[END] แกล้งโง่ So stupid (MarkBam Ft. Got7 Exo)

ตอนที่ 23 : Chapter 23 : แกล้งโง่ครั้งที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    25 ม.ค. 59





23

 





ความทรมานที่เสียเธอไปให้ใคร
มันไม่เท่าเสียเธอให้เขา
เพราะเขาคนนั้นคือตัวฉันในวันเก่า
คนที่เธอเคยให้ความรักไปหมดใจ


 

หลังจากวันนั้นวันที่พี่มาร์คเค้ามาอาละวาดที่บ้านผม ผมก็ไม่ได้เห็นพี่มาร์คอีกเลยผมเป็นห่วงว่าพี่มาร์คจะเป็นอะไรมากรึเปล่าหลังจากที่โดนซ้อม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเป็นห่วงเท่านั้น

 

ไม่รู้ว่าผ่านมากี่สัปดาห์แล้วที่ผมไม่ได้เจอพี่เค้าเพราะทุกวันนี้ผมก็ต้องเอาแต่ขลุกอยู่กับพี่เซฮุนจะไปไหนมาไหนมันก็ต้องเป็นเรื่องที่ลำบากอยู่แล้วเพราะพี่เซฮุนไม่เคยปล่อยให้ผมห่างจากสายตาเลยแม้แต่สักครั้งตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้วันที่ทุกอย่างกำลังพร้อม พร้อมที่สุดแม้กระทั่งตัวผมตอนนี้ที่ถูกจับแต่งเนื้อแต่งตัวรอเข้าพิธีสำคัญ

 

ใช่แล้วล่ะครับทุกคนวันนี้เป็นวันแต่งงานของผมกับพี่เซฮุนซึ่งผมคงต้องพร้อมสำหรับมันอยู่แล้วเพราะยังไงผมคงหนีมันไม่พ้น…. ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมถูกจับสวมนู่นแต่งนี้จนเกือบจะเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าที่ไม่เคยแต่งแต้มด้วยอะไรถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆบวกกับผมที่ถูกเซ็ตให้เป็นทรงหน้าม้าอย่างเป็นระเบียบ นั้นลู่ลงมารับกับกรอบหน้าผมยิ่งทำให้หน้าผมหวานขึ้นไปอีกเมื่ออยู่ในชุดสูทสีขาวที่สวมทับเชิ้ตสีชมพูที่อยู่ด้านในและหูกระตายสีขาวตามแบบที่คุณแม่เป็นคนเลือกให้

 

สถานที่จัดงานแต่งของผมคือทะเล อากาศวันนี้ดูสดใสเหมือนจะเป็นใจ บวกกับแดดอ่อนๆและคลื่นที่ถูกลมพัดกระทบฝั่งเหมือนปกติของทะเล เสียงแซ็กโซโฟนที่ถูกเป่าบรรเลงในงานช่วยทำให้บรรยากาศดูครื้นเครงขึ้นไปอีก ทุกอย่างถูกประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้ เป็นงานแต่งที่ใครๆก็ใฝ่ฝันใช่มั้ยล่ะครับ ฮ่าๆ บางทีผมอาจจะรู้สึกแบบนั้นล่ะมั้ง ว่าตัวเองกำลังมีความสุขอยู่… .

 

แบมพร้อมยังลูก

 

เสียงพอผมดังขึ้นไม่ไกลนัดทำเอาผมที่ยืนคิดอะไรเพลินๆยู่ถึงกับต้องหลุดออกจากภวังค์ ผมก้มมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายที่เป็นของที่พี่มาร์คให้มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยถอดห่างจากตัวเลย แต่วันนี้มันคงต้องมาถึงวันที่มันควรจะถูกเก็บไปไว้ในลิ้นชักที่ลึกที่สุดในตู้ของผม

 

ผมค่อยๆเลื่อนมือไปถอดมันออกอย่างใจเย็นก่อนจะลอยมันเข้าไว้กับสร้อยเส้นเล็กๆที่แอบเตรียมมา และใส่มันลงบนคอของผมก่อนจะซ่อนมันไว้ในเสื้อ ผมยกมือขึ้นทาบอกตำแหน่งที่มีแหวนอยู่ก่อนจะหลับตาลงพยายามนึกให้มากที่สุดว่าตอนนี้ผมควรทำอะไร ควรเป็นของของใคร ก่อนจะลืมตาขึ้นส่งยิ้มฝืนๆให้พ่อโดยที่พ่อก็ยิ้มอบผมมาอย่างใจเย็น

 

ช่อดอกกุหลาบขาวที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีชมพูอ่อนๆถูกยื่นส่งมาให้ผมโดยฝีมือแม่ ผมรับมันมาก่อนจะเดินไปควงแขนคุณพ่อ

