คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

(EXO) || Delicious || HunHan

ตอนที่ 36 : Delicious : Thirty One


     อัพเดท 23 ก.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: fic, exo, hunhan, sehun, luhan, ฮุนฮาน, mpreg
ผู้แต่ง : โบกาด้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โบกาด้า
My.iD: https://my.dek-d.com/beaugada
< Review/Vote > Rating : 98% [ 6 mem(s) ]
This month views : 116 Overall : 70,923
1,084 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2433 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 36 : Delicious : Thirty One , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3092 , โพส : 21 , Rating : 80% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


© Tenpoints!

Delicious 31

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลมาถึงทันเวลาพอดี ร่างของคนเจ็บทั้งสองคนถูกลำเลียงขึ้นรถพยาบาลเพื่อนำตัวไปช่วยชีวิตให้เร็วที่สุด ร่างบางที่ยังคงอุ้มประคองเด็กชายตัวน้อยเอาไว้ไม่รอช้าที่จะตามขึ้นไปบนรถพยาบาลที่ลำเลียงร่างสูงของคนที่เป็นคู่ชีวิตของเขา

 

 

            ใบหน้าของคุณป๊าคนเก่งของโฮยอนซีดขาวจากเดิมมากจากที่ปกติก็ขาวมากอยู่แล้ว เซฮุนอ่อนแรงมากเพราะเลือดที่เสียไปค่อนข้างมากกับแผลใหญ่ตรงสีข้างที่โดนชายคนนั้นแทง

 

 

ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสามขวบเศษยังเปื้อนคราบน้ำตาและดวงตากลมโตก็แดงกล่ำ เช่นเดียวกับผู้เป็นแม่ที่ยิ่งได้เห็นร่างของคนที่เอาตัวเองปกป้องครอบครัวเอาไว้ก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ออกมา

 

 

            ลู่ฮานรู้สึกว่าเขานั้นช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ตัวเขาเป็นแวมไพร์เสียเปล่าแต่กลับไม่รู้จักใช้พละกำลังของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ลู่ฮานที่อ่อนแอเกินไปทำให้เซฮุนต้องเจ็บอีกแล้ว มือเรียวเอื้อมไปลูบใบหน้าซีดขาวของคนตัวสูงที่เสียเลือดมากเบาๆ พยายามกลั้นหยดน้ำเม็ดโตที่กำลังจะไหลจากดวงตาของเขาเอาไว้ ตอนนี้เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่หยุดสะอื้นเลย เขาจะมาร้องไห้อีกคนได้อย่างไร ลู่ฮานจะอ่อนแอไปมากกว่านี้ไม่ได้

 

           

            มือเรียวบีบมือใหญ่ที่ไม่อุ่นเหมือนที่เคยย้ำๆ เซฮุนพยายามขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงบอกเขาว่าไม่เป็นไรพร้อมกับแรงบีบแผ่วเบาตอบกลับมาเพื่อที่ช่วยยืนยันคำพูด ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงโรงพยาบาลพอดี

 

 

เซฮุนถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดเพื่อทำการห้ามเลือดและเย็บแผลจากการโดนแทงรวมไปถึงร่องรอยการต่อสู้ต่างๆจนฟกช้ำ โฮยอนเองก็ถูกนำตัวไปเช็คร่างกายเพื่อความแน่ใจและสบายใจของลู่ฮานว่าเจ้าชายตัวน้อยของเขาไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน

 

 

            โชคดีที่โฮยอนไม่ได้รับบาดเจ็บใดใดนอกจากดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ และจิตใจที่ถูกกระทบกระเทือนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้จะไม่ร้ายแรงมากแต่เด็กตัวน้อยที่ถูกลักพาตัวพรากออกจากอกแม่รวมไปถึงต้องพบเจอกับฉากต่อสู้รุนแรงต่อหน้าต่อตาก็ย่อมทำให้เจ้าตัวเล็กรู้สึกหวาดกลัวและหวาดระแวงคนแปลกหน้าทุกคนที่เข้าใกล้ และถ้าส่งผลกระทบมากจริงๆอาจจะทำให้มีอาการฝันร้ายหรือผวาตื่นมากลางดึกได้

 

 

            ร่างเล็กๆเอาแต่กอดลู่ฮานเอาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าหากปล่อยไปแล้วจะถูกคนใจร้ายจับตัวไปอีก กว่าลู่ฮานจะกล่อมให้หลับไปได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร มือเรียวลูบผมนิ่มของลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยซบหน้ากับไหล่ของเขาเบาๆ อ้อมแขนของเขากอดกระชับลูกไว้แน่นขึ้นเพื่อตอกย้ำกับตัวเองให้แน่ใจว่าเขาได้ลูกชายกลับคืนมาแล้วจริงๆ

 

 

            ใบหน้าสวยค่อยคลายความกังวลลงได้เปราะหนึ่ง อย่างน้อยเขาก็เบาใจได้แล้วว่าลูกปลอดภัย แต่ก็ยังไม่สามารถสบายใจได้ทั้งหมดเพราะใครอีกคนที่ยังอยู่ในห้องผ่าตัด ทำให้สองแม่ลูกไม่กล้าจะขยับตัวออกไปไหนไกลจากตรงนี้เลย

 

 

            ลู่ฮานเองก็อ่อนเพลียไม่น้อยเพราะขาดการพักผ่อนรวมไปถึงความวิตกกังวลและเครียดสะสมตั้งแต่โฮยอนหายตัวไป ยังดีหน่อยที่ร่างกายของเขาฟื้นฟูตัวเองได้เพราะเลือดแวมไพร์เข้มข้นที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ไม่งั้นหากเป็นคนธรรมดาอาจจะน็อคไปแล้วก็ได้

 

 

            ไหล่ขวาของลู่ฮานเริ่มรู้สึกชาเพราะแรงกดทับเป็นเวลานานทำให้ลู่ฮานต้องเปลี่ยนท่าให้โฮยอนนอนซบกับตักของเขาแทน เจ้าตัวเล็กขยับตัวเบะปากเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ลู่ฮานลูบหลังกล่อมให้ลูกนอนหลับต่อ พอดีกับที่คุณหมอออกมาจากห้องผ่าตัดพอดี พร้อมกับร่างของเซฮุนที่ถูกเข็นตามหลังออกมา

 

 

            “คุณเซฮุนปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวจะย้ายไปพักที่ห้องพิเศษนะครับ” ลู่ฮานโค้งหัวขอบคุณให้คุณหมอก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจริงๆเสียที คนตัวโตของเขาปลอดภัยดีให้เขาหมดห่วงแล้ว

 

 

            “ไปครับตัวเล็ก ไปนอนกับคุณป๊ากันเนอะ” ร่างบางช้อนตัวลูกน้อยขึ้นอุ้มแล้วเดินตามเตียงของเซฮุนที่ถูกเข็นมาที่ห้องพักพิเศษ ประตูถูกปิดลงด้วยฝีมือของนางพยาบาลที่มาเช็คบรรดาสายน้ำเกลือระโยงระยางต่างๆ เซฮุนต้องให้ทั้งน้ำเกลือและให้เลือด ยังดีหน่อยที่ไม่เหมือนในละครดราม่าให้ต้องวุ่นวายเพราะขาดแคลนเลือด ไม่อย่างนั้นลู่ฮานคงต้องบ้าตายแน่ๆ

 

 

