คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

(EXO) || Delicious || HunHan

ตอนที่ 31 : Delicious : Twenty Seven


     อัพเดท 21 มิ.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: fic, exo, hunhan, sehun, luhan, ฮุนฮาน, mpreg
ผู้แต่ง : โบกาด้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โบกาด้า
My.iD: https://my.dek-d.com/beaugada
< Review/Vote > Rating : 98% [ 6 mem(s) ]
This month views : 103 Overall : 70,910
1,084 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2433 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 31 : Delicious : Twenty Seven , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2719 , โพส : 25 , Rating : 40% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


© Tenpoints!

Delicious 27

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ฮุน...เค้าเอากาแฟมาให้” แก้วกาแฟที่ว่าถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยกระดาษสเก๊ตภาพ แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเอกสารและแฟ้มงานต่างๆมากมาย

 

 

            “ขอบคุณครับที่รัก”

 

 

ลู่ฮานเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูงที่นั่งทำงานมาตั้งแต่หลังมื้อเย็น เมื่อครู่เขาก็เพิ่งไปส่งเจ้าชายน้อยเข้านอน โดยที่เจ้าตัวเล็กเอาแต่ถามหาคุณป๊าว่าทำไมถึงไม่มาเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังด้วยกันอย่างทุกคืน ลู่ฮานก็ได้แต่ตอบไปว่าคุณป๊ากำลังงานยุ่งอยู่ เจ้าตัวเล็กหงอยลงเล็กน้อยแต่ก็ฝากจุ๊บมาให้กำลังคุณป๊าคนเก่งที่ยังไม่ละสายตาออกจากเอกสารกองใหญ่ตรงหน้าเลย

 

 

“งานยุ่งมากเลยหรอฮุน...” คนร่างบางเดินมาหยุดลงที่ด้านหลังเก้าอี้ตัวใหญ่ที่มีร่างของคนรักของเขากำลังเพ่งมองเอกสารละลานตาเต็มไปหมด

 

 

“อื้อ ช่วงนี้มีหลายเรื่องต้องพิจารณาอนุมัติน่ะที่รัก ฮุนขอโทษที่ต้องเอางานกลับมาที่บ้าน ทั้งๆที่เคยสัญญาไว้แล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาที่เจือความอ่อนล้าเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มแห้งๆมาให้คนตัวเล็ก มือใหญ่ตวัดปากกาเซ็นต์ชื่อลงในกระดาษก่อนจะปิดแฟ้มลงแล้วรั้งเอวคนตัวบางให้เข้ามาใกล้

 

 

ใบหน้าคมซุกลงกับหน้าท้องแบนราบของอีกคน ลู่ฮานใช้มือลูบกลุ่มผมสีเข้มเบาๆ เขาไม่ถือโทษโกรธอะไรเซฮุนหรอก ก็รู้ว่างานมันคงจะด่วนจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้เซฮุนเคยให้สัญญาไว้แล้วว่าจะไม่เอางานมาทำที่บ้านเด็ดขาด ถ้าอยู่บ้านก็ต้องใช้เวลากับครอบครัว งานก็เอาไว้ทำที่บริษัท

 

 

เซฮุนเป็นผู้ชายที่ใครๆก็คิดว่าเขาเหมาะกับคำว่าแฟมิลี่แมนสุดๆ ไม่ว่าอะไรก็ตามสำหรับท่านรองประธานแห่งโอกรุ๊ปคนนี้ ครอบครัวต้องมาเป็นที่หนึ่งเสมอ นี่นับเป็นครั้งแรกเลยหลังที่คนตัวสูงเอ่ยปากสัญญากับลูกเมียแล้วว่าจะไม่เอางานมาทำที่บ้าน

 

 

“เค้าไม่โกรธหรอก แต่เค้าเป็นห่วงต่างหาก เหนื่อยมั้ยที่รัก” ร่างเล็กที่ถูกรั้งเอวให้นั่งลงบนตักแกร่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงจริงๆ หลายคืนมานี้เซฮุนก็ให้เขาเข้านอนก่อนเสมอเพราะต้องนั่งเคลียร์งาน จนกว่าข้างตัวเขาจะมีอีกคนมานอนด้วยก็ปาเข้าไปเกือบเช้าแล้ว

 

 

แล้วพอเช้าตรู่ก็ต้องตื่นไปทำงานอีก ใบหน้าหล่อเหลาของมนุษย์ตัวโตของลู่ฮานเริ่มโทรมลงทุกทีเพราะพักผ่อนน้อย แต่ที่ห่วงมากกว่านั้นคือกลัวว่าคนตัวสูงนี่จะล้มป่วยไปเสียก่อน ลู่ฮานจึงได้แต่คอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ครบมื้อ บางวันถ้าว่างๆก็ทำอาหารไปให้มนุษย์สามีถึงบริษัทเพราะรู้ว่าคนตัวโตของเขาถ้าทำงานเพลินๆมักจะชอบลืมทานอาหารกลางวันอยู่เรื่อย

 

 

“ถ้าบอกไม่เหนื่อยเลยก็คงจะโกหกที่รักแน่ๆ แต่ขอฮุนอยู่แบบนี้สักพักนะ ขอชาร์จพลังหน่อย” ใบหน้าคมที่แสนเหนื่อยล้ายิ้มละมุนเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องห่วงให้ร่างเล็กบนตักแล้วซุกหน้าเข้ากับลาดไหล่เล็ก แขนยาวโอบล้อมไว้รอบลำตัวของคนที่เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่

 

 

อ้อมแขนแกร่งกอดกระชับร่างน้อยเอาไว้ เช่นเดียวกับที่ลู่ฮานก็นั่งนิ่งๆให้คนตัวโตได้กอดเอาไว้อย่างที่อีกคนขอ มือบางลูบเบาๆบนท่อนแขนแกร่งที่รัดอยู่รอบเอวให้อีกคนผ่อนคลาย เขาเองก็ไม่รู้จะช่วยเซฮุนอย่างไร

 

 

จมูกโด่งสูดเอากลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของคนตัวบางในอ้อมแขนเข้าไปเต็มปอด อ้อมกอดและกลิ่นหวานๆเฉพาะตัวของลู่ฮานช่วยให้ความตึงเครียดและเหนื่อยล้าของเขาจางลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ เหมือนกับว่าคนๆนี้คือที่พักพิงในวันที่เหนื่อยแสนเหนื่อยของเขา คอยโบกพัดเอาความอ่อนล้าทั้งหลายให้จางหายไป พร้อมกับมอบกำลังใจและพลังที่จะเดินต่อไปมาให้เขา เพียงแค่รอยยิ้มและอ้อมแขนเล็กๆที่โอบล้อมตัวเขาเอาไว้ ลู่ฮานมีพลังพิเศษจริงๆในการเยียวยารักษาเซฮุน

 

 

คนตัวโตที่นั่งนิ่งๆไปนานค่อยๆคลายอ้อมแขนให้หลวมขึ้นเช่นเดียวกับที่ลู่ฮานขยับตัวให้หันหน้าเข้าหาคนตัวโต เรียวนิ้วมือลูบไล้ใบหน้าหล่อของเซฮุนอย่างเบามือ สายตาเป็นห่วงเป็นใยที่ทอดมองมาทำให้เซฮุนยกยิ้ม สอดมือประสานกันไว้กระชับแผ่นหลังเล็กกันไม่ให้อีกคนตกลงไป

 

 

“ดีขึ้นมั้ย...”

