เด็กพี่มาร์ค | markbam

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 629 ครั้ง
    23 ก.ค. 61






         ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่โชคร้ายที่สุด

"จิตวิทยาครอบครัวเนี่ยนะ"
"อื้อ ไม่ได้หรอ" 

         เริ่มจากที่บ้านมีปัญหา ผมหนีออกจากบ้านหวังจะเรียกร้องความสนใจจากพ่อ ไหงสุดท้ายถึงเป็นผู้ชายคนนี้ที่มาสนใจผมแทน ทั้งที่ก็นั่งรอให้พ่อแม่มาตามหาตั้งหลายชั่วโมง ทำไมเป็นเขาที่เดินเข้ามาปลอบผมทั้งที่ตัวเองก็เมาหนักมากขนาดนั้น
          ผมจ้องหน้ากับมาร์คอยู่ประมาณสองนาทีหลังจากที่ผมบอกว่าอยากได้หนังสือเล่มนี้ แปลกตรงไหนเล่า ผมอ่านมันไม่ได้หรือไง
"มึงทะเลาะกับที่บ้านมาหรอ" 
"หือ?" ผมเลิกคิ้วสงสัย สาบานว่าเขาจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ 
"กูว่ามึงมีปัญหาจากบ้านมาแน่ ไม่กลัวเขาเป็นห่วงหรือไง" ไม่หยุดอีก
         เรื่องนี้ผมเล่าให้เขาฟังไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้วเถอะ "เค้าอ่านมันไม่ได้หรอ" ผมเอียงคอถามคำถามซื่อออกไป มาร์คที่พอจะชินกับนิสัยไม่ตอบแถมชอบเบี่ยงประเด็นของผมก็ถึงกับถอนหายใจใส่ แต่เขาก็คือมาร์คที่เจอครั้งแรกก็ดูออกหมดว่าเป็นคนยังไง ใจอ่อนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
"อะ งั้นมึงเอาแค่นี้ใช่ไหม กูจะได้กลับซักที" เขาพูดด้วยนำเสียงห้วน ๆ ก่อนจะจิ๊ปากให้ผมให้ยินอีกที แต่แล้วยังไงล่ะ
"ขอบคุณนะพี่มาร์ค" ผมยิ้มแฉ่งส่งให้เขาก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดเขาแน่น ๆ อีกรอบเพราะรู้สึกมันเขี้ยวอีกฝ่ายขึ้นมาซะอย่างนั้น เขาโตกว่าผมก็จริงแต่หลาย ๆ อย่างวันนี้มันทำให้ผมชอบเขาขึ้นมาจากตอนแรกมาก
"เลิกกอดกูซักทีเหอะ ขาดความอบอุ่นหรือไง" และนิสัยขี้เหวี่ยงนี่ด้วย ผมยิ้มรับคำด่าของเขาเพราะถือคติยิ่งเราทำตัวมีความสุขเขาก็จะยิ่งรู้สึกแพ้
         สุดท้ายก็เป็นมาร์คที่แย่งหนังสือจากมือผมไปจ่ายให้ แถมยังพาไปเลือกซื้อเสื้อผ้าอีก เห็นอย่างนี้แล้วก็อยากรู้ว่าที่บ้านทำงานอะไรถึงสามารถจ่ายเงินซื้อเสื้อผ้าให้คนที่ไม่รู้จักได้ง่ายดายขนาดนี้ แต่พอนึกถึงตอนที่เขาโยนกระเป๋าเงินให้ผมเมื่อคืนเพราะเมาจนแยกธนบัตรไม่ได้แล้วก็พอจะเข้าใจขึ้นมานิดหน่อย

