คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย DANCE MACHINE [HOMYUNG] DANCE MACHINE [HOMYUNG] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


มยองซู : จะไปซ้อมอีกแล้วเหรอ
โฮวอน : ใช่วันนี้ไม่กลับนะ

ลี โฮวอนจะทำอย่างไรเมื่อลางสังหรณ์บอกเขาว่ามีอะไรไม่ดีเกี่ยวกับคิม มยองซูซึ่งเป็นคนรักของเขา และพอมารู้อีกทีคนรักของเขาก็ป่วยเป็นโรคอะไรไม่รู้ซึ่งเขาเองก็คาดเดาไม่ถูกและไม่อยากจะเชื่อด้วย


cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ย. 59 / 19:24


Dance machine

 

กรี๊ด กรี๊ด

 

เสียงโห่ร้องและเสียงกรี๊ดให้กำลังใจผู้ที่กำลังเต้นอยู่บนเวทีดังสะนั่นไปทั่วทั้งฮอล แต่ก็ไม่ได้สร้างความรำคาญแก่ผู้ที่กำลังออกสเต็ปแสดงลีลาการเต้นแต่อย่างใดแต่เป็นการให้กำลังใจซะมากกว่า รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อคมทันทีที่การแสดงจบลงและผู้คนต่างส่งเสียงให้กำลังใจเขามากมาย ร่างหนาก้มขอบคุณให้กับผู้คนที่มาให้กำลังใจก่อนจะโบกมือลาแล้วก้าวลงจากเวทีเพื่อให้วงที่จะแสดงต่อไปขึ้นโชว์

 

มีซ้อมต่อนะเสียงผู้จัดการของวงดังขึ้น ทำให้ใบหน้าที่กำลังเผยยิ้มหุบลง วันนี้เขามีนักและเป็นนัดกับคนสำคัญ

 

ไม่รอเขาประกาศผลก่อนหรอว่ะเสียงสมาชิกหญิงนามฮโยจินดังขึ้นพรางเดินเข้ามาหาเพื่อนที่ถูกจ้างมาเป็นผู้จัดการ

 

รอไปก็เท่านั้น เขาลิสรายชื่อผู้ชนะไว้แล้วเสียงจาง ดงอูเพื่อนรวมวงดังขึ้น

 

หึ จะมีเวทีไหนที่ไม่ใช้เส้นสายบ้างว่ะเสียงเข้มพูดขึ้นพรางแสยะยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น

 

เอาหน่าโฮวอน พราดครั้งนี้ยังมีครั้งต่อไปเว้ยผู้จัดการยกมือตบไหล่แกร่งเบาๆอย่างให้กำลังใจ เขาเองก็เกลียดการใช้เส้นสายเหมือนกัน ถ้าให้ดูคะแนนของคนดูยังไงซะวงของพวกเขาก็ต้องชนะเพราะคนดูส่วนใหญ่ต่างก็ชอบการแสดงของพวกเขา  ถ้าคนพวกนั้นไม่ใช้การโกงป่านนี้พวกเขาคงพากันกวาดรางวัลไปหลายรางวัลแล้ว

 

 

มยองซูจะกลับยังเสียงหวานของเพื่อนตัวเล็กดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในพลังต้องหันไปมอง

 

จะรอโฮย่ากลับด้วยกันเสียงหวานว่าพรางชะโงกหน้ามองเข้าไปในฮอลที่มีการประกวดนักเต้น แม้ว่าตอนนี้การประกวดจะจบลงและได้ผู้ชนะแล้วแต่เขาก็ยังไม่เห็นคนรักของเขาเดินออกมา หรือว่าโฮวอนจะกลับไปก่อนแล้ว

 

กลับก่อนเถอะ ฝนดูท่าจะตกเดี๋ยวจะไม่สบายอูฮยอนเอ่ยอย่างเป็นห่วงแล้วจูงมือเพื่อนออกจากสถานที่แห่งนี้มันที อูฮยอนนั้นรู้ดีว่าร่างกายของคิม มยองซูไม่ค่อยจะแข็งแรงเพราะชอบเป็นหวัดบ่อยๆแต่เพื่อนตัวดีก็ชอบดื้อชอบออกมาตากแดดตากลมอยู่บ่อยๆแถมวันนี้ยังมาในที่ที่ผู้คนแออัดเพื่อมาให้กำลังใจคนรักที่ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว

 

ไม่เป็นไรหรอกอูฮยอน ฉันจะรอมยองซูยังคงยืนยันคำเดิมและยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน จนอูฮยอนต้องลากไปหลบในร่มเพราะช่วงนี้อากาศเริ่มแปรปรวนเขาไม่อยากให้มยองซูโดนฝนเลยแต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

ผ่านไปเกือบชั่วโมงทั้งสองคนก็ยังไม่เห็นว่าโฮวอนจะเดินออกมา อูฮยอนถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเอเห็นเพื่อนเอาแต่ทำสีหน้าหงอยๆเพราะเป็นห่วงคนรัก เขาละอดจะหมั่นใส้โฮวอนไม่ได้ มีคนรักที่น่ารักและแสนดีขนาดนี้แต่หมอนั้นก็ไม่เคยใส่ใจมยองซูเลยด้วยซ้ำ บอกรักสักครั้งเคยบ้างหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

 

กลับเถอะมยองซูอูฮยอนว่าแล้วสะกิดแขนเพื่อนเบาๆ

 

โฮวอนยังไม่ออกมาเลย ฉันขอรออีกสักนิดได้ไหมอูฮยอน  นายจะกลับก่อนก็ได้นะมยองซูว่าสีหน้าแสดงออกถึงความกังวล

 

หมอนั้นคงไปแล้วแหละ รอไปก็ไร้ประโยชน์ นายเคยได้กลับบ้านพร้อมหมอนั้นด้วยเหรออูฮยอนพูดออกมาอย่างฉุนเฉียว จนมยองซูหันมามองอย่างไม่ค่อยพอใจเมื่อถูกพูดจี้จุดแม้เรื่องที่อูฮยอนพูดมันจะถูกก็เถอะ เวลาเขามาดูโฮวอนแข่งเต้นต่อให้เขารอจนรากงอกโฮวอนก็ไม่เคยที่จะกลับบ้านพร้อมกับเขา เขาอยากย้อนเวลากับไปเมื่อก่อนที่มีคนรักอยู่ข้างกายไม่ว่าจะเวลาไหนเพราะตอนนั้นโฮวอนยังไม่ได้จริงจังกับการเต้นมากขนาดนี้

 

นายรีบก็กลับไปก่อนเลยอูฮยอนมยองซูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

ไปกลับบ้านแต่อูฮยอนเพื่อนรักก็เคยจะฟังเขาคิดไว้แล้วว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้เพราะทุกครั้งเขาก็ต้องไปคนออกแรงฉุดกระชากมยองซูไปนั่งรถเมล์ด้วยกันทุกทีและวันนี้เขาก็คงต้องทำอย่างนั้น

 

อูฮยอนมยองซูเรียกเสียงอ่อยพรางเดินตามแรงดึงของอูฮยอนไป อูฮยอนต้องโกรธมากแน่ๆพอนึกได้แบบนั้นมยองซูจึงยอมว่าง่ายให้อูฮยอนจับเขาเป็นตุ๊กตาบอกให้เดินก็เดิน บอกให้นั่งก็นั่ง จนสุดท้ายอูฮยอนก็ลากเขากลับมาที่บ้านจัดสรรหลังเล็กๆของโฮวอนจนได้

