คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

(EXO) || Delicious || HunHan

ตอนที่ 7 : Delicious : Six (100%)


     อัพเดท 3 ก.พ. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: fic, exo, hunhan, sehun, luhan, ฮุนฮาน, mpreg
ผู้แต่ง : โบกาด้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โบกาด้า
My.iD: https://my.dek-d.com/beaugada
< Review/Vote > Rating : 98% [ 6 mem(s) ]
This month views : 103 Overall : 70,910
1,084 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2433 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 7 : Delicious : Six (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4892 , โพส : 28 , Rating : 30% / 10 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


© Tenpoints!

 Delicious 6

 

 

 

 

 

 

 

 

                “นี่...”

 

 

                “หืม...”

 

               

                “ลู่ฮาน...”

 

 

                “ว่าไง...อ๊ะ!” ลู่ฮานตกใจที่อยู่ๆหนังสือนิยายภาษาอังกฤษเล่มหนาในมือก็ถูกดึงออกไปด้วยฝีมือของร่างสูงที่ทิ้งตัวนอนหนุนตักของเขา ใบหน้าหล่อของเซฮุนตอนนี้งอง้ำเหมือนเด็กๆที่กำลังเรียกร้องความสนใจ แต่นี่กลับกลายเป็นเด็กตัวโตกำลังเรียกร้องความสนใจจากคนรักที่สนใจหนังสือนิยายมากกว่าตน

 

 

                “ว่าไงล่ะเซฮุน หืมมม” เสียงหวานเอ่ยถามคนที่เอาแต่นอนขมวดคิ้วจ้องหน้าเขาไม่ยอมวางตา เสียงเล็กหัวเราะน้อยๆให้กับท่าทางของคนตัวโต มือเรียวก็ลูบผมสีเทาเงินที่ไม่ค่อยมีใครกล้าทำเสียเท่าไหร่ แต่พอมาอยู่บนผมคนๆนี้แล้วกลับดูดีอย่างบอกไม่ถูก แต่อย่างเซฮุนน่ะไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดีไปเสียหมดอยู่แล้ว

 

 

                “นายสนใจมันมากกว่าฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งๆปากก็พยักเพยิดไปที่หนังสือเล่มหนาที่ถูกวางแอ้งแม้งไว้ข้างๆตัว

 

 

                “ก็ฉันขานรับแล้วนายไม่ยอมตอบเองนี่นา”

 

 

                “ก็นายไม่ยอมเงยหน้ามาสบตากับฉัน” คนนึงพูดมาอีกคนก็เถียงกลับ ลู่ฮานอมยิ้มให้กับด้านเด็กๆในตัวเซฮุนก่อนจะบีบจมูกโด่งของเด็กตัวโตที่หนุนตักเขาอยู่ด้วยความหมั่นไส้

 

 

                “ก็กำลังสบตาอยู่นี่แล้วไง ไหนว่ามาสิ ที่รักของฉัน...” แค่ได้ยินคำเรียกสุดท้ายใบหน้าที่เคยงอง้ำเมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็หายเป็นปลิดทิ้ง เซฮุนฉีกยิ้มกว้างอย่างถูกใจในคำเรียกขานที่ร่างบางใช้ มือเล็กถูกดึงมาก่อนจะประทับจูบเบาๆที่หลังมือเป็นรางวัล

 

 

                “ฉันชอบ เรียกอีกสิ ลู่ฮาน เรียกแบบเมื่อกี้อีก”

 

 

                “เซฮุนที่รักของลู่ฮาน ไหนบอกมาซิว่าเรียกทำไม” เมื่อได้ยินคำที่ถูกใจใบหน้าหล่อก็ยิ่งประดับไปด้วยรอยยิ้มจนดวงตาคมที่ทรงเสน่ห์ตอนนี้กลับยิ้มหยีจนกลายเป็นขีด ผู้ชายนิ่งๆเวลาที่ยิ้มแล้วกลับดูน่ารักขึ้นเป็นกอง เซฮุนลุกขึ้นนั่งก่อนจะโอบเอวของอีกคนเข้ามาใกล้

 

 

                “อาทิตย์หน้าจะถึงงานนิทรรศการของฉันแล้ว ไปกับฉันได้ไหม ไปเป็นกำลังใจให้ฉันนะ” เสียงทุ้มเอ่ยข้างหูในแบบที่ลู่ฮานรู้ว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธได้ลง

 

 

                “....ฉันไปได้หรอ...จะดีหรอเซฮุน” น้ำเสียงหวานมีแววของความไม่มั่นใจและกังวลอยู่ในที

 

 

                “ได้สิและมันดีที่สุดแล้วลู่ฮานที่รักของเซฮุน” เซฮุนรู้ว่าลู่ฮานกังวลกับการที่ต้องไปอยู่ท่ามกลางสังคมและผู้คน มือหนากอบกุมมือเล็กเอาไว้แล้วบีบเบาๆ เหมือนแทนคำสัญญาว่ามือคู่นี้จะไม่ปล่อยไปไหนและจะอยู่เคียงข้างลู่ฮาน ความอบอุ่นที่ลู่ฮานรู้จักดีทำให้ร่างบางเบาใจไปได้มากกว่าครึ่ง ศีรษะเล็กพยักหน้าขึ้นลงน้อยๆตอบตกลงคำขอของคนตัวโต ก่อนที่จะเอนตัวซบลงบนลาดไหล่กว้าง เซฮุนเองก็โอบกระชับร่างน้อยเข้ามาไว้ในวงแขนลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆอย่างอ่อนโยน ใช้เสลายามบ่ายของวันอาทิตย์พูดคุยกันอย่างไม่รู้จักเบื่อแม้จะเจอกันแทบจะตลอดเวลาอยู่แล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