            ร่างเล็กๆของเจ้าชายน้อยถูกวางลงที่โซฟาตัวใหญ่ไม่ไกลจากเตียงของเซฮุน ลู่ฮานจัดการห่มผ้าและจัดแจงท่านอนของลูกรักให้สบาย ก่อนที่จะเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงของผู้บาดเจ็บที่ยังหลับอยู่

 

 

            ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจเบาๆและเสียงของเครื่องปรับอากาศ มือเรียวกอบกุมมือใหญ่ของคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องราวขึ้นมา ซบใบหน้าสวยลงกับมือใหญ่นั้น นึกขอบคุณพระเจ้าอีกครั้งและอีกครั้งที่ไม่พาวิญญาณของคนรักของเขาไป

 

 

            ตั้งแต่ได้รู้จักกันเซฮุนต้องเจ็บตัวเพราะเขามาหลายครั้ง ลู่ฮานไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลยสักนิด ชีวิตที่เสี่ยงอันตรายแบบนี้เขาไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้นกับครอบครัวของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

 

แวมไพร์ร่างเล็กแอบคิดมาเสมอว่าถ้าเซฮุนไม่ได้เจอกับเขา มนุษย์ที่แสนดีคนนี้คงได้ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายอย่างที่เขาชอบไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตปกป้องใครและมีชีวิตที่ยุ่งยากแบบนี้ เซฮุนคงจะได้มีชีวิตที่ดีและอยู่กับใครสักคนที่ไม่สร้างภาระให้กับเขาอย่างที่ลู่ฮานทำ

 

 

            น้ำใสๆไหลรินจากดวงตากลมโตอีกครั้งเมื่อความรู้สึกแย่ๆที่ตนเองเป็นต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้คนๆนี้ต้องเจ็บตัวตีตื้นขึ้นมาเต็มหัวใจ ลู่ฮานไม่อาจห้ามเสียงสะอื้นและหยาดน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป มือเรียวสวยลูบไล้ใบหน้าคมของคนที่ยังหลับอยู่ ทอดมองใบหน้าสมบูรณ์แบบนั้นด้วยแววตารักใคร่อย่างหมดสิ้นหัวใจเท่าที่ใครคนหนึ่งจะรักได้

 

 

            ก็เพราะรักจนหมดหัวใจ ทุ่มเทให้จนหมดชีวิตแบบนี้ไง ลู่ฮานถึงได้เห็นแก่ตัวอยากครอบครองเซฮุนเอาไว้ไปตลอดชีวิต แม้จะรู้ว่าตนเองจะทำให้คู่ชีวิตแสนดีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

 

 

มนุษย์กับแวมไพร์จะรักกันยังไงมันก็ดูไม่ปกติ แม้จะรักกันแค่ไหนแต่การใช้ชีวิตด้วยกันก็ยังทำให้คนรักต้องเจ็บตัว ไหนจะต้องมาคอยเป็นอาหารให้เขาอีก แต่ถึงอย่างไรลู่ฮานก็ปล่อยมือคู่นี้ไปไม่ได้หรอก แม้ว่าเขาจะทำให้เซฮุนต้องเดือดร้อนอีกเท่าไหร่ เพราะคำว่ารักคำเดียวที่ฉุดรั้งลู่ฮานเอาไว้ให้ยังอยู่เคียงข้างเซฮุนอยู่อย่างนี้

 

 

            เพราะทำให้เซฮุนต้องวุ่นวายต้องเดือดร้อนต้องเจ็บตัว ลู่ฮานจึงได้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าตลอดทั้งชีวิตของเขาจะทุ่มเทความรักและทำให้เซฮุนมีความสุขที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ จะไม่มีวันไหนในชีวิตที่เขาจะทำร้ายคนตรงหน้าคนนี้ให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

 

 

ความสุขของเซฮุนก็คือความสุขของลู่ฮาน ทั้งชีวิตและหัวใจลู่ฮานมอบให้คนที่ชื่อโอเซฮุนไปจนหมดสิ้นแล้ว และถึงแม้วันใดที่เซฮุนไม่ต้องการมัน ลู่ฮานก็จะไม่ขอรับคืน จะยังคงให้หัวใจและชีวิตของเขามั่นคงกับเซฮุนไปจนกว่าชั่วฟ้าดินจะสลาย

 

 

            ลู่ฮานรู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์ที่ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด พูดง่ายๆก็คือเสียชาติเกิด จะดูแลเอาตัวเองให้รอดยังยากเลย นับประสาอะไรจะไปช่วยชีวิตคนอื่น ไม่งั้นคงไม่เดือดร้อนเซฮุนตั้งแต่ครั้งแรกที่เขามาที่โลกมนุษย์ เพราะความที่เป็นลูกคนเล็กที่ถูกครอบครัวปกป้องประคบประหงมมาตั้งแต่เกิด จนทำอะไรเองแทบไม่เป็น

 

 

แต่ลู่ฮานไม่โทษใครที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ทั้งหมดนั้นมันก็คงเป็นความผิดของเขาเองแหละที่ไม่รู้จักพิสูจน์ให้คนอื่นเห็นว่าเขาเข้มแข็งและดูแลตัวเองได้ จนมันเลยเถิดมาเรื่อยๆ และรู้ตัวอีกทีก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็นในวันนี้แหละ

 

 

แต่ถึงจะทำอะไรเองไม่เป็น แต่ลู่ฮานก็มีสิ่งที่เขาภูมิใจที่สุดในชีวิตคือการที่เขารักใครสักคนเป็น และเซฮุนอาจจะโชคร้ายเสียหน่อยที่ได้เป็นคนๆนั้นของลู่ฮานคนที่ทำอะไรไม่เป็นแต่มีความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

 

 

“ฮุน...” เสียงหวานๆเอ่ยเรียกชื่อของคนที่นอนหลับพริ้มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอตรงหน้า

 

 

“....เค้าขอโทษนะ...ที่ฮุนต้องมาเจ็บตัวอีกแล้ว...”

 

 

“...แต่เค้าสัญญานะ...ฮึก...ว่าจะชดใช้ให้ด้วยการรัก...ฮุนให้มากๆ...”

 

 

“...จะดูแลฮุนอย่างดีเลย...ฮึก...ขอบคุณนะ...ขอบคุณที่เลือกเค้า...ขอบคุณที่ปกป้องลูกของเรา...”