 

ที่นี้บ้านมัน ยังไงมันก็กลับมา แต่นายน่ะไปยืนรอนานขนาดนั้นถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงพอลากเข้ามาในบ้านได้อูฮยอนก็สวดยาวจนมยองซูได้แต่เบ้ปาก

 

โอเค เข้าใจแล้วเสียงหวานๆบอกพรางเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่ก็ถูกมือเล็กว้าจับไว้

 

ถ้าสามทุ่มแล้วหมอนั้นยังไม่กลับมา โทรบอกฉันนะ ฉันจะมานอนเป็นเพื่อนอูฮยอนเอ่ยขึ้นอย่างเป็

 

ก็ได้มยองซูพยักหน้ารับคำอบย่างจำยอมก่อนจะโบกมือลาเพื่อนที่เดินออกจากบ้านของเขาไปแล้ว บ้านของอูฮยอนถัดจากบ้านเขาไปสองซอย  อูฮยอนจึงเลือกที่จะเดินกลับเอง

 

ทำอาหารรอดีกว่าพอคิดได้ดังนั้น ร่างบางก็รีบเดินเข้าห้องรัวเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบเพื่อทำอาหาร ระหว่างที่กำลังตั้งใจหั่นผักอยู่นั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นทำให้มยองซูต้องรีบหันไปมองทันทีแต่ดันไม่ทันระวังทำให้มือที่ถือมีดอยู่เชียดไปโดนนิ้วเข้า

 

โอ๊ยเสียงหวานร้องขึ้นทำให้คนที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านต้องรีบเดินเข้ามาดู

 

เป็นอะไรเสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับร่างของโฮวอนที่รีบเดินเข้ามาหาร่างบอบบางที่กำลังยืนกำนิ้วตัวเองอยู่

 

มีดบาดมือน่ะมยองซุพูดขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อีกคนที่กำลังจับมือเขาไปดู

 

ทีหลังก็ระวังหน่อยสิโฮวอนพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมยองซูจะต้องพยายามทำอะไรที่ตัวเองไม่ถนัดนักพอทำมันก็ชอบเกิดปัญหาทุกที การเห็นมยองซูเจ็บมันได้รู้สึกดีนักหรอกมันกลับนิ่งทำให้เขาเป็นกังวลมากขึ้น

 

โทษที แหะๆมยองซูส่งยิ้มแหยะๆให้คนที่กำลังจับมือเขาไปล้างแผลแล้วร่างหนาก็เดินกลับไปทางห้องรับแขกก่อนจะเดินถือพลาสเตอร์ติดแผลกลับมาแล้วติดมันให้กับมยองซู

 

จะทำอะไรเอ่ยถามพรางมองคนรักด้วยสายตาเป็นห่วง

 

ทำอาหารน่ะ ฉันกลัวว่าถ้านายกลับมานายจะหิวมยองซูว่าแล้วเดินเข้าไปคล้องแขนโอวอนอย่างออดอ้อน

 

ขอบใจนะ แต่วันนี้ฉันมีซ้อมน่ะ ฉันแค่จะกลับมาอาบน้ำแล้วไปซ้อมโฮวอนพูดขึ้นแล้วยกมือขึ้นลูบหัวคนรัก มยองซูคงไม่รู้สึกอะไรหรอกมั้งหน้าจะชินกับการที่เขาไม่ค่อยอยู่บ้านแล้ว

 

แล้วจะกลับกี่โมงมยองซูถามขึ้นอย่างมีความหวัง เขา แค่หวังว่าจะได้เข้านอนพร้อมโฮวอน

 

วันนี้คงไม่ได้กลับแต่พรุ่งนี้เช้าจะรีบกลับนะ เดี๋ยวจะไปส่งที่มหาลัยโฮวอนว่าแล้วจับแขนทั้งสองข้างของมยองซูไว้มองเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววความเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เขาเองก็เศร้าแต่เพื่อความฝันและอนาคตของเขาและมยองซู พวกเขาทั้งสองคนต้องทนเหงากันไปก่อน

 

ไม่ไปไม่ได้เหรอมยองซูว่าแล้วก้มหน้าหงุด แม้ว่าไม่อยากจะทำตัวให้เป็นปัญหากับโฮวอนแต่นี้ก็หลายคืนแล้วที่เขาต้องทนนอนในบ้านหลังนี้คนเดียว

 

ขอโทษนะ จะรีบกลับมา ฟอดพอพูดจบก็กดจมูกลงบนแก้มขาวเนียนเพื่อปลอบประโลมก่อนจะผละออกมาแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง ปล่อยให้มยองซูยืนทำหน้างออยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากง้อแต่ถ้ายังทนอยู่ตรงนั้นเขาก็ต้องใจอ่อนแล้วก็ไม่ได้ไปซ้อม

 

ไปก่อนนะครับมยองซูที่กำลังต้มรามยอนอยู่ในครัวหันมามองตามเสียงที่เอ่ยบอกของคนที่สะพายกระเป๋าใบขนาดกลางอยู่ตรงหน้าห้องครัว

 

อืม รีบกลับมานะมยองซูโบกมือให้คนรักแล้วหันกลับมาสนใจรามยอนในหม้อต่อ เขายกเลิกการทำอาหารเพราะทำไปแล้วก็ไม่มีใครกินเป็นเพื่อน รามยอนแค่ห่อเดียวเขาก็อยู่ได้ทั้งคืนแล้ว

 

 

ไง แค่กลับไปของที่บ้านต้องทำหน้าเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรอซองกยูผู้จัดการของวงถามขึ้นพรางเดินเขามากอดคอโฮวอนให้เดินเข้าไปในห้องซ้อมด้วยกัน

 

ช่วยนี้ก็เหนื่อยๆแหละ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแปลกๆโฮวอนว่าแล้วก้มมองมือถือของตัวเองเพื่อส่งข้อความหาคนรักว่าเขาถึงห้องซ้อมแล้ว

 

แปลกๆยังไงซองกยูถามพรางขมวดคิ้วมุ่น ปกติเขาไม่ค่อยเห็นท่าทางไม่มั่นใจของโฮวอนนักหรอกไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนหมอนี้ก็ยังยิ้มและสู้จนถึงที่สุด

 

เป็นห่วงมยองซูน่ะสิโฮวอนบอกความในใจให้ผู้เป็นพี่ฟังแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ภายในห้องซ้อม ตอนนี้สมาชิกยังมาไม่ครบ หลายๆคนจึงนั่งทำกิจกรรมของตัวเองฆ่าเวลา

 

เป็นห่วง?ซองกยูยืนกอดอกตรงหน้าพรางเอ่ยซ้ำคำที่โฮวอนพูด ปกติก็ไม่เห็นแกจะรู้สึกอะไรหนิ เห็นเอาแต่เต้นๆนึกว่าลืมแฟนไปแล้วซะอีก

 

