[Fic Reborn 1827,AG]…Terribly busy to love you…[Yaoi]

ตอนที่ 10 : วุ่นครั้งที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 เม.ย. 60


:; ความผิดพลาด ;:

 

“สึนะ...พี่จะไปเยี่ยมแรมโพระยะนะ” เช้าวันใหม่มาถึงได้ไม่ถึงชั่วโมง จีอ็อตโต้ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาน้องชายทันที หลังจากที่สึนะรับสายเสียงเหนื่อยๆ ของพี่ชายก็ถูกส่งออกจากริมฝีปากบางซีด

 

(“พี่เป็นอะไรรึเปล่า...โทรหาผมตอน6โมงเช้านี่ เกิดอะไรขึ้น?”) สึนะถามกลับมาบ้าง ในใจตอนนี้รู้สึกเป็นห่วงพี่ชายอย่างบอกไม่ถูก แล้วที่พี่บอกว่าไปหาพี่แรมโพ...อิตาลี่หรอ?

 

“อื้อ พี่ไม่ได้เป็นอะไร สึนะก็อยู่กับฮิบาริไปก่อนนะหรือจะกลับไปอยู่ที่บ้านเลยก็ได้ พี่คงไปสักพักนั่นแหละ ถ้าจะกลับแล้วพี่จะโทรบอกนะ” จีอ็อตโต้ว่าจบก็วางสายทันที ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมตัว เขาโทรบอกให้จีช่วยหาตั๋วเครื่องบินไว้ให้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เที่ยวบินที่ขาจะเดินทางคือ 9 โมงเช้า

 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จีอ็อตโต้ก็ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กและของใช้ส่วนตัวออกจากห้องพักของนักแสดง เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครเห็น ส่วนเรื่องงานเขาก็เขียนโน้ตไว้ในห้องแล้วว่าจะขอพัก ส่วนหนังจะตัดเขาออกหรือจะทำอะไรก็แล้วแต่ผู้กำกับ

 

จีอ็อตโต้เดินมารอจีที่ป้ายรถเมล์เพราะเขาโทรบอกให้จีขับรถมารับเขาแล้ว ใช้เวลาไม่นานจีก็ขับรถมา จีอ็อตโต้เข้ามานั่งในรถจีก็ออกรถทันที ภายในรถตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะต่างคนต่างกำลังใช้ความคิด

 

ในความคิดของจี เขากำลังคิดว่าเรื่องครั้งนี้อาจจะหนักมากจริงๆ จีอ็อตโต้ถึงกับยอมทิ้งงานและไม่อยากจะอยู่ที่นี่ ตอนแรกที่เขาถูกขอให้หาตั๋วเครื่องบินเขาก็ไม่ได้คิดอะไรเท่าไหร่ แต่พอมาดูตอนนี้ที่เขาเห็นเพื่อนสนิท จีอ็อตโต้แลดูซีดโทรม ดวงตาบวมแดงเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ใบหน้าซีดขาว และสิ่งที่ทำให้เขาถึงกับนิ่งคือร่องรอยบางอย่างที่อยู่กับคอขาวของอีกฝ่าย

 

ลำคอขาวๆที่มีรอยกัด และรอยแดงเป็นจ้ำหลายจุด แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามปกปิดมันมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถจะปิดมันหมด...เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเขา

 

“จีอ็อตโต้...” จีลองส่งเสียงเรียกเพื่อนดูบ้าง จีอ็อตโต้หันมามองเขานิดๆแล้วหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง

 

“หืม...”

