คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ͡ 2... (Gyumyung) หลอก 2... (Gyumyung) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
มาแล้ววววจ้าาาา  ขอโทษที่ให้รอนาน จบจริงๆแล้วนะตอนนี้ คอมเมนต์ติชมเป็นกำลังใจให้เราด้วยน้า. ขอบคุณค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ค. 61 / 01:08


หลอก.. 2



“แม่ วันนี้ผมไปรับซอจุนนะ”ซองกยูตะโกนเรียกผู้เป็นแม่ขณะที่กำลังเดินลงจากบันได

“ซอจุนเพิ่งมาอาทิตย์ที่แล้ว”คังฮีว่าพรางกดตามองลูกชาย

“โถ่แม่ก็ผมคิดถึงลูก”ซองกยูว่าแล้วเดินเข้าไปกอดแขนผู้เป็นแม่จนคังฮีหลัดจำเพราะปกติลูกชายเธอมันทำท่าแบบนี้ซะที่ไหน

“คิดถึงลูก? หรือแม่ของลูกกันแน่”ว่าพรางข่มสายตามองซองกยูอย่างจับผิด

“ก็ทั้งสองคนแหละ”

“ทำอะไรกับเขาไว้บ้าง จะมาทำเป็นไม่มีอะไรเดินเข้าเดินออกบ้านเขาเป็นว่าเล่น นี้ฉันว่าคุณจีนาใจดีมากนะที่อนุญาตให้แกไปเล่นกับลูกได้”เอ็ดลูกชายเบาๆให้รู้ตัวว่าอีกฝ่ายเริ่มทำตัวเยอะขึ้นทุกวัน

“ผมก็สำนึกผิดแล้วนี้ไง”ซองกยูว่าพรางก้มหน้างุด

“หรอ ถ้างั้นก็เลิกเหล้าเลิกบุหรี่สิ”ว่าจบก็เดินตัดหน้าลูกชายไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก

“มันไม่เกี่ยวกันนะแม่”

“เกี่ยวสิ  ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ใครเขาจะอยากกลับมาดีด้วย”มองลูกชายตาขวางๆให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอกำลังต่อว่า

“เมื่อก่อนตอบคบกันมยองซูก็รับได้นะ”ซองกยูว่าแล้วเดินไปนั่งไขว้ห้างที่โซฟาตัวข้างๆผู้เป็นแม่

“แต่ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อก่อน ฉันได้ข่าวว่ามีหมอที่มยองซูพาลูกไปหาหมอกำลังจะจีบเขาอยู่”คังฮีว่าอย่างลอยหน้าลอยตาพลางลอบมองปฏิกิริยาของลูกชายแล้วต้องยกยิ้มขึ้นมาเมื่อซองกยู่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ผมจะไปบ้านนู้น”ว่าจบก็ทำท่าจะลุกขึ้นแต่ผู้เป็นแม่ก็ค้านขึ้นก่อน

“อีกสองอาทิตย์ค่อยไป ถ้าแกไม่ฟังฉัน ฉันจะไม่ช่วยแก”ซองกยูทำท่าฟึดฟัดเมื่อผู้เแ็นแม่พูดจบก่อนจะเดินออกไปจากบ้านและขับรถออกไปด้วยความเร็วมือก็กดมือถือตอบไลน์เพื่อน

Not club&restaurant 

“คิดไงนัดมาที่นี้ตอนกลางวันว่ะ”โฮวอนว่าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อน

“เออไม่รอออกกลางคืนว่ะ”ดูจุนว่าแล้วหยิบเมนูขึ้นมาเปิดอ่านทั้งๆที่จริงแล้วไม่มีอะไรให้เขากินด่วยซ้ำเวลานี้ที่ร้านจะเปิดเป็นร้านอาหารซึ่งเขาค่อนข้างเบื่ออาหารมากแต่ไอ้เพื่อนตัวดีก็ดันมานัดเอาเวลานี้

“ช่วงนี้งด”ซองกยูตอบอย่างเบื่อๆดูจุนกับโฮวอนหันมามองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“หือ กูหูฝาดปะ”ซองยอลที่เพิ่งมาได้ยินเข้าพอดีถึงกับทำหน้าอึ้งๆ

“ไม่ฝาด กูจะงดเหล้าและเลิกบุหรี่”

“อะไรคือแรงบันดาลใจให้มึงคิดงี้ว่ะ”โฮวอนถามพรางจ้องหน้าเพื่อนขำๆไม่หน้าเชื่อเลยจริงๆ