ที่พูดนี้ไม่ใช่การประชดประชันแต่ซองกยูพูดความจริง เพราะเขาเองก็พอจะรู้จักกับคนรักของโฮวอนอยู่บ้างเพราะรายนั้นเป็นรุ่นน้องในคณะ ก่อนที่ทั้งสองจะคบกันก็ได้เขาเป็นพ่อสื่อให้ แต่ระหว่างคบกันก็ไม่เห็นทั้งสองจะสวีทหวือหว่าเหมือนคนรักทั่วไปเท่าไร เพราะโอวอนเองมีความฝันที่อยากจะเป็นนักเต้นเลยทุ่มเทเวลาให้กับการซ้อม เขาเองก็อยากจะถามว่าถ้ารักการเต้นขนาดนี้จะมีแฟนไปทำไมถ้ามีแล้วไม่ได้สนใจแต่ถ้าทำอย่างนั้นคงจะเป็นการก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของโฮวอนมากไป

 

ไม่แสดงออกไม่ใช่ไม่รู้สึกนะพี่โฮวอนว่าพรางกำมือถือในมือแน่นระบายความรู้สึกไม่สบายใจที่เกิดอยู่ภายในใจเมื่อมยองซูไม่ยอมตอบข้อความเขา

 

เหรอ ถ้างั้นก็กลับไปหาเขาสิซองกยูว่า เพราะนี้ก็เพิ่งผ่านการแข่งขันไปหมาดๆและทุกคนควรจะได้พักแต่เด็กพวกนี้มุ่งมั่นกันเกินกว่าที่จะทำอย่างนั้นเลยรีบนัดซ้อมเพื่อแกะท่าใหม่กันวันนี้

 

ผมต้องซ้อมโฮวอนว่าแล้วเงยหน้ามองซองกยู

 

ทำไมมองฉันแบบนั้นพอเห็นสายตาของคนเป็นน้องซองกยูก็รู้สึกว่าหมอนี้ต้องหาเรื่องมาให้เขาแน่ๆ

 

พี่ไปดูมยองซูให้ผมหน่อยสิคำขอร้องของโฮวอนทำเอาซองกยูไปไม่ถูกแม้ว่าจะคิดไว้แล้วว่าต้องถูกโฮวอนวานอะไรสักอย่าง แต่จะให้เขาไปดูแฟนแทนนี้นะ ทำไมหมอนี้ถึงชอบคิดอะไรตื้นๆ ไม่หวงแฟนบ้างหรือไงถึงจะรู้ว่าเขาไม่คิดอะไรแต่โฮวอนก็ไม่สมควรทำ

 

ไม่อะ แฟนนายนายก็ไปเองสิซองกยูว่าก่อนจะหันหลังเดินเพื่อไปให้ไกลจากตรงนี้แต่ข้อมือของเขาก็ถูกมือโอวอนคว้าไว้ก่อน

 

นะพี่ ผมไม่สบายใจจริงๆทั้งสายตาอ้อนวอนและน้ำเสียงทำเอาซองกยูปฏิเสธไม่ถูก ไม่คิดว่าจะต้องมาเห็นคนแมนๆแบบโฮวอนทำหน้าตาไม่สู้ดีแบบนี้ สุดท้ายแล้วเขาจึงต้องยอมขับรถมาที่บ้านโฮวอนตามที่เจ้าตัวได้ขอร้อง

 

ก๊อก ก๊อก

 

ซองกยูเคาะประตูเพื่อลองเชิงคนข้างในบ้านแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับของอีกฝ่ายจึงลองเคาะอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเงียบเขาจึงลองเอาหูทาบไปกับประตูถึงได้ยินเสียงทีวีที่เปิดอยู่

 

ถ้าดูทีวีอยู่ทำไมไม่มาเปิดประตูล่ะซองกยูบ่นขึ้นเบาๆก่อนจะลองหมุนประตูถึงได้รู้ว่าประตูไม่ได้ล็อค เขาจึงถือวิสาสะเดินเข้าไป

 

หลับอยู่นี้เองตอนแรกก็รู้สึกใจหายที่ไม่ได้รับการตอบรับจากคนในบ้านเพราะกลัวรางสังหรณ์ของโฮวอนนั้นจะแม่นเกินไปแม้ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับมยองซูแต่เขาก็รู้สึกใจไม่ดีตามโอวอนไปแล้วแต่พอเดินเข้ามาแล้วเห็นว่ามยองซูนอนหลับอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีก็ทำให้โล่งใจไปได้

 

มยองซูซองกยูเดินเข้าไปใกล้แล้วสะกิดคนที่นอนอยู่บนโซฟาเบาๆแต่อีกคนก็ยังคงนิ่ง

 

มยองซูๆไม่ว่าจะเรียกกี่ครั้งมยองซูก็ยังคงนิ่งและซองกยูก็ต้องหายใจติดขัดขึ้นมาเมื่อรับรู้ได้ว่าลมหายใจของมยองซูมันผิดปกติกว่าคนทั่วไป

 

ทำไมหายใจแรงขนาดนี้นะรู้สึกใจเสียขึ้นมาทันที แต่เขาก็ยังใจดีสู่เสือพยายามปลุกอีกคน จนมยองซูเริ่มงัวเงียตื่นแต่การตื่นของมยองซูกลับดูแปลกๆ

 

มยองซู

 

ที่นี้ที่ไหนคำถามที่ถูกส่งออกมาจากริมฝีปากสวยทำเอาซองกยูชะงักจ้องหน้าอีกคนตาไม่กระพริบพิจารณาใบหน้าหล่อหวานของคนตรงข้ามว่าใช่รุ่นน้องของเขาจริงไหม

 

บ้านนายไงซองกยูตอบออกไปแล้วเอื้อมมือไปจับมือมยองซูเบาๆเพื่อพิสูทธ์ว่าอีกคนไม่ได้มีอะไรกระทบกระเทือนเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นอย่างน้อยมยองซูก็หน้าจะผลักเขาออก

 

อ่อ บ้านผมเหรอมยองซูพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้อีกคนก่อนจะก้มมองมือที่สัมผัสมือของตัวเองอยู่

 

คุณ?ซองกยูต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อมยองซูมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ อ่อ พี่ซองกยู

 

อะ เออ ใช่ๆพี่เองซองกยูหัวเราะเบาๆอย่างฝืนๆเขาเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆล่ะ

 

พี่มาหาใครหรอมยองซูว่าแล้วค่อยๆดึงมือตัวเองกลับ

 

อ่อ พี่มาดูมยองซูน่ะ ไอ้โฮวอนมันบอกให้มาซองกยูว่าแล้วยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ เมื่อกี้เขาลืมตัวไปเลยว่าเขากุมมือมยองซูอยู่

 

โฮวอน อ่อ โฮย่าน่ะเหรอ เขาให้พี่มาดูผมทำไมครับมยองซูถามแล้วเอียงหน้าถามซองกยูอย่างสงสัย

 

มันบอกว่าเป็นห่วงเราเลยให้พี่มาดู เราปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะซองกยูว่าเอื้อมมือไปยีหัวรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู

 

แล้วผมต้องเป็นอะไรเหรอครับ ถึงไม่ปลอดภัยมยองซูถามอีกครั้งแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น ทำไมสมองเขาดูตันๆคิดอะไรไม่ค่อยออก

 

ป่าวหรอก มันคงเป็นห่วงเราเฉยๆน่ะซองกยูว่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้มมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วนี้เรากินอะไรยัง

