[Fic Reborn 1827,AG]…Terribly busy to love you…[Yaoi]

ตอนที่ 7 : วุ่นครั้งที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

 :; อันตราย...ต่อหัวใจ ;:


อือ...

ผมขยับตัวนิดๆเพื่อไล่ความเหมื่อย ก่อนจะตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างมาทิ่มที่หลัง อะไรวะ แข็งๆ  ผมหันกลับไปมองนิดๆ เบิกตากว้างอยากตกใจกับสิ่งที่เห็น ใบหน้าของฮิบาริอยู่ห่างจากหน้าของผมเพียงเล็กน้อย หมอนี่กำลังหลับอยู่ แต่ผมตื่นแล้วไง เพราะงั้นต้องรีบออกจากที่นี่ก่อนที่เจ้าบ้านี่จะตื่น

แต่ว่านะ....ไอ้แข็งๆที่ทิ่มหลังอยู่เนี่ย...มันคืออารายยยยยย!!

“อืม...” ฮิบาริส่งเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนที่หมอนั่นจะเอื้อมมือมากอดเอวผมไว้แล้วกระชับให้แน่นขึ้น อึก! บ้าชะมัดเลย จะมากอดทำไมเนี่ย!!

ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย มือก็ทั้งดันทั้งผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนว่าหมอนี่จะไม่ยอมง่ายๆ เออ! อยากกอดก็กอดไปไม่สนใจแล้ว!  ขอสนใจกับไอ้แข็งๆนี่ก่อนเถอะ ผมเอื้อมมือไปจับไอ้สิ่งที่มันกำลังทิ่มหลังอยู่ ก่อนที่จะชะงักมือเมื่อไอ้แข็งๆที่ว่านั่นมัน..ขยับ

อ๊ากกกก!! มันขยับได้อ่าาา

สึนะโยชิผู้นี้ขอตัดสินใจก้มลงไปดูสิ่งที่กำลังจับอยู่ในมือตอนนี้ก่อนจะครับ อยากรู้ว่ามันคืออะไร แถมดูเหมือนว่ามันจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเลยด้วย

เฮือก!!

อะ อะ อะ อะ ไอ้ ไอ้ที่อยู่ในมือผม มะ มะ มันคือ....ฮิบาริ!!!!!!!

ผมอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก ค่อยๆชักมือกลับมาอย่างช้าๆ เพราะตอนนี้ฮิบาริกำลังหลับอยู่

“ทำอะไรอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ...สึนะโยชิ” เสียงกระซิบทุ่มตำดังขึ้นชิดกับใบหู ผมขนลุกซู่ รู้สึกจั๊กจี้เมื่อลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่หลังใบหู ไอ้บ้าเอ๊ยยย!!! เล่นอะไรบ้าๆแต่เช้าห๊ะ! ได้แต่ส่งเสียงด่าในใจเท่านั้นแหละครับ ผมหาเสียงตัวเองไม่เจอ!

“ฮะ ฮิบาริ!” ในที่สุดผมก็หาเสียงตัวเองเจอส่งเสียงเรียกชื่อของฮิบาริอย่างเลี่ยงไม่ได้

“หืม?...ที่มาจับไอ้นั่นของฉันนี่ต้องการจะยั่วอารมณ์ฉันรึไง?” ผมแทบจะกระชากหัวของฮิบาริทิ้ง บ้ารึเปล่าเอาอะไรคิดกันไอ้บ้านี่ เพราะไอ้นั่นของนายมันมาทิ่มหลังฉันไม่ใช่หรือไง

“คะ ใครจะไปทำกันเล่า!”

“หือ? แล้วใครกันล่ะที่เอามือมาจับแถมยังไม่ยอมปล่อยอีกตะหากน่ะ” เสียงทุ่มกระซิบถาม

“ก็มันทิ่มหลังฉันนี่แล้วฉันจะรู้มั้ยว่ามันคือไอ้นั่นของนายอ่ะ ถ้ารู้ฉันไม่เสียสระมือไปจับหรอก!!” อ๊ากกก!! พูดเองแท้ๆ ทำไมต้องหน้าร้อนด้วยเนี่ย  ฮิบาริกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ก่อนที่เจ้าบ้านั่นจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม

“ในเมื่อรู้แล้วก็รับผิดชอบที่ทำให้มันตื่นด้วยล่ะ” จบคำพูดผมก็รับรู้ได้ถึงความเย็นชื่นที่ใบหู ย๊ากกกก!! ไอ้บ้าฮิบาริมันกำลังเลียหูผมอ่าาาา>..<

“อ๊ะ! ทะ ทำอะไรของนะ อื้ออ” ผมส่งเสียงอะไรออกไปเนี่ยทำมันมันสั่นแบบนั้นง่า แล้วไอ้ความรู้สึกปั่นป่วนๆที่ท้องนี่มันหมายความว่ายังไงกัน!

