คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

(EXO) || Delicious || HunHan

ตอนที่ 15 : Delicious : Fourteen (100%)


     อัพเดท 16 เม.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: fic, exo, hunhan, sehun, luhan, ฮุนฮาน, mpreg
ผู้แต่ง : โบกาด้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โบกาด้า
My.iD: https://my.dek-d.com/beaugada
< Review/Vote > Rating : 98% [ 6 mem(s) ]
This month views : 111 Overall : 70,918
1,084 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2433 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 15 : Delicious : Fourteen (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3554 , โพส : 25 , Rating : 44% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


© Tenpoints!

Delicious 14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่ฮานไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเขาอยู่ที่ไหน เพราะมีผ้ามัดไว้ที่มือไว้กับเก้าอี้เหล็กเก่าๆและปากก็ถูกปิดไว้ด้วยเทปกาวขนาดใหญ่ที่เหนียวแน่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนกลุ่มนี้ถึงจับตัวเขากับคุณแม่มา ใช่...แล้วคุณแม่ล่ะ คุณแม่ปลอดภัยดีหรือเปล่าเขาก็ไม่รู้

 

           

            ร่างบางขยับตัวขยุกขยิกหันมองไปรอบๆสถานที่ที่เขาถูกนำตัวมา คุณแม่ไม่ได้อยู่ที่นี่กับเขา และไม่รู้ว่าปลอดภัยดีหรือเปล่า ลู่ฮานรู้ว่าเขากำลังรู้สึกกลัวและวิตกกังวลมาก รอบตัวเขาตอนนี้เหมือนสถานที่รกร้างที่ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว อาจจะเป็นโกดังสินค้าหรือโรงงานสักแห่ง สภาพมันดูเก่าแล้วก็ผุพัง กลิ่นชื้นๆและเหม็นอับช่างไม่น่าอยู่ เช่นเดียวกับชายในชุดสีเข้มที่เดินวนเวียนอยู่รอบๆบริเวณประมาณสามสี่คน

 

 

            ตอนนี้เขาต้องหาทางติดต่อไปหาเซฮุนให้ได้แต่ดูเหมือนจะสิ้นหวังเพราะโทรศัพท์มือถือที่เซฮุนเคยซื้อไว้ให้ไม่รู้ทำหล่นไปตอนไหน หรืออาจจะถูกทิ้งไว้พร้อมกับรถของตระกูลโอตอนที่เขาและคุณแม่ถูกจับตัวมา

 

 

            ลู่ฮานรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าป่านนี้เซฮุนจะรู้ว่าเขาถูกจับตัวไปแล้วหรือยัง เซฮุนจะกำลังออกตามหาเขาหรือเปล่า เซฮุนกำลังเป็นห่วงเขาหรือเปล่า ตอนนี้เขาต้องการเซฮุนเหลือเกิน คนตัวโตจะหาเขาเจอหรือไม่ หรือเขาจะต้องถูกคนเหล่านี้กักขังเอาไว้ตลอดไป

 

 

            เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบไปตามพื้นปูนซีเมนต์เก่าๆดังก้องไปทั้งบริเวณให้ลู่ฮานหันมามองผู้มาใหม่ ดวงตากลมหวานเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าของหญิงสาวที่คุ้นเคยดีปรากฏขึ้นในกรอบสายตาพร้อมรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

 

 

            หญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทกับรองเท้าส้นสูงสีแดงเพลิงก้าวมาหยุดตรงหน้าที่ร่างบางศัตรูหัวใจตัวฉกาจของเธอนั่งอยู่ มือเรียวบีบเข้าที่คางเล็กของลู่ฮานอย่างแรงแล้วตะคอกใส่อย่างสะใจ

 

 

            “ว่าไงลู่ฮาน ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่งกับของๆฉัน ในเมื่อแกไม่ฟัง ฉันก็เลยต้องให้บทเรียนกับแกเสียหน่อย” เล็บยาวที่เคลือบด้วยสีอะคริลิกสีสดเช่นเดียวกับริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังพ่นวาจาร้ายกาจ คนที่ถูกพันธนาการไว้ได้แต่ขยับใบหน้าหนีแต่ก็ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือของหญิงสาวที่กำลังเหมือนจะกลายร่างเป็นนางมารร้ายในไม่ช้า ดวงตาของเธอฉายชัดไปด้วยความเกลียดชังและโกรธแค้นที่มีต่อคนตรงหน้า

 

 

            “ฉันจะบอกอะไรให้นะ....”

 

 

            “.......”

 

 

            “แค่กำจัดแกทิ้งไปสักคน พี่เซฮุนก็จะต้องกลับมาหาฉัน แกมันก็แค่ตัวคั่นเวลาเท่านั้นแหละ ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงแหลมแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางจิกเล็บลงไปบนผิวเนื้อแก้มของคนที่ถูกมัดไว้ ลู่ฮานมองสบกับดวงตาแข็งกร้าวของหญิงสาวอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เขาไม่เชื่อคำพูดของซอนจีหรอกว่าหากไม่มีเขาสักคน เซฮุนก็จะกลับไปหาเธอ

 

 

            เสียงอู้อี้คล้ายจะเถียงของคนที่ถูกปิดปากไว้ยิ่งทำให้หญิงสาวดูสนุกมากขึ้นไปอีกที่เห็นเหยื่อของเธอกำลังดิ้นรน

 

 

            “อยากพูดหรอ ว่าไงล่ะ....” มือเรียวกระชากเทปกาวที่ปิดปากลู่ฮานออกอย่างแรงไม่สนใจสีหน้าเจ็บปวดของผู้ที่ถูกกระทำแม้แต่น้อย

 

 

            “ถึงไม่มีผม เซฮุนเขาก็ไม่มีทางรักคุณหรอก...”

 

 

            “แกว่าไงนะ!

 

 

            “เซฮุนเขาไม่มีวันรักคุณหรอกซอนจี เลิกหลอกตัวเองสักที”

 

 

            เพียะ!!!

            ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ใบหน้าของลู่ฮานอย่างแรงจนใบหน้าน่ารักหันไปอีกทาง เกิดรอยแดงปื้นใหญ่และเลือดออกน้อยๆที่มุมปากของแวมไพร์ร่างเล็กแต่ถึงอย่างนั้นดวงตากลมโตก็ยังจับจ้องอย่างไม่เกรงกลัวไปที่หญิงสาว

 

 

            “หึ คุณมันรับความจริงไม่ได้สินะ”

 

 

            “ไม่!! แกโกหก ยังไงพี่เซฮุนเขาก็รักฉัน ปีศาจอย่างแกจะไปรู้อะไร” สิ้นคำของหญิงสาวที่กำลังบ้าคลั่ง ดวงตาหวานก็เบิกกว้าง เมื่อกี้ซอนจีว่าอะไรนะ เธอรู้งั้นหรือว่าเขาไม่ใช่มนุษย์เฉกเช่นเดียวกับคนอื่น

 

 

            “ค...คุณว่าอะไร...นะ” ลู่ฮานเอ่ยถามเสียงสั่นอย่างไม่แน่ใจ

 

 

            “ก็แกไง แกมันเป็นปีศาจ คิดว่าฉันไม่รู้รึไง ฉันจะประกาศเรื่องนี้ออกไปให้ทั่ว ใครๆก็ต้องหวาดกลัวแกแม้แต่คุณป้า เขาก็จะไม่รักไม่เอ็นดูแกอีกต่อไป แล้วใครกันล่ะที่จะได้เป็นสะใภ้ของตระกูลโอถ้าไม่ใช่คังซอนจีคนนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆ” หญิงสาวตรงหน้าเหมือนคนเสียสติไปแล้ว เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่งกับคำพูดของตัวเองที่ตะคอกใส่ร่างบางที่กำลังมีสีหน้าหวาดหวั่น

 

 

            “มีความสุขหรอลูกสาวของพ่อ เสียงดังไปถึงข้างนอกเลยเชียว” ผู้มาใหม่อีกคนเป็นชายวัยกลางคนร่างใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามไม่น้อย จนลู่ฮานอดที่จะรู้สึกหวาดกลัวกับนัยน์ตาคมกริบคู่นั้นที่กำลังทอดมองมาที่ร่างของเขา

 

 

            “มีความสุขมากเลยค่ะคุณพ่อ ในที่สุดเสี้ยนหนามของเราก็จะหมดไปเสียที”

 

 

            “อะไรที่ทำให้ลูกมีความสุขพ่อก็ยินดีจะทำ” หญิงสาวกอดเอวสอบของผู้เป็นบิดาเอาไว้ ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่ เช่นเดียวกับชายร่างสูงที่ก็ลูบผมของลูกสาวคนเดียวไว้ด้วยความรักและเอ็นดู

 

 

            “แล้วยัยแก่นั่นที่เราจับมาด้วยล่ะคะ”

 

 

            “ตกใจเป็นลมไปตั้งแต่ถูกจับมายังไม่ฟื้นเลยให้เด็กๆมันเอาไปทิ้งไว้ที่ไหนก็ได้ตามใจพวกมัน ตอนนี้มันคงพาขับรถเล่นอยู่ล่ะมั้ง”

 

 

            ลู่ฮานที่ได้ยินบทสนทนาของพ่อลูกตระกูลคัง เงยหน้าขึ้นมองทันที พวกนั้นต้องกำลังหมายถึงคุณแม่แน่ๆ

 

 

            “พวกคุณทำอะไรคุณแม่น่ะ อย่าทำอะไรคุณแม่นะ!

 

 

            “เป็นห่วงตัวเองก่อนดีมั้ย คุณหนูลู่หาน...”  เสียงทุ้มแหบของชายวัยกลางคนเอ่ยยามที่ก้มตัวลงมาพูดกับร่างเล็กศัตรูหัวใจของลูกสาวที่รักของเขา

 

 

            “ผมขอร้องอย่าทำอะไรคุณแม่เลย ปล่อยท่านไปเถอะ” ลู่ฮานเอ่ยขอร้องให้ทั้งคู่ไว้ชีวิตและปล่อยคุณนายโอไป เรื่องนี้เป็นเรื่องของเขากับซอนจี คุณแม่ไม่เกี่ยวก็ควรจะปล่อยท่านไป

 

 

            “ฉันก็ไม่อยากจะทำอะไรยัยแก่นั่นหรอกนะ แต่เพราะลูกน้องของฉันมันทำหน้าที่ผิดคิวไปนิดหน่อยแทนที่จะจับคุณหนูมาคนเดียว แต่กลับได้หล่อนมาเป็นของแถมด้วย”

 

 

            “ผมขอร้องล่ะ พวกคุณต้องการอะไรจากผม ผมก็ยอมแต่ปล่อยคุณแม่ไปเถอะนะ”

 

 

            “อย่างนี้ค่อยน่าเจรจากันหน่อย ว่ามั้ยลูกซอนจี”

 

 

            “แล้วแต่คุณพ่อเถอะค่ะ ขอแค่ให้หนูได้แก้แค้นหมอนี่ให้สะใจก็พอ” หญิงสาวเอ่ยตอบบิดาก่อนจะหันหน้ามาแสยะยิ้มใส่ลู่ฮานอีกหนึ่งที

 

 

            “ถ้าอย่างนั้นมาตกลงทางธุรกิจกันหน่อยดีมั้ย คุณหนูเล็กแห่งตระกูลอู๋....”

 

 

            “คุณ!....คุณรู้ว่าผมเป็นใครงั้นหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความตกใจ สองพ่อลูกตระกูลคังนี่เป็นใครกันแน่ พวกเขารู้ว่าลู่ฮานไม่ใช่มนุษย์อย่างคนทั่วๆไป แถมยังรู้ว่าเขาเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลอู๋อีกด้วย

 

 

            “ก็ไม่ยากเท่าไหร่นี่ ก็ในเมื่อเราก็เป็นพวกเดียวกัน...” ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อสิ้นเสียงแหบแห้ง ใบหน้าของผู้นำตระกูลคังก็ก้มลงมาใกล้แล้วแยกเคี้ยวเล็กๆที่แหลมคมให้เขาเห็นแก่สายตา

 

 

            ตระกูลคังก็เป็นแวมไพร์อย่างนั้นหรือ?!