 

แบมพร้อมแล้วครับ

 

ผมพูดก่อนที่คุณพ่อจะหันไปสงสัญญาณบอกให้นักดนตรีบรรเลงดนรีได้ เสียงแซ็กโซโฟนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปียโนและไวโอลีนดังขึ้นเป็นทำนองเพลงงานรื่นเริง ผมก้าวเดินออกไปตามทางเดินที่มีแขกนั่งอยู่ทั้งสองข้างทาง บางคนก็ช่วยโรยดอกไม้บ้างจนสุดทาง

 

ผมมายืนหยุดอยู่ตรงแท่นพิธีที่มีเจ้าบ่าวของผมยืนอยู่ ผมเงยหน้ามองร่างสูงตรงหน้าที่วันนี้ดูหล่อเป็นพิเศษด้วยชุดสูทสีขาวล้วนทั้งตัว ผมสีน้ำตาลเข้าถูกเซ็ตเป็นทรงที่ดูหล่อเอาซะมากๆกำลังยื่นมือมาให้ผมจับด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

 

ผมหันไปมองพ่อก่อนแวบหนึ่งก่อนที่ท่านจะส่งมือผมให้กับพี่เซฮุนและเดินออกไปยื่นข้างๆแทน

 

วันนี้เจ้าสาวพี่น่ารักที่สุดเลยนะ

 

พุเซอุนพูดก่อนจะพยุงผมขึ้นไปบนแท่นบ้าง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววแห่งความสุขออกมาอย่างที่ไม่ค่อยจะได้เห็นก่อนที่เจ้าตัวจะยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมสั้นๆของผมถัดหูให้ (มยิ้มตอบให้พี่เซฮุนเบาๆก่อนที่บาทหลวงจะกล่าว

 

อะ..แฮ่ม..ในเมื่อเจ้าสาวก็มาถึงแท่นพิธีแล้ว พ่อขอทำพิธีเลยล่ะกัน

 

หลังจากนั้นพิธีกรรมก็เริ่มขึ้นเหมือนงานแต่งทั่วไปโดยมีแขกมากมายที่ต่างพากันสงบนิ่งฟังสิ่งที่บาทหลวงให้ศีลสมรสตามประเพณีจนผ่านมาถึงช่วงสุดท้ายของพิธี

 

โอ เซฮุน บุตรตระกูลโอ ท่านจะยอมรับ กันต์พิมุก ภูวกุล เป็นภรรยาหรือไม่

 

รับครับ

 

กันต์พิมุก ภูวกุล บุตรตระกูล ภูวกุล ท่านจะยอมรับ โอ เซฮุนเป็นสามีหรือไม่

 

“…เอ่ออ…”

 

ผมเงยหน้ามองพี่เซฮุนอย่างลังเล โดยที่พี่เซฮุนก็มองมาที่ผมเหมือนกัน ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความหวังมีน้ำคลอหน่วงอยู่ในตาบางๆ ถ้าหากไม่ดูใกล้ๆแบบผมทุกคนคงไม่เห็น ใบหน้าหล่อเหลายิ้มอย่างอ่อนโยนส่งมาที่ผมบางๆก่อนที่มือหนาจะเอื่อมมาจับมือผมไว้ มันดูเหมือนการจับมือธรรมดาแต่สำหรับผมแล้วเมื่อที่เย็นเฉียบที่กุมมือผมอยู่มันช่างเต็มไปด้วยการดึงรั้งและอ้อนวอนเมื่อมองลงไปที่มือใหญ่ที่แอบสั่นนิดๆ

 

รับครับผมรับพี่เซฮุนเป็นสามี

 

ผมพูดออกไปอย่างที่ทุกคนคาดหวังจะได้ยินก่อนที่บาทหลวงจะเชิญให้พวกเราสวมแหวนให้แก่กันและกัน มือหนาที่ประคองมือผมอยู่ยกขึ้นมาระดับเอวก่อนที่พี่เซฮุนจะหยิบแหวนเพรชวงใหม่สวมลงบนตำแหน่งที่เคยมีแหวนของพี่มาร์คสวมอยู่อย่างใจเย็น

 

พอเค้าสวมให้ผมเสร็จผมก็ต่องสวมให้พี่เค้าบ้าง ผมประคองมือพี่เซฮุนขึ้นมาบ้างก่อนจะสวมแหวนลงบนนิ้วของพี่เซฮุนอย่างเบามือจนเสร็จ พิธีกรรมทางศาสนาจะจบไม่ได้ถ้าหากบ่าวสาวยังไม่แสดงความรักต่อกัน

 