 

“หิวมั้ย? หาอะไรกินหน่อยรึเปล่านี่ยังเช้าอยู่เลย” จีบอกอย่างเป็นห่วงเพราะนี่ยังเช้าอยู่จริงๆ กว่าเครื่องจะออกก็ตั้ง9โมง นี่แค่ 7 โมงกว่าเอง จีอ็อตโต้พยักหน้ารับหน่อยๆ ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา จีหันมามองเพื่อนนิดๆ แล้วหันไปมองถนนต่อ

 

จีเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าร้านอาหารแถวบ้าน ก่อนที่ทั้งสองคนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหาร ใช้เวลาในการทานอาหารเช้าเพียงไม่นาน ก็พากันกลับมายังบ้านของจี ถึงแม้ว่าบ้านของจีอ็อตโต้จะอยู่ข้างบ้านของจีแต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะเขาบ้านเลยสักนิด

 

“พักผ่อนไปก่อนล่ะกัน เดี๋ยว8โมงค่อยไป” จีบอก จีอ็อตโต้พยักหน้ารับ ดีที่บ้านของเขาอยู่ใกล้กับสนามบินเลยไม่ยุ่งยากเวลาเดินทางเท่าไหร่แต่ก็เผื่อรถติดด้วย

...........

..............

................

“ถึงแล้วโทรบอกฉันด้วยนะ เปิดเครื่องด้วยล่ะ” จีบอกอย่างเป็นห่วง จีอ็อตโต้พยักหน้ารับเอ่ยลากับเพื่อนอีกเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาด้านใน จีมองส่งเพื่อนไปจนลับสายตาก่อนจะถอนหายใจอย่างเครียดๆ มือก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคน

 

“เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างจีอ็อตโต้กับอเลาดิ...มันเป็นยังไงกันแน่ อุเกทสึ”

 

 

ทันทีที่เข้ามาด้านในแล้วจีอ็อตโต้ก็เดินไปหาที่นั่ง จัดการของและอุปกรณ์สื่อสารทุกอย่างเรียบร้อย เปลือกตาเรียวรีก็ปิดลงช้าๆ ไม่อยากจะรับรู้ถึงเรื่องอะไรอีก แต่เพียงหลับตาลงเท่านั้น ภาพที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ผุดขึ้นในหัว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นฉายออกมาเป็นฉากๆอย่างกับเทปวีดีโอ

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อคืนที่เกิดเหตุ

 

 

หลังจากที่สึนะโยชิมาเห็นจีอ็อตโต้กับอเลาดิจูบกันแล้ว ร่างสูงก็ลากตัวของจีอ็อตโต้มาทันทีโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ แม้แต่จะมองหน้าของคนที่เขาลากมาหรือมองหน้าสึนะโยชิก็ตาม

 

“หยุดนะ! นายจะพาฉันไปไหน!” จีอ็อตโต้ร้องประท้วงเสียงดังตอนนี้เขาถูดอเลาดิลากมาที่รถของร่างสูงเอง สีหนาของคนตัวโตไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆเลยจนเขาเริ่มที่จะรู้สึกระแวง ระแวงว่าคนตรงหน้าจะเกิดหน้ามืดฆ่าเขาหมกท้ายรถรึเปล่า

 

 

ปึก!

 

ทันทีที่ถึงรถ อเลาดิก็ยัดจีอ็อตโต้เข้าไปในรถคันหรูก่อนจะรีบมาประจำที่คนขับแล้วเหยีบคันเร่งกระชากรถออกจากลานจอดรถด้วยความเร็ว...ความเร็วที่ทำให้จีอ็อตโต้เริ่มที่จะกลัวกับอารมณ์ของคนขับในตอนนี้

 

“นะ...นายจะพาฉันไปไหน!!” จีอ็อตโต่ร้องถามมือทั้งสองข้างจับเบาะรถแน่นด้วยความกลัว แต่ดูเหมือนว่าความกลัวนี้จะส่งไปไม่ถึงคนขับเพราะอเลาดิกำลังเพิ่มความเร็วของรถมากยิ่งขึ้น จากสายตาของจีอ็อตโต่ที่มองไปยังหน้าปัดรถ เข็มมันบ่งบอกว่าตอนนี้ความเร็วอยู่ 200 และมันก็กำลังเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

“ขับช้าๆกว่านี้ไม่ได้หรือไง!” จีอ็อตโต่ส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้ง อเลาดิก็ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเลยสักนิด....จีอ็อตโต้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อถึงที่หมาย ซึ่งแค่เขามองก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือที่ไหน....ที่พักของนักแสดงซึ่งเขากำลังพักอยู่ในช่วงนี้

 

“อ๊ะ!” เสียงร้องด้วยความตกใจเมื่อรถหยุดอเลาดิก็ลงจากรถด้วยความเร็วเดินมาเปิดประตูรถฝั่งเขาแล้วกระชากเขาออกจากรถด้วยความแรง

 

การกระทำที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้อเลาดิไม่พอใจอีกฝ่ายถึงได้ทำแบบนี้ แต่ต่อให้เขาจะทำหรือไม่ทำร่างสูงก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้กับเขา!