 

 

“ได้กอดที่รักแล้วชาร์จพลังมาเต็มเลย แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ก็...” คนตัวโตที่พอได้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าลงก็เริ่มมีแรงมาเย้าหยอกคนรักอีกครั้ง แก้มของเซฮุนพองลมแล้วยื่นเข้าไปใกล้คนสวยที่รู้ความหมายของท่าทางแบบนั้นดี

 

 

จุ๊บ

 

 

ลู่ฮานส่งจมูกและริมฝีปากไปประทับบนแก้มสากของอีกคนโดยดีอย่างไม่เกี่ยงงอน คนที่ได้สมหวังตามที่ต้องการก็ยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้ แต่ลู่ฮานก็ถือเสียว่าให้รางวัลคนทำงานมาเหนื่อยๆเนอะ เห็นมนุษย์ตัวโตของเขาคร่ำเคร่งทำงานหนักมาหลายวันก็อดจะสงสารไม่ได้ วันนี้ก็ตามใจหน่อยแล้วกัน

 

 

แล้วพอได้คืบก็จะเอาศอก แก้มอีกข้างถูกยื่นมาให้ลู่ฮานหอมอีก คนตัวเล็กแม้จะแอบหมั่นไส้อยู่ในใจแต่ก็ยอมทำตามที่อีกคนต้องการ ได้รอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้าหล่อจนดวงตาคู่คมยิบหยีดูน่ารักผิดจากปกติที่มักจะมองรอบตัวอย่างเฉยเมย

 

 

“อ๊ะ พอเลยคนเจ้าเล่ห์” ลู่ฮานพูดดักคนที่พอได้ศอกก็จะเอาวา คนตัวโตร้องโห่อย่างเสียดายที่กำลังจะยื่นริมฝีปากมาขอจูบหวานๆเป็นแรงใจอีกสักหนึ่งทีให้หัวใจชุ่มชื่น

 

 

“โถ่ที่รัก...ไม่สงสารฮุนหรอ ทำงานเหนื๊อยเหนื่อย นิดนึงนะ นิดนึงคนดี พลีสสส” ดวงหน้าหล่อฉายแววเศร้าสร้อยร้องขอจูบจากคนรักอย่างน่าสงสารปนหมั่นไส้ ใช้ศีรษะซุกซบถูไปมากับไหล่บางอย่างอ้อนๆเหมือนที่อีกคนชอบทำ ลู่ฮานส่งเสียงหัวเราะที่นานๆทีจะเห็นคนตัวโตของเขาทำท่าทางน่ารักๆ

 

 

“ปุอิ๊งให้เค้าดูก่อน” ร่างบางยื่นข้อเสนอ แต่คนตัวโตกลับเบ้หน้าปากคว่ำลง

 

 

“ไม่เอาอ๊า มันหน่อมแน้มนะที่รัก ฮุนไม่ทำไม่ได้หรอ”

 

 

“ไม่ทำ เค้าก็ไม่จูบ เอาสิ” ลู่ฮานยืนยันในเงื่อนไขเดิมอีกครั้งอย่างคนที่เหนือกว่า นานๆทีจะได้รู้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าคนตัวสูงขี้แกล้งสักครั้ง ใบหน้าสวยแย้มยิ้มอย่างมีความสุขที่ตนได้เป็นฝ่ายแกล้งเจ้ามนุษย์จอมเจ้าเล่ห์บ้าง

 

 

“...นิดเดียวนะ..” ร่างสูงพูดเสียงเบา หลังจากที่เงียบไปตัดสินใจอยู่นาน เอาก็เอาวะ ปุอิ๊งนิดเดียวให้เมียดูแลกกับจูบเลยนะเว้ย ถึงมันจะดูหน่อมแน้มไม่เหมาะกับมาดผู้บริหารสักเท่าไหร่แต่อยู่กับเมียสองคนไม่มีใครเห็น คงไม่เป็นไรหรอก

 

 

“โอเค เร็วสิฮุน เดี๋ยวเค้าเปลี่ยนใจไม่จูบแล้วนะ” เสียงหวานเอ่ยเร่งเร้าพลางกลั้วหัวเราะอย่างขบขันเมื่อเห็นคนตัวโตกำลังอิดออดไม่ยอมทำเสียที

 

 

“โธ่ ที่รักอย่าเร่งสิ ฮุนทำแล้วๆ”

 

 

เซฮุนกวาดเอากองเอกสารบนโต๊ะทำงานให้ไปอยู่ชิดกันด้านหนึ่งก่อนจะยกตัวร่างบางให้ไปนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานแทน ใบหน้าสวยหวานลอยเด่นอยู่ตรงหน้ากับท่าทีรอคอยการทำท่าน่ารักของเขา เซฮุนแลบลิ้นเลียริมฝีปากน้อยๆอย่างประหม่า เกิดมาก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เมียขอให้ทำ เขาไม่มีวันทำนะ บอกเลย!

 

 

“ตั้งใจดูนะ ฮุนทำรอบเดียวนะ”

 

 

“เร็วสิ เค้ารอดูอยู่ไง”

 

 

เซฮุนกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะค่อยยกมือของตัวเองขึ้นทั้งสองข้างกำมันเป็นกำปั้นก่อนจะเอาแนบแก้มของตัวเอง บิดน้อยๆสองสามทีเร็วๆพลางร้องปุอิ๊งเบาๆ

 

 

คนตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะลั่นห้องทำงานทันทีที่ได้เห็นภาพความน่ารักของมนุษย์ตัวโตของเขา แม้มันจะดูตลกๆไปหน่อยก็เถอะกับท่าทางเก้ๆกังๆนั่น แต่ก็นับว่าดูน่ารักดี

 

 

เซฮุนที่ยิ่งเห็นว่าลู่ฮานหัวเราะจนแทบจะนอนกลิ้งไปกับโต๊ะทำงานของเขาก็หน้าแดง นี่อายมากนะ โอ๊ยให้ตายเถอะ มือหนายกขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างยอมรับไม่ค่อยได้เท่าไหรกับการกระทำเมื่อสักครู่ของตน เสียงหัวเราะคิกคักของอีกคนยังดังมาให้ได้ยินก่อนที่จะค่อยๆเบาลง

 

 

“เอามือปิดหน้าแบบนั้นไม่อยากได้จูบจากเค้าแล้วหรอ” จู่ๆเสียงหวานที่ดังขึ้นทำให้คนที่นั่งเอามือปิดหน้าด้วยความอายที่ทำอะไรหน่อมแน้มออกไปจะรีบลดมือลงทันที ใบหน้าสวยและดวงตากลมโตเป็นประกายที่ฉายแววมีความสุขทำให้เซฮุนคิดได้ว่าอย่างน้อยท่าบ้าๆนั่นก็ทำให้คนที่เขารักมีความสุขได้ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของลู่ฮานคือสิ่งมีค่าและสวยงามที่สุดสำหรับเขา

 

 

“...อยากสิ จะจูบฮุนได้รึย.....” ไม่รอให้อีกคนพูดจนจบประโยคมือบางของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานก็รั้งคอเสื้อของคนตัวโตเข้ามาใกล้แล้วแนบริมฝีปากของตนเองทาบทับกลีบปากบางของคนที่ยังขยับพูดไม่จบประโยคดี ส่งผ่านความหวาน ความรัก ความรักและความห่วงใยไปให้ผ่านสัมผัสหวานๆ