 

 

“...ลู่ฮานรักเซฮุนนะ...รักมากนะครับที่รักของลู่ฮาน” น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนใบหน้าของเซฮุนเมื่อคนตัวบางขยับตัวขึ้นไปมอบจุมพิตเบาๆบนหน้าผากให้กับคนที่เขาเพิ่งบอกรักไป

 

 

“ร้องไห้ทำไมกันคนดี...” เสียงแหบพร่าของเจ็บเอ่ยถามขึ้นเมื่อเขารู้สึกตัวตื่นเหมือนได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังร้องไห้ รอยยิ้มละมุนของคนที่ใบหน้ายังซีดเซียวถูกส่งมาให้กับคนตัวเล็กกว่าที่ยิ่งได้ยินเซฮุนพูดแบบนั้นก็ยิ่งร้องหนักเข้าไปอีก

 

 

“...ฮึก ...ฮุน...ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย” เสียงหวานละล่ำละลักเอ่ยถามทันทีด้วยความเป็นห่วง เซฮุนไม่ได้ตอบอะไรเพียงส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น มือหนากระชับมือเล็กกว่าของคนข้างตัวบีบมือนั้นเบาๆให้คลายความกังวลลง

 

 

“แล้วโฮยอนล่ะ ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย”

 

 

“อื้อ หลับอยู่บนโซฟานู่นน่ะ” เซฮุนพยักหน้ารับคำบอกเล่าของลู่ฮาน โล่งใจที่สุดแล้วที่รู้ว่าลูกชายของเขาไม่เป็นอะไร แต่ก่อนที่จะหลับลงไปอีกครั้งเพราะฤทธิ์ยาที่ยังคงหลงเหลือก็นึกขึ้นได้ว่าคนรักของเขาร้องไห้อยู่ก่อนหน้าที่เขาจะตื่น

 

 

“แล้วตกลงร้องไห้ทำไมครับหืม” ลู่ฮานมองสบตากับคนที่ส่งคำถามมาให้เขา รับรู้ได้ถึงความห่วงใยและความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของคนๆนี้

 

 

“เค้าขอโทษที่ทำให้ฮุนต้องเจ็บตัวอีกแล้ว” ใบหน้าสวยก้มหน้าลงพูด เซฮุนอมยิ้มน้อยๆ เขาเข้าใจความรู้สึกของลู่ฮานว่าคงกำลังคิดมากโทษตัวเองอยู่ว่าเป็นสาเหตุให้เขาเจ็บตัว

 

 

“มันไม่ใช่ความผิดของที่รักสักหน่อย ฮุนเต็มใจที่จะปกป้องครอบครัวของเราไว้ ที่รักกับโฮยอนคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตและเป็นหัวใจของฮุน เท่านี้ก็เป็นเหตุผลมากพอแล้วที่ฮุนจะปกป้องพวกเขาไว้ ไม่มีหัวใจแล้วคนเราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไงล่ะ จริงมั้ย...”

 

 

มือใหญ่ที่อบอุ่นลูบแก้มเนียนของอีกคนเบาๆ ก่อนจะช้อนคางให้ดวงตาสวยขึ้นสบตากับตนเอง แววตาที่ร่างสูงส่งมาให้ทำให้ลู่ฮานรู้ว่าเซฮุนรู้สึกอย่างที่เขาพูดจริงๆ มือเรียวจับมือของเซฮุนเอาไว้ซบหน้าลงกับความอบอุ่นนั้น

 

 

“รู้ใช่มั้ยว่าฮุนรักที่รักกับโฮยอนขนาดไหน เพราะฉะนั้นอย่าโทษตัวเองอีกเลยนะ เพราะถึงชีวิตฮุนจะต้องเดือดร้อนอีกเท่าไหร่ ฮุนก็ไม่มีวันเลิกรักลู่ฮานหรอก ก็รักไปแล้วจะให้ทำไงได้ล่ะ รับผิดชอบเลยนะที่ทำให้รักมากขนาดนี้” ประโยคท้ายๆดูเหมือนจะติดไปทางหยอกล้อเสียมากกว่า ร่างบางอมยิ้มกับคำพูดของคนตัวโต

 

 

“งั้นก็เตรียมตัวรับความรักมากๆของเค้าได้เลยโอเซฮุน” เสียงหวานใสพูดขึ้น จบลงด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ ทุกเรื่องราวคลี่คลายลงแล้วต่อไปนี้พวกเขาก็เพียงแค่ใช้ชีวิตกันต่อไปอย่างที่เคยทำมา

 

 

“...ฮรือออ คุณม๊า! คุณม๊า โฮยอนกลัว....” ดูเหมือนเสียงหัวเราะเมื่อครู่จะทำให้เจ้าตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ตกใจตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวจนร้องไห้หาคุณม๊า

 

 

ลู่ฮานรีบลุกจากเก้าอี้ไปช้อนตัวลูกน้อยขึ้นอุ้มปลอบขวัญ พอได้เจออ้อมกอดกับเสียงที่คุ้นเคยเจ้าตัวเล็กก็ค่อยๆเงียบลง ดวงตากลมใสมองเลยไปด้านหลังเห็นคุณป๊าที่ขยับขึ้นนั่งพิงกับเตียงก็ร้องจะหาคุณป๊าบ้าง

 

 

“นั่งนิ่งๆนะครับคนดี คุณป๊าเจ็บอยู่นะ” แม้จะไม่ค่อยอยากให้โฮยอนขึ้นไปนั่งกับเซฮุนบนเตียงสักเท่าไหร่เพราะกลัวเจ้าตัวเล็กจะซนจนไปโดนแผลของเซฮุน แต่คุณป๊าก็ส่งยิ้มมาพลางบอกไม่เป็นไร เขาเองก็อยากกอดลูกสักทีให้หายคิดถึงเหมือนกัน

 

 

“ไงครับคนเก่งของป๊า ขอป๊าหอมหน่อยเนอะ” เซฮุนได้ทั้งหอมทั้งกอดลูกอีกหลายทีจนเจ้าตัวเล็กผล็อยหลับไปกับอกกว้างของคุณป๊าอีกรอบ ลู่ฮานจะพาลูกกลับไปนอนบนโซฟาเพราะกลัวโฮยอนจะนอนดิ้นจนโดนแผล แต่เซฮุนก็ไม่ยอมปล่อยบอกให้ลูกนอนกับเขาดีกว่า เผื่อตื่นมาไม่เจอใครได้ร้องไห้ลั่นโรงพยาบาลอีกรอบ ลู่ฮานถึงได้ยอม

 

 

“ที่รักก็ไปนอนได้แล้ว ไม่ได้พักผ่อนมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้วนะ” ร่างสูงพูดเสียงดุๆใส่คนตัวบางที่ไม่ยอมไปพักผ่อนเสียที เอาแต่นั่งมองเขากับเจ้าตัวเล็กที่อยู่บนเตียงอยู่นั่น เดี๋ยวเป็นอะไรไปอีกคนแล้วจะทำอย่างไร

 

 

“ฮุนก็หลับก่อนสิ เดี๋ยวเค้าค่อยไปนอน” แวมไพร์คนสวยเริ่มต่อรองกับมนุษย์ตัวโตบ้าง แต่เซฮุนขมวดคิ้วมุ่นไม่ยอม

 

 

“นอนไม่หลับใช่มั้ย...” คำถามที่อยู่ๆก็เอ่ยออกมาดื้อๆของคนตัวโตทำให้ลู่ฮานหยุดชะงัก เซฮุนรู้ทันเขาอีกแล้วว่าถ้าไม่ได้นอนด้วยกันลู่ฮานก็นอนไม่หลับหรอก คนตัวเล็กกว่ายอมจำนนด้วยการพยักหน้ายอมรับ มือใหญ่ของคนที่นอนบนเตียงจึงกระตุกมือของเขาให้เข้ามาใกล้

 

 

“ขึ้นมานอนด้วยกันสิ”

 

 

“ไม่เอา เดี๋ยวใครเข้ามาเห็นหรอก ฮุนนอนกับลูกไปแหละดีแล้ว” แวมไพร์ของเขาเริ่มจะดื้ออีกแล้ว และเซฮุนไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก เพราะถ้าคล้อยหลังเขาหลับไปก่อน คนตัวเล็กนี่ก็คงเอาแต่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปนอนดีๆที่โซฟาหรอกเซฮุนรู้

 

 