 

“นายจะทำบ้าอะไรอเลาดิ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” จีอ็อตโต้ตะโกนเสียงดังพยายามส่งเสียงเพื่อให้คนอื่นช่วยสุดชีวิต แต่เพราะวันนี้ทุกคนมีงานของตนเองจึงไม่มีใครอยู่ในอาคารหลังนี้สักคน นอกจากเขาและร่างรูงที่กำลังลากเขาเข้ามาภายในห้องพักของตนเอง

 

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม!” ทันทีที่เป็นอิสระจีอ็อตโต้ก็ร้องถามอย่างไม่พอใจ

 

“มีเรื่องจะคุยด้วย” อเลาดิตอบเรียบๆ สายตาก็จับจ้องมองจีอ็อตโตนิ่งๆ ไม่แสดงออกว่าตอนนี้ตนเองกำลังคิดอะไรอยู่

 

“แต่ฉันไม่มี! หลบหน่อยฉันจะกลับห้อง” จีอ็อตโต้ไม่คิดจะฟังคำพูดอะไรของคนที่มาทำตัวไร้มารยาทกับเขา ก็คิดดูสิตั้งแต่เช้าอเลาดิก็ค่อยตามมาวุ่นวายกับการทำงานของเขามาหงุดหงิดโวยวายใส่นายแบบและช่างภาพเรื่องนั้นเรื่องนี้ พอมาตอนที่เขาเลิกงานก็มาดึงดันจะพูดด้วย แถมยังมาจูบเขาต่อหน้าสึนะอีก นี่ยังไม่รวมเรื่องที่เจ้าบ้านี่จะพาเขาไปตายนะ มันเป็นบ้าอะไรของมัน!!

 

 

ฮึ๊ย! คิดแล้วโมโห

 

“คุยกันก่อน” และดูท่าว่าอเลาดิจะไม่ยอมง่ายๆ ร่างสูงไม่หลบแถมยังหันไปกดล็อคประตูห้องเสร็จสับ ยืนขว้างประตูกันคนหนีไว้เรียบร้อย จีอ็อตโต้ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ รู้ดีว่าแรงของตนคงไม่มีทางสู้อีกฝ่ายได้แน่ๆ ร่างโปร่งจึงนั่งลงที่ปลายเตียงเพื่อรอฟังว่าอเลาดิจะพูดอะไร

 

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมาสิ” เสียงใสว่าอย่างหวนๆ อเลาดิยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะเดินออกจากหน้าประตูมานั่งข้างจีอ็อตโต้ ซึ่งร่างโปร่งก็ขยับตัวหนี

 

“รังเกียจฉันมากนักรึไง!” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขัยบตัวหนี อเลาดิก็ถามขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่ยังมีอยู่

 

“ใช่! มากจนฉันไม่อยากจะอยู่ใกล้นายเลยด้วยซ้ำ!!” น้ำเสียงและคำพูดบาดลึกเข้าสู่จิตใจ อเลาดิกำมือแน่นข่มความโกรธและความเจ็บปวดไว้ไม่ให้จีอ็อตโต้สังเกตุเห็น เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของอีกฝ่ายก็ทำเขาแทบบ้า

 

“ฉันเกลียดนายมาก ไม่เคยคิดที่จะอยากคุยกับนายเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องร่วมงานกันอย่าคิดเลยว่าฉันจะมาคุยหรือมาเข้าใกล้นายแบบนี้!!