                แกลอรี่ใหญ่ใจกลางเมืองเป็นที่จัดงานในวันนี้ ผลงานของเซฮุนที่เพิ่งได้รับรางวัลใหญ่จากต่างประเทศเมื่อเดือนที่แล้วถูกขอให้นำมาแสดงผลงานที่นี่ และวันนี้ก็การจัดงานวันแรกและวันเปิดงาน ร่างเล็กในชุดสูทลำลองสีครีม เสื้อเชิ้ตตัวในสีขาวและโบว์หูกระต่ายสีชมพูอ่อน กางเกงห้าส่วนพับขาขึ้นเล็กน้อยตามเทรนด์ที่วัยรุ่นกำลังฮิตพร้อมกับรองเท้าหนังคู่งาม ออกมาเป็นลู่ฮานในวันนี้ที่นารักเหมือนเด็กชายหน้าหวานตัวเล็กๆ ผมสีน้ำตาลคาราเมลหยักลอนน้อยๆที่ขับให้ร่างเล็กข้างกายเซฮุนดูราวกับเทวดาตัวน้อยมากขึ้นไปอีก

 

 

                เจ้าของผงงานชิ้นเอกวันนี้ก็อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและไทด์สีดำ รูปร่างสูงโปร่งและขายาวภายใต้กางเกงเนื้อดีสีดำสนิท ยิ่งทำให้วันนี้เซฮุนดูหล่อเหลาโดดเด่น มือใหญ่ยังคงกุมมือเล็กที่ชื้นเหงื่อเอาไว้ เซฮุนรู้ดีว่าลู่ฮานกำลังตื่นเต้นและประหม่ากับการต้องอยู่ท่ามกลางคนมากมายแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบรรดาช่างภาพที่แข่งกันเปิดแสงแฟลชลูบวาบจนตาแทบพร่ามัว

 

 

                ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล มนุษย์มากมายอยู่รอบตัวเขา ทั้งๆที่กลิ่นเลือดน่าจะทำให้เขารู้สึกกระหายหิว แต่เพราะมีเซฮุนอยู่ข้างๆกลิ่นหอมหวานของเลือดเซฮุนกลบกลิ่นเลือดของทุกคนไปเสียหมดและมันก็มากพอที่จะทำให้ลู่ฮานอยู่เฉยๆได้โดยไม่รู้สึกหิว

 

 

                การเปิดงานเป็นไปอย่างราบรื่นมีแต่คนที่ลู่ฮานไม่รู้จักเดินเข้ามาพูดคุยและแสดงความเย็นดีกับเซฮุน แต่นั่นก็เพราะทั้งโลกแห่งนี้เซฮุนเป็นคนเดียวที่ลู่ฮานรู้จัก ร่างเล็กได้แต่ยืนเงียบๆอยู่ข้างๆเซฮุนที่กำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นอาจารย์ของเซฮุน

 

 

                “ไหนๆวันนี้ก็เป็นโอกาสดีที่เราจะได้พบศิลปินมากความสามารถที่ไม่ค่อยออกมาโชว์ตัวเท่าไหร่ ขอเชิญคุณเซฮุนกล่าวความรู้สึกแล้วก็เล่าถึงแรงบันดาลใจของผลงานชิ้นนี้สักเล็กน้อยครับ” เสียงประกาศของพิธีกรของงานเอ่ยขึ้น เซฮุนหลุดขำเล็กน้อยกับคำกล่าวที่ทำให้เขาช่างดูเป็นคนรักสันโดษเหลือเกิน ร่างสูงกระซิบบอกคนข้างตัวว่าเดี๋ยวเขาจะกลับมาพร้อมกับก้าวขึ้นไปบนเวทีเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าไม่ไกลจากพวกเขา

 

 

                ลู่ฮานเห็นท่วงท่าอันสง่างามของเซฮุนก้าวเดินขึ้นไปบนเวที ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูสมบูรณ์แบบไปเสียหมด จนลู่ฮานอดจะอมยิ้มภูมิใจในตัวคนรักของเขาไม่ได้ บนเวทีนั้นมีขาตั้งไม้ที่ด้านบนมีภาพเขียนที่ถูกผ้าสีขาวคลุมทับเอาไว้อยู่ มันขนาดใหญ่พอสมควร ลู่ฮานรู้เพียงว่านั่นเป็นผลงานที่ได้รับรางวัลของเซฮุน และเมื่อรู้ตัวอีกทีมือหนึ่งก็กระชากผ้าผืนนั้นออกเผยให้เห็นผลงานด้านใน

 

 

                ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อภาพตรงหน้านั้นคือภาพวาดของเขาเอง ภาพของร่างเล็กที่ยืนอยู่ในสวนแสงอาทิตย์ยามเย็นและหมู่มวลดอกไม้หลากหลายสีสันล้อมรอบกายทำให้ร่างบางในภาพยิ่งสวยงามราวกับนางฟ้า เสียงกระแอมเบาๆของเซฮุนเรียกสติของลู่ฮานให้กลับคืนมา จับจ้องที่ดวงหน้าหล่อเหลาแทน

 

 