“เฮ้ย!” คนเจ็บ(แต่ไม่มาก)ฉุดข้อมือของคนตัวเล็กกว่าให้ล้มลงมานอนบนเตียงด้วยกัน เซฮุนขยับพื้นที่เล็กน้อยให้ทั้งสามได้นอนสบายขึ้น เตียงของห้องพักพิเศษออกจะใหญ่ พวกเขาสามคนสามารถนอนด้วยกันได้ แม้มันจะไม่ได้กว้างสบายเท่าเตียงที่บ้านแต่ก็อบอุ่นดี

 

 

“ทีนี้ก็นอนได้แล้วนะ ฝันดีนะครับที่รัก” เซฮุนขยับยืดตัวไปจูบเบาๆบนหน้าผากนวลของคนที่นอนอยู่ด้วยกัน โดยมีเจ้าตัวเล็กนอนคั่นอยู่ตรงกลาง ลู่ฮานหลับตาลงด้วยความสุขใจ ทั้งสองคนกระชับอ้อมกอดให้เจ้าตัวเล็กอบอุ่นขึ้น ก่อนที่เซฮุนจะตวัดผ้าห่มคลุมร่างของพวกเขาเอาไว้ แล้วพาครอบครัวที่รักของเขาเข้าสู่ฝันดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาหลังเหตุการณ์ระทึกขวัญชวนให้ใจหายใจคว่ำของครอบครัวโอ ในที่สุดก็ได้อยู่กันพร้อมหน้าเสียที รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้าของทั้งสามคน แม้ว่าเซฮุนจะยังขยับตัวมากไม่ค่อยได้ เพราะแผลที่ค่อนข้างใหญ่และลึกบริเวณข้างลำตัวจากการโดนแทง

 

 

พูดถึงแผลแล้วก็ต้องกล่าวไปถึงตัวการที่สร้างบาดแผลฝากไว้บนร่างกายของคุณป๊าคนเก่ง หลังจากที่ได้วานให้จงอินเพื่อนรักจัดการกับเรื่องราวที่เหลือ ก็ได้ทราบมาว่าคนร้ายที่ลักพาตัวโฮยอนไปนั้นมีปัญหาทางจิตอ่อนๆ ซึ่งน่าจะมีสาเหตุมาจากที่ชายคนนั้นสูญเสียลูกชายไปในวัยใกล้เคียงกับโฮยอน อีกทั้งการที่ธุรกิจของครอบครัวที่ล้มละลายไปในเวลาไล่เลี่ยกัน ทั้งสองเหตุการณ์จึงได้สร้างบาดแผลรอยใหญ่ให้กับหัวใจของเขา

 

 

ชายคนนั้นพบเห็นโฮยอนครั้งแรกที่สนามเด็กเล่นในสวนสาธารณะ ด้วยความที่มีภาพของลูกชายซ้อนทับภาพใบหน้าของโฮยอน ทำให้เขาเชื่ออยู่เสมอว่านั่นคือลูกชายของตนและพยายามที่จะชิงตัวกลับไป

 

 

ตามกฎหมายแล้วก็คงต้องให้ตำรวจเป็นผู้จัดการไปตามระเบียบ แม้พวกเขาจะแอบสงสารชายคนนั้นอยู่ไม่น้อยก็ตามที่ต้องเผชิญกับความสูญเสียมากมายในชีวิต แต่การจะลักพาตัวลูกของใครไปก็ไม่ใช่การแก้ไขปัญหาที่ถูกต้อง

 

 

ได้ยินมาว่าชายคนนั้นถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลเฉพาะทางโดยไม่ต้องรับโทษตามกฎหมายอันเนื่องจากอาการป่วยของจิตใจ ลู่ฮานและเซฮุนก็ได้แต่ภาวนาและอวยพรให้เขาหายดีและสามารถยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นแล้วใช้ชีวิตต่อไปในโลกแห่งความจริงใบนี้

 

 

ไม่กี่วันต่อมาคุณป๊าผู้เป็นฮีโร่ของโฮยอนก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ และกลับไปพักฟื้นต่อที่บ้าน ด้วยการดูแลจากพยาบาลประจำตัวที่เอาใจใส่รายละเอียดทุกอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้ว่าอาการต่างๆรวมทั้งแผลจะดีขึ้นแล้ว แต่คนตัวสูงจอมเจ้าเล่ห์ก็ยังเนียนออดอ้อนให้แม่กวางตาสวยคอยเอาอกเอาใจประหนึ่งเป็นแผลฉกรรจ์โดนยิงจนแขนขาด

 

 

ลู่ฮานเองมีหรือจะไม่รู้ทันว่าคนตัวโตของเขาน่ะหาเรื่องอยากอ้อนเสียมากกว่า แต่ก็ยอมปล่อยๆไป ถือว่าเป็นการให้รางวัลสำหรับคนทำความดีปกป้องครอบครัว แต่อันที่จริงแล้วอาจจะเป็นเขาเองต่างหากที่แพ้เสียงทุ้มๆกับท่าทางอ้อนๆของเซฮุนก็เป็นได้

 

 

นอกจากอาการบาดเจ็บของคุณป๊าแล้ว ลู่ฮานก็นึกขอบคุณพระเจ้าที่เจ้าตัวเล็กไม่มีอาการหวาดระแวงเหตุการณ์ร้ายๆอย่างที่พวกเขากังวล ผ่านมาได้เป็นสัปดาห์แล้วหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โฮยอนกลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเดิมให้คุณป๊าคุณม๊าหายห่วง แม้ช่วงสองสามวันแรกจะยังดูกล้าๆกลัวๆที่จะเข้าใกล้คนแปลกหน้า และดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะหลับไม่ค่อยสนิทเท่าที่ควรนักในเวลากลางคืน

 

 

คุณป๊าและคุณม๊าจึงได้พาเจ้าตัวน้อยมานอนด้วยกันบนเตียงหลังกว้าง ทิ้งห้องนอนเล็กของโฮยอนเอาไว้ชั่วคราว เช่นเดียวกับคืนนี้ที่สามคนพ่อแม่ลูกนอนด้วยกันอยู่บนเตียงหลังจากที่โดนคุณม๊าคนสวยไล่ไปอาบน้ำมาแล้วทั้งคุณป๊าทั้งตัวเล็ก

 

 

พอพูดถึงเรื่องอาบน้ำแล้ว ลู่ฮาขอบ่นสักครั้งเถอะ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาบอกให้เซฮุนพาโฮยอนไปอาบน้ำ ไม่วายที่มนุษย์จอมเจ้าเล่ห์จะต้องหาเรื่องล่อลวงให้เขาไปอาบด้วยทุกครั้ง เหตุผลที่ยกมาอ้างก็ดูจะฟังไม่ขึ้นเสียเท่าไหร่ว่าอาบพร้อมกันสามคนจะได้ช่วยชาติประหยัดน้ำ

 

 

ลู่ฮานนึกสงสัยว่าเจ้าคนตัวโตเกิดเป็นคนรักษ์โลกรักษ์พลังงานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นั่นน่ะข้ออ้างล้วนๆไม่มีอย่างอื่นผสม เพราะเซฮุนรู้ว่าลู่ฮานไม่มีทางยอมอาบน้ำกับเขาสองคนแน่ๆ จึงต้องอาศัยพาเจ้าตัวเล็กมาบังหน้า เจ้าเล่ห์นักนะโอเซฮุน