 

 

และดูท่าว่าจีอ็อตโต้จะยังไม่รู้ตัวเพราะร่างโปร่งยังคงพูดคำพูดทำร้ายจิตใจคนฟังไม่หยุด ถึงแม้ว่าคนพูดเองจะไม่ได้คิดอย่างที่พูดเลยก็ตาม แต่เพราะความหงุดหงิดจึงทำให้พูดอะไรออกมาไปโดยที่ไม่ทันคิด...

 

“........”

 

ความเงียบเข้าปรกครุมทั้งห้องเมื่อจีอ็อตโต้ไม่มีอะไรจะระบายความหงุดหงิดออกมาแล้ว อเลาดิเองก็กำลังข่มความเจ็บปวดของตนเองอย่างถึงที่สุด...พยายามข่มอารมณ์ที่จะทำให้คนตรงหน้าเป็นของเขาอยากจะครอบครองอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ใครก็ตามได้เห็น...มันเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ...ที่เขาเกิดอยากจะทำขึ้นมาจริงๆ

 

ริมฝีปากสีสดที่พ้นคำด่าว่าเขามากมาย ดวงตากลมที่มองเขานิ่งๆไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาให้เห็น ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเขาอย่างถึงที่สุด...ถ้าเกิดว่าเขาทำให้คนตรงหน้ากลายเป็นของเขาซะ จีอ็อตโต้จะมีท่าทีรังเกียจเขามากกว่าเดิมหรือเปล่านะ...แต่ถ้าเกิดว่าเขาทำจริงๆ มันก็คงเป็นผลดีกับเขาในสิทธิ์ที่จะห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำอะไรก็แล้วแต่ที่เขาไม่ชอบ

 

หึ! เป็นความคิดที่ไม่เลว...

 

 

อเลาดิยกยิ้มมุมปากเหมือนตัดสินใจจะทำตามที่ใจคิดจริงๆ ตาคมวาววับขึ้นมาทันที อเลาดิหันมากระชากกดร่างของจีอ็อตโต้ลงไปนอนราบกับเตียงอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้จีอ็อตโต้ได้ประท้วงหรือส่งเสียงโวยวาย เขากดจูบเรียวปากบางอย่างแม่นยำแนบแน่น ขยับร่างขึ้นมาคร่อมทับจีอ็อตโต้ทันที

 

“ฮื่อออ” จีอ็อตโต้ร้องประท้วง ออกแรงดิ้นรนสุดความสามารถ เบิกตากว้างด้วยความตกใจเขาไม่คิดว่าอเลาดิจะทำอะไรแบบนี้ แล้วยิ่งมองเข้าไปในดวงตาของร่างด้านบนความขี้เล่นหรือความอ่อนโยนที่เขาเคยเห็นบ่อยๆกลับแปรเปลี่ยนเป็นหื่นกระหาย ไม่มีความอ่อนโยนหรือแม้แต่ความขี้เล่นของอีกฝ่ายเลยสักนิด

 

ดวงตาแบบนี้ อย่างกับปิศาจร้าย....ในความทรงจำ ความทรงจำเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งที่เขายังอายุเพียง15ปี เหตุการณ์เลวร้ายนั้นถ้าไม่ได้อเลาดิช่วยไว้เขาก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไง...แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับจะมาทำแบบนั้นเอง...

 

“ฮึก! ปล่อย!!” จีอ็อตโต้ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ผละเลาดิออก จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าถ้าอีกฝ่ายจะทำอะไรเขาขึ้นมาจริงๆ เขาไม่มีทางต่อกรได้แน่เพราะขนาดตัวกับแรงอเลาดิกินขาดอยู่แล้ว แต่เขาไม่มีทางยอมง่ายๆ อยู่แล้วยิ่งอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เขายิ่งไม่ยอมใหญ่

 

“นายเป็นบ้าอะไรของนาย!!” จีอ็อตโต้ว่ากลับไปจะลุกหนีก็ไม่ได้ด้วย

 

“แล้วคิดว่าฉันเป็นอะไรล่ะ” อเลาดิถามเสียงเรียบ จีอ็อตโต้เม้มปากแน่นจ้องมองร่างสูงกลับไปพยายามหาทางหนีจากสถานการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นตอนนี้

 

“ไม่รู้....รู้แต่ว่านายมันบ้า บ้าที่สุด!