 

พี่หมายถึงกินข้าวน่ะเหรอมยองซูถามย้ำแล้วทำท่าครุ่นคิด ผมกินอะไรไปนะ

 

เราเป็นอะไรหรือเปล่ามยองซูซองกยูเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากเพราะกลัวว่ามยองซูอาจจะไม่สบายแต่อุณหภูมิในร่างกายของมยองซูก็ยังคงที่ดี

 

ป่าวนี้ครับมยองซูว่าแล้วส่งยิ้มไปให้

 

ถ้างั้นก็ดีแล้ว พี่ว่าพี่กลับก่อนดีกว่าซองกยูว่าแล้วส่งยิ้มไปให้รุ่นน้องก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินออกมา จากสายตาที่มีแต่ความอ่อนโยนที่ส่งไปให้มยองซูเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลและสงสัย เขามีความรู้สึกว่ามยองซูที่เขาคุยเมื่อกี้ไม่ใช่มยองซูรุ่นน้องของเขา

 

อูฮยอนช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนมยองซูหน่อย

 

หลังจากกดส่งข้อความเสร็จซองกยูก็ถ่อยรถออกจากบ้านหลังเล็กทันทีเพราะเขาต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับโฮวอน มันจะได้รู้สักทีว่าแฟนมันมีความผิดปกติ

 

อะไรของเขาอูฮยอนที่หยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่ซองกยูส่งมาให้ต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ อยู่ๆก็มาบอกให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อนมยองซู เพื่อนเขาเป็นอะไรไปหรือเปล่านะ

 

หรือว่าพอคิดได้ดังนั้นอูฮยอนก็รีบก้าวเท้าออกจากบ้านแล้วตรงดิ่งไปทางซอยบ้านของเพื่อนทันที ใช้เวลาไม่นานเขาก็มาถึงบ้านของมยองซูและเห็นว่าเพื่อนกำลังนั่งนิ่งดูทีวีอยู่

 

“Hello”น้ำเสียงร่าเริงเอ่ยขึ้นพรางยื่นมือไปตรงหน้ามยองซูและโบกไปมาแต่สายตาของมยองซูก็ยังคงนิ่ง

 

นี่ๆอูอยอนเปลี่ยนจากการโบกมือเป็นเขย่าตัวเพื่อนเบาๆจนมยองซูหันมามอง

 

มะ มีอะไรเหรอมยองซูถามพรางมองหน้าคนที่นั่งลงข้างๆตัวเอง

 

แกมีอาการแบบนั้นอีกแล้วเหรออูฮยอนตัดสินใจถามออกไป เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมซองกยูต้องบอกให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนมยองซู แต่ถ้าซองกยูส่งข้อความมาแบบนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่

 

อืม เมื่อกี้ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แต่รู้สึกหายใจไม่ค่อยออกเหมือนทุกครั้งนั้นแหละ แต่พอตื่นมาก็เห็นพี่ซองกยูมยองซูทำหน้าครุ่นคิดแล้วเล่าให้อูฮยอนฟัง

 

เหรอ สงสัยโรคหอมมันกำเริบน่ะ นายกินยาหรือยังอูฮยอนพยักหน้ารับแล้วถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง มยองซูมีโรคประจำตัวก็คือโรคหอบหืด มยองซูเป็นตั้งแต่เด็กโฮวอนเองก็รู้เรื่องนี้ดี แต่อาการจะเกิดเวลาที่ออกกำลังกายหนักๆอย่างเช่นเดินเกิน 5 กิโล หรือวิ่งหนักๆแต่กิจกรรมอย่างอื่นมยองซูก็ยังคงทำได้ดีไม่มีปัญหาและอาการก็เริ่มมาหนักขึ้นตอนช่วงหลังๆมานี่

 

กินแล้วมั้งมยองซูว่าเพราะเขาเองก็คิดไม่ออก ขนาดคิดว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหนและซองกยูมาตั้งแต่เมื่อไรเขายังคิดไม่ออกเลย

 

เอ้าอูฮยอนล่ะอยากจะบ้ากับสิ่งที่มยองซูเป็น  ขนาดตัวเองกินยาหรือยังยังจำไม่ได้เลยเนี่ยนะ

 

ช่างมันเถอะอูฮยอน แล้วนี้นายมาทำไมมยองซูว่าแล้วตบไหล่เพื่อนเบาๆเพราะอูฮยอนทำสีหน้าไม่ค่อยดีราวกับเพิ่งไปเจอผีมา แค่เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองกินยาหรือยังอูฮยอนก็ต้องทำหน้าตกใจขนาดนี้ด้วยเหรอ

 

มาอยู่เป็นเพื่อนนายอูฮยอนว่าแล้วหยิบรีโมทขึ้นมาปิดทีวี

 

ปิดทำไมมยองซูมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

 

ไปขึ้นไปนอน นอนไม่พอเดี๋ยวก็เหนื่อยง่ายอีกอูฮยอนว่าก่อนจะคว้าแขนมยองซูแล้วลากขึ้นไปบนห้อง อย่าไม่ฟังคำทักท้วงของเพื่อน คนป่วยต้องพักมากๆเขารู้แค่นี้แหละ แล้วมยองซูก็ต้องพักมากๆด้วย

 

 

เป็นไงบ้างพี่โฮวอนรีบเดินออกจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังประชุมเรื่องท่าทันทีที่เห็นซองกยูเปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม

 

แปลกๆว่ะซองกยูว่า ทำให้โฮวอนต้องทำหน้างงมองคนที่ขมวดคิ้วยุ่งราวกับกำลังิดอะไรอยู่

 

มีอะไรเนี่ยพี่โฮวอนถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

โฮวอนซองกยูเรียกอีกคนแล้วมองหน้าโฮวอนอย่างจริงจัง

 

ห้ะ

 

ฉันว่าแกกลับไปหาแฟนแกเถอะซองกยูว่า โฮวอนจึงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้นกับมยองซูจริงๆงั้นเหรอ

 

ทำไม

 

มยองซูแปลกๆอะ เหมือนไม่สบายแต่ร่างกายก็ปกติดีซองกยูว่าแต่คิ้วก็ยังไม่คายปม เหมือนเป็นอะไรซักอย่างแต่ฉันก็คิดไม่ออกว่าเป็นอะไร

 

โอ๊ย ผมก็นึกว่าเป็นอะไร มยองซูไม่เป็นอะไรหรอกพี่ ผมไปซ้อมต่อล่ะ ขอบใจมากพอพูดจบก็เดินกลับเข้าไปหาเพื่อนๆทันที

 

โฮวอน โฮวอน ไอ้โฮย่าซองกยูพยายามเรียกอีกคนแต่โฮวอนก็หันมาส่ายหน้าใส่เขา เมื่อกี้ยังดูลุกลี้ลุกลนอยู่เลยแต่พอบอกให้ไปดูมยองซูกลับบอกว่าไม่มีอะไร ไอ้สิ่งที่มยองซูเป็นนี้มันเป็นเรื่องปกติสำหรับโฮวอนหรือไงกัน

 

 

อืมอูฮยอนครางออกมาเบาๆก่อนจะพลิกตัวหันข้างเพื่อนหาท่าที่สบาย แต่พอพลิกตัวกับรู้สึกว่าเตียงมันเบาๆราวกับว่าไม่มีใครนอนอยู่