         "ทำไมพี่มาร์คถึงยอมให้เค้าอยู่ด้วยหรอ" ผมที่พยายามก้าวตามเขาให้ทันถามขึ้นมาเผื่ออีกฝ่ายจะยอมผ่อนฝีเท้าลงบ้าง ไม่รู้รีบจริงหรือแกล้งให้ผมวิ่งตามไม่ทันกันแน่ แล้วข้าวของพวกนี้อีก ผมทั้งหนักยังจะต้องมาเดิน ๆ วิ่ง ๆ ตามเขาให้ทัน
"ไม่รู้" แล้วจะรีบเดินทำไมเล่า!
"เราไม่รู้จักกันเลยนะ!" ได้ผล จากที่เดินเร็วกลับหยุดฝีเท้าทันทีที่ผมพูดออกไปเขาหันกลับมามองผมพร้อมกับขมวดคิ้วฉับ โน้มหน้าลงมาหาผมที่ยังยิ้มกว้างให้เขาอยู่อย่างนั้น "ทำไมถึงยอมให้อยู่ด้วย" ยิ้มตาปิดแบบที่เขาเกลียดนักหนา
        ผมทำใจตั้งแต่เขาบอกจะพาออกมาทานข้าวข้างนอกแล้ว รู้ด้วยว่าถ้าเขาออกไปจากร้านแล้วต้องไม่กลับเข้ามาหาผมเป็นรอบที่สองแน่ ๆ แต่ก็คิดซะว่าถึงเวลากลับบ้าน ไม่ต้องลำบากเล่นตัวอยู่ข้างนอกนาน ๆ ทั้งที่ไม่มีเงินติดตัวซักบาทแบบนี้ ที่ผมเดินเข้าไปในร้านหนังสือก็เพราะอยากหาที่เงียบ ๆ คิดคำแก้ตัวกับที่บ้านไว้ซักสามสี่ประโยค จะได้ไม่อายมากเพราะไม่มีใครตามหาเลยต้องซมซานกลับบ้านเอง
         แล้วใครจะคิดว่าเขากลับมา แถมตอนนี้ยังซื้อเสื้อผ้าให้ผมตั้งหลายชุดแน่ะ
"ไม่รู้ หรือมึงเปลี่ยนใจไม่อยู่แล้ว กูจะได้ไปส่ง"
"ไม่ใช่นะ เค้าอยากอยู่กับพี่" 
"ก็แค่นี้ กลับได้แล้ว"
"ทำไมใจดีจัง" อยากกอดอีกแล้ว
         ผมยิ้มตาหยีอยากจะเดินเข้าไปหามาร์ค แต่ติดก็ตรงที่อีกฝ่ายยกมือขึ้นมากันผมไว้ทันพอดี เลยได้แต่ยืนนิ่ง ๆ 
"เออ กลับไปก็ช่วยทำตัวเป็นประโยชน์ด้วย"
         ได้อยู่แล้ว!
"เค้าจะทำทุกอย่างที่พี่มาร์คต้องการเลยนะ!"


         เรากลับมาถึงห้องของมาร์คเกือบสี่โมงเย็น เขาสั่งให้ผมเอาของไปเก็บเพราะตัวเองต้องโทรคุยกับเพื่อนเรื่องลงทะเบียนเรียน เซ้าซี้ไปมาถึงรู้ว่าเขาเรียนอยู่ ปี 4 มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เขาพูดให้ฟังแค่นั้นก่อนจะไล่ผมไปซักผ้าเองด้วยเผื่อพรุ่งนี้ต้องใส่ ผมเลยถือวิสาสะซักเสื้อผ้าในตะกร้าของเขาไปด้วย เห็นไหมล่ะเลี้ยงผมไว้มีประโยชน์นะ ซักผ้าก็ได้ ทำอาหารก็อร่อยด้วย
        อย่างตอนนี้ที่ผมกำลังทำกับข้าวง่าย ๆ สองอย่างไว้ให้มาร์ค อย่างน้อยเขาควรจะเห็นประโยชน์ของผมบ้าง จะได้ไม่รีบไล่ให้ออกจากห้องเร็วนัก
"มึงทำอะไรกับครัวกู"
"กะก็" ผมทำหน้าเลิ่กลั่กหลังจากที่มาร์คเดินเข้ามาเงียบ ๆ แถมยังทำเสียงดุใส่ผมที่กำลังจะตักไข่เจียวใส่จาน ทำไมต้องทำเสียงห้วน ๆ ด้วย ตกใจหมดเลย 
"กูถามอะ มึงจะพังครัวกูหรือไง"
"เปล่า เค้าทำกับข้าว"
"ทำทำไม" เขามองผ่านผมไปหาแกงจืดในหม้อที่พึ่งปิดแก๊สด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร "เดี๋ยวซักพักเพื่อนกูจะซื้อเข้ามา จะทำทำไมไม่ถามก่อน"
"อ้าว จริงหรอ" ผมคอตกทันทีที่มาร์คพูดจบ ถ้าอย่างนั้นกับข้าวผมก็เป็นหมันน่ะสิ อุตส่าห์ทำให้รสชาติมันเหมือนที่แม่เคยทำให้กินที่สุดแล้วนะ "จะทิ้งหรอ" ผมพูดเสียงอ่อน ไม่อยากให้มาร์คมองผ่านกับข้าวที่ตัวเองทำ แต่ถ้าอาหารที่เพื่อนเขาเอามามันดีกว่า แน่นอนว่ายังไงกับข้าวฝีมือผมวันนี้คงไม่มีใครแตะ
"แล้วทำไมกูต้องกินแกงจืด ทั้งที่มีไก่ที่อร่อยกว่า" 
"แล้วเค้าต้องหลบเพื่อนพี่มาร์คมั๊ย" ผมถามเสียงแผ่ว เขาเงียบ "งั้นเค้าเททิ้งก็ได้"
"อะไรของมึงวะ เททิ้งแล้วมึงจะกินอะไร"
"ไม่ต้องกลัวเค้าแย่งไก่หรอก"
"กูไม่ได้กลัวมึงแย่งไก่ แบมแบมเงยหน้ามองกูดิ๊"
"เค้าโอเค"