 

“ใช่ฉันมันบ้า...และฉันบ้าได้มากกว่าที่นายคิด จีอ็อตโต้” อเลาดิตอบกลับนิ่งๆ

 

“แล้วนายจะมาบ้าอะไรใส่ฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” จีอ็อตโต้ออกแรงดิ้นรนอีกครั้งเมื่ออเลาดิปลดเน็กไทด์ของตนเองออก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอามันมามัดเขาและอเลาดิก็ทำมันจริงๆ ต่อให้เขาออกแรงดิ้นมากแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าสะท้านเลยสักนิด

 

“ปล่อยฉันนะ!!” จีอ็อตโต้ส่งเสียงร้องดังขึ้นกว่าเดิม ไม่มีเสียงตอบรับมาจากร่างสูงมีเพียงความเงียบที่ได้รับจากร่างด้านบน

 

“อึก! อเลาดิ!!” เสียงร้องของจีอ็อตโต้เงียบหายไปเมื่อถูกริมฝีปากร้อนผ่าวบดจูบอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก แต่จูบร้อนก็ยังคงดำเนินต่อไป พร้อมๆกับ จีอ็อตโต้ที่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา


เนื้อหาต่อไปนี้อาจไม่(?)รุนแรงมากนัก มีความเหมาะสมต่อเด็ก(?)และสตรีมีครรภ์(?) ดังนั้นจึงขอตัดฉากนี้ออกไปก่อน หากทุกท่านมีความต้องการแรงกล้าที่จะอ่าน ก็จงจิ้มเบาๆ ที่สึนะโยชิ 




กลับมาปัจจุบัน

 

 

“คุณคะ...คุณผู้โดยสาร” เสียงเรียกพร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ปลุกให้จีอ็อตโต้ตื่นจากความฝัน หันไปมองคนปลุกก็พบแอร์โฮสเตสที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่

 

“ใกล้จะถึงที่หมายแล้วนะคะ”

 

“ครับ ขอบคุณที่ปลุก” จีอ็อตโต้ตอบกลับแล้วหันมาหยิบจับของใช้ส่วนตัวที่เอาขึ้นเครื่องมาด้วยเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อย

 

 

 

@สนามบิน XXX ประเทศอิตาลี

 

“พรีโม่ ทางนี้!!” เสียงร้องเรียกอย่างร่าเริงของเด็กชาย ไม่สิ ชายหนุ่มร่างเล็กหัวเขียว(?) ดังขึ้นมาทันทีที่จีอ็อตโต้เดินออกจากทางขึ้นเครื่อง

 

“เสียงดังน่าเจ้าหัวเขียว”

 

“อะไรกันล่ะแรมโบ้ก็มันดีใจนี่นา นานๆทีที่พรีโม่จะว่างแล้วได้เจอกันนะ” แรมโพหันไปโวยใส่คนข้างตัว ก่อนจะหันกลับมาหาจีอ็อตโต้ที่เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าคนทั้งคู่

 

“นี่นายไม่ได้ไปทำงานหรือ”

 

“จะไปได้ยังไงล่ะก็วันนี้นายมาหาทั้งทีนี่นา ต้องหยุดเพื่ออยู่ด้วยกันสิเนอะ!” แรมโพพูดกับจีอ็อตโต้ก่อนจะหันไปเนอะกับแรมโบ้ที่ถูกลากให้มาด้วยกัน

 

“เฮ่อ...ผมว่าผมเด็กแล้วนะ แต่เจ้านี่เด็กกว่าผมอีก” แรมโบ้บ่นอุบอิบ

 

“เถอะน่าไปกันเถอะ” แรมโพไม่สนใจคำพูดของน้องชายหันไปจับมือจีอ็อตโต้ก่อนจะพากันเดินไปยังรถคันหรูที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสามคนเข้าไปในรถและขับตรงกลับไปยังบ้านของแรมโพทันที

.........

.............

..................