 

 

            “ในโลกของพวกเรามีใครกันที่จะไม่รู้จักตระกูลอู๋ที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนก็จะรักแล้วก็ซื่อสัตย์ไปเสียทุกคนจริงไหมคุณหนูเล็ก”

 

 

            “.......”

 

 

            “ถ้าเพียงแต่พี่ชายของคุณหนูไม่ทำให้เราหมดหนทางทำกินในโลกแวมไพร์จนต้องดิ้นรนมาใช้ชีวิตอยู่ที่โลกมนุษย์แห่งนี้ เราก็อาจจะพอญาติดีกันได้บ้าง....”

 

 

            “พวกคุณต้องการอะไรจากตระกูลอู๋ก็ว่ามาเถอะ”

 

 

            “ไม่หรอก ตอนนี้เราไม่ต้องการอะไรจากตระกูลอู๋อีกแล้ว เรื่องมันแล้วก็ให้แล้วไป แต่ว่า...” ลุ่ฮานรู้สึกว่าสองพ่อลูกนั้นช่างดูน่ากลัวแม้ในสายตาของแวมไพร์ด้วยกันก็ตามที

 

 

            “แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่”

 

 

            “เราต้องการธุรกิจของตระกูลโอและแน่นอนว่าเราต้องการโอเซฮุนเพื่อลูกสาวที่รักของผม”

 

 

            “ผมคงให้คุณไม่ได้จริงๆ”

 

 

            แทบไม่ต้องเสียเวลาคิดลู่ฮานไม่ยอมให้โอเซฮุนกับใครทั้งนั้น คู่ชีวิตคือสิ่งที่แวมไพร์ทุกตนหวงแหนมากกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก ทำไมเขาจะยอมยกเซฮุนที่เป็นทั้งหมดของชีวิตและหัวใจของเขาให้กับคังซอนจี

 

 

            “อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจสิคุณหนู เรายังมีเวลาให้คุณหนูได้คิดได้พิจารณาอีกเยอะทีเดียว จนกว่าว่าที่ลูกเขยของผมจะมาที่นี่”

 

 

            “อะไรนะ พวกคุณว่าอะไรนะ”

 

 

            “รอเฉยๆเป็นเด็กดีล่ะสามีของแกไม่สิสามีของเรากำลังจะมานะ คุณลู่หาน” เสียงหวานแหลทพูดจบก็เดินหันหลังออกไปพร้อมกับบิดาของเธอพลางหัวเราะให้กันอย่างสะใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            อีกด้านที่ห้องทำงานหรูของท่านรองประธานโอกรุ๊ปกำลังร้อนวุ่นวาย โอเซฮุนเดินวุ่นอย่างวิตกกังลว่าป่านนี้แม่ของเขาและลู่ฮานกำลังตกอยู่ในอันตราย ความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ใจของเขาเย็นลงได้เลยในเวลานี้

 

 

            “ตำรวจได้เรื่องยังไงบ้าง” เสียงทุ้มติดเครียดเอ่ยถามเพื่อนสนิทคนเดียวของเขา คิมจงอินที่รีบมาหาทันทีที่รู้ว่าแม่และคนรักของเพื่อนสนิทกำลังถูกลักพาตัวไป และที่สำคัญคือผู้ลงมือทำนั้นกระทำการอุกอาจถึงกระทั่งลงมือในช่วงกลางวันแสกๆแถมยังเป็นบริเวณไม่ไกลจากบ้านตระกูลโออีกด้วย

 

 

            “กำลังตามหารถที่ใช้ลงมือตามที่คนขับรถบ้านมึงให้การมา”

 

 

            “ทำไมช้าแบบนี้วะ แล้วป่านนี้แม่กับลู่ฮานจะเป็นยังไงบ้าง” โอเซฮุนไม่ใช่คนใจร้อน แต่ตอนนี้เขาร้อนใจจนไม่อาจนั่งรอฟังข่าวอยู่เฉยๆได้ นั่นแม่และเมียของเขาทั้งคน อยู่ๆก็ถูกกลุ่มคนชายชุดดำลักพาตัวไป แล้วจะให้เขาทำอย่างไร คิดว่าเป็นพวกแก๊งเรียกค่าไถ่แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครติดต่อมา เขากระวนกระวายใจจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

 

 

            เขาจำได้ว่าหลังประชุมบอร์ดผู้ถือหุ้นเสร็จก็ได้รับข้อความจากเจ้าแวมไพร์ตัวน้อยของเขาว่าจะมาหาที่บริษัทพร้อมคุณแม่ แล้วจะได้ไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน แต่รอแล้วรอเล่าจนเวลาผ่านไปนานผิดปกติพอโทรหาก็ติดต่อไม่ได้ ทั้งลู่ฮานทั้งคุณแม่ จนได้รับโทรศัพท์แจ้งมาจากตำรวจว่าทั้งสองคนถูกโจรลักพาตัวไป ใจเขาหล่นไปถึงตาตุ่ม ไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง ในใจมันเป็นห่วงสองคนที่เขารักสุดหัวใจไม่ได้

 

 

            “มึงก็ใจเย็นก่อน ตำรวจเขาก็กำลังเร่งตามหาให้อยู่” จงอินเอ่ยเตือนเพื่อนที่เดินไปเดินมาไม่ยอมหยุด เขาก็เข้าใจความรู้สึกเซฮุนหรอกนะว่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับคนที่รักพร้อมกันถึงสองคน แต่ก็ช่วยนั่งสงบๆไม่ทำให้คนอื่นเขาเวียนหัวแบบคุณคริสได้มั้ย

 

 

            “....อืม....เป็นพวกนั้นจริงๆสินะ เฝ้าไว้อย่าให้คลาดสายตา” เสียงคุยโทรศัพท์ของคริสทำให้ชายหนุ่มอีกสองคนหันมามองอย่างสนใจ เซฮุนรีบเดินเข้ามาหาแวมไพร์ผู้พี่ที่เขาไม่เคยชอบขี้หน้าสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขาจะยอมเก็บความรู้สึกหมั่นไส้ไว้ก่อน

 

 

            “คุณคริส คุณได้ข่าวว่าไงบ้าง ลู่ฮานกับแม่ของผมเป็นไงบ้าง พวกเขาอยู่ที่ไหน”

 

 

            “ลูกน้องฉันรายงานมาว่าคุณนายโอถูกจับไว้ที่บ้านร้างไม่ไกลจากที่นี่ ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะแค่จับไปทิ้งเอาไว้เฉยๆน่ะ ส่วนลู่ฮาน....”