 

มยองซูหายไปไหนลองลืมตาขึ้นมาดูก็ไม่เห็นเพื่อนที่เขาลากขึ้นมานอน พบแต่ความว่างป่าวที่ไม่มีคิม มยองซู

 

แก็ก

 

มยองซูไปไหนมาพอได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นมยองซูที่เปิดประตูเข้ามา

 

ไปข้างล่างมานะ ห้องที่ไว้ทำอาหารเรียกว่าไรนะอูฮยอนมยองซูว่าแล้วชูแก้วน้ำที่ตัวเองถือมาด้วยให้เพื่อนดู

 

ห้องครัวเหรอ?อูฮยอนว่าแล้วมองคนที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเตียง

 

ใช่มั้ง ไปเอาไอ้นี้มารู้สึกคอแห้งๆมยองซูว่าแล้วยกน้ำขึ้นดื่มจนหมดก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงแล้วล้มตัวลงนอนทันที

 

นายจำห้องครัวไม่ได้เหรอมยองซูอูอยอนถามขึ้นแต่แล้วต้องถอนหายใจออกมาเมื่อคนที่เขาถามนั้นนอนหลับไปแล้ว

 

 

 

เมื่อคืนอูฮยอนนั้นนอนไม่หลับได้แต่นอนคิดว่ามยองซูเป็นอะไรถึงได้ดูแปลกๆเขาเอาแต่นอนมองหน้าเพื่อนแล้วครุ่นคิดจนถึงเช้า แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกจึงตัดสินใจลงมาข้างล่างเพื่อทำอาหารให้มยองซูกินเผื่ออาหารจะช่วยให้มยองซุดีขึ้นบ้าง

 

อ้าว อูฮยอนเสียงทักดังขึ้นทำให้อูฮยอนต้องหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นโฮวอนที่เดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำดื่ม

 

กลับมาแล้วเหรออูฮยอนว่าแล้วมองหน้าโอวอนอย่างไม่ค่อยพอใจ

อืมอีกคนพยักหน้ารับก่อนจะมองไปรอบๆบ้านไม่กลับแล้วจะเห็นฉันเหรอ

 

มยองซูยังหลับอยู่อูฮยอนไขข้อข้องใจแล้วตักอาหารใส่จาน

 

หรอโฮวอนว่าแล้ววางแก้วน้ำลงก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไป

 

เดี๋ยวก่อนอูฮยอนเรียกไว้แล้วเดินเข้าไปใกล้ ฉันขอคุยด้วยหน่อย

 

มีอะไรโฮวอนหันมาถามแล้วทำหน้าไม่เข้าใจ ปกติเห็นเอาแต่ว่าจิกกัดเขาวันนี้มาแปลก

 

ฉันขอคุยด้วยหน่อย เรื่องมยองซูพอเห็นว่าใบหน้าของอูฮยอนดูจริงจังกว่าที่เคยเป็นโอวอนจึงยอมไม่ต่อปากต่อเสียงกับอีกคนเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน

 

มีอะไรโฮวอนเปิดประเด็นขึ้นแล้วมองร่างเล็กๆเพื่อนรักของมยองซูด้วยสายตาเรียบๆ

 

ฉันว่ามยองซูมีอาการแปลกๆนะอูฮยอนว่าแล้วทำท่าครุ่นคิด

 

แปลกๆ

 

อืม มยองซูดูหลงๆลืมๆฉันสงสัยมาสักพักล่ะ แต่หลายๆวันมานี้ก็ปกติดี คิดว่าคงลืมบ้างตามธรรมดาของคนทั่วไป แต่นี้บางทีก็ลืมคำพูดของตัวเอง ลืมสิ่งที่เคยทำ ที่สำคัญลืมห้องครัวที่ตัวเองชอบด้วยอูฮยอนเล่าเหตุการณ์ที่เขาเจอมาตลอดเกือบเดือน ความจริงแล้วเขาก็สังเกตมาสักพัก ตอนแรกก็แค่คิดว่ามยองซูคงกินยามากไปเลยอาจจะเบลอบ้าง แต่นี้มยองซูลืมเรื่องที่สำคัญกับตัวเองนี้เขาว่าไม่ใช่แล้ว

 

นายหมายความว่าไงโฮวอนถามขึ้นแล้วมองหน้าอูฮยอนอย่างไม่ค่อยสบายใจ

 

ฉันว่าเราควรพามยองซูไปตรวจอาการทางจิตไม่ก็สมองอูฮยอนเอ่ยสิ่งที่ตัวเองคิดทำเอาโฮวอนกำมัดแน่นด้วยความโมโห

 

แฟนฉันไม่ได้บ้าโอวอนตะคอกใส่อูฮยอนเสียงดัง นายจะบอกว่าเพื่อนตัวเองบ้าเหรออูฮยอน ทำไมนายถึงคิดได้

 

ฉันไม่ได้ว่ามยองซูบ้า แต่ฉันแค่คิดว่ามยองซูอาจจะมีอะไรเกี่ยวกับจิตไม่ก็สมองอูฮยอนเสียงดังกลับ

 

ที่นายพูดมามันก็หมายถึงมยองซูบ้าทั้งนั้นแหละ

 

นั้นมันนายที่คิดไปเองหรือเปล่าอูฮบอนว่าเสียงเรียบ โอวอนไม่เคยเข้าใจอะไรเลย ไม่แปลกเลยที่มยองซูจะรู้สึกเหงาและอ้างว้างจนบอกให้เขาไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนบ่อยครั้ง

 

อย่ามาพูดแบบนี้อีกโอวอนยกมือชี้หน้าอีกคนแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปทันที ก่อนจะต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้น

 

มีอะไรกันเหรอเสียงดังจังมยองซูถามแล้วส่งยิ้มให้โฮวอน

 

ป่าวหรอกโอวอนว่าแล้วเดินเข้าไปหามยองซูก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอด ถ้ามยองซูได้ยินเรืองที่เขาพูดกับอูฮยอนเมื่อกี้มยองซูคงเสียใจแน่

 

แล้วอะไรบ้าเหรอ บ้าหมายความว่าไงมยองซูถามขึ้นแล้วดันอกแกร่งออกก่อนจะมองหน้าโฮวอนด้วยแววตาใสซื่อ

 

มยองซูโฮวอนเรียกชื่อคนรักแผ่วเบา มยองซูเป็นอะไร เขาพูดอะไรให้ร่างบางไม่เข้าใจหรือเปล่า

 

บ้าคืออะไรเหรอโฮวอนมยองซูถามย้ำอีกครั้ง

 

หึเสียงแค่นหัวเราะของอูฮยอนดังขึ้น ทำให้โฮวอนต้องหันไปมองอย่างไม่ชอบใจ

 

ไม่มีอะไรหรอกโฮวอนว่าแล้วหลบสายตาร่างบางที่มองมา

 

หรอมยองซูว่าแต่ยังคงมองหน้าโฮวอนอยู่ คนตรงหน้าเขาคือโฮวอนเขาจำชื่อได้ แต่เป็นเป็นอะไรกับเขาเหรอถึงได้เดินมากอดเขาแบบนี้

 