        ผมกลับมายิ้มแฉ่งเหมือนเดิมหลังจากผ่านไปเพียงห้านาที มาร์คที่ตอนแรกจะกวนประสาทผมด้วยการทำเสียงดุ ตอนนี้ต้องมานั่งทานข้าวกับไข่เจียวที่ผมทำพร้อมกับหน้าที่ยังไม่เต็มใจนัก พึ่งรู้จุดอ่อนอีกอย่างของมาร์คคือแพ้น้ำตาคนอื่น นอกจากเป็นคนใจอ่อน ขี้หลงขี้ลืมแล้วยังอ่อนไหวง่ายอีก ผมโชคดีจริง ๆ ที่ตัดสินใจมานั่งรอพ่อแม่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ไม่งั้นก็คงไม่ได้รู้จักผู้ชายที่ชื่อ มาร์ค
"อร่อยใช่ไหมล้า เพิ่มข้าวหรือเปล่า" ผมเท้าคางมองมาร์คทานข้าวพร้อมกับยิ้มให้เขาไปด้วย
       นึกเสียดายตรงที่เขาจำอะไรไม่ได้อาจจะเป็นเพราะเมามาก แต่ผมที่ไม่ได้ดื่มก็จำได้หมดทุกอย่าง ผู้ชายที่เดินโซเซมาจากย่านร้านเหล้า ทิ้งตัวลงม้านั่งหน้าร้านสะดวกซื้อเป็นเพื่อนผมเพราะเข้าใจว่าผมหลงทาง ไม่รู้ว่านิสัยจริง ๆ เขาเป็นเหมือนตอนเมาหรือเปล่า แต่มาร์คพูดเตือนสติผมได้ดี บอกให้ผมรีบกลับบ้าน พอพูดเรื่องไม่ได้กินข้าว เขาก็ให้เงินผมทั้งกระเป๋า บอกว่าเมาจนแยกธนบัตรไม่ออก ไว้กลับถึงบ้านได้แล้วค่อยหาเวลาเอามาคืน
       ถามว่าทำไมเรื่องมันมาจบอยู่บนห้องของมาร์คได้ มันแย่มากแน่ถ้าผมสารภาพว่าเพราะเขาหล่อ ใช่ไหมครับ.. แต่ผมเองก็อายุ 19 แล้วนี่นา เรื่องอะไรแบบนี้คงไม่ได้เสียหายอะไรมากหรอกมั้ง เพราะเราทั้งสองคนเองก็เป็นผู้ชายทั้งคู่ ขอคิดซะว่าวินวินทั้งคู่แล้วกัน
"ไม่ได้วางแผนฆ่ากูใช่ไหม มองอะไรขนาดนั้นวะ" ผมส่ายหน้าปฏิเสธ จะบ้าหรือไงครับ ใครจะกล้าทำกับผู้มีพระคุณแบบนั้นเล่า "บางทีก็เหมือนมึงมีปัญหากับกู" 
"บ้า เค้าชอบพี่ต่างหาก" ผมพูดก่อนจะขยับเก้าอี้เข้าไปหามาร์คอีก เขาชอบชะงักเวลาผมเรียกเขาว่า'พี่'เฉย ๆ ชอบทำหน้าดุแต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี
       เกิดมาก็พึ่งเคยเจอคนหล่อขนาดนี้เหมือนกัน อยากให้แม่เห็นมาร์คจัง ต้องชอบมากแน่ ๆ ผู้ชายจมูกโด่ง หน้าเรียวเล็ก แถมยังมีเขี้ยวอีก เวลายิ้มจะดูดีขนาดไหนนะยังไม่เคยเห็นเขายิ้มเลย 
       แม่น่ะชอบบอกว่าผมหน้าดื้อ ยิ่งจมูกรั้น ๆ นี่มันทำให้ท่านมันเขี้ยวอยู่ตลอดเวลา ผมไม่รู้ว่ามันใช่ข้อดีไหม แต่ก็คิดถึงท่านขึ้นมาแล้วสิ ปกติกอดกันทุกวันนี่นา วันนี้ทั้งวันไม่ได้หอมแก้มนิ่ม ๆ ของท่านเลย 
       คิดถึงชะมัดแต่จะไม่กลับไปง่าย ๆ หรอก และผมเองในฐานะที่ต้องพึ่งพิงมาร์คช่วงนี้คงต้องทำดีกับเขาไว้มากหน่อย ถ้าเกิดไปขัดใจทำให้โมโหขึ้นมาแล้วโยนผมออกจากห้องล่ะซวยแน่