 

 

“...แล้วเจ้าชายก็จุมพิตเจ้าหญิงที่ริมฝีปากด้วยรักแท้ จากนั้นเจ้าหญิงก็ตื่นขึ้นมา ทั้งสองคนก็แต่งงานกันแล้วก็ครองรักกันอย่างมีความสุขตลอดไป... จบแล้วครับ” เสียงคุณป๊าที่วันนี้เป็นเวรเล่านิทานก่อนนอนให้เจ้าตัวเล็กฟังจบลง

 

 

“เอาอีกคุณป๊า เอาเรื่องอื่นอีกๆ” เสียงใสๆของเจ้าตัวป้อมที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างคุณป๊าและคุณม๊าในชุดนอนลายคุณหมีเอ่ยบอกด้วยดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย ทั้งๆที่ก็ผ่านมาห้าเรื่องแล้วสำหรับการเล่านิทานในคืนนี้ แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่ยอมง่วงเสียที

 

 

“ยังไม่ง่วงอีกหรอคนเก่ง คุณป๊าเหนื่อยแล้วนะ” เซฮุนวางหนังสือนิทานลงที่โต๊ะเล็กข้างเตียงแล้วเอ่ยถามลูกน้อยที่ยังจ้องมองมาที่เขาตาแป๋ว

 

 

“โฮยอนยังไม่ง่วงนี่นา งั้นให้คุณม๊าเล่าก็ได้ คุณม๊าเล่านิทานให้โฮยอนฟังหน่อย” พอคุณป๊าหมดประโยชน์แล้วก็หันไปหาคุณม๊าที่นอนอีกข้างหนึ่งแทน

 

 

“แต่คุณม๊าวว่าโฮยอนนอนได้แล้วนะครับ ดึกมากแล้วนะลูก” ลู่ฮานวาดแขนโอบหลังลูกน้อยเข้ามากอดไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กของคนที่เบียดตัวซุกเข้าหาอกของเขาออดอ้อน โอโฮยอนขี้อ้อนเป็นที่หนึ่ง ไม่รู้ติดเชื้อมาจากใคร

 

 

“แต่โฮยอนยังไม่ง่วงนี่นา...”

 

 

“งั้นคุณม๊าร้องเพลงกล่อมดีกว่าเนอะ โฮยอนจะได้หลับสบาย” ใบหน้าน่ารักพยักหน้าหงึกหงักทั้งที่ยังซุกอยู่ในอกผู้เป็นแม่ ลู่ฮานกระชับกอดร่างเล็กๆนั้นไว้แล้วขยับตัวให้นอนได้สบายขึ้นทั้งเขาและโฮยอน เช่นเดียวกับที่เซฮุนก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น โอบแขนยาวกอดทั้งสองคนเอาไว้

 

 

เสียงหวานๆที่ร้องคลอเพลงกล่อมเด็กเบาๆดูจะได้ผลกว่านิทานทั้งห้าเรื่องที่ผ่านมา เพียงไม่นานตากลมๆที่ทีแรกยังใสแจ๋วก็ค่อยๆปรือลงแล้วหลับพริ้มไปในที่สุด มือเรียวปัดผมหน้าม้าที่หล่นมาปรกหน้าออกให้เจ้าตัวเล็กที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอหลับปุ๋ยไปแล้วออกให้อย่างเบามือ

 

 

ใบหน้าสวยอมยิ้มกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีส่วนคล้ายเขาอยู่มากอย่างมีความสุข ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของอีกคนที่นอนอยู่ด้วยกัน สองสายตาประสานกันบ่งบอกว่าพวกเขามีความสุขมากเพียงใดที่ได้ผ่านช่วงเวลาอีกวันหนึ่งไปด้วยกัน

 

 

เจ้าของใบหน้าหล่อยืดตัวไปกดจูบเบาๆบนกลุ่มผมของอีกคนเบาๆ ถ้อยเสียงทุ้มที่เอ่ยบอกราตรีสวัสดิ์แม้จะแผ่วเบาแต่พวกเขาได้ยินมันชัดเจน เช่นเดียวกับที่ลู่ฮานยืดตัวไปกดจูบที่ปลายคางได้รูปของร่างสูงเบาๆพร้อมถ้อยเสียงหวานกระซิบบอกให้อีกคนฝันดี ก่อนที่ทั้งสองจะโน้มตัวลงกดจูบเบาๆที่แก้มนุ่มๆของลูกน้อยที่กำลังฝันหวาน เหมือนเป็นตราพิทักษ์ที่จะคุ้มครองให้เจ้าตัวเล็กของพวกเขาฝันดีไปจนถึงเช้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

            ร่างสูงของท่านรองประธานแห่งโอกรุ๊ปนอนเหยียดตัวยาวอยู่บนโซฟาหน้าทีวีในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอกสบายใจ มือข้างหนึ่งก็กดเปลี่ยนรีโมทไปเรื่อยๆเพื่อหารายการที่น่าสนใจในวันหยุดสุดสัปดาห์

 

 

วันนี้ที่บ้านเงียบเหงากว่าเคยไปเสียหน่อย เพราะเจ้าตัวป่วนประจำบ้านอย่างโอโฮยอนถูกคุณย่าสุดที่รักมารับตัวพาไปเที่ยวตั้งแต่เช้า บ้านหลังน้อยจึงเหลือเพียงแค่สองสามีภรรยาให้ได้ใช้วันหยุดด้วยกัน รำลึกความหลังเมื่อครั้งยังไม่มีลูก

 

 

            หลังจากกดเปลี่ยนช่องจนวนกลับมาที่เดิมแล้วก็ยังไม่พบรายการที่น่าสนใจ เซฮุนจึงลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจขับไล่ความเมื่อยล้า ดวงตาคมสอดส่ายมองหาร่างของใครอีกคนที่หายเข้าไปในครัวตั้งแต่สายของวันจนป่านนี้เขายังไม่เห็นแม่ตากวางของเขาออกมาให้เห็นหน้าเห็นตาเลย

 

 

            ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นยืน สาวเท้ายาวๆไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็วเพื่อดูว่าลู่ฮานเป็นอะไรหรือเปล่าจึงเงียบผิดปกติ และก็นับว่าเซฮุนคิดถูกแล้วที่เดินมาดู เพราะเมื่อมาถึงก็พบว่าคนตัวเล็กของเขากำลังยืนเกาะเคาน์เตอร์ครัวอยู่เหมือนคนหมดแรง

 

 

            คนตัวสูงรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อช่วยพยุงร่างของลู่ฮานเอาไว้ ใบหน้าหวานมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นข้างขมับ ทั้งใบหน้าและริมฝีปากดูซีดเซียว อีกทั้งยังดูอ่อนแรงอย่างผิดปกติ

 

 

            “ที่รักเป็นอะไรไป ไหวมั้ย เดี๋ยวฮุนพาไปนั่งพักก่อนนะ” ร่างเล็กของแวมไพร์คนสวยถูกมนุษย์ตัวโตช้อนขึ้นอุ้มพาไปนั่งที่โซฟาเจ้าเก่ากลางห้องนั่งเล่น เซฮุนกระวีกระวาดหายาดมยาหม่องยาหอมมาให้คนที่เหมือนจะเป็นลมอย่างเร่งด่วน จนลู่ฮานค่อยมีสีหน้าดีขึ้น

 

 

            “ที่รักเป็นอะไร หืม หิวหรอ อยากกินเลือดรึเปล่า...”