พี่เซฮุนยิ้มให้ผมเบาๆก่อนจะประคองแก้มผมไว้ ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนมาใกล้เรื่อยๆ จนผมได้กลิ่นมิ้นต์อ่อนๆจากปากพี่เค้า ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นร้อนนั้นจะประกบลงบนปากของผม มันเป็นจูบที่ไม่มีการล้วงล้ำอะไรก่อนที่พี่เซฮุนจะผละออก แขกทุกคนต่างร้องโห่แซวพร้อมกับตบมือกันดังสนั่นทำเอาพี่เซฮุนถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความขวยเขิน ผมยิ้มตามภาพนั้นก่อนจะโค้งให้ทุกคนที่มางานตามมารยาท

 

 

หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้นผมและพี่เซฮุนก็ออกมาดื่มครอบคุณแขกที่มาร่วมงานตามโต๊ะรับประทานอาหารที่จัดไว้ ผมก็คงทำได้แค่ส่งยิ้มให้กับแขกอย่างเดียวเพราะผมแทบจะไม่รู้จักใครเลย แต่พี่เซฮุนกลับรู้จักอยู่บ้างเพราะพี่เซฮุนก็เคยไปทำงานที่บริษัทช่วยคุณพ่อของพี่เค้าอยู่บ่อยๆหลังจากที่ยอมใช้เงินที่บ้าน

 

จึกๆ

 

แรงสะกิดที่ขาทำให้ผมต้องก้มไปมองว่าใครเป็นคนมาสะกิดก่อนที่ผมจะเห็นเด็กผู้ชายแก้มย้วยคนหนึ่งกำลังสะกิดผมอยู่ ผมเลิกคิ้วมองอย่างงงๆ ก่อนเด็กน้อยจะกวักมือเรียกผมให้ก้มลงไปฟังสิ่งที่เด็กกำลังจะพูด

ผมหันไปมองทางพี่เซฮุนแวบหนึ่งก่อนจะเห็นว่าพี่เค้ากำลังคุยอยู่กับแขกโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนักอย่างสนุกสนานอยู่ เมื่อเห็นแบบนั้นผมก็ก้มลงไปฟังสิ่งที่เด็กน้อยกำลังจะบอก

 

พี่ฮะ พี่เห็นพี่หมีตรงนู่นมั้ยฮะ เด็กน้อยตัวป้อมพูดก่อนจะชี้นิ้วไปทางแถวๆซุ้มดอกไม้ที่โผล่ไปทางชายหาด มองไปอีกนิดก็เห็นสะพานเล็กๆที่ถูกสร้างไว้ให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูปอยู่นอกงานก่อนที่ผมจะเห็นสิ่งที่เด็กน้อยชี้ให้ดูก็คือตุ๊กตาคลอสเพย์หมีสีน้ำตาลตัวหนึ่งกำลังยืนกวักมือเรียกผมอยู่ตรงสะพานนั้น

 

พี่เค้าฝากให้ผมมาตามพี่น่ะครับ พี่เค้าบอกว่ามีอะไรจะให้เป็นของขวัญแต่งงานของพี่อ่ะครับ

 

เด็กน้อยพูดก่อนจะไม่รอฟังคำตอบจากผมว่าอยากจะไปด้วยรึเปล่า แรงลากที่ไม่เบานักลากผมออกไปทางซสะพานตรงนั้น โดยที่ผมก็บ้าจี้เดินตาเด็กน้อยมาจนถึงที่หมายที่เด็กน้อยต้องการจะพาผมมาและก็โดนเด็กหลอกวิ่งหนีไปเฉยเลย

 

ฮริ้งงงง!!”

 

เสียงเบาๆที่ดังลอดออกมาจากหัวคลอสเพย์หมีตัวใหญ่นั้นพร้อมกับท่าทางแอ็คโย่ที่ดูตลกจนผมต้องยิ้มตามออกมาอย่างชื่นชม ร่มเล็กๆที่หมีตัวใหญ่ควักออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องถูกยื่นมาให้ผมแต่พอผมจะรับเอาเค้ากลับชักมือกลับ เค้าส่ายหัวไปมาก่อนที่จะดึงผ้าสีแดงออกมาจากกระเป๋า เหตุการณ์ทุกอย่างดูคุ้นๆเหมือนผมเคยเห็นแบบนี้ที่ไหนแต่ก็ยังไม่ได้ติดใจอะไรได้แต่ดูต่อว่าพี่หมีตัวนี้จะทำอะไร

 

ผ้าสีแดงถูกคลุมอยู่บนร่มจนมิดอัน มือใหญ่ๆนั้นรูดลงตามผ้าพอให้เห็นรูปทรงของร่มแรงๆ  ก่อนที่พี่หมีตัวนี้จะยื่นมาที่ผม ผมเอื่อมมือไปจับผ้าก่อนจะดึงผ้าออก ก่อนจะมองนิ่งไปที่ร่มคันนั้นที่หายไปแล้วเหลือเพียงดอกทิวลิปสีแดงหนึ่งดอกที่ถูกยื่นมาให้ผม ผมเอื่อมมือไปรับมันอย่างนิ่งเฉย เหตุการณ์ที่แสนคุ้นเคยพวยพุ่งเข้ามาในหัวผมอีกครั้งเหมือนภาพซ่อน