ไปกินข้าวกันเถอะอูฮยอนว่าแล้วดึงเพื่อนให้เดินตามเมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มครุ่กรุนไปด้วยความไม่เข้าใจและต่างคนต่างสงสัย

 

ฉันกลับแล้วนะอูฮยอนว่าหลังจากนั่งกินข้าวกับมยองซูและโอวอนจนเสร็จ

 

อืม เดี๋ยวไปส่งมยองซูว่าแล้วเดินนำอูอฮยอนออกจากบ้าน

 

ส่งแค่นี้แหละอูฮยอนว่าแล้วดึงแขนเพื่อนที่เดินนำไว้

 

ไม่เอาจะไปส่ง ปะมยองซูว่าแล้วจูงแขนเพื่อนให้ออกจากบ้านของตนแล้วเดินไปตามทาง

 

มยองซู นายจะไปไหนอูฮยอนถามขึ้นเมื่อทางที่มยองซูจูงเขามาไม่ใช่ทางไปบ้านเขา

 

ไปส่งนายไงมยองซูว่าแล้วหันมายิ้มให้อูฮยอน

 

บ้านฉันไม่ได้ไปทางนี้นะ

 

หรอ แล้วบ้านนายไปทางไหนล่ะมยองซูหยุดเดินแล้วหันมาถาม

 

มยองซูอูฮยอนเรียกชื่อเพื่อนเสียงแผ่ว

 

บอกมาสิเพราะไม่อยากขัดใจอูอยอนจึงจำใจบอกทางมยองซูแล้วให้อีกฝ่ายเป็นคนเดนนำ ระหว่างทางมยองซูพาเขาเข้าซอยผิดตั้งหลายซอยแม้ว่าบ้านเขาจะอยู่ห่างจากมยองซุไม่กี่ซอยก็ตาม พอท่วงว่าเขาจะเป็นคนเดินนำอีกคนก็งอแงแล้วบอกว่าจำทางได้

 

บ้านนายนี้ไกลจังมยองซูว่าแล้วหอบหายใจ

 

ไม่ไกลหรอกนายนะเดินหลงเองอูฮยอนว่าแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มยองซุเดเหงือ

 

หรอ งั้นกลับแล้วนะมยองซูพยักหน้ารับแล้วหันกลังเดินกลับทันที

 

เห้ย กลับถูกเหรออูฮยอนว่าแล้วรีบวิ่งไปคว้าแขนของมยองซูไว้ ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจให้มยองซุกลับบ้านเองเลยจริงๆ

 

กลับถูกสิ ฉันจำได้มยองซูว่าแล้วดึงมือเพื่อนออกก่อนจะโบกมือลาแล้วก้าวเท้าเดินลับทางที่ตัวเองได้เดินผ่านมา อูฮยอนมองตามหลังเพื่อนจนสุดสายตาแล้วได้แต่ภาวนาให้มยองซูกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย เพราะยังไงซะมยองซูคงจำบ้านของตัวเองได้

 

 

ร่างบางในชุดสีครีมเดินแตะเท้าไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ภายในหัวไม่มีความกังวลใดๆริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า ที่มีแต่ต้นไม้สีเขียวและดอกไม้ที่ถูกจัดเป็นสวนตรงกลางมีสนามหญ้า มยองซูไม่รู้ว่าที่นี้คือที่ไหนแต่มันสวยจนเขาก้าวเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนี้อย่างไม่ลังเล

 

สวยจังกลีบปากสีสวยพูดก่อนจะพาร่างของตัวเองไปนั่งลงตรงที่ม้านั่งข้างๆสนามหญ้า เมื่อกี้เขาเดินไปส่งผู้ชายคนหนึ่งมา จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไรแต่ผู้ชายคนนั้นดีกับเขามากและดูเหมือนว่าจะดีกับเขามาตลอด

 

ปัก

 

โอ๊ยร่างบางก้มลงหยิบก้อนหินเพื่อจะนำขึ้นมาดูแต่ระหว่างที่เงยหัวขึ้นกับมีลูกกลมๆลอยมากระแทกใส่หัวของเขา

 

ขะ ขอโทษฮะ พี่มยองซูยังไม่ทันได้หันไปหาที่มาของลูกกลมๆก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายดังขึ้น ร่างบางที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่สะบัดหัวสองสามทีก่อนจะหันไปหาเด็กน้อยที่ทำหน้าไม่สู้ดีส่งมาให้เขา

 

พี่เป็นอะไรมากไหมฮะ ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆเด็กน้อยรีบโค้งขอโทษเขาอย่างกังวล ทำเอามยองซูเผยยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมของเด็กน้อย

 

พี่ไม่ได้เป็นอะไรครับเสียงหวานเอ่ยพรางส่งยิ้มไปให้เด็กน้อย

 

ครับ แล้วนี้พี่มาปั่นจักรยานอีกแล้วเหรอเด็กน้อยส่งยิ้มกลับแล้วถามขึ้น แต่คำถามของคนตรงหน้ากับทำเอาคิ้วเรียวสวยต้องขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

 

ปั่นจักรยาน?มยองซูทวนคำแล้วเอียงหน้ามองใบหน้ากลมๆของเด็กอายุยังไม่ถึงสิบขวบอย่างสงสัย

 

ใช่ฮะ ปกติพี่มาที่นี้บ่อยๆแล้วก็ชอบปั่นจักรยานมาด้วยเด็กตรงหน้าอธิบาย

 

งั้นหรอมยองซูพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแต่เขาก็ยังสงสัยเพราะคิดไม่ออกว่าเคยมาที่นี้ตอนไหน

 

พี่มยองซูมาเล่นบอลกับผมสิฮะเด็กน้อยว่าพรางดึงมือมยองซูให้ลุกออกจากม้านั่ง แม้จะงงที่มยองซูทำราวกับจำเขาไม่ได้ทั้งๆที่ปกติแล้วเขากับมยองซูก็เจอกันที่นี้บ่อยๆและทุกครั้งที่พี่มยองซูก็จะชอบพาเขาเล่นตลอด แถมยังซื้อไอศกรีมให้กินแทบทุกครั้ง

 

เล่นบอลเหรอ ไหนล่ะบอลมยองซูว่าแล้วมองไปรอบๆตัวเพื่อหาสิ่งที่คนตรงหน้าว่า

 

นี้ไงครับบอลเด็กน้อยวิ่งไปเอาลูกบอลที่กระแทกโดนหัวมยองซูแล้วกระเด็นออกไปไกลนิดหน่อยแล้วรีบวิ่งกลับมาพร้อมกับยื่นให้มยองซูดู

 

อ่อ ไอ้ลูกที่มันโดนหัวพี่เมื่อกี้มยองซูร้องอ่อเมื่อได้เห็นสิ่งที่คนตรงหน้าบอก มันคือลูกบอลเหรอ

 

อะ ฮะเด็กน้อยมองหน้ามยองซูอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี้ใช่พี่มยองซูของเขาจริงๆเหรอ แต่หน้าตาก็เหมือนพี่มยองซูหนิ หรือจะเป็นแฝด แต่พี่มยองซูไม่เคยบอกเลยนะว่ามีแฝดด้วย เด็กน้อยได้แต่คิดในใจ

 

แต่พี่เล่นเยอะไม่ได้นะ เดี๋ยวพี่ก็หายใจแรงๆเหมือนวันนั้นอีก

 