 

 

            “ลู่ฮานอยู่ไหนคุณคริส!!!

 

 

            “ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้นายไปรับแม่นายก่อนเถอะ”

 

 

            “คุณพูดเหมือนรู้ว่าคนร้ายเป็นใครเลยนะครับคุณคริส” เป็นจงอินที่รู้สึกได้ว่าชายร่างสูงที่มีดวงตาคมกริบและดูเรียบนิ่งแม้น้องชายของตนจะถูกจับตัวไปอย่างคริสต้องรู้อะไรบางอย่างมากกว่าพวกเขาแน่ๆ

 

 

            “ใช่...ผมรู้ รู้มาสักพักแล้วว่าใครที่วางแผนจะกำจัดลู่ฮาน”

 

 

            “ทำไมคุณรู้แต่ไม่บอกผม ผมจะได้ดูแลลู่ฮานให้ดีกว่านี้”

 

 

            “ไม่ใช่เวลาที่จะมาโทษตัวเองหรือโทษใครหรอกนะ เอาเป็นว่าตอนนี้เราไปรับแม่นายกันก่อนเถอะ แล้วมาตามหากันว่าตระกูลคังเอาน้องชายของฉันไปซ่อนไว้ที่ไหน”

 

 

            เซฮุนและจงอินเห็นดวงตาอันวาวโรจน์ของคนตรงหน้าแล้วก็อดที่จะรู้สึกสงสารตระกูลคังไม่ได้ พวกนั้นน่าจะคิดผิดมากที่เดียวที่เลือกมาต่อกรกับคนอย่างคริสอู๋

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นฝีมือของคุณคังกับหนูซอนจี ทำไมกันนะเราไปทำอะไรให้เขาโกรธแค้นกัน....” คุณนายโอหลังจากที่ถูกพบตัวที่บ้านร้างแถบชนบทที่ห่างไกลจากผู้คน ก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อเช็คสภาพร่างกายอย่างละเอียด แต่โชคดีที่ปลอดภัยเอ่ยขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตระกูลโอกับตระกูลคังเองก็เรียกได้ว่าสนิทกันในระดับหนึ่ง ทำไมถึงทำกันได้ขนาดนี้

 

 

            “ผมเองก็ไม่รู้ครับแม่ ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว ลู่ฮานจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” โอยอนซอรู้ว่าตอนนี้ลูกชายของเธอกำลังเป็นห่วงลู่ฮานมาก แววตาของเซฮุนดูหวั่นไหวและวิตกกังวล เธอเองก็ได้แต่กุมมือหนาเอาไว้แล้วช่วยภาวนาอย่าให้ฝ่ายนั้นทำอันตรายแก่ลูกสะใภ้ของเธอเลย

 

 

            “แล้วคุณคริสล่ะ...”

 

 

            ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้ตอบ ร่างสูงเจ้าของชื่อก็เดินเข้ามาภายในห้องพักของคุณนายโอพอดี

 

 

            “ฉันขอโทษนะคะคุณคริส ส่วนหนึ่งของเรื่องนี้คงเป็นความผิดของฉันที่เคยจับคู่เซฮุนกับซอนจีไว้ จนเธอแค้นหนูลู่ฮานที่ได้แต่งงานกับเซฮุนจนทำเรื่องแบบนี้” มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจของเธออยู่เสมอที่ได้เคยให้ความหวังแก่เด็กสาวคนหนึ่งว่าจะให้แต่งงานกับลูกชายของเธอ แต่แล้วก็เป็นเธออีกที่ทำลายความฝันของเด็กสาวคนนั้นลงด้วยน้ำมือของตัวเอง

 

 

            ก็ไม่แปลกที่ซอนจีจะเครียดแค้น แต่เธอไม่เคยคิดว่าเด็กสาวที่อ่อนหวานที่เธอเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กคนนั้นจะทำถึงเพียงนี้

 

 

            “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกครับ ไม่ใช่ความผิดของใคร ตอนนี้เราสิ่งที่เราควรทำคือภาวนาให้ลู่ฮานปลอดภัยและหาตัวเจอด้วยเถอะ” คริสพูดเสียงอ่อน เขาเองก็ยังไร้วี่แววไม่รู้เลยว่าน้องน้อยของเขาตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

 

 

            “เอ่อ...คุณคริส” เสียงเรียกของเซฮุนทำให้คริสเงยหน้าขึ้นจากที่ก้มมองมือของตนอยู่พลางส่งสายตาไปเหมือนจะถามว่ามีเรื่องอะไร

 

 

            “คุณเหมือนจะรู้จักกับตระกูลคังอยู่แล้ว...ใช่มั้ย” คำถามของเซฮุนไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับคริส เขารู้ว่าเซฮุนก็เป็นคนฉลาด ไม่มีทางที่เซฮุนจะไม่รู้สึกแปลกที่เขาพูดถึงตระกูลคังราวกับรู้จักกันดีออยู่แล้ว

 

 

            โอยอนซอกำลังมองชายหนุ่มสองคนที่จ้องตากันอยู่เหมือนกำลังสื่อสารในเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ ได้แต่หันไปมองลูกชายของเธอครั้งแล้วหันไปมองชายที่เพิ่งมาเป็นหุ้นส่วนอีกครั้งอย่างสงสัย

 

 

            “มีเรื่องอะไรกันงั้นหรอลูกเซฮุน”

 

 

            “นายแน่ใจใช่มั้ยว่าอยากให้ฉันเล่า” คริสเอ่ยถามเซฮุน พลางส่งสายตากับอีกฝ่ายไปทางคุณนายโอว่าเรื่องที่เขาจะเล่าอาจจะทำให้หญิงวัยกลางคนที่เพิ่งผ่านเรื่องราวอย่างหนักมาวันนี้ตั้งตัวรับไม่ทัน

 

 

            “บางทีเราควรจะออกไปคุยกันข้างนอก...”

 

 

            “ไม่ คุยกันที่นี่แหละ แม่ก็อยากรู้เหมือนกัน เล่ามาเถอะค่ะคุณคริส ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน”

 

 

            “แต่แม่ครับ...”