 

 

เมื่อสองปีที่แล้ว

 

พี่มาร์ควันนี้ทำไมกลับดึกจัง

 

ร่างเล็กบ่นเมื่อคนตัวสูงที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาด้วยใบหน้าที่ยิ้นแย้มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมานั่งรออยู่ที่โซฟา มาร์คเดินเข้ามาหาแบมแบมก่อนจะโถมตัวรวบเอาร่างของน้องมากอดไว้แนบอก ริมฝีปากร้อนจูบลงบนแก้มนิ่มสองข้างเต็มแรง ทำเอาคนโดนกระทำยืนงงกับสิ่งที่คนตัวโตทำ

 

อื้อนี้!! พี่มาร์คพอก่อน ไปกินอะไรผิดมาเนี้ยอ้อนจัง

 

 

วันนี้วันไร

 

พี่มาร์คเอียงหน้ามามองผมก่อนที่จะวางคางที่เริ่มมีไรหนวดขึ้นนิดๆลงบนไหล่ผม

 

วันศุกร์ไง

 

หว่าไรว่ะ แบมลืมอ่อ? ใบหน้าหล่ององ่ำลงด้วยความน้อยใจ แต่ทำไมมันดูน่าหยิกแก้มซะจนผมหมั่นไส้แบบนี้ล่ะ ผมเอื้อมมือไปบิดแก้มกร้านของคนขี้งอนเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะผละออกจากด้านหลังผมและไปยืนด้วนหน้าผมแทน

 

วันนี้วันครบรอบของเราไง แบมจำไม่ได้อ่อเนี้ย น่าน้อยใจว่ะ แต่ไม่เป็นไรสำหรับน้องแบม พี่มีโปรโมชั่นให้ถึงแม้ลืมพี่ก็จะให้เนอะ

 

พี่มาร์คยิ้มตาปิดอย่างน่ารักแบบที่ใครๆก็ไม่เคยเห็นมาก่อนส่งมาให้ผม อ่า..ผมนี้ลืมวันสำคัญแบบนี้ไปได้ไงกันนะ แอบรู้สึกผิดนิดๆนะเนี่ย คิดอะไรได้ไม่นานนักพี่มาร์คก็เอื้อมมือไปดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกง ร่มเล็กๆสีแดงถูกยื่นมาตรงหน้าผม ผมมองมันอย่างงงๆ

 

วันครบรอบให้ร่มแบมเนี่ยนะ

 

ผมเอื่อมมือจะไปหยิบมันแต่กลับโดนพี่มาร์คชักมือกลับ ก่อนที่พี่แกจะล่วงเอาผ้าสีแดงอีกอันออกมาจากกระเป๋ากางเกง ผ้าสีแดงถูกวางคลุมลงบนร่มก่อนที่พี่มาร์คจะรูดมือที่มีพลาสเตอร์ยาแปะอยู่ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่แกไปโดนอะไรมาลงไปบนผ้าแรงๆพอให้เห็นทรงของร่มก่อนที่พี่แกจะปล่อยออกและยื่นมาตรงหน้าผมอีกที

 

จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย

 

ไม่แกล้งหรอกน่า เปิดผ้าออกสิ

 

ผมมองพี่มาร์คระแวงๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดผ้าสีแดงออกเผยให้เห็นดอกทิวลิปสีแดงอยู่หนึ่งดอก

 

เฮ้ย!! ทำได้ไงเนี่ย

 

ผมมองพี่มาร์คอย่างอึ้งๆ ก่อนที่พี่แกจะยิ้มและยักคิ้วส่งมาให้ผมก่อนจะบอกคำตอบ

 

เนี๊ย!! ไปหัดกับพ่อไอ้แจ็คสันมาเลยนะเนี่ยได้แผลด้วยเห็นป่าว นั่งทำไอ้เนี่ยทั้งวันเลยได้แค่เนี้ยแหละตอนแรกจะเอาแบบเสกนกนะแต่ไม่ไหวเอาแค่ร่มก็พอเนอะ

 

ผมเอื้อมมือไปหยิบดอกไม้จากมือพี่มาร์คก่อนที่พี่แกจะยกมือขึ้นยีหัวผม

 

อ่ะๆ อันนี้แค่น้ำจิ้มของจริงอยู่นี้

 