 

 

เซฮุนค่อยๆโอบกระชับร่างเล็กให้เข้ามาใกล้ขึ้นแล้วเปลี่ยนให้อีกคนเป็นฝ่ายที่รับสัมผัสอ่อนหวานแทน ร่างสูงกดจูบบดเบียดริมฝีปากย้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่หลายครั้ง กวาดต้อนเอาความหวานไปทั่วโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ แต่ก็ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีจากร่างเล็กๆที่ก็ยกแขนขึ้นโอบไว้ลอบลำคอแกร่งแล้วโน้มท้ายทอยคนร่างสูงให้เข้ามารับสัมผัสที่แนบแน่นขึ้น

 

 

คนตัวโตค่อยๆละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งขบเม้มเบาๆที่กลีบปากร่างของอีกคนก่อนที่จะกดจูบเบาๆที่แก้มนวล ลู่ฮานแทบหมดลมหายใจไปกับจูบอันยาวนานที่พวกเขาทั้งสองมอบให้แก่กัน ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าดู ริมฝีปากอิ่มสีสดแดงเจ่อน้อยๆ

 

 

เซฮุนยกยิ้มหลังจากที่หอมแก้มกลมๆของคนตัวเล็กไปอีกฟอดใหญ่ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วช้อนร่างอีกคนขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขน ลู่ฮานก็ส่งแขนของตัวเองคล้องไว้รอบลำคอของอีกคนโดยอัตโนมัติ

 

 

“งานเสร็จแล้วหรอฮุน”

 

 

“งานที่บริษัทน่ะเสร็จแล้ว แต่มีงานอื่นต้องทำกับเมียต่อ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ใบหน้าหล่อก่อนจะก้าวยาวๆออกจากห้องทำงานชั้นล่างแล้วรีบขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว มือเล็กก็ฟาดเข้าให้ที่แกร่งของมนุษย์ตะกละที่ชอบหาเรื่องจะกินเขาอยู่ทุกวัน แต่ก็ช่วยไม่ได้ลู่ฮานเองก็หิวเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมทำหน้ายู่แบบนั้นล่ะครับคนเก่ง” เสียงทุ้มของร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาในห้องครัวเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกชายคนเดียวงอง้ำอยู่ ปากเล็กๆเบะออกพลางหันหน้าเชิดหนีไปอีกทางอย่างงอนๆ คุณป๊าตัวโตที่จู่ๆก็งานเข้าอย่างไม่รู้ตัว ก็มองหาตัวช่วยที่ก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆมาให้ก่อนจะหันไปทำอาหารเช้าต่อ

 

 

เซฮุนเดินเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กที่นั่งเชิดหน้าเชิดปากงอนอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว อ้อมแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างป้อมขึ้นมากอดไว้กับอก แต่เหมือนเจ้าตัวเล็กวันนี้จะไม่ให้ความร่วมมือเท่าที่ควรจึงพยายามดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของคุณป๊า

 

 

“งอนป๊าหรอครับคนเก่ง หืม” เสียงทุ้มพยายามพูดคุยกับลูกชายตัวน้อยที่ยังกอดอกเอาไว้แน่นไม่ยอมพูดยอมจากับเขาแม้แต่น้อย ใบหน้าน่ารักพองลมเข้าแก้มจนแก้มขาวๆกลมตุ่ยอย่างน่ารัก คุณป๊าจึงอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มยุ้ยๆนั่นสักทีอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“ไม่ต้องมาหอมโฮยอนเลย โฮยอนโป้งคุณป๊าแล้ว!” เสียงแจ๋วเอ่ยมาเสียงดังฟังชัดก่อนจะสะบัดหนีไปอีกครั้งให้คุณป๊ารูปหล่อได้งงเต๊กอีกรอบว่าไปทำอะไรให้ลูกชายสุดที่รักงอนตอนไหน

 

 

“งอนป๊าเรื่องอะไรครับคนเก่ง ไหนบอกป๊าหน่อยสิ”

 

 

“คุณป๊าไม่มาเล่านิทานก่อนนอนให้โฮยอนฟังตั้งหลายคืนแล้ว ไม่มาจุ๊บไม่มาเล่นกับโฮยอนเลย ฮึก คุณป๊าไม่รักโฮยอนแล้วใช่มั้ย” เสียงเล็กเริ่มสั่นตามมาด้วยน้ำตาเม็ดใสที่ร่วงหล่นมาจากดวงตากลมโตให้เซฮุนได้ตกอกตกใจ แขนยาวกระชับกอดลูกเอาไว้แน่นขึ้น ใบหน้าเล็กๆซบลงบนไหล่กว้างของคุณป๊าแล้วเริ่มส่งเสียงสะอึกสะอื้นระบายความน้อยใจของตัวเองออกมา

 

 

มือกว้างลูบหลังปลอบโยนลูกน้อยที่กำลังร้องไห้อย่างเป็นกังวล เพราะเขามัวแต่ทำงานไม่มีเวลาให้ลูกใช่ไหมเลยทำให้โฮยอนรู้สึกน้อยใจแบบนี้ เซฮุนรู้สึกว่าเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆอย่างไม่น่าให้อภัย

 

 

“ไม่เอาลูกไม่ร้องนะครับ คนดีของป๊า ใครบอกกันว่าป๊าไม่รักโฮยอน หืม...” เจ้าของดวงตาคมเองก็คลอไปด้วยหยาดน้ำไม่ต่างกับลูกชายแต่ก็ยังเอ่ยปลอบโยนลูกด้วยเสียงทุ้มละมนอย่างเคย ตั้งแต่ที่ได้ยินโฮยอนพูดว่าเขาไม่รัก ก็เหมือนโลกทั้งใบจะพังลงตรงหน้า เซฮุนไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะทำให้ลูกต้องน้อยใจขนาดนี้

 

 

“ไม่มี...ฮึก...แต่..คุณป๊า...ไม่มาเล่า..ฮือ...นิทานให้โฮยอน...ฟังเลย...ฮึก...ไม่มาจุ๊บ...โฮยอนด้วย” ร่างน้อยๆสะอึกสะอื้นเอ่ยตอบคำถามของคุณป๊าอย่างน่าสงสาร ใบหน้าน่ารักแดงกร่ำไปหมดจากการร้องไห้

 

 

“โธ่คนเก่งของป๊า ป๊าขอโทษนะครับ ป๊าขอโทษนะ จะไม่ทำแบบนี้แล้ว จะเล่านิทานให้โฮยอนฟังทุกคืนเลย จะจุ๊บคนดีของป๊าทุกคืนเลย ป๊าสัญญานะลูก ขอโทษนะครับ ยกโทษให้ป๊าได้มั้ยคนดี” เสียงทุ้มเอ่ยขอโทษเจ้าตัวเล็กที่ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขาเสียงอ่อนอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ลูกชายของเขาต้องรู้สึกว่าตนไม่รัก

 

 