 

 

            “เล่ามาเลยค่ะคุณคริส” โอยอนซอเอ่ยตัดบทลูกชายที่กำลังจะพูดแย้งให้เธอเปลี่ยนใจแล้วหันไปบอกชายหนุ่มอีกคนให้เอ่ยเล่าเรื่องได้เลย

 

 

            “คำถามที่คุณถามผม ใช่ ตระกูลอู๋ของเรากับตระกูลคังก็เคยทำการค้าร่วมกันมาก่อน มันเป็นเรื่องราวตั้งหลายร้อยปีมาแล้ว แต่เพราะเราจับได้ว่าตระกูลคังหักหลังแล้วก็โกงเราไปมาก อีกทั้งยังเป็นตัวการที่ทำให้พ่อและแม่ของเราต้องจากไป....”

 

 

            “.......”

 

 

            “ตระกูลคังถูกตามล่าและกวาดล้างจนพวกที่หนีรอดมาได้ต้องหนีมาที่โลกแห่งนี้ โลกของพวกคุณ”

 

 

            “โลกนี้?”

 

 

            “ใช่ครับ โลกของมนุษย์แห่งนี้ พวกเราไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนพวกคุณหรอก เราเป็นแวมไพร์”

 

 

            “คุณกำลังล้อเล่นหรือเปล่าคุณคริส นี่ไม่ได้กำลังเล่านิทานกล่อมคนแก่ใช่มั้ย” คุณนายโอถามขึ้นพลางหันไปมองหน้าลูกชายของเธอ เซฮุนพยักหน้าให้ช้าๆราวกับบอกว่าเรื่องที่คริสเล่าเป็นเรื่องจริง ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างตกใจ แล้วที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตกับสิ่งมีชีวิตชนิดไหนกัน

 

 

            “หนูลู่ฮานก็ด้วยอย่างนั้นหรอ....” คริสและเซฮุนพยักหน้าพร้อมกัน โอยอนซอคิดว่าเธออยากจะเป็นลมอีกรอบเสียจริงๆ เด็กหนุ่มที่แสนน่ารักคนนั้นไม่ใช่มนุษย์เช่นเดียวกับพวกเธอ รวมไปถึงชายหนุ่มตัวสูงตรงหน้าเธอเองก็ด้วย ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกัน

 

 

            “ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ ผมไม่อยากให้แม่รังเกียจลู่ฮาน” เซฮุนพูดขึ้นเสียงเบาพลางก้มหน้ามองมือของตัวเองที่กุมกันอยู่บนหน้าตัก มันเป็นความกังวลภายในใจลึกๆของเขามาตลอดที่ต้องปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ เพราะกลัวว่าแม่จะไม่ยอมรับคนที่เขารักและมอบชีวิตให้ไปแล้ว

 

 

            “มันอาจจะทำใจยอมรับไม่ง่ายเท่าไหร่ แต่....แม่เคยบอกแล้วไงว่าถ้าลูกรักใครแม่ก็จะรักด้วย” เซฮุนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนเป็นแม่ทันที มือเรียวที่เริ่มเหี่ยวย่นไปตามวัยลูบผมของลูกชายสุดที่รักของเธอด้วยความรัก

 

 

            “แม่ไม่กลัวลู่ฮานใช่มั้ย จะไม่ไล่เขาไปใช่มั้ยครับ”

 

 

            “แม่จะไล่คนที่ลูกรักไปได้ยังไง เอาน่า ให้แม่ทำใจสักพักนึง หนูลู่ฮานที่น่ารักแบบนั้นยังไงก็ทำให้แม่ตกหลุมรักได้ใหม่ไม่ยากหรอก จริงมั้ยคะคุณคริส” ไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัวชายหนุ่มคนนี้ แต่ว่าความรู้สึกในใจไม่ได้บอกว่าเขาดุร้ายและน่าหวาดกลัว เธอเป็นหนี้บุญคุณเขาด้วยซ้ำที่ไปเป็นคนเจอเธอและช่วยเธอเอาไว้ในวันนี้

 

 

            “ขอแค่คุณไม่รังเกียจข้องชายของผมก็พอครับ”

 

 

            “ไม่หรอกค่ะ หนูลู่ฮานเป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดู ฉันรักเขาไปแล้วและคิดว่าคงไม่เปลี่ยนความรู้สึกที่ฉันมีไปเพียงเพราะเขาไม่ใช่มนุษย์เหมือนฉันหรอกค่ะ คุณคริสสบายใจได้” หญิงวัยกลางคนยิ้มให้กับแวมไพร์ร่างสูงใหญ่ที่ก็ยิ้มตอบกลับมาให้เธอด้วยความรู้สึกขอบคุณจากหัวใจจริงๆ

 

 

            “ลู่ฮานโชคดีนะครับที่ได้เจอพวกคุณ”

 

 

            “แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยนะว่าเขาเป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงหวานของหญิงสาวคนเดียวภายในห้องเอ่ยด้วยเสียงอ่อนอย่างรู้สึกเป็นห่วงคนตัวเล็กนั้นจับใจ แม้ว่าเหตุการณ์มากมายในวันนี้รวมถึงเรื่องน่าตกใจที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีมานี้จะทำให้เธอรู้สึกช็อคอยู่ไม่น้อย แต่ความรักและผูกพันที่มีต่อร่างเล็กเจ้าของดวงตากลมหวานนั้นมีมากกว่าจนกลบความรู้สึกอื่นไปเสียหมด ลู่ฮานเองก็เหมือนลูกชายตัวน้อยอีกคนของเธอ ยังไงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

 

            “เราจะต้องหาลู่ฮานพบครับแม่ ผมจะไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปเด็ดขาด” น้ำเสียงหนักแน่นและวแววตาเด็ดเดี่ยวของเซฮุน ไม่ใช่เพียงแค่โอยอนซอรู้สึกเท่านั้นแต่คนเป็นพี่ชายอย่างคริสเองก็สัมผัสได้ว่าชายหนุ่มนั้นเป็นห่วงลู่ฮานไปไม่น้อยกว่าเขาเลย และเขาเชื่อว่าเซฮุนจะสามารถทำได้อย่างที่ว่าไว้