                “สวัสดีครับ ก่อนอื่นคงต้องขอบคุณอาจารย์ชินที่เคารพและเป็นที่ปรึกษาของผมตลอดมา ภาพนี้ผมให้ชื่อว่า ‘Falling down my angel’ เขาสวยงามเหมือนนางฟ้าที่ตกลงมาจากสวรรค์ แรงบันดาลใจและความรักของผมครับ...ลู่ฮาน” เซฮุนจบประโยคด้วยการผายมือตรงมาด้านหน้าตรงที่ที่ลู่ฮานกำลังยืนอยู่ เสียงซุบซิบดังขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณเช่นเดียวกับแสงแฟลชที่สว่างขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

 

                ลู่ฮานทำอะไรไม่ถูกเขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วเขาก็เห็นภาพใบหน้าของเซฮุนเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมือที่เย็นเฉียบของเขาถูกเอาไปกุมไว้ด้วยมืออุ่นๆอีกครั้ง เซฮุนกำลังยิ้มให้เขา ยิ้มอย่างอ่อนโยนและหวานละมุนเหมือนทุกที จนลู่ฮานอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกคว้าเข้าไปกอดท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน แต่ ณ เวลานั้นลู่ฮานไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้วนอกจากเสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหู

 

 

                “ขอบคุณนะ แรงบันดาลใจของฉัน”

 

 

                เซฮุนและลู่ฮานยังคงเดินดูผลงานอื่นๆไปทั่วงานนิทรรศการ มีผู้คนเดินเข้ามาชื่นชมและแสดงความยิดีกับพวกเขาหลายคน และหลายๆคนในนั้นก็กล่าวอวยพรให้พวกเขารักกันไปนานๆ ทั้งคู่ได้แต่ยิ้มรับด้วยความขอบคุณจากหัวใจ

 

               

                ตอนนี้ลู่ฮานรู้สึกว่าหัวใจของเขาพองโตจนความสุขมันล้นอยู่ในอก เขาไม่คิดว่าเซฮุนจะกล้าประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเราเป็นคนรักกัน ลู่ฮานเห็นดวงตาเรียวคมที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่และมั่นคง เขาได้แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้เขาได้เจอกับเซฮุน มนุษย์ที่รักแวมไพร์ปีศาจอย่างเขาอย่างไม่มีข้อกังขาใดใด

 

 

                รักนะ เซฮุนที่รักของฉัน

 

 

 

 

 

 

 

                “อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก”

 

 

                เสียงทุ้มจากด้านหลังมาพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆและสัมผัสนุ่มๆที่แก้ม คนตัวบางที่กำลังเตรียมอาหารเช้าให้กับพ่อศิลปินใหญ่ถึงกับสะดุ้งเมื่ออีกคนมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงก่อน ตาโตหันไปส่งค้อนให้คนตัวสูงที่ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแต่กลับเอาคางมาวางไว้บนไหลาบางแล้วหันมาสูดความหอมจากแก้มขาวอีกฟอด

 

 

                “แก้มใครนะห๊อมหอม” พูดไปแขนก็ยังไม่ปล่อยจากเอวคนตัวเล็กที่ได้แต่แอบฟาดเบาๆที่มือหนาที่ยุ่มย่ามไปทั่วเอวของเขา

 

 

                “ปล่อยก่อนนะเซฮุน”

 

 

                “ไม่ปล่อยหรอกหิวแล้ว”

 

 

                “หิวแรกก็ปล่อยสิ ฉันจะได้รีบทำอาหารเช้าให้ไง”

 

 

                “ไม่เอา ฉันอยากกินลู่ฮานมากกว่า” พูดไม่พอยังมีออพชั่นเสริมเป็นงับเบาๆที่หูเล็กเรียกทำเอาคนที่จะโดนกินแทนอาหารเช้าสะดุ้งตัวโยน ใครจะรู้ว่าเซฮุนน่ะขี้แกล้งสุดๆ ชอบมาแกล้งให้เขาเขินวันละไม่รู้กี่รอบ

 

 

                “ฉันกินได้ที่ไหนเล่า...” เอ่ยตอบเสียงเบาทั้งๆที่เขินจนหน้าแดงไปถึงใบหู เซฮุนหัวเราะในลำคอน้อยๆอย่างมีความสุข ไม่รู้ทำไมเขาถึงชอบแกล้งให้คนตัวเล็กเขินบ่อยๆ ก็มันน่ารักน่าฟัดเป็นภาพที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อจนเหมือนเขาเป็นพวกโรคจิตไปแล้ว

 

 

                “งั้นอยากลองดูมั้ยล่ะว่ากินได้หรือไม่ได้” จมูกโด่งเองก็เริ่มซุกซนไปทั่วลำคอขาวๆ กลิ่นหอมๆประจำกายลู่ฮานทำให้เซฮุนผ่อนคลาย แถมตัวนิ่มๆที่กำลังกอดอยู่นี่ก็ทำให้เขาไม่อยากจะปล่อยไปไหนเลย จะว่าเขาเป็นพวกหลงแฟนก็ได้ เขายอมรับ ก็ลู่ฮานน่ารักมากขนาดนี้ไม่หลงได้ยังไงไหว

 

 

                “พี่เซฮุน!!!” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นข้างหลังของพวกเขาทั้งคู่ เซฮุนผละร่างออกจากลู่ฮานเล็กน้อยพอกันกลับมาพบว่าใครเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญเช้านี้ แขนยาวก็เกี่ยวเอวคนรักเข้ามาใกล้อีกครั้ง กลัวว่าหญิงสาวจะเข้ามาทำร้ายลู่ฮานอีก

 

 

                “มาที่นี่ทำไมอีกซอนจี” เซฮุนพูดเสียงไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อบูดบึ้งจน คนตัวเล็กต้องบีบมือใหญ่ให้ใจเย็นลง

 

               