        
"แบมแบมอายุสิบห้าจริงดิ"
"แล้วเข้าร้านเหล้าแบบนั้นได้ไงหรอ"
"กินนี่ยัง กินเยอะ ๆ เราผอมจังวะ"


       เป็นความวุ่นวายเล็ก ๆ ภายในห้อง หลังจากที่พวกไอ้แจ็คสันมาถึง โชคดีที่แต่ละคนเรียนรู้การเข้าสังคมเก่ง พวกมันเลยเข้ากับแบมแบมได้เร็ว ผมว่าเร็วนะถ้านับตามนาฬิกานี่ก็แค่สองชั่วโมงเอง มันทำให้น้องคุยกับมันได้แถมยังหัวเราะคิกคักสนุกกว่าตอนอยู่กับกูอีกมั้ง ยิ้มออกนอกหน้าไปแล้วมึง
"ไหนมึงบอกว่าเจอที่ร้านเหล้า" ผมจิ๊ปาก นึกหงุดหงิดสมองปลาทองตัวเองขึ้นมา ก็คนมันจำไม่ได้นี่ว่าไปเจอน้องมันอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วกูนี่ก็ใจดีจังไปให้เงินเขากลับบ้านอีก เงินเดือนนี้แม่จะให้อยู่หรือเปล่ายังไม่รู้เลย
"แต่ถ้ามีปัญหาน่าจะคุยกับพวกท่านดี ๆ ก่อนนะ ไม่น่าหนีออกมาแบบนี้เลย" เอาเป็นว่าพออยู่กับคนอื่นแบมแบมมันกลับพูดทุกอย่างให้เขาฟังง่าย ๆ ซะงั้นอะครับ
        อยู่กับผมเนี่ยปิดปากเงียบ ถามว่าบ้านอยู่ไหนยังไม่อยากจะตอบเลย
"เราพึ่งสิบห้าเอง พ่อแม่เป็นห่วงแย่แล้วมั้ง" ผมมองมือของไอ้จินที่เอื้อมไปจับหัวแบมแบมขณะพูดแล้วก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ ทำไมต้องไปแตะไอ้เด็กนั่นด้วย
"และดูไอ้มาร์คดิ๊ น่าไว้ใจตรงไหนวะ" ไอ้แจ็คสัน..
"ไม่นะ พี่มาร์คน่าไว้ใจที่สุดสำหรับเค้า" ยังไม่ทันได้สวนกลับไอ้แจ็คสันไป ไอ้เด็กหน้ามึนก็รีบพูดดักขึ้นมาก่อน ไว้ใจที่สุดหรอ มึงมาไว้ใจคนที่พึ่งหลอกเอามึงไปเมื่อคืนเนี่ยนะ ผมส่ายหน้าให้มัน
"พูดดีให้ตายกูก็ไม่ให้มึงอยู่ด้วยเกินเดือนหนึ่งหรอก มึงต้องกลับบ้าน"
"พี่มาร์ค.." ไม่ต้องมาช้อนตามอง กูไม่ยอมมึงแล้ว!
"ไม่เป็นไร ห้องพี่ดีกว่านี้เยอะ ไปอยู่ด้วยกันก็ได้" ผมกลอกตาใส่หน้าไอ้คนขี้โม้ ห้องดีกว่านี้เยอะแหมพูดมาได้ มึงกลับไปเคลียร์เหล่าแฟนเก่ามึงก่อนเถอะครับพี่จิน
"ตามึงเป็นอะไรหรอมาร์ค"
"ยุ่ง"
"และไม่แดกแล้วหรอไก่อะ"
"ไม่" แค่แกงจืดกับไข่เจียวก็ทำเอาแน่นไปถึงเช้าแล้ว ยัดไก่ลงไปอีกมีหวังอ้วกแตกให้ดูแหง ผมส่ายหน้าปฏิเสธไก่ที่แจ็คสันยื่นมาให้
"เออแล้วแต่มึง แต่แบมแบมต้องกินเยอะ ๆ นะ" ให้มันได้อย่างนี้ เมินกูไปสนใจไอ้เด็กนั่นอีกแล้ว ลืมไปหมดแล้วมั้งว่าผมชวนพวกมันมาทำไม ให้มาสืบเรื่องราวของไอ้เด็กนี่เว้ย ไม่ใช่มาอินมาเอ็นดูอะไรวะ ผิดจุดประสงค์ป่ะ