 

 

            “อ้อ มีอีกเรื่องที่ผมจำเป็นต้องบอกพวกคุณ”

 

 

            “มีเรื่องอะไรหรอคะคุณคริส” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามและส่งสายตาเป็นคำถามมาที่ชายหนุ่มเช่นเดียวกับเซฮุน

 

 

            “เรื่องเกี่ยวกับตระกูลคัง สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่เพียงให้ลูกสาวแต่งงานกับเซฮุนเท่านั้นหรอก แต่พวกเขาต้องการจะเกี่ยวดองกับตระกูลโอเพื่อใช้ธุรกิจของพวกคุณเป็นที่ฟอกเงินจากธุรกิจใต้ดินของเขาต่างหาก”

 

 

            สิ้นคำพูดของคริส สองแม่ลูกตระกูลโอก็หันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ ตลอดมาที่ตระกูลคังเข้ามาตีสนิทก็ครอบครัวของเขาก็เพื่อผลประโยชน์นี้สินะ พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าตระกูลคังที่คิดว่าเป็นมิตรสหายมาช้านานจะหวังฮุบธุรกิจที่สืบทอดมายาวนานหลายชั่วอายุของพวกเขาไปเพื่อฟอกเงินจากธุรกิจผิดกฎหมาย

 

 

            “ที่เขาอยากให้ซอนจีแต่งงานกับผมก็เพราะแบบนี้ใช่มั้ย” เซฮุนเคยเชื่อมาตลอดว่าหญิงสาวอย่างคังซอนจีก็แค่หลงรักเขาตามประสาเด็กสาวทั่วๆไป แต่นี่มีเหตุผลเรื่องของธุรกิจของตระกูลเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรื่องนี้คงยุ่งยากขึ้นไปอีก

 

 

            “คิดว่าใช่ แต่เพราะนายมาแต่งงานกับลู่ฮานพวกนั้นคงโกรธน่าดูที่ไม่เป็นไปตามที่คาดไว้....”

 

 

            “พวกนั้นเลยคิดจะกำจัดลู่ฮานสินะ....” ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน ทั้งสามคนต่างก็มุ่งความสนใจไปที่สายที่กำลังโทรเข้า เบอร์แปลกๆที่ปรากฎบนหน้าจอทัชสกรีนทำให้เซฮุนรีบกดรับทันที

 

 

            “ฮัลโหล...”

 

 

            “สวัสดีคุณเซฮุน แม่คุณคงปลอดภัยดีสินะ เสียดายจริงๆที่ลูกน้อยของเราพาแม่คุณไปเที่ยวได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น แต่ไม่ต้องห่วงเราจะพาเมียคุณเที่ยวอย่างสนุกสนานเชียวล่ะ....”

 

 

            “พวกแกปล่อยลู่ฮานนะ อย่าทำอะไรเขา ต้องการอะไรบอกมาแล้วปล่อยตัวเขาซะ!

 

 

            “แหม มันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรอครับ รูปร่างหน้าหน้าตาแบบนี้ขายได้เงินมหาศาลเชียวนะคุณ” เสียงปลายสายยียวนและพยายามยั่วโมโหเซฮุน ซึ่งมันก็ทำได้ดีเพราะในเวลานี้ภายในใจของเซฮุนร้อนระอุจนอยากจะหักคอไอ้พวกนั้นที่มันจับตัวคนรักของเขาไป

 

 

            “แกต้องการอะไรฉันจะหามาให้ แต่ปล่อยลู่ฮานนะ อย่าทำอะไรเขา” เซฮุนพยายามสงบกระแสความกราดเกรี้ยวและความเป็นห่วงภายในตัวของเขาและต่อรองกับอีกฝ่ายเพื่อความปลอดภัยของลู่ฮาน

 

 

            “อืม....ผมว่าเราน่าจะมาเจรจากันหน่อยดีมั้ย สิบโมงเช้าผมจะส่งคนไปรับคุณ มาคนเดียวล่ะอย่าให้ตำรวจหรือใครมาด้วยเด็ดขาด ไม่งั้นล่ะก็....”

 

 

            เสียงปลายสายเงียบไปสักพักก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงของใครอีกคนที่ทำให้หัวใจของเขาเหมือนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

 

 

            “อื้อ! ปล่อยนะ อย่าเข้ามา...ปล่อย” เสียงหวานที่เซฮุนจำได้ดีกำลังเอ่ยร้องอย่างน่าสงสาร เขาไม่รู้ว่าคนพวกนั้นกำลังทำอะไร แต่แค่นี้ก็เหมือนเอามีดมากรีดลงกลางหัวใจของเขาแล้ว

 

 

            “ลู่ฮาน! แกทำอะไรเขา ไอ้เวร ปล่อยเขาซะ”

 

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอกคุณเซฮุน เรายังไม่ทำอะไรหวานใจของคุณหรอก เอาเป็นว่ามาตามนัดแล้วเราจะว่ากันอีกที ราตรีสวัสดิ์”

 

 

            พวกตระกูลคังวางสายไปแล้ว แต่ความร้อนรุ่มในใจเซฮุนกำลังเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ แค่ได้ยินเสียงลู่ฮานกำลังร้องอย่างเจ็บปวดแบบนั้นเขาก็แทบอยากจะฆ่าพวกมันให้ตาย คนตัวเล็กที่เขาเฝ้าทะนุถนอมาเป็นอย่างดีกลับต้องมาเจอพวกคนชั่วนั่นรังแก

 

 

            “พวกนั้นว่ายังไงบ้างลูก” คุณนายโอรีบเอ่ยถามอย่างเป้นห่วงไม่แพ้กันเมื่อเห็นลูกชายวางสายแล้วกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

 

 

            “พวกมันจะให้ผมไปเจราจาด้วยพรุ่งนี้ แต่ผมต้องไปคนเดียวเท่านั้น”

 

 

            “แบบนั้นมันอันตรายเกินไป เราต้องแจ้งตำรวจนะ”

 

 

            “ไม่ได้ครับแม่ ไม่งั้นพวกนั้นต้องทำอะไรลู่ฮานแน่”

 

 

            “แต่ว่า....”