“ก็แม่กูขอ”ซองกยูว่าแล้วยดน้ำขึ้นจิบพรางหลบสายตาจับผิดของเพื่อน

“หรออออ”เพื่อนทั้งสามคนพร้มกันประสานเสียงใส่ซองกยู

“กูทำเพราะอยากคืนดีกับมยองซู แม่บอกว่ามีไอ้หมอที่ไหนไม่รู้มาจีบเมียกู”

“เมีย พูดมาได้เต็มปากเต็มคำเนาะ”ซองยอลว่าแล้วมองเพื่อนด้วยสายตาสมเพจจยนซองกยูตบหัวไปที

“ก็จริงหรือพวกมึงจะเถียงกู”ก็ลองเถียงมาดูสิพ่อจะตบให้หัวหลุดจากบ่ามีลูกด้วยกันขนาดนี้ไม่ให้เรียกเมียจะให้เรียกว่าอะไร

“เออ แล้วแต่มึงเถอะ”โฮวอนว่าอย่างเบื่อหน่าย ให้มันเพ้อเจ้อไปคนเดียวถ้าเขาไปมีสามีใหม่แต่งงานจริงๆนะพ่อจะขำให้ไม่ปลอบหรอกหมั่นใส้ความมั่นหน้า

“พวกมึงต้องช่วยกู”

“ช่วยยังไงว่ะ”

“ไม่รู้”

“มึงมันโง่ซองกยู เขาไม่กลับมาหามึงหรอก”ดูจุนว่าก็อยากจะช่วยนะแต่มองไม่เห็นทางเลย อีกอย่างพอซอจุนอายุครบหนึ่งปีก็เหมื่อนมยองซูจะกลับไปเรียนคราวนี้ซองกยูหัวหมุนแน่

“อย่าปากดี มยองซูรักกูจะตาย”ซองกยูพูดเข้าข้างตัวเองจนเพื่อนพากันส่ายหน้าระอา

“นั้นมันเมื่อก่อน”ซองยอลว่า

“แล้วไอ้หมอที่มึงว่าอะกูก็พอรู้จักนะ มันอยู่ปีเดียวกับเราคณะแพทย์เพิ่งจบเหมือนกัน”โฮวอนว่าเพราะซองจงก็มาเล่าให้เขาฟังบ้างว่ามีคุณหมอจบหมาดๆมาจีบคุณแม่ลูกอ่อนและดูเหมือนซอจุนเองก็จะชอบคุณหมอด้วย

“มันคือใคร”

“ชื่อจงฮยอน เป็นคุณหมอโรงพยาบาลบลู บ้านรวยมาก มันขยันมากด้วยและหล่อโครตๆ”ท่าทางของโฮวอนทำเอาซองกยูยกเท้าขึ้นมาจะถีบ

“หือ เป็นกูกูคบล่ะ โปร์ไฟล์ดีเวอร์”ดูจุนว่าขำๆ

“พวกมึงนี้ไม่ช่วยอะไรกูเลย”ซองกยูว่าก่อนจะวางเงินลงบนโต๊ะทั้งที่ยังไม่ได้สั่งอะไรมากินด้วยซ้ำนอกจากน้ำก่อนจะเดินออกจากร้านไป เขาจะต้องทนอีกสองอาทิตย์กว่าจะได้เจอหน้าลูกกับมยองซู ทุกๆครั้งที่เขาไปรับซอจุนมาอยู่บ้านมยองซูจะไม่ยอมมาด้วยแม้จะอ้างว่าลูกร้องไห้หาแม่ก็ตามเพราะมยองซูรู้ดีว่ายังไงเขาก็ต้องเอาลูกไปส่งภายในวันสองวันเพราะซอจุนร้องไห้หาแม่ตลอดแต่คราวนี้เขาจะพามยองซูมาด้วยให้ได้เขาจะไม่ปล่อยไปแล้ว


สองอาทิตย์ต่อมา

มยองซูมองลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขนขณะที่เขากำลังป้อนนมอยู่ เด็กน้อยมองเขาอย่างอารมณ์ดีปากก็ดูดขวดนมไม่หยุดจนอดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้

“คุณมยองซูค่ะ”จีเอเรียกก่อนจะวางกระเป๋าไปเล็กของซอจุนลง วันนี้เป็นวันที่ซอจุนต้องไปบ้านคุณย่าอีกไม่นานก็คงมารับเขาเลยให้จีเอไปเตรียมของให้เพราะถ้าอีกฝ่ายมาจะได้ส่งซอจุนให้แล้วไม่ต้องยุ่งเกี่ยวอะไรกันถ้าเป็นคังฮีเขาคงชวนกินข้าวแต่ถ้าพ่อของซอจุนมาเขาก็แค่หลีกเลี่ยงการพูดคุย