 

 

            “เค้าไม่เป็นไรฮุน ไม่เป็นไรแล้ว” คนที่อาการดีขึ้นแล้วส่งยิ้มที่ยังดูอ่อนแรงให้กับคนตัวสูงที่มักจะออกอาการเป็นกังวลทุกครั้งที่เขาเป็นอะไรไป มือเล็กบีบมือใหญ่ของคนที่นั่งอยู่ข้างกันเพื่อยืนยันตามสิ่งที่พูด แต่เซฮุนก็ยังไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่นักกับอาการที่ดูไม่สู้ดีนักของคนรัก

 

 

            “เป็นอะไรก็ต้องบอกฮุนรู้มั้ยคนดี ถ้าฮุนไม่เอะใจเดินเข้าไปดู ที่รักต้องแย่แน่ๆ”

 

 

            มือเล็กลูบแก้มของคนขี้ห่วงเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่แทนคำขอบคุณในความห่วงใยที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปของคนๆนี้ที่มอบให้เขามาเสมอ

 

 

 

            “เค้าไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้คงหมุนตัวเร็วไปหน่อยเลยจะหน้ามืดน่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกให้อีกคนสบายใจขึ้นว่าเขาไม่เป็นไรแล้วจริงๆ เมื่อเห็นอย่างนั้นเซฮุนที่แม้จะไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่ก็ยอมโอนอ่อนยอมตามไป

 

 

            “หรือว่าที่รักหิว กินเลือดฮุนมั้ย ลูกไม่อยู่ไม่เป็นไรหรอก” เซฮุนที่ยังไม่หายห่วงได้แต่ถามถึงอาการหิวของอีกคน ช่วงที่ผ่านมาที่เขาบาดเจ็บลู่ฮานต้องดูแลทั้งเขา ดูแลทั้งโฮยอน ไหนจะต้องดูแลบ้านอีก เซฮุนกลัวว่าคนตัวเล็กของเขาจะต้องการเลือดแต่ไม่ยอมบอกให้เขารู้

 

 

            เกิดลู่ฮานเป็นอะไรขึ้นมาคนที่จะแย่ที่สุดก็เป็นเซฮุนนั่นแหละ ใครจะไปทนเห็นคนที่ตัวเองรักทุกข์ทรมานได้ ในเมื่อลู่ฮานตัดสินใจยกทั้งชีวิตทั้งหัวใจให้เขาดูแลแล้ว เซฮุนก็คิดว่าเขาจะต้องดูแลคู่ชีวิตของเขาให้ดีที่สุด

 

 

            “ยังไม่หิวหรอก เค้าไม่เป็นไรจริงๆนะ ...ฮุนไม่เชื่อเค้าหรอ” ดวงตากลมหวานช้อนสายตาขึ้นมองประสานสายตากับคนตัวโตกว่า น้ำเสียงหวานออดอ้อนเจือความตัดพ้อเมื่อเห็นว่าคนตัวโตไม่เชื่อในคำพูดที่ว่าไม่เป็นไรของเขา

 

 

            เซฮุนยอมถอนหายใจยอมแพ้ให้กับท่าทางของคนตรงหน้า ก็รู้ทั้งรู้ว่าถ้าทำแบบนี้เขาก็ไม่มีทางปฏิเสธได้ แม่ตากวางถึงได้ชอบงัดท่าไม้ตายมาใช้ให้เขายอมใจอ่อนให้แต่โดยดี ถ้าไม่รักอย่าหวังเลยว่าเซฮุนจะยอมให้ง่ายขนาดนี้

 

 

            “ดื้อจริงๆเลยคนนี้น่ะ ถ้าเป็นอะไรห้ามเก็บไว้คนเดียวเด็ดขาดเลยนะ” มือเรียวบีบจมูกโด่งรั้นของคนที่ชอบดื้อตาใสอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วขยับตัวให้อีกคนซอนซบลงบนอกได้อย่างถนัดขึ้น มือใหญ่ก็ลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างชินมือ

 

 

            ส่วนลู่ฮานก็ทิ้งตัวซบศีรษะลงบนอกกว้างของคนคุ้นเคยข้างตัวอย่างสบายอกสบายใจ ยอมรับว่าเขาก็ไม่เชิงไม่เป็นไรไปเสียทีเดียว  แต่ก็คิดว่าไม่ได้เป็นอะไรหนัก พักผ่อนมากๆก็คงหาย

 

 

            เมื่อได้มานอนนิ่งๆให้อีกคนลูบผมกล่อม ลู่ฮานก็อดไม่ได้ที่จะค่อยตาปรือลงกับความอุ่นสบายและสัมผัสอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความรักใคร่ของเซฮุน กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสูงที่เป็นที่พักพิงของลู่ฮานเป็นตัวช่วยขับกล่อมและสร้างความผ่อนคลายให้เขาได้เป็นอย่างดีจนอยากจะหลับไปเสียจริงๆถ้าไม่ติดที่จู่ๆก็มีเสียงทุ้มเอ่ยถาม

 

 

            “แล้วเมื่อกี้ที่รักทำอะไรอยู่หรอ”

 

 

 

            “อบคุกกี้ไว้ให้เจ้าตัวเล็ก เห็นลูกบ่นว่าอยากกิน เค้าก็เลยทำไว้รอลูกกลับมา จริงด้วย! ป่านนี้คงจะเสร็จแล้วมั้ง” เจ้าแวมไพร์ที่ตอนแรกกำลังจะหลับรีบเด้งตัวขึ้นจากแผ่นอกหนา เมื่อนึกได้ว่าอบคุกกี้ทิ้งไว้ เตรียมลุกจะเดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง แต่ติดที่มีมือของอีกคนดึงรั้งให้นั่งลงที่เดิมแล้วอาสาเข้าไปดูให้เอง

 

 

            ไม่นานร่างสูงก็เดินกลับมาเพื่อจะบอกว่าคุกกี้ที่ว่านั้นถูกอบเสร็จพร้อมทานแล้ว แต่เมื่อเดินกลับมาก็พบว่าคนที่นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาหลับตาพริ้มอยู่ เซฮุนจึงเปลี่ยนใจจากที่จะเดินไปนั่งลงเคียงข้างลู่ฮาน เดินหายไปอีกทางและกลับมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนหนึ่ง

 

 

เขาค่อยๆวางมันลงที่โต๊ะเล็กๆหน้าโซฟาก่อนที่จะเอาผ้าชุบน้ำบิดให้พอหมาดแล้วเช็ดไปตามใบหน้าสวยของคู่ชีวิตของเขาให้อย่างเบามือ ลู่ฮานสะดุ้งเพราะความเย็นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปิดขึ้นเมื่อเห็นการกระทำของคนตัวสูงกว่าแล้วก็ระบายรอยยิ้มออกมา

 

 

แวมไพร์ร่างเล็กปล่อยให้มนุษย์ตัวโตทำตามใจชอบ เพราะเขาเองก็รู้สึกสดชื่นขึ้นเหมือนกันหลังจากได้เช็ดหน้าเช็ดตา

 

 

“สดชื่นมั้ย”

 

“อื้ม สบายดีจัง ขอบคุณนะฮุนนา” เสียงหวานเอ่ยขอบคุณอย่างออดอ้อนให้คนตัวสูงกว่ายอมทิ้งผ้าที่จะเอาไปเก็บไว้กับกะละมังไว้ที่เดิมแล้วคว้าตัวอีกคนมากอดฟัดสักทีอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“นี่ ที่รัก....”