“...ฮึก...คุณป๊าสัญญา...แล้วนะ...” ใบหน้าน่ารักที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาผละออกจากไหล่กว้างแล้วช้อนตาขึ้นมองคุณป๊าอย่างน่าสงสาร เซฮุนที่ไม่เคยเอาชนะน้ำตาของสองแม่ลูกคู่นี้ได้ก็ได้แต่ตอบรับแล้วสัญญากับลูกว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก

 

 

มือใหญ่ค่อยๆปาดน้ำตาออกจากใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบจากใครอีกคนมาทั้งหมดออกอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมทอดมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองด้วยแววตาแสนรัก

 

 

“สัญญาครับ ไม่ทำอีกแน่นอน โฮยอนฟังป๊านะครับ โฮยอนคือของขวัญที่มีค่าที่สุดของป๊า ไม่มีวันไหนหรือตอนไหนที่ป๊าไม่รักโฮยอนนะครับ อย่าบอกว่าป๊าไม่รักโฮยอนอีกนะลูก เพราะมันไม่จริงเลย” เจ้าตัวเล็กพยักหน้ารับคำพูดของคุณป๊าตัวโตก่อนจะโผตัวเข้ากอดคอคุณป๊าไว้แน่น ใบหน้าน่ารักก็คลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของคุณป๊าอย่างออดอ้อนแล้วเอ่ยบอกรักคุณป๊าบ้าง

 

 

ลู่ฮานยืนมองภาพที่สองพ่อลูกกำลังปรับความเข้าใจกันด้วยรอยยิ้ม เมื่อคืนเขาก็มีเตือนเซฮุนแล้วว่าลูกกำลังงอนที่คุณป๊าไม่มาเอาใจใส่เหมือนเคย แต่ก็ไม่คิดว่าโฮยอนจะน้อยใจถึงขนาดคิดว่าเซฮุนไม่รัก นี่ถ้าเจ้าตัวเล็กได้เห็นตอนที่คุณป๊าเฝ้าประคบประหงมตั้งแต่ยังอยู่ในท้องของเขาไม่รู้จะยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม

 

 

ลู่ฮานคิดว่าไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูก โดยเฉพาะเซฮุน ผู้ชายที่ลู่ฮานพูดได้เต็มปากเลยว่าเป็นคุณพ่อที่แสนดีที่หนึ่ง คนตัวสูงไม่ว่าจะทำอะไรก็ยึดเอาความสุขของครอบครัวและโดยเฉพาะโฮยอนไว้ก่อนเป็นอย่างแรก เขาเชื่อแล้วว่าเขาเลือกพ่อของลูกไม่ผิดจริงๆ

 

 

ร่างบางค่อยเดินเข้าไปหาสองพ่อลูกที่กอดกันกลมอยู่กลางห้องครัว ใบหน้าสวยแย้มยิ้มที่เห็นคนที่เขารักทั้งสองคนเข้าใจกันในที่สุด โฮยอนยังเล็กอยู่ก็จริงแต่เด็กในวัยนี้ก็เริ่มคิดและเรียนรู้ความรู้สึกรักได้แล้ว และโดยเฉพาะอย่างยิ่งความรักและความดูแลเอาใจใส่จากพ่อและแม่อย่างพวกเขา

 

 

ลู่ฮานส่งรอยยิ้มให้เซฮุนก่อนที่อ้อมแขนยาวจะตวัดเอวคนตัวบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตนด้วยอีกคน เท่ากับว่าตอนนี้สามคนพ่อแม่ลูกตระกูลโอก็ยืนกอดกันกลมอยู่ในห้องครัวในเช้าวันหนึ่งที่เริ่มจะสดใสเมื่อเสียงร้องไห้ของเจ้าตัวเล็กหยุดลง

 

 

ใบหน้าน่ารักที่ยังแดงอยู่น้อยๆจากที่ผ่านการร้องไห้มาค่อนข้างหนัก แขนเล็กๆกอดคอคุณป๊าตัวโตไว้แน่นไม่ยอมปล่อยทั้งๆที่ได้เวลาไปทานอาหารเช้าแล้ว เซฮุนก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยให้ลูกชายสุดที่รัดนั่งอยู่บนตักพร้อมกับเริ่มต้นมื้อเช้าฝีมือของภรรยาไปพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

“ฮุนไปเปลี่ยนเสื้อก่อนดีมั้ย เลอะน้ำตาน้ำมูกโฮยอนไปหมดเลย” คุณม๊าคนสวยเอ่ยถามหลังจากที่เสร็จมื้อเช้าและคุณป๊าคนเก่งเตรียมพร้อมจะไปทำงาน

 

 

“โห ไม่คิดว่าจะเลอะขนาดนี้ ลูกใครนะทำไมร้องเก่งขนาดนี้”

 

 

“ทำเป็นพูดดีไป เมื่อกี้ใครนะร้องไห้ตามลูกไปแล้ว” เสียงหวานของคนที่ยืนสังเกตการณ์ฉากประทับใจของคุณป๊าและเจ้าตัวเล็กเอ่ยแซวคนตัวสูงที่ได้แต่ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขินอย่างไม่รู้จะโต้ตอบความจริงที่ลู่ฮานว่าอย่างไรดี

 

 

“โถ่ที่รัก ก็ดูลูกร้องสิน่าสงสารจะตายไป ฮุนผิดเองแหละที่ไม่เอาใจใส่ลูกให้มากกว่านี้” ใบหน้าหล่อดูหงอยลงทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ ลู่ฮานส่งยิ้มบางๆให้คนตัวโตของเขาก่อนจะลูบแก้มของอีกคนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

 

“ฮุนทำดีที่สุดแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่เอาใจใส่เจ้าตัวเล็กของเราให้มากขึ้นเนอะ เค้าเชื่อว่าที่รักของเค้าทำได้อยู่แล้ว” เซฮุนมองรอยยิ้มหวานของกำลังใจหมายเลขหนึ่งของเขาด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความรักและความขอบคุณ ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ยังมีลู่ฮานคอยอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน พร้อมจะให้กำลังใจและให้โอกาสให้เขาได้เดินหน้าต่อเสมอ

 

 

“ฮุนโชคดีจริงๆที่มีที่รักอยู่ข้างๆ ขอบคุณนะครับลู่ฮาน” เซฮุนกดจูบเบาๆที่แก้มเนียนของคนรักด้วยความขอบคุณจากหัวใจ ก่อนจะผละออกแล้วจ้องมองกันด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมกเวยความรักและเข้าใจในตัวกันและกัน

 

 

“ไปเปลี่ยนเสื้อได้แล้วครับคุณป๊า เดี๋ยวก็ไปทำงานสายพอดี” มือบางหมุนไหล่คนตัวโตให้หันไปทางบันไดบ้านแล้วดันหลังให้ก้าวเดินขึ้นเปลี่ยนเสื้อด้านบน ด้วยกลัวว่าหากเขาจะยืนทำซึ้งกันต่อไป คนตัวโตคงได้ไปทำงานสายแน่นอน

 

 

ไม่นานเซฮุนก็ลงมาจากห้องนอนพร้อมเสื้อเชิ้ตตัวใหม่และเนคไทด์ที่คล้องไว้ที่คอ ร่างสูงเดินเข้ามาหาสองแม่ลูกที่นั่งดูรายการทีวียามเช้าอยู่ในห้องนั่งเล่นก่อนจะโน้มตัวไปใกล้ตามการกวักมือเรียกของคนตัวเล็ก มือบางก็ตรงเข้าจัดการกับเจ้าเนคไทด์เจ้าปัญหาให้อย่างไม่ต้องบอก ไม่นานท่านรองประธานก็อยู่ในสภาพที่เรียบร้อยเพอร์เฟ็คต์พร้อมไปทำงาน

