumWanwisa (@OumWanwisa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:54
    ต่อเร็วๆๆๆน้าชอบมากเลย
    #30
    1