พี่มาร์คพูดพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะควักกล่องกำมะหยี่สีเทาออกมา วางลงบนมือผม ผมรับมันมาอย่างงงๆก่อนเปิดมันดูว่าคืออะไร

 

แหวนสองวงที่ถูกออกแบบมาแบบเดียวกันแต่คนล่ะไซต์ส่องแสงระยิบระยับซะจนผมอดยิ้มไม่ได้กับความเอาใจใส่ของพี่มาร์ค ผมยิ้มกว้างออกมาน้ำตาเริ่มคลอหน่วงด้วยความดีใจท่พี่มาร์คใส่ใจผมนั้นมันแทบจะไหลพรากออกมา แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดซะก่อน

 

ย๊าๆ!! อย่าร้องนะเด็กขี้แย พี่ไม่ได้ให้นายสองวงซะหน่อย วงเนี้ยของพี่ต่างหากมันซื้อหนึ่งแถมหนึ่งหรอกถึงเอามาฝาก

 

พี่มาร์คพูดกวนๆก่อนที่จะหยิบแหวนวงใหญ่ไปใส่ลงที่นิ้วนางข้างซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นริ้วสีแดงจางๆ พี่มาร์คนี้มันพี่มาร์คจิงๆเลย เขินและกลบเกลื่อนไม่เนียน ดูก็รู้ว่าแหวนวงนี้มันเป็นแหวนออกแบบเอง

 

ฮ่าๆ ไม่เนียนว่ะ จะให้ทำไมไม่บอกดีๆเล่าอย่ามาทำปากแข็งเลย ขอบคุณนะตัวโตของแบม

 

ผมพูดจบก่อนจะเขย่งเท้าจุ้บลงบนแก้มกร้านเบาๆหนึ่งที แต่มีหรือปีศาจร้ายจะยอมให้ผมหยุดแค่จุ้บแก้มพี่มาร์คเตรียมจะดึงผมไปจูบบ้างแต่ผมไหวตัวทันวิ่งหนีพี่แกซะรอบห้องเลย แล้วคืนนั้นของพวกเราก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ… .

 

 

 

กลับมาปัจจุบัน

แหวนที่ถูกร้อยด้วยสร้องหล่นลงมาหลังจากที่หมีปล่อยมือ มันห้อยอยู่กับดอกทิวลิปดอกนั้นที่ผมจับอยู่ แหวนวงนี้ผมจำได้ดีว่ามันเป็นแหวนของพี่มาร์ค…. . ผมมองหมีที่กำลังเต้นโบกมือตรงหน้านิ่งๆก่อนที่หมีตัวโตจะล่วงเอาไอโฟนเครื่องที่หรูที่ใส่เคสที่ด้านหลังเป็นลายหมูสีครีมที่คุ้นตาผมเอาซะมากๆมาเสียบหูฟังและยื่นมาที่ตรงหน้าผม ผมรับมันมาใส่เพื่อจะฟังสิ่งที่อีกคนจะให้ฟัง ไอโฟนเครื่องนั้นอยู่ในมือผมผมกดเข้าไปดูสิ่งที่ถูกเปิดค้างไว้ มันเป็นแอปพิเคชั่นฟังเพลง ผมกดเล่นเพลงที่พี่เค้าจะให้ผมฟัง

 

 เธออาจเหนื่อยกับสิ่งที่เรานั้นเป็นอยู่
ใครก็รู้ว่าเรานั้นคงไปกันไม่ไหว
เธอรู้ไหมว่าควรทำอย่างไร
ในหนทางที่เรายิ่งเดินยิ่งไกล

เธอคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด
แต่ทุกๆ อย่างต้องหยุดไว้เพียงแค่นี้
ไม่มีอีกแล้วที่เราได้เคยมี
ไม่มีช่วงเวลาที่แสนดี

ให้เธอนั้นได้จำว่า ครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน แม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ ปล่อยให้เธอไป
ฉันไม่เป็นไร ให้เธอได้จำเอาไว้ว่าเราเคยรักกัน

ไม่ว่ามันจะนานเท่าไรยังจดจำ
ทุกเรื่องราวระหว่างสองเราครั้งก่อนนั้น
ขอบคุณฟ้าที่เราได้เจอกัน
จะเก็บมันไว้ข้างในส่วนลึกของหัวใจ

ให้เธอนั้นได้จำว่า ครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน แม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ ปล่อยให้เธอไป
ฉันไม่เป็นไร

 

 

เนื้อเพลงและทำนองที่แสนจะหน่วงมันทำเอาผมที่มองหมีที่ยืนโยกตัวไปมาอยู่เหมือนกับไม่ได้รู้สึกอะไร น้ำตาเม็ดโตที่กำลังหยดลงบนหน้าของผมตามแรงโน้มถ่วงของโลก นั้นทำเอาหมีตัวโตที่กำลังเต้นสะดิ้งอยู่ถึงกับหยุดชะงัก มืออูมๆของหมีเอื้อมมาปาดน้ำตาผมออกจากหน้าให้อย่างเบามือ