 

 

“เดี๋ยวตอนเย็นจะรีบกลับมานะครับ ไปกินข้าวข้างนอกกัน แล้วก็พาโฮยอนไปกินคุณติมด้วยเนอะลูก” จมูกโด่งกดจูบเบาๆที่ข้างแก้มคนรักหนึ่งทีก่อนที่จะหันไปฟัดแก้มยุ้ยๆของลูกชายอีกสองสามที เจ้าตัวเล็กก็ทั้งหอมทั้งจุ๊บคุณป๊าคืนหลายๆทีอย่างเอาอกเอาใจ จนได้เวลาที่คุณป๊าจะไปทำงานเสียที

 

 

“รีบกลับมานะคุณป๊า”

 

 

“ครับ เป็นเด็กดีนะคนเก่ง” เซฮุนโบกมือบ๊ายบายตอบให้ร่างน้อยที่ถูกคุณม๊าอุ้มมายืนส่งคุณป๊าถึงประตูรั้ว ก่อนที่รถคันเก่งของคุณป๊าจะเคลื่อนไปจนลับตา

 

 

“ไปครับ เข้าบ้านกันเนอะ” แล้วคุณแม่ยังสวยก็พาเจ้าตัวเล็กเข้าบ้านไปหลังจากส่งคุณป๊าสุดหล่อไปทำงานแล้ว มีงานบ้านอีกหลายอย่างที่เขาต้องทำ ถึงบ้านหลังนี้จะไม่ใหญ่มากแต่ถ้าต้องทำความสะอาดเองคนเดียวทั้งหมดก็นับว่าเหนื่อยไม่ใช่เล่น ถึงอย่างนั้นลู่ฮานก็ยังปฏิเสธแม่บ้านจากบ้านใหญ่ที่จะมาช่วยทำ

 

 

เพราะในเมื่อมันเป็น บ้านของเราลู่ฮานก็อยากที่จะทำทุกอย่างทั้งหมดด้วยตัวเอง

 

 

ร่างบางเริ่มจากทำความสะอาดถ้วยชามหลังมื้อเช้า ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กสนุกสนานกับบรรดาของเล่นมากมายก่ายกองที่คุณย่าและบรรดาคุณลุงที่รักหลานเหลือเกินซื้อมาให้ จนมันแทบจะกินพื้นที่ในห้องนั่งเล่นไปหมดแล้ว

 

 

เสร็จจากถ้วยชามและทำความสะอาดห้องครัวแล้ว คุณม๊าที่น่ารักก็เอาของว่างเป็นคุกกี้นมหอมๆที่อบเองมาให้ลูกชายตัวน้อยได้กินระหว่างที่เล่นไปด้วย ก่อนที่เขาจะไปจัดการกับตะกร้าผ้าที่บรรจุไปด้วยเสื้อผ้าของพวกเขาทั้งสามคนต่อ

 

 

มือบางคัดแยกผ้าสีผ้าขาวและผ้าที่ต้องซักมือออกเป็นกองๆเพื่อที่จะได้แยกซักได้ถูก มือก็ทำงานไปตาก็คอยชำเลืองมองลูกน้อยที่นั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นไปด้วย ระหว่างรอให้เครื่องซักผ้าที่เคยเป็นศัตรูกับเขาเมื่อครั้งมาที่โลกมนุษย์ทำงาน ลู่ฮานก็ผละออกมาจัดการผ้ากองที่ต้องซักด้วยมือแทน

 

 

บอกแล้วว่าตอนนี้คุณหนูลู่ฮานแห่งคฤหาสน์ตระกูลอู๋ก็กลายมาเป็นเพียงภรรยาของโอเซฮุนที่ต้องดูแลลูกและทุกๆเรื่องภายในบ้านหลังนี้ ลู่ฮานรู้ว่ามันเป็นงานที่เหนื่อยแต่เขาก็เต็มใจที่จะทำมันให้กับคนที่เขารัก

 

 

เวลาผ่านไปลู่ฮานก็เสร็จงานไปอีกอย่างกับกองเสื้อผ้าที่ถูกเอาขึ้นตากเรียบร้อยในวันที่ดวงอาทิตย์ทำงานอย่างขันแข็ง ลู่ฮานยิ้มบางๆก่อนใช้มือขาวปาดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนใบหน้าของเขา ก่อนจะเดินเข้าบ้าน ร่างเล็กๆของเจ้าชายตัวน้อยก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก

 

 

มือน้อยๆกระตุกชายเสื้อของลู่ฮานให้นั่งลงจนส่วนสูงพอดีกับร่างป้อมๆ มือน้อยๆที่กำผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ก็ตรงเข้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อออกให้คุณม๊า แม้จะเช็ดโดนบ้างไม่โดนบ้างแต่ลู่ฮานก็ยอมรับว่าเขามีความสุขมากเหลือเกินกับการกระทำน่ารักๆของลูกชายตัวน้อย

 

 

“คุณม๊าเหนื่อยมั้ยคับ” เสียงเล็กๆเอ่ยถามคุณม๊าคนสวยที่ระบายยิ้มมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตนอย่างแสนรัก อ้อมแขนบางกระชับเจ้าตัวเล็กเข้ามากอดไว้ก่อนจะหอมแก้มยุ้ยฟอดใหญ่เป็นรางวัลให้เด็กดี

 

 

“ไม่เหนื่อยแล้วครับ มีคนมาเช็ดหน้าให้แบบนี้ หายเหนื่อยเลย” ได้ยินคุณม๊าที่รักพูดแบบนั้นโฮยอนก็ยิ้มกว้างแล้วซุกตัววาดแขนกอดคุณม๊าเอาไว้บ้าง ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ระบายยิ้มกวว้างดีใจที่ได้รับคำชม

 

 

“โฮยอนไม่อยากให้คุณม๊าเหนื่อย”

 

 

“แค่โฮยอนเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนคุณม๊าก็ไม่เหนื่อยแล้วครับลูก”

 

 

“งั้นโฮยอนจะไม่ดื้อไม่ซนกับคุณม๊า คุณม๊าจะได้ไม่เหนื่อยเนอะ โฮยอนรักคุณม๊า” ลู่ฮานบีบจมูกเล็กๆของเจ้าตัวเล็กที่ช่างพูดช่างเจรจาฉอเลาะได้อย่างน่ารักน่าชัง

 

 

“ถ้าอย่างนั้นไปช่วยคุณม๊าทำอาหารกลางวันกันดีกว่า เอาไปฝากคุณป๊าด้วยดีมั้ยครับ” พอได้ยินว่าจะเอาไปฝากใคร มือเล็กๆก็รีบดึงคุณม๊าให้เดินตามเข้าห้องครัวทันที ลู่ฮานได้แต่ยิ้มตามการกระทำของลูกชาย

 

 

เพราะถึงแม้ว่าโฮยอนจะดูติดเขามากแค่ไหน แต่ก็ติดเซฮุนไปไม่น้อยกว่ากันหรอก ก็รายนั้นเล่นชอบตามใจชอบโอ๋ลูกอย่างกับอะไรดี ดูแลทะนุถนอมมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมมาตั้งแต่ยังตัวเป็นวุ้นอยู่ในท้องเขาอยู่เลย