 

 

            “ฉันจะไปกับนายเอง” นั่งฟังสองแม่ลูกเถียงกันมานานคริสก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาตัดบท เซฮุนรีบแย้งขึ้นทันที เขาไม่ต้องการให้ลู่ฮานเป็นอันตราย แค่ได้ยินเสียงร้องนั้นเขายังรู้สึกเจ็บปวดแทบตาย ถ้าลู่ฮานเป็นอะไรไปแล้วเขาจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

 

 

            “ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเป็นใคร นายคนเดียวสู้กับแวมไพร์สองพ่อลูกนั่นไม่ได้หรอกนะ ฉันก็เป็นห่วงน้องไม่แพ้นายเหมือนกันนั่นแหละ”

 

 

            เป็นอันตกลงว่าคริสจะตามเซฮุนไปห่างๆไม่ให้พวกตระกูลคังรู้สึกตัว เพราะหากปล่อยเซฮุนไปคนเดียวคงไม่น่าจะสู้กับแวมไพร์สองพ่อลูกนั้นได้แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลเพื่อมาพักผ่อนตามที่แม่ของเขาสั่งไว้ คุณนายโอยังคงอยู่ที่โรงพยาบาลเพราะคุณหมออยากให้เช็คร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเซฮุนก็ฝากให้จงอินช่วยอยู่ดูแลแม่แทนเขา เพราะตัวเขาเองก็ต้องไปเจรจากับตระกูลคัง

 

 

 

            ใบหน้าคมดูอ่อนล้าหลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆมาทั้งวัน เวลานี้ผ่านล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ได้หลายชั่วโมงแล้ว แม้จะรู้ว่าร่างกายต้องการการพักผ่อน แต่เซฮุนไม่สามารถข่มตาลงได้เลย ความเป็นห่วงและความกังวลมันอัดแน่นอยู่ภายในใจของเขา ไม่รู้ป่านนี้คนตัวเล็กของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง

 

 

นับแต่ครั้งนั้นที่คริสพาตัวลู่ฮานกลับไปที่โลกแวมไพร์ นี่เป็นคืนแรกที่เซฮุนไม่มีลู่ฮานอยู่ข้างกาย และมันก็ทำให้เขารู้สึกอ้างว้างมาก ต้นเหตุทั้งหมดอาจเกิดจากเขาที่ทำให้ลู่ฮานตกอยู่ในอันตราย แต่หากจะคิดถึงเหตุผลจริงๆแล้ว ก็เพราะความรักมันไม่สามารถบังคับกันได้ หากเขาจะรักซอนจีเขาก็คงรักเธอไปนานแล้ว ตั้งแต่ที่แม่แนะนำเธอให้รู้จักเมื่อหลายปีก่อน แต่เพราะมันไม่ใช่ หัวใจของเขาจึงว่างเปล่าเรื่อยมา จนกระทั่งได้เจอลู่ฮาน

 

 

แค่อาศัยการสบตาเพียงครั้งเดียวสิ่งที่เขาตามหามาเนิ่นนานก็เหมือนถูกพบเจอ เขาตกหลมรักเจ้าของดวงหน้าสวยและดวงตากลมหวานอย่างไม่ต้องอาศัยความพยายามที่จะรักใดใด เพราะการรักใครสักคนไม่ต้องอาศัยความพยายาม และเขาก็ตกอยู่ในหลุมรักของเจ้าแวมไพร์ตัวเล็กแบบไม่อาจจะขึ้นไปไหนได้อีก

 

 

พันธะสัญญาที่เราทำด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นในแบบของแวมไพร์หรือแบบมนุษย์เราก็ผ่านมันมาแล้ว ตามถ้อยคำสัญญาที่เขาได้สาบานไว้ต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า จะปกป้องดูแลลู่ฮานด้วยชีวิตจนกว่าความตายจะมาพรากจาก เขาจะทำมันให้ได้ เขาจะต้องช่วยลู่ฮานให้ได้

 

 

รออีกนิดนะที่รัก ฉันกำลังไปช่วยนายแล้วลู่ฮาน....

 

 

           

To be continue.

 

 

 

สวัสดีวันสงกรานต์จ้า ใครไม่ได้ไปเล่นน้ำที่ไหนก็มาอ่านฟิคกันเนอะ อิอิ

ตอนนี้แต่งยากมากจริงๆ ยอมรับจากใจ อยากให้ทุกคนสนุกค่ะ -/\-

 ชอบก็เม้นได้นะจ๊ะ หรือจะติดแท็ก #ฟิคอร่อย ก็ได้จ้า

 

บกด เองจ้า (:

 

 

 

           

 

 

            