 

ผมอาศัยจังหวะที่มันเผลอดึงหมวกหมีคลอสเพย์ออกจากหัวของคนที่ดูเหมือนจะตัวสุงกว่าผม เผยให้เห็นใบหน้าของคนที่ผมคิดว่าต้องเป็นคนคนนี้แน่ๆที่กำลังเปื้อนไปด้วยน้ำตาไม่ต่างกันจากผม

 

..พี่มาร์ค

 

ผมมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยเม็ดเหงื่อและน้ำตาพยายามส่งยิ้มมาให้ผม มือหนาเอื้อมมาดึงหัวหมีคืนไปจากมือผมอย่างเบามือ

 

“Happy Wedding Day นะ วันนี้สวยมากเลยนะรู้มั้ย อย่าร้องไห้สินี้มันงานมงคลของแบมนะ

 

มือหนายกขึ้นซับน้ำตาให้ผมอีกครั้งอย่างเบามือ ผมห้ามน้ำตาที่กำลังไหลมาไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าของพี่มาร์คที่กำลังฝืนยิ้มให้ผมทั้งน้ำตา

 

พี่มีของขวัญมาให้แบมด้วยนะ กล่องความทรงจำพี่ให้มันกับแบมนะ

 

พี่มาร์คพูดก่อนจะเดินไปหยิบกล่องของขวัญใบโตที่วางอยู่ไม่ไกลมาให้ผม ผมรับมันมาถือ

 

แบม!!”

 

เสียงทุ่มของใครสักคนดังขึ้นไปไกลนักทำเอาผมสะดุ้งจนต้องหันไปมองด้านล่างบริเวณงานแต่งที่มีพี่เซฮุนยืนอยู่ผมมองหลบสายตาพี่เค้าที่กำลังส่งสายตาดุดันมาที่ผม ผมหลบสายตานั้นโดยการหันมามองพี่มาร์คอีกที

 

เจ้าบ่าวมาตามแล้วถึงเวลาที่เจ้าหญิงต้องกลับเข้าวังแล้ว หมดเวลาเที่ยวเล่นแล้วนะ ต่อไปนี้พี่ขอให้แบมมีความสุขกับคนที่แบมรัก….”

 

ผมมองหน้าพี่มาร์คว่ากำลังจะพูดอะไรต่อแต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดไว้แค่นั้นเมื่อมือผมถูกกระชากแรงๆด้วยมือของพี่เซฮุนที่ดูเหมือนเพิ่งจะวิ่งมา

 

แบม!! ทำไมออกมาอยู่กับมันตรงนี้ได้!!”

 

ผมมองหน้าพี่เซฮุนที่ดูเหมือนจะโกธรผมอยู่ด้วยดวงตาที่มีน้ำเอ่อคลออยู่ ผมไม่รู้จะพูดอะไรมันเป็นเรื่องที่พูดยาก ผมอยากจะหายไปจากตรงนี้สักพักให้รู้แล้วรู้รอดถ้าทำได้

 

แบมไม่รู้หรอ ว่าพี่รักแบมมากแค่ไหน ทำไมวันสำคัญแบบนี้แบมถึงมาโผล่อยู่กับมัน

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!

 

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังมาจากหัวสะพานทำเอาพวกเราทุกคนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่ต้องหันไปดู หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงที่กำลังยืนกรี๊ดอยู่ที่หัวสะพานอย่างบ้าคลั้ง ทำเอาทุกคนในงานออกมามุงดู

 

..ไอรีน

เสียงพี่เซฮุนดังขึ้นทำเอาผมต้องเงยหน้าหันไปมองคนพี่ว่าไปรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ได้ยังไงกัน

 

เรียกฉันทำไม..เหอะ..นายถอนหมั้นฉันแล้วมาแต่งงานกับไอ้เด็กนี้นี่เองหรอ

 

ใช่..เธอจะทำไม..ฉันไม่ได้รักเธอแต่ฉันรักแบมแบมมันผิดตรงไหนที่ฉันจะถอนหมั้นลูกหุ้นส่วนกระจอกอย่างเธอที่หวังจะอาศัยอำนาจทางธุรกิจของครอบครัวฉัน

 

กรี๊ดดดด..นายรู้มั้ยนายทำอะไรลงไป!! นายทำให้ครอบครัวฉันต้องพัง ทำให้ครอบครัวฉันต้องล้มละลายเพราะนายถอนหมั้นฉัน ทำให้ฉันกลายเป้นคุณหนูตกอับอยู่แบบนี้!!”