หรอ ปะ งั้นไปเล่นกันมยองซูยื่นมืออกไปจับมือเด็กน้อยแล้วค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้า พอเห็นอย่างนั้นเด็กน้อยก็เริ่มใจชื้นขึ้นเพราะเมื่อกี้มยองซูอาจจะแกล้งเขาเล่น

 

เราชื่ออะไรเหรอแต่คำถามต่อมาก็ทำเอาเขาแทบจะปล่อยลูกบอลในมือ ดวงตากลมโตเลยขึ้นมองคนที่สูงกว่าเขาด้วยความงงงวย

 

พี่ถามชื่อผมเหรอเด็กน้อยว่าแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พี่มยองซูแกล้งเขาอีกแล้วเหรอ พี่อย่าแกล้งผมสิ ผมอูซอนไง

 

ชื่ออูซอนเหรอ

 

ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่าพี่จำชื่อผมไม่ได้น่ะเด็กน้อยว่าแล้วเริ่มทำหน้าบึ่ง

 

พี่ต้องจำเราด้วยเหรอมยองซูย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กตรงหน้าแล้วมองใบหน้าบึ่งตึงด้วยสายตาสงสัย

 

พะ พี่ใช่พี่มยองซูไหมเนี่ยเสียงแหลมถามขึ้นก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทามาจับใบหน้าของมยองซู

 

ใช่มั้งมยองซูตอบอย่าไม่ค่อยแน่ใจแล้วยกมือขึ้นจับมือเล็กๆที่ข้างแก้มของตัวเองอย่างถนุถนอม

 

ถ้าใช่ก็เลิกแกล้งผมสักที ผมใจไม่ดีนะฮะเด็กน้อยว่าด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นคลอน ถ้าพี่มยองซูมาแบบแปลกๆอีกเขาจะกลัวจริงๆแล้วนะ

 

อะๆใช่พี่มยองซูไงครับมยองซูว่าเมื่อเห็นท่าทางการทำหน้าเหมือนจะร้องให้ของเด็กตัวเล็ก พอเขาปลอมให้เด็กน้อยสบายใจเสร็จเขาก็ต้องมาวิ่งตามเก็บบอลที่เด็กน้อยเป็นคนเตะ เขาไม่รู้ว่าไอ้ลูกนี้มันเล่นยังไงได้แต่ดูเด็กแล้วก็ทำตามแต่ยิ่งทำก็ยิ่งเหนื่อยจนเขาทรุดลงกับพื้นหญ้า

 

ฮ่าๆเหนื่อยแล้วหรอฮะเด็กน้อยหัวเราะร่าแล้ววิ่งมาหามยองซูที่นอนแผ่หลาอยู่

 

อืม เหนื่อยแล้วมยองซูพยักหน้ารับแล้วค่อยๆรับตาลงแต่เสียงของเด็กน้อยก็ดังขึ้นก่อน

 

เฮ้ย พี่ หลับไม่ได้นะฮะ แดดจ้าขนาดนี้เด็กน้อยว่าแล้วดึงแขนมยองซูขึ้นมา

 

อ้าวหรอมยองซูถามขึ้นแล้วยกมือเกาท้ายทอย

 

ใช่ฮะ เนี่ยแดดเริ่มแรงแล้วผมว่าเราแยกย้ายกันกลับบ้านเถอะเด็กน้อยว่าแล้วหยิบลูกบอลมาถือไว้

 

บ้านเหรอมยองซูว่าแล้วสทำหน้าครุ่นคิด เอ่อ เรารู้จักบ้านพี่ไหมช่วยไปส่งพี่หน่อยสิ

 

ทำไมผมต้องไปส่งพี่ด้วยเล่า พี่ต่างหากที่ควรไปส่งผมเด็กน้อยโวยวายขึ้น

 

แล้วบ้านเราอยู่ไหนล่ะ

 

นี้พี่จำไม่ได้จริงอะเด็กน้อยถามเพื่อความแน่ใจก่อนจะได้รับคำตอบเป็นใบหน้าสวยๆของคนเป็นพี่ที่พยักงึกงัก จนสุดท้ายเขาต้องยอมจูงมือของพี่มยองซูเดินตามทางไปบ้านของเจ้าตัว

 

 

หายไปไหนนะมยองซูตอนนี้ในใจของโฮวอนกำลังกระวนกระวาย ตั้งแต่ที่มยองซูออกไปส่งอูฮยอนเจ้าตัวก็ยังไม่กลับมา จนเขาต้องออกไปหาที่บ้านของอูฮยอนแต่ก็ไม่เจอ อูฮยอนด่าเขาแทบหูชาที่มยองซูหายไป จนสุดท้ายเขากับอูฮยอนต้องแยกกันตามหามยองซู

 

นั่นไงบ้านพี่ระหว่างที่กำลังจะเดินออกซอยตรงข้ามบ้านตัวเอง โฮวอนก็ได้ยินเสียงเด็กดังขึ้น รางสังหรณ์ในใจบอกเขาว่าให้เดินไปดูตามเสียงนั้น

 

นี่บ้านพี่เหรอพอเดินเข้ามาใกล้เขาก็เห็นแผ่นหลังบอบบางของคนที่กำลังถูกเด็กน้อยที่สูงแค่สะโพกของเจ้าตัวเดินจูงอยู่

 

มยองซูไวเท่าความคิดเสียงเข้มตะโกนเรียกคนรักของตัวเองก่อนจะก้าวเท้ายาวๆเดินไปหา

 

แฟนพี่เรียกอะเสียงของเด็กน้อยดังขึ้นพรางกระตุกมือมยองซูแล้วชี้นิ้วมาทางเขา

 

แฟนพี่เหรอมยองซูชี้นิ้วเข้าหาตัวก่อนจะหันมามองตามนิ้วของร่างเล็ก

 

หายไปไหนมามือหนาคว้าเข้าที่แขนบ้างแล้วจับมยองซูให้หันมาประจันหน้ากับตน ดวงตาคมมองสำรวจไปทั่วร่างกายก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าบนร่างกายของมยองซูไม่มีอะไรผิดปกติ

 

ผมเห็นพี่มยองซูที่สวนสาธารณะของหมู่บ้านฮะ เลยชวนเล่นบอลเด็กน้อยตอบแทนเมื่อไม่เห็นว่าพี่มยองซูจะตอบคำถามคนรักของตัวเอง พี่มยองซูต้องงอลแฟนแน่ๆเลย

 

มยองซู นายเป็นอะไรหรือเปล่าตอนแรกเขาเองก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามยองซูปลอดภัยแต่พอเห็นแววตาที่มยองซูมองเขา เจาก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมา

 

ปะ เปล่า แล้วนี้คุณเป็นใครอะคำถามที่ถูกส่งมาจากริมฝีปากสวยทำเอาโฮวอนไปไม่ถูก ทำไมมยองซูถึงถามเขาแบบนี้

 

ม มยองซูโฮวอนรู้สึกลำคอแห้งผาก หรือสิ่งที่อูฮยอนบอกเขาจะเป็นความจริง มยองซูอาจจะมีความผิดปกติทางจิตใจไม่ก็สมองหรือถ้าไม่ใช่ทั้งสองอย่างมยองซูอาจจะแกล้งเขาเล่น

 