 

 

“หืม” เสียงทุ้มเจือไปด้วยความจริงจังและเป็นห่วงเช่นเดียวกับดวงตาคมที่ทอดมองมาที่เขา ลู่ฮานเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่เขานั่งพิงไหล่อยู่ รับรู้ได้ถึงความห่วงใยของคนรัก ลู่ฮานยิ้มรับและตั้งใจฟังสิ่งที่คนตัวโตกำลังเอ่ยบอกกับเขา

 

 

“ช่วงนี้ฮุนเห็นที่รักหน้ามืดบ่อยๆ เป็นอะไรก็ต้องบอกนะรู้มั้ย ฮุนมีที่รักแค่คนเดียวก็อยากดูแลที่รักให้ดีที่สุด บางครั้งอาจจะจุ้นจ้านขี้ห่วงจนทำให้ที่รักรำคาญ แต่เพราะว่านั่นคือที่รักฮุนถึงได้ห่วง เข้าใจฮุนใช่มั้ย” ก่อนหน้านี้ถึงจะพูดกันไปแล้ว แต่เซฮุนก็ยังคงไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ ยังไงก็อยากคุยกับลู่ฮานให้รู้ว่าเขาเป็นห่วงมากจริงๆ

 

 

ใบหน้าหล่อเหลาของคู่ชีวิตของลู่ฮานขมวดคิ้วเป็นปม บอกความในใจของตัวเองให้อีกคนรักรู้ถึงความห่วงใยของเขา ก็จะไม่ให้เซฮุนเครียดได้อย่างไร ลืมไปแล้วหรอว่าเจ้าแวมไพร์ตาใสขี้อ้อนของเขานี่ก็ดื้อไม่แพ้ลูกชายตัวน้อยหรอก เป็นอะไรก็ไม่ค่อยจะยอมบอกให้เขารู้ อยากจะจับมาทำโทษเสียให้เข็ด

 

 

“เป็นเด็กดีของฮุน อย่าดื้อนะครับ”

 

 

คนที่โดนเป็นห่วงหัวใจพองโตเหมือนเมื่อครั้งที่เริ่มรักใหม่ๆ ความเป็นห่วงของเซฮุนไม่เคยลดน้อยลง เช่นเดียวกับความรักของคนตัวโตที่ส่งมาให้เขา แม้จะถูกดุด้วยเสียงทุ้มๆที่นานๆจะจริงจังขนาดนี้เจ้าแวมไพร์คนสวยที่ทำให้มนุษย์รูปหล่อเป็นห่วงจนโดนดุก็ต้องขยับตัวขึ้นไปกดจูบเบาๆตรงระหว่างคิ้วง้อให้คนขี้กังวลได้สบายใจ

 

 

“อื้อ เค้าจะเป็นเด็กดีของฮุน”

 

 

“ดีมาก ไหนมาให้รางวัลก่อน” แล้วแก้มเนียนทั้งสองข้างก็โดนคนตัวสูงทั้งฟัดทั้งหอมไปหลายๆที ก่อนที่จะยอมปล่อยร่างของคนบ้าจี้เปลี่ยนมานั่งโอบไหล่เล็กเอาไว้แทน เพื่อใช้เวลาวันหยุดไปด้วยกัน

 

 

“ที่รัก...”

 

 

“....”

 

 

“...แต่ฮุนว่าอาการที่รักมันคล้ายตอนที่ท้องโฮยอนมากเลยนะ” เมื่อคนหนึ่งพูดขึ้นมาอีกคนก็เริ่มคิดตาม มือเรียวถูกเลื่อนมาจับที่ท้องของตนเองอย่างไม่รู้ตัว พอเซฮุนพูดขึ้นมาเขาก็เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ คนที่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเริ่มคิดตามถึงคำพูดของคนข้างกายอย่างช้าๆ

 

 

“ฮุนคิดแบบนั้นหรอ”

 

 

“จริงๆนะ ช่วงนี้ที่รักนอนก็เยอะขึ้น แถมยังดีมีน้ำมีนวลกว่าเก่าอีก ฮุนไม่ได้หมายความว่าที่รักอ้วนขึ้นนะ” รีบพูดดักไว้ก่อนทันทีที่เห็นสายตาหาเรื่องของคนตัวเล็ก เรื่องอ้วนนี่เรื่องใหญ่เอามาพูดเล่นไม่ได้เด็ดขาดเลย

 

 

เซฮุนมองคนที่นั่งพิงอกเขาอยู่กำลังใช้ความคิดบางอย่างกับคำพูดเมื่อครู่ของเขา เซฮุนไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ลู่ฮานกำลังคิดหรือว่ารู้สึกอย่างไร คนตัวเล็กอาจจะกำลังกังวลหากเราจะมีลูกอีกคน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับโฮยอนเมื่อไม่นานมานี้ ยังสร้างร่องรอยอะไรบางอย่างไว้ในใจของพวกเขา แต่เซฮุนอยากจะบอกกับลู่ฮานว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็พร้อมที่จะต่อสู้และอยู่เคียงข้างคนๆนี้ตลอดไป

 

 

ริมฝีปากอุ่นกดจูบเบาๆข้างขมับของคนในอ้อมแขน เรียกให้คนที่มัวตกอยู่ในความคิดของตนเองเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลาทำให้ความกังวลของลู่ฮานปลิวหายไป ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นและมืออุ่นๆของเซฮุนบอกกับลู่ฮานเสมอมาว่าต่อให้มีอะไรเข้ามาก็ไม่สามารถทำลายครอบครัวของเราได้

 

 

“ที่รักมีฮุนอยู่ทั้งคน อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะนะ”

 

 

เพียงเท่านั้นลู่ฮานก็ปล่อยวาง เขาเชื่อว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก พวกเขาจะสามารถผ่านมันไปได้อย่างมีความสุข

 

 

 

To be continue.

 

 

หมายเหตุ : แก้ไขคำผิด + เรียบเรียงคำใหม่ 21092014

 

 

สวัสดีค่า บกด คัมแบ็คสเตจแล้วนะจ๊ะ ฮูเร่~ ทอล์กครั้งนี้ยาวหน่อยน้า แต่อยากให้อ่านกัน

หายไปนานมากกกกก กราบขอโทษจริงๆค่ะ

อย่างที่บอกไปงานเยอะมากจริงๆ แถมอาทิตย์ที่แล้วไปคอนอีก

ตอนนี้เลยต้องนั่งชดใช้กรรม ปั่นงานโลด T^T

แต่ยังไงก็ไม่ทิ้งฟิคเรื่องนี้หรอก รักมากจริงๆ ดีใจที่เข้ามายังเจอเม้นเจอยอดวิวที่เพิ่มขึ้น

แล้วก็ที่เคยบอกไว้ ตอนหน้าเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ใจหายเหมือนกัน

ตามพล็อตที่ได้วางไว้เรื่องจะจบหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวของโฮยอน

ซึ่งก็จบไปด้วยดีแล้วเนอะ

แต่!!! มีข่าวดีค่ะ บกด จะยังมีตอนพิเศษมาให้อ่านเรื่อยๆ

ตัดใจจบเรื่องนี้ไม่ลงและคงทำไม่ได้ ยังมีอีกหลายๆอย่างที่อยากเห็นในฟิคเรื่องนี้

เลยอยากแต่งมาให้ได้อ่านกัน

ยังไงอยากให้ทุกคนช่วยรอติดตามด้วยเนอะ ^______^

 