 

 

แล้วโฮยอนยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน คุณป๊าขี้หวงรายนั้นก็ยิ่งเพิ่มดีกรีความห่วงความหวงจากที่มากอยู่แล้วให้มากขึ้นไปอีก ไม่อยากจะเล่าว่าเวลาพาไปไหนใครมองมาไม่ได้เลย เซฮุนพร้อมที่จะเข้าไปเอาเรื่องอยู่ตลอด เมื่อก่อนเป็นสามีขี้หวงยังไงตอนนี้ก็ก้าวข้ามขั้นมาเป็นคุณป๊าขี้หวงอย่างงั้น ลู่ฮานได้แต่คิดแล้วก็ขำกับนิสัยของคนตัวโตของเขา

 

 

อาหารกลางวันถูกจัดใส่กล่องที่สามารถเก็บความร้อนได้เรียบร้อย ให้อาหารยังคงความสดใหม่และพร้อมรับประทาน ลู่ฮานจัดกล่องพวกนั้นที่บรรจุทั้งข้าวสวยร้อนๆและกับข้าวอีกสองสามอย่างลงในถุงผ้า ทั้งยังมีกระติกใบเล็กที่ชงชามะลิหอมๆไปฝากมนุษย์สามีที่คงกำลังเคร่งทำงานอยู่ให้ผ่อนคลาย

 

 

อาหารมื้อนี้พิเศษตรงที่มีเจ้าชายตัวน้อยมาคอยเป็นลูกมือ จริงๆเจ้าตัวเล็กก็ยังไม่ได้ทำอะไรมากเท่าไหร่นักเพราะโฮยอนยังเล็กอยู่ ลู่ฮานก็กลัวว่าอาจจะโดนมีดบาดหรือโดนของร้อนลวกใส่มือ จึงให้คอยช่วยหยิบนู่นหยิบนี่บ้าง แล้วก็ช่วยกันชิม สุดท้ายก็ได้ฝีมือการตกแต่งบนหน้าข้าวกล่องของคุณป๊าด้วยความอลังการจากเจ้าชายโฮยอนที่บรรจงทำเพื่อคุณป๊าสุดที่รักโดยเฉพาะ

 

 

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็จับเจ้าตัวเล็กที่วันนี้มาคอยเป็นลูกมือเขาไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมกันใหม่อีกรอบ จะไปที่บริษัททั้งทีก็ต้องขอดูดีนิดนึง ก็เป็นถึงภรรยากับลูกชายของท่านรองประธานจะแต่งตัวบ้านๆไปมันก็ดูไม่ค่อยให้เกียรติสถานที่สักเท่าไหร่นี่เนอะ แล้วก็จะทำให้เซฮุนดูไม่ดีไปด้วย ซึ่งลู่ฮานไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด

 

 

เมื่อทุกอย่างเสร็จพร้อมแล้วก็โทรเรียกแท็กซี่ให้มารับ ลู่ฮานไม่อยากขับรถไป เพราะถึงอย่างไรเดี๋ยวเขากับโฮยอนก็ต้องกลับบ้านพร้อมเซฮุนอยู่ดี ในเมื่อเย็นนี้เรามีนัดทานอาหารนอกบ้านและพาเจ้าตัวเล็กไปกินไอติมอย่างที่คุณป๊าสัญญาไว้เมื่อเช้า แท็กซี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีในการเดินทางวันนี้

 

 

รถโดยสารที่สองแม่ลูกตระกูลโอใช้บริการเคลื่อนออกจากหน้าบ้านหลังเล็กสีขาวไป โดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตเลยว่ามีชายคนหนึ่งแอบมองมาจากภายในรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกลตรงหัวมุมถนนอีกฝั่งหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถแท็กซี่ขับมาจอดเทียบพอดีที่หน้าอาคารสูงใจกลางเมืองในแถบย่านธุรกิจที่มีผู้คนและรถราหนาแน่นตลอดทั้งวัน ร่างบางที่มีฐานะเป็นถึงภรรยาของท่านรองประธานแห่งโอกรุ๊ปก้าวลงจากรถหลังยื่นธนบัตรค่าโดยสารให้คนขับ แขนซ้ายคล้องด้วยถุงผ้าใบสีครีมที่ด้านในบรรจุอาหารกลางวันที่ตั้งใจทำมา ส่วนแขนอีกข้างก็อุ้มลูกชายตัวน้อยลงมาด้วย

 

 

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ตรงประตูด้านหน้าอาคารเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังก้าวลงจากรถก็รีบตรงเข้ามาช่วยถือข้าวของทันที ก็คนๆนี้เป็นคนสำคัญของเจ้านายของเขานี่นา ใบหน้าสวยส่งยิ้มแทนคำขอบคุณให้กับคนใจดีที่เข้ามาช่วยเหลือเขาสองคนแม่ลูก

 

 

ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกเชื้อเชิญให้ร่างบางที่โอบอุ้มลูกน้อยเข้ามายังด้านในตัวอาคาร ลู่ฮานปล่อยร่างป้อมๆให้ลงเดินกับพื้นเมื่อเข้ามาด้านในเรียบร้อยแล้ว พนักงานสาวที่ประจำอยู่ตรงแผนกต้อนรับก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับพร้อมกับรับของมาช่วยถือแทนอีกต่อหนึ่ง ทั้งที่ลู่ฮานพยายามจะถือเองและก็เคยบอกไว้แล้วว่าไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ก็ได้ เขาเองก็ไม่ใช่คนสำคัญอะไรขนาดที่จะต้องให้คนมาต้อนรับทุกครั้ง

 

 

“คุณลู่ฮานมาพบท่านรองฯใช่มั้ยคะ เดี๋ยวดิฉันจะโทรขึ้นไปบอกให้นะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวคนเดิมรีบเชื้อเชิญภรรยาเจ้านายให้เดินตามเธอมายังลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บิรหาร แต่ระหว่างนั้นก็มีเสียงเรียกดังขึ้นมาเสียก่อน

 

 

“คุณลู่ฮาน! สวัสดีครับ”

 

 

“อ้าว คุณเลขาคิมสวัสดีครับ โฮยอนสวัสดีคุณอาคิมรึยังครับ” ลู่ฮานหยุดทักทายชายหนุ่มที่เขาจำได้ว่าเป็นเลขาของเซฮุน ก่อนจะเอ่ยบอกให้เจ้าตัวเล็กทักทายด้วยเช่นกัน

 

 

“กำลังไปไหนหรือครับ”

 

 

“กำลังจะไปซื้อข้าวกลางวันให้ท่านรองฯน่ะครับ คุณลู่ฮานจะรับอะไรมั้ยครับ” ลู่ฮานส่ายหน้าก่อนจะรีบชูถุงผ้าใบใหญ่ขึ้นมาพร้อมบอกเอ่ยขอความช่วยเหลือเล็กน้อยจากคู่สนทนา

 

 

“ไม่ลำบากคุณเลขาคิมหรอกครับ ผมทำมาให้เซฮุนแล้ว รบกวนช่วยจัดใส่จานให้ทีนะครับ แต่ไม่ต้องบอกเซฮุนนะครับว่าผมเอามาให้ ขอบคุณมากครับ”