      ผมแยกตัวไปนั่งเล่นหน้าทีวีเพราะขี้เกียจฟังพวกมันพูดแข่งกัน รำคาญรอยยิ้มของแบมแบมมันด้วย ไม่เข้าใจว่าคนเรามันต้องยิ้มอะไรขนาดนั้นวะ ยิ้มอยู่ได้
"มึงโอเคป่ะ" นั่งดูรายการทีวีไปได้ซักพัก ไอ้บอมก็ตามมานั่งกับผม พร้อมกับแก้วชาเชียวเย็น ๆ หนึ่งแก้ว
"อืม"
"แน่ใจ มึงดูไม่ชอบเด็กนั่น"
"เออ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้กันยังไง"
"โดนป้ายยาป่ะวะ"
"เหี้ยเกิน"
"เออมึงอะเหี้ยเกิน ได้เขาแล้วยังทำลืมอีก น่ารักขนาดนั้นลืมลงได้ไงวะ"
"......" ก็เริ่มลาง ๆ มาแล้วแหละ
        ลางว่าจะได้ทบทวนอดีตกันอีกซักรอบเนี่ยไอ้เหี้ย และพวกมันจะมายุ่งทำไมว่าผมทำอะไรกับน้องมันบ้าง 
"อิจฉากูอะดิ" ผมพูดแล้วก็ยักคิ้วกวนตีนให้ไอ้บอม รู้ดีว่ามันกำลังคิดอะไร คิดชั่ว ๆ ไง
"มันแน่ป่ะวะ ปกติน่ารักแบบนี้หาจากไหนได้อะ"
"หน้าร้านสะดวกซื้อ"
"เออ จะไปเฝ้าทั้งวันเลยไอ้เหี้ย ต้องมีมาอีกดิวะซักคน"
"ยากว่ะ กูว่ามันขึ้นกับเบ้าหน้าอะ"
"แหมสัดต่อหน้าทำเป็นไม่ชอบ พอลับหลังมึงนี่ก็ไอ้พวกชอบอวดเมียดี ๆ นี่เองอะมาร์ค"
"บ้า ไม่ใช่เมียเว้ย"
"เออ ๆ น้องชายงั้น ไอ้ห่า"