“สึนะโยชิ...” ฮิบาริกระซิบเสียงพร่าก่อนที่หมอนั่นจะเคลื่อนตัวมาคร่อมร่างผมไว้  ด้วยความตกใจผมเลยอ้าปากจะด่าแต่กลับถูกอีกฝ่ายก้มลงมาครอบครองริมฝีปากเพื่อกลบเสียงด่าที่กำลังจะออกจากปากผมไปซะก่อน

“อื้มม...” ทันทีที่ริมฝีปากของฮิบาริประกบลงมาลิ้นร้อนก็แทรกเข้ามาภายในปากผมทันทีเหมือนกัน มือบางยกขึ้นมาเพื่อจะดันให้คนด้านบนถอยออกไปแต่จากที่จะดันกลับกลายเป็นกำเสื้อยืดของอีกฝ่ายไว้แทนซะงั้น

“ฮะ อื้ออ ฮิ อืมม มม” ลิ้นร้อนไล่ไปตามแนวฟันก่อนจะวกกลับมาเพื่อเกี่ยวพันกับลิ้นของผมที่พยายามหลับหนี้เต็มกำลังแต่กูดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเอาซะเลย

มือหนาเลื่อนเข้ามาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มของผม ก่อนที่มันจะลูบไล้ไปตามผิวกายแล้วผละออกไป ผมสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อสติเริ่มที่จะกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะผลักอีกฝ่ายให้ออกห่าง

อึก!

เมื่อลืมตาขึ้นผมก็ต้องชะงักเมื่อเจอเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องมองผมอยู่ สายตาของฮิบาริผมไม่สามารถอ่านออกได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่แค่นี้ก็เรียกเลือดให้สูบฉีดมาที่ผิวแก้มทั้งสองข้างได้ไม่ยาก

ฮิบาริผละริมฝีปากออกไปช้าๆ จ้องมองมาที่ผมนิ่งๆ ส่วนผมก็รีบหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเลยสิครับ

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ...อะไอ้บ้า” ผมซุกหน้าหลบสายตาของฮิบาริที่มองมา แต่แล้วก็ต้องชะงัก(อีกรอบ)เมื่อที่ที่ผมซุกลงไปคืออกแกร่งของฮิบาริเอง

“สึนะโยชิ...” ฮิบาริพูดเสียงพร่า มือหนาสัมผัสที่ผิวแก้มผมเบาๆ ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมองว่าฮิบาริจะทำอะไร แต่ดูเหมือนว่าการตัดสินใจเงยหน้าของผมจะผิดพลาดครั้งใหญ่ เพราะทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นไปฮิบาริก็ก้มลงมาทันทีเหมือนกัน

“อื้ออ...อื้มมม”

ฮิบาริบดจูบริมฝีปากผมอย่างเร้าร้อนต่างจากครั้งก่อนหน้านี้ลิบลับ ลิ้นร้องแทรกเข้ามาในปากเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กของผมอย่างหื่นกระหาย สายตาของเขาที่มองมาแสดงออกชัดเจนถึงความต้องการ ผมเบิกตากว้างรับรู้ได้ถึงมือหนาที่กำลังเข้ามาในเสื้อผมอีกครั้งซึ่งครั้งนี้มันต่างจากครั้งแรกมาก เพราะฮิบาริไม่ได้ลูบไล้ แต่หมอนี่กำลังบีบเค้นที่เอวของผม

มืออีกข้างก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของผมไปด้วย สติที่เกือบจะขาดหายไปเพราะเคลิ้มไปกับรสจูบกลับมาอีกครั้ง ผมพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของฮิบาริสุดชีวิต จะบ้ารึไงเล่า! แม้แต่รีบอร์นผมยังไม่ยอมให้ทำอะไรแบบนี้เลย แล้วหมอนี่เป็นใครมาจากไหนถึงได้กล้ามาลวนลามผมแบบนี้!!

“อึก!” ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักฮิบาริให้ออกห่างแล้วรีบใช้เท้าถีบหมอนั้นให้ตกเตียงทันที

ผลัก!

โครม!