                “ทำไมพี่ทำแบบนี้ พี่เอามันไปเปิดตัวแบบนี้ไม่ได้นะ!” หญิงสาวโยนหนังสือพิมพ์หน้าที่เปิดทิ้งไว้ลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนตรงหน้าคู่รักที่บาดตาบาดใจเธอ

 

 

                เซฮุนปรายตามองก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปหาลู่ฮาน

 

 

                “นายถ่ายรูปไม่ขึ้นเลยอ่ะ ตัวจริงน่ารักกว่าตั้งเยอะ” ซอนจีแทบจะปรี๊ดแตกอีกรอบเมื่อเห็นท่าทางกระเซ้าเหย้าหยอกของชายหนุ่มที่ควรจะเป็นของเธอ เอ่ยแซวร่างบางศัตรูหัวใจ

 

 

                “พี่เซฮุน!!

 

 

                “อย่าเสียงดังได้มั้ยซอนจี ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยกับเธอแตกต่างจากเอ่ยกับลู่ฮานราวกับฟ้ากับเหว น้ำเสียงเย็นชาและดวงตาคมดุจ้องมองเธออย่างไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

 

 

                ซอนจีบีบมือตัวเองแน่นพยายามระงับความโกรธของตัวเองที่มีต่อร่างบางใบหน้าสวยที่เซฮุนดูจะปกป้องประคบประหงมมากเสียจนเธอหมั่นไส้ เซฮุนไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้กับเธอหรือไม่ว่าจะผู้หญิงคนไหนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา

 

 

                “มีแน่ค่ะ ไม่รู้ว่าพี่เซฮุนรู้หรือยังว่าคุณหญิงป้ากลับมาแล้ว และท่านก็คงไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ที่พี่มีแฟนเป็นผู้ชายแบบนี้” ซอนจีพูดจบก่อนจะเหยียดยิ้มเย้ยหยันใส่ลู่ฮานอย่างที่คิดว่าตนเองต้องเหนือกว่าแน่นอน เพราะเธอนั้นสนิทสนมกับคุณหญิงป้า หรือแท้จริงก็คือแม่ของเซฮุนเป็นอย่างดี แม่ของเซฮุนเอ็นดูเธอมาตั้งแต่เด็กและเคยพูดเลียบเคียงกับพ่อของเธอไว้ว่าจะให้เธอเป็นคู่หมั้นของเซฮุน ยังไงเธอก็มีแบ็คอัพที่ดีกว่าคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแบบลู่ฮานแน่นอน

 

 

                “ถ้างั้นก็ดีเหมือนกัน จะได้พาลู่ฮานเข้าไปแนะนำให้แม่รู้จักเลย” เซฮุนไม่ได้มีท่าทีหวั่นเกรงต่อตำพูดของหญิงสาวแต่อย่างใด เขารู้ว่าแม่รู้ดีว่าอะไรเหมาะหรือไม่เหมาะกับเขา ไม่ว่าเขาชอบหรือรักอะไรแม่บอกเสมอว่าถ้าคือความสุขของเขาแม่ก็จะมีความสุขด้วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าการที่จะพาลู่ฮานไปพบแม่นั้นจะได้ผลตอบรับที่ดีดังที่คิดหรือเปล่า แต่เขาก็มั่นใจว่าลู่ฮานจะทำให้แม่ของเขาหลงรักได้ไม่ยากเลย

 

 

                “หวังว่าคุณหญิงป้าคงไม่เป็นลมไปเสียก่อนนะคะ” ซอนจีก็ยังคงมั่นใจในความคิดของตนเองว่าคุณหญิงป้าของเธอจะต้องเอ็นดูเธอมากกว่าร่างบางตรงหน้านี้แน่นอน

 

 

                “ไม่หรอก ฉันรักใครแม่ก็จะรักด้วย”

 

 

                “ถ้าพี่มั่นใจอย่างนั้น ฉันก็จะรอดู!” หญิงสาวประกาศกร้าวอย่างไม่ยอมใครเช่นเดียวกับเซฮุนที่ก็มั่นใจในความคิดของตัวเองไม่ต่างกัน ซอนจีหมุนตัวเดินออกไปจากบ้านด้วยความหมายมั่นว่าเธอจะต้องเอาชนะลู่ฮานและดึงเซฮุนกลับมาเป็นของเธอได้อีกครั้งจากการช่วยเหลือของคุณหญิงป้าแน่นอน

 

 

                หลังจากที่ซอนจีจากไปเหมือนเธอได้เอาความสดใสยามเช้าของบ้านหลังเล็กนี้ตามเธออกไปด้วย ลู่ฮานเงียบสนิทและเหม่อลอย เซฮุนถามคำก็ตอบคำ บางครั้งก็เหมือนไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ด้านหน้าเลยสักนิด อาหารเช้าตรงหน้าพร่องไปได้เพียงเล็ฏน้อยเท่านั้น

 

 

                เซฮุนรู้ดีว่าลู่ฮานกำลังเป็นกังวลเรื่องแม่ของเขา ลู่ฮานมักจะคิดว่าตนแตกต่างจากเขาเสมอทั้งที่เขาไม่เคยคิด ร่างเล็กคิดมากเรื่องของเขาเซฮุนก็อดที่จะดีใจไม่ได้ที่ลู่ฮานเอาใจใส่ในทุกเรื่องที่เป็นเรี่องของเขา แต่เขาเองก็ไม่อยากจะเห็นแวมไพร์ตัวน้อยที่สดใสร่าเริงอยู่เสมอต้องคอยกังวลและคิดมาก