เออ พี่ฮะ ผมกลับก่อนนะ วันนี้ผมเหนื่อยมากเลย พี่มยองซูชอบแกล้งลืมนู้นลืมนี้ ที่สำคัญลืมชื่อผมด้วยนะเด็กน้อยว่าก่อนจะโบกมือลาแล้วก้าวเดินตามทางไปบ้านของตน

 

จะ จริงเหรอโฮวอนทวนคำของอูซอนแม้ว่าเด็กน้อยจะเดินออกไปแล้ว มือหนาที่จับเรียวแขนบางนั้นเริ่มบีบแรงขึ้นเมื่อหัวใจของเขาเริ่มรู้สึกจุกแน่น 

 

นี้คุณมยองซูสะกิดคนตรงหน้าเบาๆเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไป

 

อะ ห้ะโฮวอนสะดุ้ง รีบหันกลับมามองใบหน้าน่ารักที่กำลังมองหน้าเขาอยู่เช่นกัน

 

ผมเข้าบ้านก่อนนะมยองซูว่าแล้วค่อยๆผละตัวเองออกจากโอวอนก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในบ้านทันที ผู้ชายคนเมื่อกี้นี้แปลกจริงๆ

 

มยองซูโอวอนได้แต่ยืนนิ่งแล้งเรียกชื่อคนรักซ้ำไปซ้ำมาตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูก ทำไมอยู่ๆมยองซูถึงทำเป็นจำเขาไม่ได้ ทั้งๆที่เขาเป็นแฟนของเจ้าตัว เป็นคนรักที่อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน หรือเป็นเพราะเขาที่ไม่สนใจ ไม่ค่อยได้อยู่กับร่างบาง ทำให้มยองซูค่อยๆลืมเขาไปจากหัวใจแล้ว

 

 

ผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์แต่ละคนจะมีอาการแตกต่างกันออกไป แต่ก็มีอาการที่พบร่วมกันหลายประการ อาการแรกสุดที่พบคือความเครียด ซึ่งมักจะเข้าใจผิดว่าเป็นอาการที่เกิดขึ้นเองตามอายุอาการที่พบในระยะแรกคือการสูญเสียความจำ ไม่ทราบว่าแฟนของคุณมีอาการเหล่านี้หรือเปล่าครับเพราะความทนไม่ไหวโอวอนจึงรีบพาตัวเองมาโรงพยาบาลเพื่อปรึกษาคุณหมอ ว่าอาการที่มยองซูเป็นนั้นคืออะไร

 

ช่วงนี้เขาก็ดูเครียดๆครับ แต่ผมว่าเขาอาจจะไม่ได้เป็นโรคนี้โฮวอนว่า เขาไม่ อยากจะเชื่อและไม่มีวันเชื่อว่ามยองซูจะเป็นอัลไซเมอร์เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นมยองซูก็คงลืมเขาและลืมทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรา

 

งั้นพุ่งนี้คุณช่วยพาเขามาตรวจด้วยนะครับ ผมเองก็ไม่แน่ใจคุณหมอวัยกลางคนว่าแล้วส่งยิ้มให้โฮวอน  โฮวอนโค้งบอกลาให้คุณหมอก่อนจะก้าวออกมาจากห้องตรวจด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้า รู้สึกจะก้าวขาออกไปไม่ไหวเมื่อต้องมารับรู้ว่าคนรักของเขาอาจจะเป็นโรคความจำเสื่อม

 

 

 

พี่นี้น่ารักจังเลยนะครับ พี่ชื่ออะไรนะซองกยูเหรอเสียงที่ดังออกมาจากในบ้านทำเอาโฮวอนยิ่งใจกระตุก มยองซูจำไม่ได้แม้กระทั่งคนรอบข้างและอาการก็เริ่มหนักขึ้นทุกวัน บางวันก็ไม่ยอมกินข้าว พอกินก็อมข้าว จนหมอบอกว่ามยองซูอาจจะลืมวิธีการกินไปแล้ว

 

อืม จำชื่อพี่ไว้นะ พี่ชื่อซองกยู คิมซองกยู เป็นรุ่นพี่ของเราซองกยูว่าแล้วยกมือขึ้นลูบหัวร่างบาง โฮวอนมองภาพตรงหน้าด้วยนำตาคลอเบ้า เขาเป็นคนวานให้ซองกยูช่วยมาดูแลมยองซูในเวลาที่เขาไม่อยู่เผื่อมยองซูอาจจะจำรุ่นพี่คนสนิทของตัวเองได้ แต่มยองซูก็ไม่เคยจำได้เลย

 

อ้าว นั้นไง แฟนเรามาแล้วพอซองกยูหันมาเห็นเขาที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเขาก็เอ่ยขึ้นแล้วส่งยิ้มมาให้ก่อนจะเดินออกห่างมยองซูเพื่อให้เขาได้เข้าไปหาร่างบอบบาง

 

เขาคือแฟนผมหรอฮะ

 

คำถามที่ถูกส่งออกมาจากริมฝีปากสวยทำเอาโฮวอนก้าวขาไม่ออกได้แต่หยุดยื่นนิ่งมองใบหน้าน่ารักที่เอียงคอมองเขาอย่างสงสัย โดยมีซองกยูยืนอยู่ข้างหลังมองมาที่เขาด้วยความเห็นใจ

 

ตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ผมก็ได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมไม่สร้างความทรงจำดีๆให้กับมยองซู ถ้าผมรู้ว่าวันนี้มยองซูจำผมไม่ได้ ผมคงไม่ยอมอยู่ห่างเขาเหมือนเช่นทุกวันนี้ พระเจ้าครับผมขอร้องล่ะ เอาความทรงจำของมยองซูคืนมา อย่าให้ผมต้องเกลียดตัวเองไปมากกว่านี้เลย

ลี โฮวอน

 

มือหนาจดข้อความลงในสมุดไดอารี่ของมยองซูที่เจ้าตัวลืมมันไปแล้วว่าเคยจดเรื่องราวของตัวเองทุกสัน เขาเจอไดอารี่เล่มนี้ตอนที่หาหนังสือรูปภาพเพื่อเอาไปให้มยองซูดูว่าเราเคยมีความทรงจำอันน้อยนิดด้วยกัน เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านและได้รู้ว่ามยองซูต้องทนเหงามากเพียงใดกับการต้องอยู่คนเดียวในระหว่างที่เขาไปตามล่าความฝันของตัวเอง มยองซูยอมทนเหงาเพื่อให้เขาได้มีความสุขแต่มาวันนี้เขายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอยู่กับมยองซูแม้ว่ามยองซูจะจำเขาไม่ได้แล้วก็ตาม

 

 

                   

ผลงานทั้งหมด ของ jb_kim

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 labellene (@labellene) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 01:36
    ชอบมากๆๆๆๆค่ะ เสียใจแทนโฮวอน แต่ก็สมน้ำหน้าไปด้วย TvT สงสารมยองอ่ะ จบได้เศร้ามาก แต่ก็ชอบ มาแต่งอีกนะคะ เราชอบคู่นี้ แต่ฟิคหาอ่านยากมากกกกกก T__T
    #2
    0
  2. #1 Lollipop
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 23:42
    เศร้าจัง 😢 แต่งดีมากค่ะไรท์ จะติดตามต่อน้า
    #1
    0