เมื่อเป็นอิสระจากฮิบาริแล้ว ผมก็รีบลงจากเตียงวิ่งออกจากห้องทันที ไม่สนใจเสียงร้องของหมอนั้นสักนิด ฮึก! ใครจะไปสนใจกันล่ะ ผมเป็นคนเสียหายแล้วจะให้ผมไปสนใจคนที่ทำให้ผมเสียหายรึไงกัน แบบนั้นมัน...ไม่ใช่ซาวาดะ สึนะโยชิคนนี้แล้ว!!

------------------------++++++++++------------------------

ตั้งแต่ที่อเลาดิพูดแบบนั้นกับเขา อเลาดิก็คอยแต่มองดูเขาตลอดเวลาที่ถ่ายทำในแต่ละฉาก ไม่ว่าจะเป็นฉากเลิฟฉีน ฉากต่อสู้หรือแม้แต่ฉากดราม่า จีอ็อตโต้แทบจะไม่มีสมาธิในการถ่ายทำเลยสักนิด และมันไม่ใช่แค่นั้น เพราะไม่ว่าจีอ็อตโต้จะทำอะไรก็จะถูกสายตาของอเลาดิคอยมองตามตลอดเวลา พุดง่ายๆก็คือเขากำลังถูกจับตามองโดยโรคจิตที่ชื่ออเลาดิอยู่น่ะสิ!

ให้ตายเถอะ! แล้วแบบนี้เขาจะมีเวลาส่วนตัวในการทำอะไรต่อมิอะไรได้ยังไงกัน!

“เฮ่อ...” จีอ็อตโต้ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมอเลาดิต้องมาทำอะไรแบบนี้กับเขาด้วย

“ถอนหายใจแบบนั้นหมายความว่ายังไงน่ะจีอ็อตโต้” เสียงทุ่มหวานเอ่ยถามเพื่อนสนิท จีอ็อตโต้เงยหน้ามองจีเล็กน้อยก่อนจะกลับไปก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง

ตอนนี้เขากับจีกำลังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟ นานๆทีเพื่อนจะได้พักงานเขาก็อยากจะออกมาเที่ยวด้วยกันสักครั้ง แต่ใช่ว่าเขาจะไม่มีงานนะ...เพียงแต่แอบโดดงานมาตะหาก ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าถ้ากลับไปต้องโดนบ่นหูชาแน่แต่จะให้เขาทำยังไงได้ล่ะก็มันกลุ้มจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วนี่

“จี...ฉันว่ามันมากเกินไปแล้ว”

“อะไรของนาย เอาแบบที่ฉันเข้าใจด้วยสิ”

“นายก็รู้ใช่มั้ยว่าฉันกับเจ้าบ้าอเลาดิอ่ะไม่ถูกกันมาตั้งแต่เรียนแล้ว” จีอ็อตโต้เริ่มเกริ่นเรื่องไว้ก่อน เพราะเขายังไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องนี้กับจีดีรึเปล่า

“อ่า...พวกนายกัดกันจนฉันยังแอบคิดเลยว่าสักวันพวกนายจะเปลี่ยนจากคู่กัดเป็นคู่รักเข้าสักวัน” จีพูดตามที่คิด แต่มันก็ไปกระตุ้นต่อมบางอย่างในตัวของจีอ็อตโต้ด้วยเหมือนกัน

“วะ ว่าไงนะ!! นายรู้เรื่องนั้นด้วยหรอ?”

“พูดอะไรของนายน่ะ รู้เรื่องอะไร...เกิดอะไรขึ้นกับพวกนาย บอกฉันมาซะดีๆ!” เหมือนว่าคำพูดของเขาจะไปทำบางอย่างกับจีอ็อตโต้เขาทำให้เจ้าตัวเผลอพูดอะไรแปลกๆออกมา แต่มันก็ดีล่ะ เพราะเขาจะได้รู้สึกทีว่าจีอ็อตโต้มันกำลังเป็นอะไร

“กะ...ก็ เอ่อ”

“พูดมาจีอ็อตโต้!!” จีว่าเสียงเข้ม จ้องหน้าจีอ็อตโต้เขม่ง

“ก็ได้...บลาๆๆๆ” จีอ็อตโต้เริ่มเล่าตั้งแต่ที่เขาต้องไปถ่ายทำนอกสถานที่และได้นอนห้องเดียวกับอเลาดิรวมไปถึงเรื่องจูบด้วยเพราะถึงแม้ว่าจะเลี่ยงไม่เล่ายังไงจีก็คงรู้อยู่ดี ก่อนจะมาถึงเรื่องที่อเลาดิสารภาพรักกับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้นด้วย

“จริงดิ!!” จีว่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่เมื่อมองสีหน้าของจีอ็อตโต้แล้วมันคงจะเป็นเรื่องจริงอย่างที่เจ้าตัวบอกนั่นแหละ

“อือ”

“แล้วนายตอบไปว่ายังไงล่ะ?”