ก่อนจะสุดท้ายท้ายสุดขอฝากครอบครัวโอไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วย เอ็นดูครอบครัวโอกันเยอะๆนะค้าาา

 

ถ้ามีอะไรอยากบอก อยากติ อยากเตือน หรือทวงฟิค สามารถเม้นไว้ได้เลยน้า หรือจะติดแท๊ก #ฟิคอร่อย ก็ได้ค่า บกด จะตามไปนะ

 

ขอบคุณทุกคนที่คลิกเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ

แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้น บกด น้อมรับนำไปปรับปรุงค่า ^^

 

บกด รักทุกคนนนน ♥♥♥♥♥♥♥

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 36 : Delicious : Thirty One , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3092 , โพส : 21 , Rating : 80% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1054
เอาแล้วสิ คุณม๊าคนสวยตั้งท้องอีกแล้วแน่ๆเลย ><
Name : Yulyul_Hunhun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yulyul_Hunhun [ IP : 171.96.247.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2558 / 15:21
# 20 : ความคิดเห็นที่ 903
อ้ากกกกกกกท้องใช่ไหมมท้องงงงงต้องท้องแน่ๆ
Name : P.I.Y < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.I.Y [ IP : 171.101.33.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2557 / 01:19
# 19 : ความคิดเห็นที่ 888
พี่ลู่ท้องอีกแน่เลยยยยย
Name : ParkByun_2706 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ParkByun_2706 [ IP : 171.99.129.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2557 / 13:18
# 18 : ความคิดเห็นที่ 886
ตัวเล็กโฮยอนจิมีน้องใช่มะๆ พ่อกับแม่กวางนี่ก็หวานกันจริงๆ พี่อยากเข้าไปแทรก แต่ติดที่ไม่มีที่ว่างพอ....(โดนลู่ตบ) 5555555555
PS.  ชxช คือนิพพาน
Name : kisseu129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kisseu129 [ IP : 171.6.191.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2557 / 04:32
# 17 : ความคิดเห็นที่ 882
กรี๊สสสสสส มีลูกอีกคนแล้วววว ลูก2แล้วนะฮุนฮาน
Name : Puparipay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Puparipay [ IP : 27.130.93.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2557 / 23:27
# 16 : ความคิดเห็นที่ 879
ลู่ท้องแล้วแน่เลยนะ
อยากอ่านคู่จงอินกับคยองซูนะ
Name : kade1980 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kade1980 [ IP : 183.89.97.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2557 / 11:18
# 15 : ความคิดเห็นที่ 878
ท้องแน่ๆเบยยยย
Name : secret_me [ IP : 27.55.135.138 ]

วันที่: 21 กันยายน 2557 / 08:22
# 14 : ความคิดเห็นที่ 877
น้องงงงงงงงง น้องงงงงงงงงงงง แอร๊ยยยยยยยยยยยย >////<
สมใจโฮยอนมั้ย 55555555555 (ยังไม่แน่เลยว่าท้องจริงเปล่า แงมมมม)

นิสสนิด เค้ารู้สึกคำว่า 'ฮุน' เยอะไปหน่อย
อ่านแล้วมันขัดๆไงไม่รู้อ่ะ แบบใน 1 ประโยคงี้
ถ้ามันไม่จำเป็นต้องใช้มากขนาดนั้น ลองตัดๆดูนะจ๊ะ =3=♥ 
Name : Zanash < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zanash [ IP : 61.90.65.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2557 / 02:11
# 13 : ความคิดเห็นที่ 875
ท้องแน่ๆๆๆๆ ย๊าๆๆๆ โฮยอนจะมีน้องแล้ววววว อิ้ๆ
Name : Immini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Immini [ IP : 49.230.77.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2557 / 18:19
# 12 : ความคิดเห็นที่ 874
ครอบครัวสุขสันต์จะกลับมาอีกครั้งงงงง
.
.
รอๆนะค่ะไรท์><
Name : Immini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Immini [ IP : 49.230.121.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2557 / 22:04
# 11 : ความคิดเห็นที่ 857
เรื่องร้ายหมดสักทีนะ T3T ~♥
Name : Zanash < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zanash [ IP : 171.97.57.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2557 / 01:27
# 10 : ความคิดเห็นที่ 856
  มีความสุขจัง...เรื่องร้ายๆป่านไปด้วยดีแล้ว
น่ารักมากเลยยยยครอบครัวน้อยๆนี้
PS.  ชีวิตไม่จำเป็นต้องโดนตีกรอบ..ชอบอะไรทำไป แค่ไม่เดือดร้อนใครเป็นพอ
Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.125.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 20:42
# 9 : ความคิดเห็นที่ 855
ในที่สุดก้อผ่านเรื่องเลวร้ายได้ซะที ยินดีด้วยยยกับครอยครัวเซ
Name : Suesue Sue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Suesue Sue [ IP : 1.47.75.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 18:28
# 8 : ความคิดเห็นที่ 854
โง้ยยยยยยย ละมุนนนน ครอบครัวสุขสันต์มากค่ะ
ต่อจากนี้ขอหวานๆนะค่ะ ><
.
.
ไรท์สู้ๆ
Name : Immini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Immini [ IP : 49.230.118.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 11:25
# 7 : ความคิดเห็นที่ 853
อิ้าาา มาหยอดหวานกันน ค้างๆอ่ะค่ะค้างง

สู้ๆๆนะคะ
PS.  
Name : Feliona Vanebly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Feliona Vanebly [ IP : 110.168.208.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 11:10
# 6 : ความคิดเห็นที่ 852
คิดถึงฟิคเรื่องนี้ที่สุดเลยยย ละมุนอีกแล้วน้า >_< ไรต์สูัๆ
Name : hellothailand < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hellothailand [ IP : 118.173.90.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 01:07
# 5 : ความคิดเห็นที่ 850
ตอนหน้าจะจบแล้วหรอคะืแงง
Name : โลกทั้งใบของฮุนฮาน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โลกทั้งใบของฮุนฮาน [ IP : 183.89.110.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2557 / 00:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 813
งื้อออ~ น่ารักอ่ะ
Name : 555 [ IP : 49.230.83.133 ]

วันที่: 22 สิงหาคม 2557 / 00:51
# 3 : ความคิดเห็นที่ 797
ได้อยู่ด้วยกันแล้ววววว
Name : ParkByun_2706 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ParkByun_2706 [ IP : 58.10.10.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2557 / 23:02
# 2 : ความคิดเห็นที่ 794
โหยยยยนี่แอบกลัวดราม่าา
Name : โลกทั้งใบของฮุนฮาน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โลกทั้งใบของฮุนฮาน [ IP : 183.89.44.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2557 / 20:04
# 1 : ความคิดเห็นที่ 793
งุ๊ยยยน่ารักมากกกก..ดีใจครอบครัวน่ารักได้มาอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว เย้ๆ



PS.  ชีวิตไม่จำเป็นต้องโดนตีกรอบ..ชอบอะไรทำไป แค่ไม่เดือดร้อนใครเป็นพอ
Name : aoyoilritz88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoyoilritz88 [ IP : 49.230.80.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2557 / 19:39
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android