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 15 : Delicious : Fourteen (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3554 , โพส : 25 , Rating : 44% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1032
อ้าววววว...นี่ตระกูลคังก็เป็นแวมไพร์หรอเนี่ย? ลู่หานอ่า~ รออีกนิดนะเซฮุนกำลังจะไปช่วยแล้ววว 
Name : Yulyul_Hunhun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yulyul_Hunhun [ IP : 171.96.248.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2558 / 20:41
# 24 : ความคิดเห็นที่ 927
น่ารักอบอุ่นละมุนอารมณ์จริงๆ..อ่านฟิคเรื่องนี้ทีไรต้องอมยิ้มตามทุกที..บกด.สู้ๆนะคะยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งรีดเดอร์ฮุนฮานไปใหนน๊าา..
PS.  ชีวิตไม่จำเป็นต้องโดนตีกรอบ..ชอบอะไรทำไป แค่ไม่เดือดร้อนใครเป็นพอ
Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.163.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2557 / 13:05
# 23 : ความคิดเห็นที่ 829
ดีใจที่ขุ่นแม่ไม่รังเกียจแวมไพร์อย่าง คริสกับลู่หานอ่ะ จับอิพวกตระกูลคังย่างไฟเลยได้มั้ยหมั่นใส้ไม่น่าล่ะทำไมถึงอยากได้เซฮุนจนตัวสั่น อย่ารังแกลู่หานน้อยของชั้นนะแกอิคนเลว ;-;
Name : Aegyoo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aegyoo [ IP : 101.51.24.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2557 / 00:02
# 22 : ความคิดเห็นที่ 812
อ่า ยกนิ้วให้ คุนนายโอเลย ใจกว้างมาก ไม่กลัว ไม่รังเกียจ เสี่ยวลู่ ด้วย 
 คุนแม่ ดีเด่น 
แต่ตอนนี้ คงต้องไปช่วย เสี่ยวลู่ให้ได้ก่อนนะ  กวางน้อย รอก่อนเน้อ 
โอเซ กะลังจะไปแล้ว 
PS.  WE ARE ONE
Name : Akanishi Bluecat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Akanishi Bluecat [ IP : 110.164.86.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2557 / 16:34
# 21 : ความคิดเห็นที่ 534
เซฮุนช่วยพี่ลู่ให้ได้นะสู้ๆ
Name : P.I.Y < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.I.Y [ IP : 58.10.17.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2557 / 11:01
# 20 : ความคิดเห็นที่ 484
สู้นะโอเซ พี่ลู่อย่าเพิ่งเป็นไรนะ ;____;
Name : Sekriss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sekriss [ IP : 171.96.55.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2557 / 23:51
# 19 : ความคิดเห็นที่ 444
โฮยอนน่ารักกก มาอยู่กับพี่มาเดี๋ยวจะจับฟัดทั้งวัน ^_^ !!!
PS.  ว่างๆ ทักกันได้หรือAddเข้ามายิ่งดี^^
Name : a i z u r u < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ a i z u r u [ IP : 171.7.134.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2557 / 23:34
# 18 : ความคิดเห็นที่ 333
เย่เฮททท ลู่หานท้องแว้ววว
Name : kyuseo_kokko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kyuseo_kokko [ IP : 125.27.167.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2557 / 16:09
# 17 : ความคิดเห็นที่ 322
มาช่วยลู่หานให้ได้นะ
Name : oui_haha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oui_haha [ IP : 27.55.23.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2557 / 13:02
# 16 : ความคิดเห็นที่ 301
อะไรกันเนี่ยยยย
Name : Puparipay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Puparipay [ IP : 14.207.145.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2557 / 02:24
# 15 : ความคิดเห็นที่ 270
นึกว่าจะแค้นแค่เรื่องโอเซ
ที่ไหนได้ สองพ่อลูกก็เป็นแวมไพร์
โอเซสู้ เฮียสู้นะ กวาดล้างเลย 
PS.  HUNHAN :)) KAIHUN ~ ALL x SEHUN #INDYSEHUN
Name : OhSEN 'iissue :)) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ OhSEN 'iissue :)) [ IP : 118.172.196.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2557 / 15:00
# 14 : ความคิดเห็นที่ 269
กำจัก2พ่อลูกเลยเฮียคริส!!! ไรท์มาต่อไวๆนะรอไรท์อัพทุกวันเลย-3-
Name : Xotwist' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xotwist' [ IP : 27.145.98.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2557 / 10:52
# 13 : ความคิดเห็นที่ 268
โอเซจัดหนักๆเลยยยย
Name : secret_me [ IP : 27.55.154.155 ]

วันที่: 17 เมษายน 2557 / 08:08
# 12 : ความคิดเห็นที่ 267
เอาเลยเซฮุนๆๆๆๆ สู้นะ ㅇ ‿  ㅇ
PS.  B2uTy EXOFAN {kaisoo shipper}
Name : คิมคยองซู♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิมคยองซู♡ [ IP : 49.230.108.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 23:44
# 11 : ความคิดเห็นที่ 252
พี่ลู่อย่าเป็นอะไรนะ ฮุนต้องช่วยให้ได้น๊าT^T
Name : lulu [ IP : 125.27.239.130 ]

วันที่: 16 เมษายน 2557 / 18:24
# 10 : ความคิดเห็นที่ 251
เฮีย ฮุน ลุย!!!!!!
PS.  全世界最牵动我心跳 So lucky my love!! krislay hunlay lulay hunhan chanbeak kaido taoho chenmin
Name : mummy_yaoi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mummy_yaoi [ IP : 49.0.97.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 18:21
# 9 : ความคิดเห็นที่ 250
ช่วยให้ได้นะ 
PS.  Elzabath decurci
Name : Ran Koray (fayefur) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ran Koray (fayefur) [ IP : 122.155.34.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 17:51
# 8 : ความคิดเห็นที่ 249
ฮุนสู้ๆนะ มีพี่คริสคอยช่วยอยู่ไม่ต้องกลัววว
Name : littledeer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ littledeer [ IP : 27.55.158.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 17:50
# 7 : ความคิดเห็นที่ 248
ช่วยเสี่ยวลู่ให้ได้น่ะ !!!
Name : yuyu_uu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yuyu_uu [ IP : 101.108.70.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 16:25
# 6 : ความคิดเห็นที่ 243
โหวววววว หาลู่ให้เจอนะ
ข่วนหน้าซักสองสามทีสะใจดี
Name : Immini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Immini [ IP : 49.230.105.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2557 / 17:21
# 5 : ความคิดเห็นที่ 230
ช่วยลู่ให้ได้นะ!
PS.  全世界最牵动我心跳 So lucky my love!! krislay hunlay lulay hunhan chanbeak kaido taoho chenmin
Name : mummy_yaoi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mummy_yaoi [ IP : 49.0.114.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 18:59
# 4 : ความคิดเห็นที่ 225
เสี่ยสลู่อย่าเป็นไรน้าาา ไรท์ไฟต์ติ้งงงงง รอนะคะ ^^
PS.  Exo from Exo planet. We are one! I\'m Exo thailand fanclub.
Name : Mi_Seon16 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mi_Seon16 [ IP : 49.230.69.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 13:33
# 3 : ความคิดเห็นที่ 224
ซอนจีเล่นแรงไปนะ ตามหาลู่ให้เจอนะขอร้อง
PS.  Elzabath decurci
Name : Ran Koray (fayefur) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ran Koray (fayefur) [ IP : 122.155.34.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 11:36
# 2 : ความคิดเห็นที่ 220
ลู่ต้องไม่เป้นอะไรนะ TT
Name : Luhanonly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Luhanonly [ IP : 115.67.230.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 10:47
# 1 : ความคิดเห็นที่ 219
ไรท์มาอัพต่อออออออออออออออ พี่ลู่ต้องไม่เป็นอะไรTT
Name : Xotwist' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xotwist' [ IP : 27.145.98.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 09:56
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android