       กว่าพวกมันจะกลับบ้านกลับช่องก็ปาไปเกือบตีหนึ่ง ปาร์ตี้ไก่ตอนแรกหลัง ๆ เริ่มสั่งเบียร์มาดื่ม แล้วเจ้าของห้องอย่างผมจะพลาดได้ยังไง ไหน ๆ ก็กินอยู่ห้องตัวเองแล้ว จัดหนักจัดเต็มแต่ก็ยังเหลือที่ให้สติอยู่บ้าง แบมแบมที่ไม่ดื่มอยู่แล้วตอนนี้ก็กำลังช่วยผมล้างจาน มีคนอยู่ด้วยมันดีอย่างนี้สินะ ไม่ต้องลำบากตัวเองตื่นมาล้างตอนเช้าด้วย
"พี่มาร์คไปนอนก่อนได้เลยนะ เค้าใกล้จะเสร็จแล้ว" แบมแบมมันหันมาบอกผมก่อนจะกลับไปมุ่นมั่นล้างจานต่อ แต่ที่ให้พักอยู่ด้วยก็ไม่ใช่ว่าผมจะใช้งานมันหนักจนเป็นคนใช้แบบนี้ป่ะวะ
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูช่วย" ผมพูดแล้วก็เดินเข้าไปยืนข้าง ๆ มัน ช่วยกันมันจะได้เสร็จไวไวไม่ใช่หรอ
"พี่มีเพื่อนเยอะจัง" 
"พูดเหมือนมึงไม่มีเพื่อน"
"เค้าก็มี แต่พวกพี่คือยังอยู่ด้วยเรียนที่เดียวกันอีก น่าอิจฉา"
"งั้นหรอ"
"ช่าย แล้วพี่เขาก็ยังนิสัยดีกันมากด้วย โดยเฉพาะพี่จินนะชวนคุยเก่งกว่าพี่มาร์คอีก" ผมเหลือบมองแบมแบมก่อนจะถอนหายใจ 
       ทำไมต้องเอาไปเปรียบเทียบกับไอ้จินด้วย 
"มึงล้างไปนะ เดี๋ยวกูขอไปอาบน้ำก่อน"  
"อื้อ ที่เหลือเค้าทำเอง" ผมพยักหน้า คิดจะเดินหนีเข้าห้องนอนเพราะเริ่มเซ็งที่แบมแบมมันเอาแต่อวยไอ้จิน รำคาญว่ะ "เดี๋ยวพี่มาร์ค"
"อะไร?" ผมมองมือแบมแบมที่ยื่นเข้ามาจับมือของผมไปล้างน้ำสะอาด มือที่ยังเปรอะน้ำยาล้างจานนั่นแหละ มัวแต่คิดเรื่องอื่นจนลืมล้างมือ เกือบเอามาลูบหน้าแล้วไหมมึง
"โอเค สะอาดแล้ว"
"อะอือ" ผมมองผ้าสีขาวที่แบมแบมเอามาซับน้ำที่มือออกให้ 
      อยากรู้จริง ๆ ว่าที่บ้านสอนมายังไงทำไมถึงได้ใส่ใจกันแม้กระทั่งไอ้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ "มึงเป็นตัวของตัวเองเถอะ กูไม่ไล่มึงออกจากห้องหรอก ไม่ต้องมาเอาใจกูขนาดนี้ก็ได้" ผมดึงมือกลับ ชักจะไม่ไว้ใจการกระทำแต่ละอย่างของมันขึ้นมา ดูก็รู้ว่าหวังผลเหอะ ผมไม่ได้โง่ซักหน่อย
"เค้าทำให้เพราะอยากทำต่างหาก"
"เชื่อก็โง่"
"ก็ตามใจ เค้าแค่อยากทำอะไรดี ๆ ให้พี่จำเค้าได้ ถ้าเค้ากลับบ้าน" ผมหรี่ตามองไอ้เด็กตรงหน้า พูดดีเชียวนะมึงอยากรู้จริงว่าไอ้ที่ว่าดี ๆ เนี่ยมันรวมเรื่องบนเตียงด้วยหรือเปล่า
"ช่วยอย่างอื่นไม่ดีกว่าหรอ" ผมว่าพร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่มันเผื่อจะนึกกลัวอะไรกูขึ้นมาบ้าง
"มีอะไรที่อยากให้เค้าช่วยหรอ บอกมาสิ" แต่คงลืมไปว่าแบมแบมมันเนียนเก่ง แทนที่จะกลัวดันมายิ้มร่าใส่กูเฉย
"เฮ้อ รีบล้างแล้วเข้าห้องนอน เปลืองไฟ" ผมพูดปัด ๆ ยกมือขึ้นมาไล่ให้มันกลับไปล้างจานที่เหลือประมาณสองสามใบต่อ 
       พอมันได้ยินก็ทำหูตกใส่เป็นลูกหมา "อ้าว ไม่มีอะไรให้เค้าช่วยแล้วหรอ"