 

 

“แล้วคุณลู่ฮานกับคุณหนูไม่ทานด้วยกันหรอครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อคนตัวบางส่งถุงที่บรรจุกล่องอาหารให้เขาแล้วก็เตรียมจะเดินจากไป

 

 

“นั่นสิ คุณม๊าไม่กินข้าวกับคุณป๊าแล้วหรอ โฮยอนอยากกินข้าวกับคุณป๊านะ โฮยอนหิว” ร่างป้อมที่ถูกคุณม๊าคนสวยจูงมืออยู่เงยหน้าขึ้นถามคุณม๊าคนสวยเสียงเล็กเสียงน้อย ทั้งที่ตั้งใจแต่งตัวหล่อๆมาหาคุณป๊าโดยเฉพาะเลยนะ

 

 

“เดี๋ยวเราไปซื้อชานมไข่มุกกันก่อนไงครับ ค่อยตามคุณอาคิมขึ้นไปหาคุณป๊า โฮยอนอยากกินมั้ยครับ”

 

 

“อยาก! ไปกันๆคุณม๊า ซื้อไปฝากคุณป๊าด้วยนะ คุณป๊าชอบโฮยอนจำได้” มือเล็กๆพยายามดึงให้คนเป็นแม่เดินตามทันทีที่ได้ยินว่าจะได้ไปซื้อเครื่องดื่มหวานๆที่เป็นของโปรด

 

 

“ฝากด้วยนะครับคุณเลขาคิม เดี๋ยวผมมานะครับ” ลู่ฮานช้อนตัวเจ้าตัวเล็กที่ทั้งลากทั้งดึงเขาขึ้นมาอุ้มอีกครั้ง เอ่ยบอกเลขาหนุ่มอีกทีเร็วๆแล้วพาเจ้าตัวเล็กที่กำลังร้องแง้วๆจะไปร้านชานมไข่มุกออกไปจากบริษัททั้งที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงสิบนาที

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

“เชิญครับ” ร่างสูงที่นั่งเซ็นต์เอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เอ่ยตอบรับทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาออกจากตัวอักษรที่เรียงรายอยู่เต็มหน้ากระดาษ

 

 

“ท่านรองฯครับ อาหารกลางวันพร้อมแล้วครับ” เลขาหนุ่มจัดการวางอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่างลงบนโต๊ะตรงโซนโซฟารับแขกภายในห้องทำงานกว้าง

 

 

“อื้ม ขอบคุณมากเลขาคิม ทำไมกลับมาเร็วจัง ผมนึกว่าช่วงเที่ยงแบบนี้คนจะแน่นร้านเสียอีก” เซฮุนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเลขาของเขาที่บอกว่าจะไปซื้อมื้อเที่ยงมาให้กลับมาเร็วกว่าปกติมาก

 

 

“อะ...เอ่อ...พอดีผมโทรไปสั่งไว้ล่วงหน้าน่ะครับก็เลยได้เร็ว ท่านรองฯรีบมาทานเถอะครับเดี๋ยวจะเย็นหมด ผมขอตัวก่อนนะครับ” เลขาคิมแทบจะปาดเหงื่อ ไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาจะเกิดนึกสงสัยอะไรขึ้นมาวันนี้ ชายหนุ่มเตรียมก้าวเท้าออกจากห้องก็ได้ยินเสียงทุ้มแหบของคนที่เพิ่งปิดแฟ้มเอกสารลงฉุดรั้งไว้เสียก่อน

 

 

“ทำไมวันนี้อาหารเยอะจัง ทานกับผมมั้ยเลขาคิม ผมทานคนเดียวไม่หมดหรอก” คุณเลขาคิมแทบจะยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง เจ้านายของเขาทำไมวันนี้ถึงเกิดขี้สงสัยขึ้นมาอย่างผิดปกติ

 

 

“..ม...ไม่ดีกว่าครับ เชิญท่านรองฯเถอะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบก็รีบสาวเท้าไวๆออกจากห้องทำงานของเจ้านายอย่างเร็วที่สุด เฮ้อ รอดแล้ว

 

 

ร่างสูงของท่านรองประธานโอกรุ๊ปก็เลิกคิ้วมองท่าทางของเลขาของตนอย่างสงสัย วันนี้ดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติอย่างไรชอบกล แต่เซฮุนก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรมากนักเพราะตอนนี้ท้องของเขากำลังเริ่มส่งเสียงคร่ำครวญเพราะกลิ่นหอมๆของอาหารตรงหน้า

 

 

ตะเกียบเงินคีบอาหารหน้าตาน่าทานเข้าปากเคี้ยวด้วยท่าทีสบายๆ แต่ทันทีที่ลิ้มสัมผัสถึงรสชาติในปากมันก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ลองคีบอีกอย่างเข้าปากก็ยิ่งคุ้นเข้าไปใหญ่ รสมือแบบนี้มันฝีมือของลู่ฮานชัดๆ หรือว่า....

 

 

ร่างสูงทิ้งตะเกียบแล้วผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที ขายาวแทบจะเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่ง ก่อนจะกระชากประตูห้องทำงานเปิดออก เตรียมจะร้องถามเลขาประจำตัวว่าคนรักของเขามาที่นี่ใช่ไหม แต่เพียงประตูไม้บานหนาเปิดออกเท่านั้น เซฮุนก็ได้รับคำตอบ เพราะใบหน้าน่ารักที่ละม้ายคล้ายกันของคนสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องและเสียงใสแจ๋วที่ร้องลั่น

 

 

“คุณป๊า!!

 

 

 

To be continue

 

 

สวัสดีค่า คิดถึง บกด มั้ยเอ่ยยยย (ไม่มีรองเท้าปามาก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฮ่าๆๆๆ)

ตอนนี้มันอะไรรรร ทำไมกินกันบ่อยอย่างนี้นะคู่นี้ กรี๊ดดด ><

เพราะนี่คือฟิคอร่อยค่ะ เราต้องคงคอนเซ็ปต์ความอร่อยอย่างเสมอต้นเสมอปลาย #ไม่ใช่ละ

หลงประเด็นๆ ใครคิดถึงโฮยอน โฮยอนก็มาแล้วนะจ๊ะ

คุณป๊างานเข้าเลย โดนเจ้าตัวเล็กงอนเข้าซะแล้ว

มาดูคุณป๊าง้อลูกกันเนอะ น่ารักงุ้งงิ้ง อิอิอิ

 

พูดคุยกันได้เช่นเคยจ้า มีอะไรอยากบอกเม้นไว้ได้เลยน้า หรือจะติดแท๊ก #ฟิคอร่อย ก็ได้จ้า เดี๋ยว บกด ตามไปเน้อ

 

ขอบคุณที่คลิกเข้ามาอ่านค่ะ

 