“นายมัน!! ฮึ้ย!!” ผมสบถอย่างหัวเสีย เมื่อเช้าพี่จีอ็อตโต้โทรมาบอกว่าจะไปหาพี่แรมโพสักพักให้ผมกลับไปอยู่บ้านได้ พอได้ยินแบบนั้นผมก็รีบลุกขึ้นมาเก็บข้าวของเพื่อที่จะกลับบ้าน แต่พอเปิดประตูห้องออกมาเท่านั้นแหละ เจ้าของบ้านก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาดึงข้าวของทั้งหมดของผมออกไปแล้วยัดมันกลับไปไว้ในห้องเหมือนเดิม แต่ตัวผมนี่สิที่ถูกลากให้ออกมานั่งอยู่บนโซฟา

 

“พูดมากน่ารำคาญ”

 

“น่ารำคาญแล้วนายจะมายุ่งอะไรกับฉันห๊ะ!” ผมโวยกลับไปทันทีที่ฮิบาริพูดจบ

 

“ก็ไม่ได้อยากยุ่งด้วยนักหรอกนะ ต้องตื่นเช้าทั้งๆที่ไม่มีงานนี่เสียเวลานอนเป็นบ้า” ฮิบาริพูดตอบผมก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองแต่จงใจให้ผมได้ยินสิ่งที่เจ้าตัวบ่นด้วย ไอ้บ้า!!

 

“แล้วนายจะตื่นขึ้นมาทำบ้าอะไรล่ะ ก็ไปนอนต่อสิ ฉันจะได้กลับบ้าน”

 

“ไม่ให้กลับ”

 

“ทำไมฉันจะกลับไม่ได้ นายไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้ฉันกลับบ้านตัวเองสักหน่อย บ้ารึเปล่า!!” ผมโวยวายกลับไปอีกครั้ง ก็มีอย่างที่ไหนล่ะมาห้ามไม่ให้ผมกลับบ้านอ่ะ เชอะ! ไม่มีฉันอยู่ด้วยแล้วเหงารึไงไอ้บ้า

 

“ฉันมีสิทธิ์จะห้ามไม่ให้กลับก็แล้วกัน” ฮิบาริตอบกลับมาเสียงเรียบเหมือนเคย แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

 

“สิทธิ์อะไรของนายกัน!” ผมว่ากลับไป

 

“ก็สิทธิ์.......” ผมนั่งเงียบเพื่อรอฟังว่าสิทธิ์ที่ว่ามันคืออะไร แต่พออีกฝ่ายพูดมาแค่นั้นก็ปิดปากเงียบไปทันทีไม่พูดอะไรต่ออีก อะไรกันมาหลอกให้คนอื่นสนใจหรือไง บ้าชิบ! แล้วผมกำลังหวังอะไรอยู่เนี่ย!

 

 

“ช่างเถอะน่า จะสิทธิ์อะไรก็ไม่ต้องรู้หรอก...แต่ตอนนี้หิวแล้ว” หลังจากที่ทั้งผมและเขาเงียบอยู่สักพักฮิบาริก็พูดออกมาตัดบทเอาดื้อๆ แถมยังมาบอกว่าหิวอีก

 

หิวก็หาข้าวกินเด๊ะ! บอกฉันแล้วข้าวมันจะลอยมาหารึไง

 

“ก็ไปหาไรกินสิ”

 

“ทำอะไรให้กินหน่อย ขี้เกลียดออกไปกินข้างนอก” คำพูดง่ายๆ ที่อีกฝ่ายว่ามาทำเอาผมชะงักค้างไปกับอากาศ 

 

ให้-ผม-ทำ-อะ-ไร-ให้-กิน

 

ฝันไปเถอะ แค่เมื่อคืนครั้งเดียวก็พอแล้วเว้ย!!

 

“นายก็โทรสั่งเอาสิ เรื่องอะไรฉันต้องทำให้นายกินด้วย ไม่เอาหรอก!” ผมว่ากลับไปบ้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเตรียมจะเดินกลับห้องนอนที่ถูกผมยึดไปเรียบร้อยแล้ว

 

หมับ

 

“ทำให้กินหน่อย” ฮิบาริจับข้อมือผมไว้แน่นพร้อมกับออกคำสั่ง เชอะ! มาออกคำสั่งแบบนี้ฝันไปเถอะว่าฉันจะทำให้นายกินน่ะ

 

“ไม่!