"เดี๋ยวมึงก็จะได้ช่วย"




      กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ปาไปเกือบตีสอง ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวปิดบังช่วงล่างผืนเดียว ตอนแรกก็กะจะมาแกล้งอีกคนซะหน่อย แต่มันดันมาหลับใส่กูก่อนซะนี่ ผมเดินวนไปเตียงฝั่งที่แบมแบมนอน ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือผิวเนียน ๆ นั่น
      กูทำอะไรลงไปวะ พ่อแม่มันรู้จะกูด่าไหม
"แบมแบม มึงไม่คิดจะแปรงฟันหน่อยหรอ" สุขภาพที่ดีของช่องปากมันสำคัญมากนะเว้ย ผมก้มลงไปมองมันใกล้ ๆ เอื้อมมือไปแตะแก้มของมันเบา ๆ
      โคตรนิ่ม โคตรมันมือ
"อือ" อย่ามาอือ! อย่ามาทำตาปรือมองกูแบบนั้นด้วย ผมรีบลุกยืนเต็มความสูง มองแบมแบมที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มันหาวให้ผมดูอีกทีก่อนจะก้าวขาลงไปจากเตียงเดินไปห้องน้ำสภาพมึน ๆ ตามฉบับมันนั่นแหละ
      ชุดมึงนี่ก็นะมีแต่สีเหลือง
"เดินดี ๆ เดี๋ยวก็ชนประตู"
       แบมแบมหายไปในห้องน้ำประมาณสิบนาทีได้ ออกมาอีกทีผมก็แต่งตัวเสร็จพอดี จะหาเรื่องดุมันอีกซักหน่อยเพราะกลัวคืนนี้จะนอนไม่ก็ต้องหยุดความคิดพวกนั้นไว้เมื่อร่างหอม ๆ ของมันเดินเข้ามาหาพร้อมกับกอดผมไว้แน่น อย่างที่มันชอบทำทั้งในที่ลับและที่แจ้งนั่นแหละ
"ชอบกลิ่นของพี่มาร์คจัง" กูอยากจะบ้าตาย
       ผมยืนให้มันกอดอยู่อย่างนั้นซักพัก พอมันได้กอดสมใจแล้วก็ปล่อยเองยิ้มเองเหมือนไม่เต็ม
"เหมือนมึงอ่อยตลอดเวลา" ผมพูดอย่างใจคิด
"ก็เค้าชอบกอด ก่อนนอนแม่จะกอดแบบนี้" หน้ามึนพูดต่อ พอพูดจบก็เอาตัวเองมาซุกอกผมพร้อมกับกอดแน่นกว่าเดิม ผมถอนหายใจแรง ๆ ใส่หัวมันแล้วก็รีบดึงข้อมือของแบมแบมออก
       ชักทนไม่ไหว
"กูไม่ใช่แม่ และถ้ามึงกอดอีกทีกูจะคิดว่ามึงอยาก"
"พี่มาร์ค"
"ไม่ต้องมาทำหน้างอใส่ด้วย กูไม่ใช่สุภาพบุรุษที่จะทนกับคนแบบมึงได้นาน"
"จะไล่เค้าออกหรอ"
       หมายถึงอดทนไม่เอามึงเนี่ยโว้ย ไอ้เด็กหน้ามึน!
"นอน กูเหนื่อยคุยกับมึงจะแย่แล้ว" ผมว่าอย่างหัวเสีย ก่อนจะกระโดดหนีขึ้นเตียง รีบล้มตัวนอนไม่อยากจะมองหน้าของแบมแบมนาน ไม่เอาดิ คืนนี้กูต้องเป็นคนดีท่องไว้ดิวะ ไม่ได้เป็นอะไรกันอะ..ทำอีกรอบแบบไม่มีเหตุผลมันคือคนชั่วสมบูรณ์แบบเลยนะไอ้มาร์ค
"กอดพี่มาร์คได้มั๊ย"
"ไม่ได้!"
       ไม่เอาโว้ย