 

 

                ร่างสูงลุกออกจากเก้าอี้ตรงกันข้ามกับลู่ฮานทรุดตัวลงนั่งคุกเข้าข้างๆตัวลู่ฮาน มือใหญ่เอื้อมไปจับทอเล็กเอาไว้ในอุ้งมือของตนทั้งสองข้าง ลู่ฮานมองการกระทำของเซฮุนก่อนที่จะสบตาเข้ากับดวงตาสีเข้มของคนตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นกำลังปลอบโยนเขาอยู่เหมือนทุกที

 

 

                “อย่าคิดมากเลยนะ แม่ฉันใจดีมากนะ แม่จะต้องชอบนายมากแน่ๆ” เซฮุนบีบมือของลู่ฮานเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ลู่ฮานมั่นใจขึ้นได้ทุกครั้ง คนตัวเล็กยิ้มรับกับคำปลอบโยนของคนตัวโตฉุดดึงให้เซฮุนลุกขึ้นแล้วโผเข้ากอดเอวหนาไว้แน่น ศีรษะเล็กซุกเข้าหาอกแกร่งอย่างอ้อนๆ

 

 

                “แล้วถ้าแม่เซฮุนไม่ชอบฉันล่ะ แม่ของนายจะกลัวฉันมั้ย ฉันไม่ใช่คนเหมือนอย่างพวกนายนะ” เซฮุนลูบผมนิ่มของคนในอ้อมแขนไปด้วยเอ่ยพูดไปด้วยอย่างใจเย็น

 

 

                “นายออกจะน่ารักแบบนี้ สเปคแม่ฉันเลย แม่ต้องรักนายมากแน่ๆ ไม่ต้องห่วงหรอก ขนาดฉันยังรักนายเลย” จูบเบาบนเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนให้คนน่ารักของเขารู้สึกดี

 

 

                “แน่นะเซฮุน...”

 

 

                “แน่สิ นายไม่เชื่อฉันหรอ”

 

 

                “.....”

 

 

                “ฉันรักนายขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงนายก็จะเป็นคนรักคนเดียวตลอดทั้งชีวิตของฉัน ลู่ฮาน”

 

 

                ถ้อยคำหนักแน่นของเจ้าของอ้อมกอดอุ่นๆทำให้ลู่ฮานยิ้มได้ ถ้าเซฮุนมั่นใจเขาเองก็ต้องเชื่อมั่นเช่นเดียวกับเซฮุน เขาไม่ยอมปล่อยคนที่แสนดีอย่างเซฮุนไปแน่นอน เซฮุนคือคู่ชีวิตของเขา ถ้าคุณแม่เซฮุนไม่ยอมรับ เขาจะให้พี่คริสมาล้างสมองเสียเลย

 

 

                “สบายใจแล้วใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นก็ขอกินหน่อยสิ” คำขอของร่างสูงมาพร้อมกับแขนแกร่งที่ช้อนตัวร่างเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวขึ้นแล้วอุ้มในท่าเจ้าสาว แขนเล็กรีบคล้องไว้ที่ลำคอหนาด้วยความที่กลัวตก ดวงตาโตส่งค้อนให้คนที่ยิ้มกว้างอยู่ มือเล็กก็ฟาดเข้าให้ที่อกคนขี้แกล้ง

 

 

                “โอ๊ย ลู่ฮานอย่าตีสิ เจ็บนะ ดื้อใช่มั้ย หือ ฟอด” อกหนาๆของเซฮุนที่ถูกมือเล็กๆฟาดกับแก้มกลมๆของลู่ฮานที่ถูกจมูกโด่งๆกลั่นแกล้งไม่รู้ว่าฝ่ายไหนจะเสียเปรียบมากกว่ากัน เมื่อเซฮุนเดินตัวปลิวโดยมีร่างบางในอ้อมแขนขึ้นห้องนอนไป ซึ่งก็น่าจะพาไปกินอย่างที่เจ้าตัวว่าไว้ตั้งแต่ทีแรก

 

 

 

 

 

 

 

 

                                “สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า” หญิงสาวสวยในชุดเดรสสีหวานกับรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นหรูอย่างคุ้นเคย ในเมื่อเธอเข้านอกออกในบ้านตระกูลโออยู่เป็นประจำตั้งแต่เด็กจนโต สนิทสนมกับคุณนายเจ้าของบ้านเป็นอย่างดี จนหญิงวัยกลางคนผู้นำของตระกูลโอเอ็นดูเธอเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง

 

 

                “ว่าไงจ๊ะหนูซอนจี มาแต่เช้าเชียว ทานอะไรมาหรือยังลูก” หญิงวัยกลางคนที่ยังสวยสง่านั่งอยู่บนโซฟาหลุยส์อย่างดี บนโต๊ะเล็กหน้าโซฟามีดอกไม้หลากหลายชนิดที่กำลังถูกจัดลงแจกันด้วยฝีมือของเธอ

 

 

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณหญิงป้าเห็นข่าวของพี่เซฮุนแล้วหรือยังคะ”

 

 

                “ที่ตาเซฮุนได้รางวัลน่ะหรอ เห็นแล้วล่ะลูก พี่เขาโทรไปบอกตั้งแต่ป้ายังอยู่ที่นิวยอร์กนู่น” คุณนายโอเอ่ยตอบแต่มือก็ยังง่วนอยู่กับการตัดหนามออกจากดอกกุหลาบหลายดอกตรงหน้าก่อนจะปักลงแจกัน

 

 