 

“จะทำไม่ทำ” ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมง่ายๆเหมือนกับผม ฮิบาริพูดสั่งเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม แต่คิดหรอว่าแค่นี้ผมจะกลัว

 

ไม่มีทางซะหรอก สึนะโยชิซะอย่าง!!

 

“ไม่ทำ!

 

“ดี...งั้นก็ไม่ต้องกินมันล่ะข้าวน่ะ” ฮิบาริกระตุกยิ้มเย็นพูดเสียงเหี้ยมก่อนจะแบกผมขึ้นบ่าแล้วเดินไปทางห้องนอนของตัวเอง

 

“อ๊ากกก!! ไอ้บ้าฮิบาริ นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยเลยนะ” ผมออกแรงดิ้นสุดชีวิตทั้งทุบตีหลังของคนแบกด้วยแรงทั้งหมดทีมี

 

“.....ตีฉันเท่าไหร่จะเอาคืนเป็น2เท่า” คำพูดเรียบๆ ทำให้ผมหยุดมือที่กำลังจะทุบตีอีกฝ่ายไว้ทัน ก่อนที่จะออกแรงดิ้นอย่างเดียว  แต่ก็คงดิ้นไม่ทันแล้วแหละในเมื่อ....

 

 

แกร๊ก!

ตุบ!

 

ในเมื่อฮิบาริเข้ามาในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับปิดล็อกประตูเรียบร้อย แล้วยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ร่างผมก็มานอนราบอยู่บนเตียงโดยมีคนตัวใหญ่คร่อมทับอยู่ด้านบน

 

อ๊ากกก!!! จะทำอารายยยย><

 

“ทำหน้าแบบนั้น...................................หมดอารมณ์ชะมัด...”

 

เพล้ง!!

 

เปรียบเหมือนแก้วใบเล็กแตกลงกลางหน้า ไอ้บ้าฮิบาริ!! แค่ฉันแสดงออกมากไปหน่อยทำไมต้องมาทำหน้าหมดอารมณ์เหมือนที่ปากว่าด้วยห๊ะ!!

 

ผมอ้าปากพะงาบๆ จะพูดก็พูดไม่ออก หมอนี่มันต้องการจะเล่นสงครามกับผมจริงๆใช่มั้ย!!

 

“ถึงจะหมดอารมณ์ แต่ใช่ว่าจะไม่ทำ”

 

“อื้อออ!!!” สิ้นคำพูดฮิบาริก็กดจูบลงบนกลีบปากของผมทันที

 

 

 

 

 

--------------------------------+++++++++++++++++++++++----------------------------------

100%

ปล่อยสึนะไปเถอะเนอะ ให้เขาได้ระบายความอึดอัดบ้าง

= = ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันจะมั่วๆไงไม่รู้สิ ตรงสึนะเนี่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #60 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 04:08
    สงสารจีอ็อตโตจังเลย อเลาดิรีบร้อนไปหน่อยหรือเปล่าน้า เพราะถ้าคุยกันด้วยเหตุผลจริง ๆ อาจจะไม่ต้องมีฝ่ายใดเสียใจขนาดนี้ คู่นี้ดราม่าต่างจากคู่น้องลิบลับเลย กัดกันได้กัดกันดี แต่โบราณว่ายิ่งกัดกันลูกจะยิ่งดกนะคะ 555
    #60
    0
  2. #51 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 07:59
    อเลาดิ กับ ท่านฮิ เล่นแล้วอ่ะ
    #51
    0
  3. #23 tharinee_thachee (@tharinee_thachee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:46
    อเลาดิไม่น่าทำเลยยยยย
    #23
    0
  4. #21 อีกาในป่า (@KarasuRinya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 02:23
    เสร็จแล้วไงหึหึหึรอตอนต่อไปนะ
    #21
    0
  5. #20 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 01:42
    เสร็จทั้งพี่ทั้งน้องเลยแฮะ
    #20
    0