 

 

นั้นมันเรื่องของเธอ!!”

 

ได้ฉันจะทำให้มันเป็นเรื่องของนายเอง!!”

 

ปืนพกถูกควักออกมาจากกระเป๋าถือสีแดงก่อนที่คนที่ควักมันมาจะยืนเล็งมันมาที่ผม

 

ถ้าไอ้เด็กนี้ตาย..นายคงจะได้รู้สึกตายทั้งเป็แบบฉันบ้าง โอ เซฮุน

 

อย่านะ เธอจะบ้าไปแล้วรึไง มันไม่เกี่ยวกับแบม อย่ายุ่งกับเมียฉัน!!”

 

หึ..จะเกี่ยวไม่เกี่ยวยังไงวันนี้มันก็ต้องตายเพราะฉัน!!”

 

 

ปัง!!

 

แบม!!”

 

เสียงนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยิน ผมหลับตาแน่นรอรับชะตากรรม….แต่เหมือนผมจะไม่ได้เจ็บอะไรเลย ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นร่างของพี่มาร์คที่โอบร่างผมไว้อยู่ค่อยๆเอนหลังลงไปที่สะพาน ก่อนที่ร่างพี่มาร์คจะล่วงลงไป ผมวิ่งไปที่สะพานก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือพี่มาร์คไว้ น้ำหนักตัวที่พี่มาร์คมีมากกว่าผมแทบจะทำให้ผมตกลงไปด้วยแต่ผมก็ยื้อพี่มาร์คไว้สุดแรง

 

ฮึก..พี่มาร์ค!!”

 

ผมมองใบหน้าที่เหมือนจะหลับลงเต็มทีกำลังเงยขึ้นมาส่งยิ้มฝืนๆให้ผมปลายนิ้วหนาพยายามเลื่อนนิ้วมือผมให้ผละออกห่างเพราะพี่มาร์คคงกลัวผมตกลงไปด้วย แต่ผมก็พยายามที่จะกำให้มันแน่นขึ้นทั้งๆทีอีกนิดเดียวพี่มาร์คก็จะหล่นลงไป

 

..ปล่อยพี่เถอะ..ไม่ต้องร้องนะคนดี

 

ผมได้แต่ส่ายหน้าและร้องไห้ออกมา เพียงเท่านั้นสิ่งที่ผมใช้ดึงรั้งพี่มาร์คไว้ก็หลุดออกจากมือพี่มาร์คเพราะผมไม่มีแรงมากพอ

 

พี่มาร์ค!!!!”

 

ผมร้องลั่นเมื่อร่างพี่มาร์คตกลงไปในทะเลผมแทบจะปีนโดดตามลงไปให้รู้แล้วรู้รอดติดอยู่ที่ว่าพี่เซฮุนเค้ามาดึงผมไว้ซะก่อน

 

แบม!! อย่าไปนะ ตั้งสติสิ!!”

 

 

ฮึก....ปล่อย..พี่มาร์คฮืออออ

 

ผมร้องไห้ออกมาจนทรุด โทรศัพท์เครื่องหรูของพี่มาร์คที่เอามาให้ผมฟังเพลงหล่นลงพื้นพร้อมกับหูฟันที่หลุดออก

 

 

………………………..


ให้เธอนั้นได้จำว่า ครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน แม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ ปล่อยให้เธอไป
ฉันไม่เป็นไร ให้เธอได้จำเอาไว้ว่าเราเคยรักกัน

……………………………..

 

เสียงเพลงจากไอโฟนดังขึ้น ในท่อนจบเพลงมันเหมือนกับใจของผมที่จะจบลงตรงนี้ ตรงที่ผมไม่รู้ว่าพี่มาร์คจะเป็นยังไง….. .

 

 

 







Talk Talk


เม้นหน่อยเน้อแตง

อากาศเย็นอย่าลืมดูแลสุขภาพนะค่ะรีดเดอร์ที่รัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