                “แล้วพี่เซฮุนไม่ได้บอกเรื่องอื่นหรอคะ” ซฮนจีลองเลียบๆเคียงๆถามดูก่อนว่าทางนี้จะรู้ข่าวอะไรบ้างหรือยัง เธอจะได้ใส่ไฟและให้ข้อมูลเกี่ยวกับลู่ฮานผิดๆ

 

 

                “ก็ไม่นี่จ๊ะ ทำไมหรอลูก” คุณนายโอพยักหน้าให้สาวใช้คนหนึ่งเอาแจกันไปวางประจำที่เมื่อมันถูกตกแต่งเป็นที่พอใจแล้วก่อนจะหันมาคุยกับหญิงสาวข้างตัว

 

 

                “ดูข่าวนี้สิคะคุณหญิงป้า” คุณนายโอรับหนังสือพิมพ์หน้าไฮโซขึ้นมาดูบ้างตามที่ซอนจียื่นให้ กวาดสายตาไปมองยังคอลัมน์ที่เอ่ยถึงลูกชายของเธอแล้วก็เบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความงุนงงระคนตกใจ

 

 

                “อ้าว ตาเซฮุนไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่เห็นบอกป้าสักคำ ใช้ไม่ได้เลยเจ้าลูกคนนี้นี่” โอยอนซอเอ่ยบ่นลูกชายคนเดียวของเธอหลังจากที่อ่านข่าวจบ

 

 

                “พี่เซฮุนทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ ทั้งๆที่ซอนจีเป็นว่าที่คู่หมั้นที่คุณหญิงป้าเองก็ไปพูดกับพ่อไว้แล้ว” หญิงสาวตีหน้าเศร้าเอ่ยร้องขอความยุติธรรมให้แก่ตนเอง

 

 

                “ป้าก็จะไม่ปล่อยให้ลูกชายป้าทำให้หนูเสียชื่อเสียงแน่นอน เดี๋ยวต้องเรียกมาคุยด้วยหน่อยแล้ว ว่าแต่หนูเคยเจอแฟนของเซฮุนหรือเปล่าลูก”

 

 

                “เคยสิคะ มันเป็นผู้ชายค่ะคุณหญิงป้า ตอนนี้พี่เซฮุนให้มันอยูที่บ้านด้วยนะคะ มันต้องหวังเข้ามาหลอกพี่เซฮุนแน่ๆค่ะ” ซอนจีเห็นโอกาสรีบใส่ร้ายให้ลู่ฮานดูเหมือนคนไม่ดีที่คิดจะเข้ามาปอกลอกเซฮุนให้คุณนายโอฟังเสียยกใหญ่

 

 

                “ตายแล้ว แล้วนี่เขาเป็นใครกัน ตาเซฮุนก็ไม่น่าจะโง่ที่จะถูกใครหลอกได้นี่”

 

 

                “โอ๊ย คุณหญิงป้าคะ พี่เซฮุนเป็นคนดีเป็นสุภาพบุรุษจะไปตามพวกคนเจ้าเล่ห์เพทุบายทันได้ยังไงกันคะ”

 

 

                “ไม่ได้การแล้ว ป้าต้องเรียกเซฮุนให้มาพบอย่างด่วนเลย” คุณนายโอได้ฟังดังนั้นก็ร้อนใจว่าลูกชายของตนจะถูกหลอกจริงๆตามคำพูดของซอนจี รีบให้สาวใช้ต่อโทรศัพท์ไปถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นการด่วน

 

 

                ซอนจีเหยียดยิ้มเมื่อคุณนายโอเล่นไปตามที่เธอวางไว้แล้วในขั้นแรก ที่เหลือเธอก็เพียงแต่ใส่ไฟให้ลู่ฮานดูเป็นคนไม่ดีมากๆในสายตาของโอยอนเซ เท่านี้หล่อนก็ต้องกีดกันลู่ฮานออกจากเซฮุนแล้วทั้งคู่ก็จะเลิกกันโดยที่เธอแทบจะไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลย

 

 

                อีกอย่างหนึ่งก็คือ ตระกูลโอเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบเชื่อสายมาจากขุนนางในอดีต มีหน้ามีตา ชื่อเสียงและเกียรติค่อนข้างมากอีกทั้งยังครอบครองกิจการบริษัทส่งออกอัญมณีรายใหญ่ของประเทศ รวมถึงเป็นเจ้าของเหมืองทั้งในและต่างประเทศอีกหลายแห่ง อย่างไรเสียการที่ทายาทคนเดียวของตระกูลรักกับผู้ชายด้วยกันจะต้องไม่เป็นที่ยอมรับแน่ และคุณนายโอก็คงไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดเธอก็จะได้เป็นผู้ครอบครองเซฮุนรวมถึงธุรกิจของตระกูลโอ

 

 

 

 

 

 

 

 

                “...ครับแม่” เซฮุนวางสายจากแม่ของเขาก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียง หลังจากที่พาแวมไพร์ตัวน้อยมา(หาไร)กินด้วยกัน เพิ่งจะได้นอนพักกันไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็แผดเสียงดังลั่น ทีแรกก็กะจะไม่รับแล้วนอนกอดร่างนิ่มๆนอนต่อ แต่พอเห็นว่าเป็นเบอร์ใครโทรมาเขาเลยต้องกดรับอย่างเสียไม่ได้

 

 

                “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะเซฮุน” ลู่ฮานใช้มือทั้งสองข้างวางลงบนแก้มของคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆ แขนยาวคว้าร่างเล็กนั่นมากอดไว้ก่อนจะถอนหายใจ

 

 

                “ก็ซอนจีโผล่ไปฟ้องแม่มาแล้วน่ะสิ”

 

 

                “งั้นเมื่อกี้ก็....”