“ก็เพราะยังไม่ได้ตอบอะไรนั่นแหละที่ทำให้ฉันเครียดอยู่เนี่ย!”

“จีอ็อตโต้...” จีเรียกแล้วเว้นไปสักพักให้จีอ็อตโต้หันมาสนใจที่ตนแล้วพุดต่อ “ถ้านายไม่ได้คิดอะไรกับอเลาดิ...นายจะมานั่งเครียดทำไม?”

“เอ๋?...จริงหรือเปล่าครับที่บอกว่ารุ่นพี่อเลาดิชอบรุ่นพี่จีอ็อตโต้น่ะ”

.............

....................

..........................

“กรี๊ดดดด!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นไปตลอดทางพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่กำลังวิ่งหนีเหล่าเจ้าของเสียงกรี๊ดนั่นอย่างเหนื่อยหอบ

“จะตามอะไรนักหนาเนี่ย!” เสียงสบถของร่างสูงพูดขึ้นในขณะที่มือก็จับข้อมือเรียวของคนข้างกายให้วิ่งตามเขาไปด้วย

“ชั่งเถอะครับรุ่นพี่...ว่าแต่เราจะไปไหนกันหรอครับ?” เสียงหวานเอ่ยขึ้นบ้าง

“งั้นเข้าไปหลบที่ร้านนั้นก่อนแล้วกันนะ” ร่างสูงว่าแล้วรีบพาคนข้างกายเข้าไปหลบภายในร้านกาแฟทันที

“ไปไหนแล้วอ่า...โหยยย” เสียงร้องอย่าผิดหวังดังขึ้นมาตามๆกัน ก่อนที่เหล่านักล่า(?)จะพากันเดินกลับไปทางใครทางมัน

“แฮ่กๆ เหนื่อยอ่า” เสียงหอบหายใจของร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเรียกให้ร่างสูงหันไปมอง ก่อนที่จะกระชับข้อมือเรียวเดินไปหาที่นั่งพักภายในของร้าน

ทันทีที่เข้าสู่โซนภายในร้าน สายตาทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขาทั้งสองคน

“ยะ ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงพนักงานต้อนรับเอ่ยพูดพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรือ ไม่ต่างจากชายหญิงที่นั่งอยู่ในร้านเท่าไหร่นัก

“ไปเถอะ” ร่างสูงว่าอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นักจับมือพาร่างเล็กเดินไปหาที่นั่งทันที เมื่อได้ที่แล้วก็รับเมนูจากพนักงานเพื่อสั่งเครื่องดื่มและของว่าง

“เอาลาเต้เย็น1แก้ว แล้วนายล่ะฟราน” ร่างสูงเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ฟรานจ้องมองเมนูเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าสั่งบ้าง

“ผมเอาม็อคค่าเย็น1แก้ว เค้กส้มแล้วก็พายแอบเปิ้ลอย่างล่ะ1ครับ” ฟรานสั่งหน้านิ่งตามแบบฉบับของตน แต่มันกลับดูน่ารักมากในสายตาของคนมองรวมไปถึงร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วย

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ว่าจบพนักงานก็รีบเดินไป

“มองแบบนั้นหมายความว่าไงครับ รุ่นพี่เบล?” ฟรานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเบลเฟกอลจ้องมองที่ตนไม่วางตา

“ปะ เปล่า” ร่างสูงเอ่ยปฏิเสธเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อน ฟรานมองรุ่นพี่ตรงหน้านิ่งๆ ไม่ได้แสดงออกมาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังนั่งอยู่ ฟรานตัดสินใจสะกิดเบลเฟกอลเพื่อให้ร่างสูงหันไปมองด้วย

“รุ่นพี่เบล...ดูนั่นสิครับ” เบลเฟกอลหันไปมองตามสายตาของร่างเล็กตรงหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“จีอ็อตโต้ซังมาทำอะไรที่นี่ แถมที่นั่งอยู่ด้วยก็จีซังไม่ใช่หรอ?” เบลเฟกอลพูด แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ เจ้ารุ่นน้องตัวยุ่งก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาทั้งสองคนเสียแล้ว

“ฟะ ฟราน!!”