“ขอบใจมากนะจิเอ”มยองซูว่าแล้วส่งยิ่มให้กับสาวใช้ตอนนี้ซอจุนอายุได้ 7 เดือนแล้วเขาวางแผนไว้ว่าถ้าลูกครบหนึ่งปีเขาจะกลับไปเรียนต่อจะได้มีงานทำหาเงินเลี้ยงลูกเพราะลำพังแค่ร้านขนมคุณนายจีนาคงไม่ไหวพอเขาเรียนจบคงเป็นเวลาที่ต้องส่งลูกเข้าโรงเรียนพอดี

“มาแล้วค่ะ”ซูจองสาวใช้อีกคนที่มยองซูให้ไปเฝ้าต้นทางเดินเข้ามาบอกมยองซู

“ใครมารับ”มยองซูถามเพราะถ้าเป็นคังฮีเขาจะต้อนรับแต่ถ้าเป็นอีกคนเขาจะได้เลี่ยงการพบเจอ

“คุณซองกยูค่ะ กำลังจอดรถ”

“งั้นเอาซอจุนไปส่งเขา นี้กระเป๋าบอกว่าฉันไม่อยู่”มยองซูส่งซอจุนให้จิเอเพราะจิเอต้องไปดูแลซอจุนที่บ้านคุณย่าด้วยก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป พักหลังๆนี้คุณย่าไม่ค่อยมารับส่วนใหญ่จะเป็นซองกยูที่เขาไม่อยากเจอ 

“นี้ค่ะ คุณซองกยู”ซูจองว่าแล้วส่งกระเป๋าให้ซองกยู

“มยองซูล่ะ”ซองกยูถามแล้วมองไปรอบๆบ้านถ้าคราวนี้บอกว่าไม่อยู่เขาจะไม่เชิ่อแล้วนะ

“ไม่อยู่ค่ะ”จิเอว่าพรางโยกตัวกล่อมเด็กน้อยไปมาเมื่อซอจุนทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว ห่างจากอกแม่ไม่ได้เลยจริงๆ

“โกหก อยู่ข้างบนใช่ไหม”ซองกยูว่าพรางมองคนใช้ทั้งสองอย่างดุๆอย่าหวังว่าครั้งนี้เขาจะยอม

“เอ่อ.. “

“รออยู่ตรงนี้ก่อนฉันจะขึ้นไปคุยกับมยองซู”ซองกยูว่าแล้วถือวิสาสะเดินขึ้นบันได้ไปทันที ทำเอาสาวใช้ท้้งสองต้องมองหน้ากันด้วยความกังวล

มยองซูที่เดินเข้ามาในห้องนั่งลงบนเตียงก่อนจะถอนหายใจเบาๆปกติเขาจะไม่ขึ้นมาบนห้องก็อย่างที่บอกว่าแม่ให้เขาย้ายไปอยู่กับลูกข้างล่างแต่เขาก็มักจะขึ้นมาบนห้องนี้ทุกครั้งที่อีกฝ่ายมา

แกร๊ก

เสียงประตูถูกเปิดออกทำให้เขาต้องหันไปมองอย่างตกใจ แล้วต้องนิ่งงันทันทีเมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามาในห้องเขาไม่ได้ล็อคห้องเพราะไม่คิดว่าซองกยูจะกล้าขึ้นมา

“ไปกับพี่”ซองกยูว่าแล้วเดินเข้ามาจับแขนคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงแต่มยองซูก็สะบัดออกอย่างแรงก่อนจะเดินผ่านหน้าไปถ้าเข้ามาเขาก็จะออกไป

“เดี๋ยว”ซองกยูตามไปคว้าแขนอีกคนไว้

“มีอะไร”คราวนี้ร่างบางหันมามองตาขวาง ว่าจะไม่ปริปากคุยด้วยแต่อีกคนก็ยังตามมายุ่งกับเขา

“ไปบ้านพี่กับลูก”ซองกยูว่าแล้วดึงร่างบางเข้ามาใกล้

“ไม่ไป”มยองซูว่าพรางพยายามสะบัดข้อมือจากการจับกุมของอีกคนแต่เขาก็สู้แรงซองกยูไม่ได้