 

 

                “ใช่ แม่โทรมาบอกให้ไปพบที่บ้านหน่อย ไปด้วยกันนะลู่ฮาน”

 

 

                ลู่ฮานอึกอักไม่กล้าตอบตกลง เขาไม่คิดว่าจะต้องไปพบแม่ของเฮซุนเร็วขนาดนี้ ยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจอะไรแม้แต่น้อย เซฮุนพอจะมองออกว่าคนตัวเล็กของเขากำลังกังวลอีกแล้ว มือใหญ่จึงนวดคลึงเบาๆที่ลาดไหล่เล็กที่เปลือยเปล่าให้ได้ผ่อนคลาย

 

 

                “ไม่มีอะไรหรอก บอกแล้วว่าแม่ฉันใจดี พรุ่งนี้เราไปหาแม่กันนะ” เซฮุนก็ยังคงเป็นเซฮุนที่ทำให้ลู่ฮานสบายใจได้ทุกเมื่อด้วยคำพูดไม่กี่คำและรอยยิ้มละมุน  ลู่ฮานพยักหน้ารับคำแล้วยิ้มหวานให้เซฮุนจะได้ไม่กังวลใจไปกับเขาด้วย

 

 

                “นอนสักหน่อยเนอะ เมื่อกี้ออกแรงไปตั้งเยอะ ฝันดีนะคนดี” ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนหน้าผากเนียนก่อนจะขยับตัวลงนอนข้างๆแล้วรั้งให้คนตัวบางนอนซบลงที่อกของตัวเอง ตวัดผ้าห่มคลุมร่างพวกเขาทั้งคู่แล้วพากันเข้าสู่ฝันหวานยามสายๆที่อากาศดี

 

 

To Be Continue.

 

สวัสดีค่ะ มาอัพฟิคย้อมใจ คอมกู้ไฟล์กลับมาได้ไม่หมด รูปหายหมดเลย T T

รอดูฟีดแบ็คคุณแม่เซฮุนตอนหน้านะคะว่าจะเป็นไง แฮ่ๆ

ถ้าชอบก็เม้นหรือจะติดแทก #ฟิคอร่อย ก็ได้จ้า ขอบคุณที่คลิกเข้ามาอ่านค่า J

บกด เองจ้า

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
(EXO) || Delicious || HunHan ตอนที่ 7 : Delicious : Six (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4892 , โพส : 28 , Rating : 30% / 10 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 28 : ความคิดเห็นที่ 1073
อีชะนีรกโลกกกกก! ฉันอยากฆ่าเเกจริงๆเล๊ยย!!!
PS.  ชีวิตรันท๊ดดด
Name : [F.S]Fang_041 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [F.S]Fang_041 [ IP : 125.26.165.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2559 / 21:50
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1064
ใครก้ได้ตยซองจีที😡😡😡
Name : Pitch [ IP : 27.55.234.63 ]

วันที่: 29 พฤษภาคม 2558 / 09:19
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1063
ลู่ฮานใสๆ0.,0
Name : Pitch [ IP : 27.55.234.63 ]

วันที่: 29 พฤษภาคม 2558 / 08:56
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1024
หมั่นไส้ยัยซอนจีอ่ะ กลับหลุมของหล่อนไปสิย่ะ หล่อนจะมายุ่งวุ่นวายกับคนที่เขารักกัันทำไม หวังว่าแม่ของเซฮุนจะยอมรับลู่หานเป็นลูกสะใภ้นะอย่าไปเชื่อคำพูดเน่าๆจากปากยัยซอนจีเด็ดขาดนะคุณแม่มันใส่ร้ายลู่หาน -3-
Name : Yulyul_Hunhun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yulyul_Hunhun [ IP : 171.96.246.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 12:03
# 24 : ความคิดเห็นที่ 868
ตบซอนจีแป๊บบบบนะ นิสัยไม่ดีเลย พี่คริสมาล้างสมองคุณแม่ด่วนนนนนน
Name : U-RiaYeonjin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ U-RiaYeonjin [ IP : 223.205.248.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กันยายน 2557 / 21:32
# 23 : ความคิดเห็นที่ 823
โอ๊ยยยจะบ้า จริงๆคนที่นิสัยไม่ดีคือซอนจีป้ะ อย่าเอาด้านไม่ดีของตัวเองไปโบ้ยให้คนอื่นดิ มันน่าสมเพช 555555 คุณแม่ของเซฮุนต้องชอบลู่หานแน่ๆค่ะฉันเชื่อแบบนั้น อิอิ
Name : Aegyoo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aegyoo [ IP : 101.51.20.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2557 / 14:00
# 22 : ความคิดเห็นที่ 804
เสี่ยวลู่ อย่าคิดมากนะ ดูท่า แม่ โอเซ จะใจดียุนะ ท่าเหน เสี่ยวลู่ แล้วคง หลงรัก
แบบที่ เน่ บอกนั่นแระ  สู้ๆน๊า แวมไพร์ ตัวน้อย 
PS.  WE ARE ONE
Name : Akanishi Bluecat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Akanishi Bluecat [ IP : 49.0.116.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2557 / 20:42
# 21 : ความคิดเห็นที่ 684
นังซอนจี ขี้อิจฉา ผู้ชายเค้าสวยกว่าหล่อนย่ะ
ยอมแพ้ไปเถอะ ขนาดหล่อนเป็นผู้หญิงเขายังไม่มองเลย
สวยสู้ ผช ไม่ได้ :P 
Name : pandatao' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pandatao' [ IP : 180.180.139.144 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2557 / 14:42
# 20 : ความคิดเห็นที่ 573
จะมีแบบว่า แวมไพร์ผู้ชายก็ท้องกับมนุษย์ได้ มั้ยคะ ฮริ้งงงงงง เฮียคริสช่วยไปดูดเลือดนังซอนจินให้ตายๆไปเลย นะ
Name : ด.ญ. ส. สุชาดา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ด.ญ. ส. สุชาดา [ IP : 110.78.153.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มิถุนายน 2557 / 00:25
# 19 : ความคิดเห็นที่ 526
หมั้นไส้ยัยซอนจีจังเลยขี้มโน พี่ลู่สู้ๆนะพี่น่ารักขนาดนี้ยังไงคุณแม่เซฮุนก็ต้องชอบเชื่อสิ อิอิ
Name : P.I.Y < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.I.Y [ IP : 58.10.17.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2557 / 13:49
# 18 : ความคิดเห็นที่ 318
คุณนายโอทำไมเชื่อคนง่ายจัง อย่าดุลู่หานนะ 
Name : oui_haha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oui_haha [ IP : 27.55.2.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2557 / 11:54
# 17 : ความคิดเห็นที่ 284
อ๊ากกก ตอนแรกแม่โอเซก็ไม่ได้ว่าอะไรเรื่องพี่ลู่หรอกแค่ตำหนิมี่โอเซไม่ยอมบอก พอนางใส่ไฟพี่ลู่เท่านั้นล่ะ เกิดเลย =.,= 
Name : Sekriss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sekriss [ IP : 124.120.176.58 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2557 / 16:59
# 16 : ความคิดเห็นที่ 259
ตบซอนจีเลย ตบมันๆ 
หมั่นไส้งะ
PS.  B2uTy EXOFAN {kaisoo shipper}
Name : คิมคยองซู♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิมคยองซู♡ [ IP : 49.230.97.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 22:51
# 15 : ความคิดเห็นที่ 239
ยัยคนนี้ มาฟ้องเพื่อ ใส่ร้ายพี่ลู่อี๊ก
แต่คุณหญิงแม่ต้องรักต้องหลงพี่ลู่แน่
Name : •{hunhan}• [ IP : 110.169.217.250 ]