3,049 ความคิดเห็น

  1. #2962 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 02:38
    ทำไมคดีมันพลิกอะไรได่ขนาดนี้
    #2962
    0
  2. #2917 benzter14 (@benzter14) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    มาร์คชั้นสงสารเทอ นี่คือสิ่งที่เทอพิสูจน์
    #2917
    0
  3. #2895 nichareenon (@nichareenon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 07:16
    พอแล้ว พี่มาร์คฮือ ถึงตอนแรกจะให้ฮุนแบมก็เถอะ แต่การเป็นแฟนกัน หรือ ความรัก ก็ต้องมีทะเลาะบ้าง แม้ว่ามันจะหนักหรือไม่หนัก ถ้าเป็นเนื้อคู่จริงๆยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่ดี เราเชื่อว่าพี่มาร์คกับแบมต้องรักกันฮือออถึงจะเจ็บจตอนแรกก็เถอะ
    #2895
    0
  4. #2878 Namfon67411052 (@Namfon67411052) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 22:11
    น้ำตามาเต็ม ฮรือออ
    #2878
    0
  5. #2871 waikanwiboon (@waikanwiboon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 15:01
    โอ้ยน้ำตาแตกรอบที่ล้านแล้ว
    #2871
    0
  6. #2830 Mein Schatz (@melodyiiz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 09:48
    พี่มาร์คคอย่าตายนะพี่ น้องจะไม่เกลียดพี่แล้ววว
    #2830
    0
  7. #2799 Xsnz Fmsht (@_genafp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 16:36
    ฮรือออ ร้องไห้หนักมาก ร้องตั้งแต่แฟลชแบล็คละอะ
    #2799
    0
  8. #2747 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:10
    พออ่านเนื้อเพลงที่มาร์คเปิด เราร้องไห้เลยอ่ะ ใจอ่อนไปแล้ว ไม่รู้สิแค่นึกภาพตามละน้ำตาไหลเลย ทั้งที่มาร์คเลวมาตลอดอ่ะ เซฮุนก็น่าสงสารมากเหมือนกัน ทำไมความรักมันถึงทำร้ายใจคนเราได้มากขนาดนี้อ่ะ
    #2747
    0
  9. #2737 เปมิกา ชีพพัฒนาสุข (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:54
    ร้องไห้ตั้งแต่เด็กมายื่นของให้แล้ว มันหน่วงไปหมดความรู้สึกตอนนี้ มาร์คคึ นะ..นายอย่าเป็นอะไรนะ
    #2737
    0
  10. #2724 pattarawadee_k (@pattarawadee_k) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 16:03
    ฮื่อออออออออ บอกแล้วน่าสงสารทุกคน 
    #2724
    1
    • #2724-1 pimza22032547 (@pimza22032547) (จากตอนที่ 23)
      3 พฤศจิกายน 2560 / 20:21
      เนื้อเพลงโคตรหน่วงอ่ะน้ำตาไหลเลย
      #2724-1
  11. #2673 watha1a (@pplengwatha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 02:55
    สัส ร้องไห้หนักมากกกกก ฮรืออออ
    #2673
    0
  12. #2669 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 06:20
    น้ำตาเล็ดเลยหน่วงฮือๆๆ
    #2669
    0
  13. #2656 AsMo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 13:37
    เกือบอ่านตอนนี้ไม่จบแล้วรู้ไหม ฮือออออ ไรท์ใจร้าย
    #2656
    0
  14. #2633 amptnkmb (@amptnkmb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:06
    มาร์คคคคคคคคคค
    #2633
    0
  15. #2569 pr-markbam7 (@pr-markbam7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 12:50
    ยอมเเล้วจ้ะให้อภัยอย่างไม่มีข้อแม้
    #2569
    0
  16. #2535 mb_earn (@earn_prd) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 13:32
    โอเค..เราให้อภัยพี่มาร์คแล้ว..TT
    #2535
    0
  17. #2511 lovesujuniorkyu (@iloveficy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 20:26
    พี่เซฮุนคนใจร้าย;-; แงแงไม่เอฟซีแล้วุ
    #2511
    0
  18. #2486 I...love...U~ (@minami1940) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:56
    ฮืออออ สงสารมาร์ค ร้องไห้แล้วๆๆ 
    #2486
    0
  19. #2433 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 14:44
    อื้อหือหน่วงแรงมากกกกกกดด
    #2433
    0
  20. #2387 Snow Blaek (@Littel_Gwang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 14:41
    #ร้องไห้หนักมากกกก
    #2387
    0
  21. #2380 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 20:10
    มาร์คอย่าตายนะ จะได้แบมคืนแล้วนะ อย่าตายนะ!!!! แกเป็นพระเอกนะ! T.T
    #2380
    0
  22. #2341 StickedTogether (@StickedTogether) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
    โอเครเริ่มใจอ่อน ถ้าไม่ตายจะยกแบมให้ โอเครมั้ยมาร์ค!!!!!
    #2341
    0
  23. #2277 Nutty Binny (@nuttywadee1a) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 01:50
    หน่วงจายยยย
    #2277
    0
  24. #2246 ans (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 08:52
    อ่านตอนนี้แล้วนึกถึงตอนแรกๆเลย ที่มาร์คบอกรักแบม แบมเรียนจบก็จะแต่งงานมีลูกสักสองคนอ่ะ เจ็บปวดสงสารทั้งหมดทุกคนเลย
    #2246
    0
  25. #2233 EA_RN_llll (@EA_RN_llll) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:33
    หน่วงมาก ร้องไห้หนักมาก โคตรเศร้า
    #2233
    0