“เอ๋?...จริงหรือเปล่าครับที่บอกว่ารุ่นพี่อเลาดิชอบรุ่นพี่จีอ็อตโต้น่ะ” ฟรานถามถึงสิ่งที่เขาเดินเข้ามาได้ยินพอดี คนทั้งสองที่นั่งอยู่ต่างหันมามองอย่างตกใจ

“ฟราน!!” จีอ็อตโต้กับจีร้องเรียกชื่อของคนมาใหม่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พอดีกับที่เบลเฟกอลเดินมาถึงโต๊ะทันที

“หวัดดีครับ” เบลเฟกอลทักทาย ก่อนที่เขาจะจับให้ฟรานนั่งลงข้างๆ

“พวกนายมาได้ยังไงน่ะ?” จีอ็อตโตเอ่ยถามพลางพยายามเปลี่ยนเรื่องที่ฟรานถามก่อนหน้านี้ด้วย

“ก็มาเดทน่ะครับ” เบลเฟกอลตอบหน้าตาย ก่อนที่หันไปมองคนข้างกายว่ามีความรู้สึกยังไงบ้างรึเปล่า แต่ผลที่ได้ก็ทำเอาเขาเศร้าใจเพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทียังไงเลยนอกจากจะนั่งจ้องหน้าจีอ็อตโต้นิ่งๆ คล้ายสร้างความกดดัน

จีอ็อตโต้รับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากรุ่นน้องได้เป็นอย่างดี แต่จะให้เขาทำยังไงกันล่ะก็ในเมื่อเรื่องนี้มันต้องเป็นความลับน่ะ ถ้าบอกไปไม่ได้มีแต่เขาเท่านั้นที่จะเครียดแต่อเลาดิก็จะถูกมองไม่ดีอีกด้วย

เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เขาเป็นห่วงเจ้านั่นงั้นหรอ บ้าไปแล้ว! เขาไม่ได้ห่วงมันสักหน่อย มันจะเสียชื่อหรืออะไรก็ช่างมันสิ!

“เรื่องนั้นมันยังไงกันแน่ครับ...”



-------------------------++++++++++++-----------------------



ตั้งแต่เช้าผมก็ไม่เคยออกจากห้องของตัวเองอีกเลย เพราะเจ้าบ้าฮิบาริมันไม่ได้ไปไหนน่ะสิ ทำตัวเป็นผีติดห้องทั้งวันแถมยังคอยมาป่วนๆที่แถวหน้าห้องผมอีก ทำของตกบ้างล่ะ เดินมาคุยโทรศัพท์บ้างล่ะ แล้วแบบนี้ใครมันจะไปมีสมาธิทำงานกันล่ว่ะ!

โวยยย! หิวเว้ยยยย!!  ตั้งแต่เช้าผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่างอยู่ได้ยังไงกันว่ะ

“นี่! สึนะโยชินายจะอยู่ในนั้นอีกนานแค่ไหน” เสียงร้องถามจากคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูถาม ผมเงยหน้าจากหมอนที่กำลังซุกมันอยู่เพื่อหันไปมอง มันจะมาอะไรกับผมอีกเนี่ย ตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าบ้านั่นก็เรียกผมว่าสึนะโยชิตลอดเลย ชิ! ไม่เห็นจะน่าดีใจตรงไหนเลย

“เรื่องของฉันน่า!” ผมตะโกนกลับไปแล้วซุกหน้าลงกับหมอนอีกเหมือนเดิม

“ฉันจะให้เวลานายแค่ 3 นาทีออกมาซะ ไม่งั้นฉันจะพังประตูเข้าไป”

อะไรของมันฟร๊าาาา!!!!





---------------------------+++++++++++++------------------------

100%

ครบแล้วนะครับ เอิ่มมม แค่จูบเอง อย่ามาแบนกันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #48 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 06:59
    ~~~รีบอร์น~~~
    #48
    0
  2. #28 kumaju (@k_kan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:47
    แล้วรีบอร์นล่ะ
    #28
    0
  3. #17 tharinee_thachee (@tharinee_thachee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:34
    เริ่มรุกแล้วหรอคะ ท่านฮิ
    #17
    0
  4. #13 KanAnongnuch (@KanAnongnuch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 15:22
    รอตอนต่อไปนะคะสนุกมากเลย^_^
    #13
    0