วันที่: 14 เมษายน 2557 / 12:46
# 14 : ความคิดเห็นที่ 232
เชื่อว่าแม่ต้องหลงรักพี่ลู่แน่ๆ เพราะพี่ลู่ของเราน่ารักจะตาย
แต่ตอนแรกๆอาจจะมีอคติหน่อยเพราะโดนใส่ร้าย- -"
PS.  จะเป็นทิงเกอร์เบลตลอดไป
Name : Littlebear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Littlebear [ IP : 115.67.71.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2557 / 23:21
# 13 : ความคิดเห็นที่ 198
คุณแม่อย่าดุน้าาาา
Name : secret_me [ IP : 27.55.147.238 ]

วันที่: 10 เมษายน 2557 / 23:46
# 12 : ความคิดเห็นที่ 158
หวั่นๆใจชอบกล
PS.  Elzabath decurci
Name : Ran Koray (fayefur) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ran Koray (fayefur) [ IP : 122.155.43.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2557 / 18:13
# 11 : ความคิดเห็นที่ 120
ซอนจินเทอไม่มีทางทำลายความรักของฮุนฮานได้หรอกก
Name : kyuseo_kokko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kyuseo_kokko [ IP : 110.77.149.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:53
# 10 : ความคิดเห็นที่ 111
ซอนจี ยังไม่จบอีกเหรอ
นึกว่าหายไปแล้วซะอีก !!


PS.  HUNHAN คู่รักชามนม :)) KAIHUN ~ SEHUN x ALL #INDYSEHUN
Name : HUNHAN 'iissue :)) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HUNHAN 'iissue :)) [ IP : 171.5.251.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:11
# 9 : ความคิดเห็นที่ 92
พี่คริสจัดการซอนจีเดะ การ์ดพี่ก็เยอะจับกินเลย -*- 
Name : เ ป็ ด ซั ง -3- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เ ป็ ด ซั ง -3- [ IP : 49.48.180.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:28
# 8 : ความคิดเห็นที่ 85
ซอนจี ใครจุดธูปเรียกเธอมาไม่ทราบ 
Name : Puparipay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Puparipay [ IP : 171.6.132.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:45
# 7 : ความคิดเห็นที่ 77
ส่งเฮียมาจัดการซอนจีดีกว่าเสี่ยวลู่ ร้ายกาจสุด ต้องเจอฤทธิ์เดชเฮียซะบ้างง!!!
Name : HyperzIndy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HyperzIndy [ IP : 171.96.12.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:13
# 6 : ความคิดเห็นที่ 73
พี่คริสดีมากอ่า เลอค่ามาก
Name : LunarLN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LunarLN [ IP : 223.204.248.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:12
# 5 : ความคิดเห็นที่ 69
อ้าวววลู่จัดไปเลย ส่งพี่คริสมาล้างสมองแม่โอเซ 555555
Name : LUHANMYDEER < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LUHANMYDEER [ IP : 49.230.168.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:52
# 4 : ความคิดเห็นที่ 59
ยัยซอนจีกลับมาอีกทำไมเนี่ย แถมมาขัดเวลาคนเขาสวีทกันอีก เห็นแล้วหมั่นไส้
Name : นักอ่านนิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่านนิยาย [ IP : 125.24.103.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มกราคม 2557 / 09:28
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android