บกด เลิ้ปยูววว <3

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 31 : Delicious : Twenty Seven , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2719 , โพส : 25 , Rating : 40% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1049
คุณป๊าเซฮุนน่ารักกกก หาสามีและคุณป๊าที่ดีแบบนี้ได้จากที่ไหนมั่งเนี่ย อิจฉาคุณม๊าลู่หานกับหนูน้อยโฮยอนมากๆเลยอ่ะที่มีคุณป๊าและสามีดูแลดีแบบนี้ ><
Name : Yulyul_Hunhun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yulyul_Hunhun [ IP : 171.96.248.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2558 / 15:13
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1010
สามีอย่างนี้หาได้ที่ไหนบอกที พ่อลูกคู่นี้น่ารักสุดๆ
Name : rot--benz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rot--benz [ IP : 171.96.240.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2558 / 07:22
# 23 : ความคิดเห็นที่ 694
หายไปนานเลยอ่ะงอนแล้ววว ชิ~~
Name : Sang Luhann'Exo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sang Luhann'Exo [ IP : 1.47.38.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2557 / 16:10
# 22 : ความคิดเห็นที่ 686
อร๊ายยยยย -////////- เป็นเมียพี่ลู่ไม่ได้ ขอเป็นลูกสะใภได้มั้ยคาะ? 5555555555 น่ารักมากอ่ะ ครอบครัวนี้ เห็นแล้วอยากมีแฟนแบบนี้บ้างไรบ้างงง
Name : Luhanman [ IP : 49.230.86.80 ]

วันที่: 23 มิถุนายน 2557 / 21:07
# 21 : ความคิดเห็นที่ 677
แค่กินคำเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นฝีมือพี่ลู่เซฮุนน่ารักจังเลยง้ะ
ว่าแต่ใครมาแอบมองพี่ลู่กับโฮยอนเนี้ยอย่ามาทำร้ายครอบครัวโอนะ
Name : P.I.Y < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.I.Y [ IP : 58.10.17.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 16:34
# 20 : ความคิดเห็นที่ 676
น่ารักมากๆเลยอ่ะ>
Name : secret_me [ IP : 27.55.167.234 ]

วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 08:21
# 19 : ความคิดเห็นที่ 675
งุ๊ยยยจำรสมือได้อ่าโอเซคุณสามีสุดเริดอ่ะเลิฟเลยๆ..

อย่างว่ามีภรรยาที่สวยและแม่บ้านแม่เรือนขนาดนี้อ่ะนะ 

แถมนู๋โฮยอนก็น่ารักอ่าอิจฉาอิเน่สุดๆ รักครอยครัวนี้ คึคึ


Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.145.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 08:14
# 18 : ความคิดเห็นที่ 674
งุ๊ยยยจำรสมือได้อ่าโอเซคุณสามีสุดเริดอ่ะเลิฟเลยๆ..



อย่างว่ามีภรรยาที่สวยและแม่บ้านแม่เรือนขนาดนี้อ่ะนะ 



แถมนู๋โฮยอนก็น่ารักอ่าอิจฉาอิเน่สุดๆ รักครอยครัวนี้ คึคึ





Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.145.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 08:11
# 17 : ความคิดเห็นที่ 673
คุณป๊าเก่งมากค่ะ รู้ด้วยว่าเป็นฝีมือม๊า คริๆๆ เลิฟบกด.เหมือนกันค่ะ >_< <333
Name : ยลรดี ชัยศรีสุขอำพร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยลรดี ชัยศรีสุขอำพร [ IP : 183.89.130.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 07:06
# 16 : ความคิดเห็นที่ 672
อ่านเรื่องนี้มาพูดคำว่า น่ารักไปเป็น 10ๆรอบแล้วมั้ง 5555555 >///< งึ้ยยย
Name : Zanash < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zanash [ IP : 115.87.157.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 02:03
# 15 : ความคิดเห็นที่ 671
อร๊ายยย
คุณป๊าาา ชานมไข่มุกมาแล้ววว
กิกิกิกิ

ว่าแต่ใครตามลู่มาอ่ะะะะะะะ
Name : White Valentine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ White Valentine [ IP : 27.145.80.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 00:07
# 14 : ความคิดเห็นที่ 670
น่ารักจังเลยครอบครัวนี้
Name : popomom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ popomom [ IP : 58.10.74.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 21:19
# 13 : ความคิดเห็นที่ 669
อ่าาาาาห์ อ่านแล้วอบอุ่นเลยง่ะ
PS.  รั่วแล้วรั่วอีก
Name : เซฮุน'มักเน่ผู้ยิ่งใหญ่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซฮุน'มักเน่ผู้ยิ่งใหญ่ [ IP : 113.53.93.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 21:17
# 12 : ความคิดเห็นที่ 666
สนุกมากเรื่องนี้อร่อยสมชื่อจริงๆ
Name : Blueberry* [ IP : 27.55.208.50 ]

วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 17:03
# 11 : ความคิดเห็นที่ 659
ป๊าหาเรื่องกินม๊าตลอดดดด
Name : ParkByun_2706 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ParkByun_2706 [ IP : 27.145.241.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 09:24
# 10 : ความคิดเห็นที่ 658
ถถถถ จะมี nc มั้ยยย มีหรือไม่มี >_< ดูท่าแล้วน่าจะไม่มี --;;; ปล.มาอัพบ่อยๆๆๆนะครัช ><
Name : ยลรดี ชัยศรีสุขอำพร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยลรดี ชัยศรีสุขอำพร [ IP : 183.89.130.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2557 / 06:39
# 9 : ความคิดเห็นที่ 657
แหม่ขนาดงานยุ่งก้อยังจะกินนะ
Name : Puparipay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Puparipay [ IP : 171.6.197.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 22:17
# 8 : ความคิดเห็นที่ 656
  งานบริษัทจะยุ่งแค่ใหน..แต่งานบ้านฮุนก็ไม่ว่างเว้นนะคะพูดเลย 555

คู่นี้หวานแหว๋วน่ารักมากกงื้อออ
Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.154.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 19:55
# 7 : ความคิดเห็นที่ 655
อ๊ากกกกกกก ก!! คู่นี้ยิ่งอยู่ด้วยกัน ยิ่งรักกัน ยิ่งพารีดเขินนนนน น -///////- งื้ออออ อ ลูกหนึ่งยังหวานขนาดนี้ >< มีอีกโหลนึงไหวมั๊ยคุณป๊า~
Name : Kamonwan Aumphanthong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kamonwan Aumphanthong [ IP : 1.47.38.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 14:55
# 6 : ความคิดเห็นที่ 654
อ่านตอนนี้แล้วมันฮือมาก แอบสงสารฮุนงานหนักเลยล่ะสิ แต่มีคุณม๊าคอยให้กำลังใจก็สู้ตายละเนอะ ติดตามต่อน้า
Name : hellothailand < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hellothailand [ IP : 1.46.165.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 13:15
# 5 : ความคิดเห็นที่ 652
หิวอีกแล้วเหรอโอเซ55555
Name : secret_me [ IP : 27.55.139.32 ]

วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 06:33
# 4 : ความคิดเห็นที่ 651
ท่านประธานปุอิ้งแบ๊วจุง 5555555555
Name : Zanash < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zanash [ IP : 58.11.57.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 01:41
# 3 : ความคิดเห็นที่ 650
งือออ หวานใส่กันตลอดอ่ะะะะะะะ
>///////////////////<
Name : White Valentine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ White Valentine [ IP : 27.145.80.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 01:08
# 2 : ความคิดเห็นที่ 648
น่าร้ากกกกค่ีะ
Name : 555 [ IP : 49.230.148.164 ]

วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 00:17
# 1 : ความคิดเห็นที่ 647
เราก็เลิฟ บกด นะ ปุอิง
Name : popomom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ popomom [ IP : 58.10.74.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2557 / 23:57
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android