:)
เป็นกำลังใจให้พี่มาร์คด้วยนะคะ
ขอบคุณสำหรับยอดคอมเม้นท์ถล่มทลายนะคะ
ตอนแรกตกใจมากแต่พออ่านแล้วเป็นเม้นซ้ำ (ล้อง)
สำหรับคนเขียน คนละเม้นก็ดีใจมากแล้วค่ะ 
❤️
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 629 ครั้ง

467 ความคิดเห็น

  1. #463 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 06:21
    มาร์คเอ้ยย 55555555555
    #463
    0
  2. #459 lookyee36 (@lookyee36) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 11:33
    พี่ต้องอดทนนะ
    #459
    0
  3. #451 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 06:08
    พบแมวขี้อ้อนหนึ่งอัตรา
    #451
    0
  4. #444 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 07:38
    อิพี่โคตรอดทน
    #444
    0
  5. #437 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 13:04
    55555พี่มาร์ค
    #437
    0
  6. #418 vandabam (@vandabam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:12
    น้องแบมน่ารักมากอ่ะ เข้าใจมาร์คเลยที่ไม่อยากให้นอนกอด กลัวจะทนไม่ไหวล่ะสิ 555
    #418
    0
  7. #404 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:57
    เอ็นดูลุงงงงงง
    #404
    0
  8. #288 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 19:32
    ตลกพี่มาร์ค แต่คือน้องแบมน่ารักมากจริงๆ ทำไมถึงหนีออกจากบ้านมาลูกก
    #288
    0
  9. #276 ATYICE (@AthittayaSopha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:41
    พี่มันต้องอดทนเบอร์ไหน555
    #276
    0
  10. #270 thima24 (@jamimoom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:11
    อิพี่มันฮาร์ดคอร์จังวะ5555.
    #270
    0
  11. #256 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:15
    น่าร้ากกก
    #256
    0
  12. #236 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:00
    น้องน่ารัก
    #236
    0
  13. #231 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:49
    เอาใจช่วยนะคะ รอดพ้นกับสิ่งเร้าให้ได้
    #231
    0
  14. #214 SandraCeleb (@o-leag) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:50
    ทำห้าวเป้งกับน้อง แหมมมม แต่พ่อก็เอ็นดูปะละ ไม่งั้นไม่กลับไปรับแล้วเอาน้องมาอยู่ห้องด้วยหรอกเนอะ
    #214
    0
  15. #192 hallo hallo hallo (@namemejung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:00
    น้องงงง555
    #192
    0
  16. #176 MBAIYW (@0962106015) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:50
    น้องค้าบบบบบ น่ารัก5555555
    #176
    0
  17. #170 LeenAnG (@LeenAnG) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:44
    น้องหนีออกจากบ้านจริงๆด้วย55555555 แถมยังไปหลอกพวกพี่เค้าอีกว่าตัวเองอายุ15แบบนี้พี่เค้าก็กลัวติดคุกสิน้องงงงง เอ็นดูพี่มาร์คพยายามห้ามใจไม่ให้ปล้ำน้องอีกรอบไม่รู้จะทนได้สักแค่ไหนน้องก็อ่อยเก่งด้วยสิ55555
    #170
    0
  18. #137 igot7_MTBB (@igot7_MTBB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:56
    โกหกอายุอีก 5555555
    #137
    0
  19. #130 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 00:27
    กอดเลยๆๆๆๆ
    #130
    0
  20. #127 ked9112 (@Ked911) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:25
    น่ารักง่า
    #127
    0
  21. #124 pwrphtkhT (@pwrphtkhT) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:10
    น้องแบมน่ารัก
    #124
    0
  22. #119 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 10:40
    เเบมลูกกกกกก หนูเป็นใครรรร
    #119
    0
  23. #109 BG3031 (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 10:33
    มากอดพี่ก็ได้ลูก ช่างพี่มาร์คมันเนอะ
    #109
    0
  24. #108 KaoRungnapa (@KaoRungnapa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 14:04

    เพราะพี่มันโดนเพื่อนด่าว่าใจหมายังไงละคะน้องงงงงงงง

    #108
    0
  25. #97 มิรา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 19:59

    หลงรักน้องแบม

    #97
    0