“ต้องไป นายก็เห็นว่าพอไปที่ไรลูกก็ร้องหานายตลอด”ซองกยูว่าอย่างออกคำสั่ง

“ถ้าร้องก็เอามาส่งสิ”มยองซูตอบอย่างลอยหน้าลอยตา

“มยองซูนายจะทำเพื่อลูกบ้างไม่ได้รึไงลูกจะรู้สึกยังไงที่พ่อแม่ไม่ยอมคุยกัน”ซองกยูว่าโดยใช้เหตุผลตอนที่ขับรถมาเขาพยายามคิดหาวิธีจะคุยกับอีกคนดีๆแต่มยองซูก็ดื้อเกินที่จะคุยด้วยง่ายๆ

“ลูกจะรู้เรื่องอะไร เขายังเด็ก”

“แล้วถ้าเขาโตขึ้นมาล่ะมยองซู”

“ค่อยคิด พี่กลับไปได้แล้ว”พอเห็นแรงบีบที่แขนผ่อนลงมยองซูจึงสะบัดแขนออกและถ่อยห่างออกมา

“ไปกับพี่”พอเห็นว่าอีกคนยังดื้อดึงไม่ยอมอย่างเดียวซองกยูจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วอุ้มร่างบางพาดบ่าก่อนจะเดินออกจากห้อง

“ทำบ้าอะไร ปล่อยนะ”มยองซูใช้กำปั้นทุบลงบนหลังของอีกคนไม่หยุดแต่ซองกยูก็ไม่สนใจถึงแม้ว่าจะเจ็บเพราะร่างบางก็ไม่ได่ทุบเบาๆแต่คราวนี้เขาจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด

“พี่กยูปล่อยนะ”

“ว๊ายยย”สาวใช้ทั้งสองคนกรี๊ดอย่างตกใจเมื่อเห็นซองกยูอุ้มเจ้านายของพวกเธอลงมา

“เดินตามมา”ซองกยูสั่งจิเอก่อนจะเดินไปที่รถของตนแล้วโยนร่างบางเข้าไปในรถพออีกคนทำท่าจะเปิดประตูลงมาเขาก็ใช้ขาดันประตูไว้แล้วหันไปรับซอจุนมา

“อุ้มลูกไว้”ซองกยูส่งเด็กให้ร่างบางแต่มยองซูก็นั่งกอดอกนิ่งจนซอจุนร้องไห้ที่แม่ไม่สนใจร่างบางเลยต้องหันมาอุ้มอย่างจำยอม ถ้าไม่ใช่เพราะลูกไม่ยอมหรอก ซองกยูเปิดประตูด้านหลังแล้วโยนกระเป๋าเข้าไปพอหันมาอีกทีร่างบางก็กำลังจะก้าวลงจากรถแล้ว

“หยุดนะมยองซู ถ้านายพาลูกกลับเข้าไปนายผิดสัญญากับแม่พี่”ซองกยูว่า

“ชิ”มยองซูจิ๊ปากอย่างไม่พอใจแต่ก็ยอมกลับเข้าไปนั่งในรถแล้วกล่อมลูกน้อยเบาๆเขาผิดเองที่หาพ่อเลวๆแบบนี้ให้ลูกเมื่อไหร่เขาจะหมดเวรหมดกรรมจากผู้ชายคนนี้สักที

“กินข้าวรึยัง”ร่างสูงถามขณะที่กำลังขับรถเพื่อเดินทางไปบ้านของตนแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ

“ลูกอะกินข้าวยัง”

“อืม”มยองซูตอบเบาๆ

“อืมคือ”

“อย่าถามมากได้ไหม รำคาญ”พออีกคนเอาแต่ถามร่างบางจึงอดไม่ไหวตะคอกใส่อย่างหงุดหงิดจนซองกยูต้องเงียบปากลงเพราะไม่เคยเจอร่างบางในโหมดนี้เลย

“ถึงแล้ว”ซองกยูว่าแล้วจอดรถลงก่อนจะหันมาหยอกล้อเด็กน้อยในอ้อมกอดมยองซูแต่ร่างบางก็เปิดประตูแล้วก้าวลงไปจากรถทันทีซองกยูจึงถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปเปิดเอากระเป๋าของซอจุนมาก่อนจะเดินตามร่างบางเข้าไปในบ้าน

“หวัดดีครับคุณคังฮี”พอเดินเข้ามาในบ้านมยองซูก็เอ่ยทักทายคังฮีที่กำลังนั่งทักผ้าพันคออยู่ในห้องนั่งเล่น

“อ้าว มยองซู”ตังฮีมองลูกสะไภ้อย่างตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมมาก่อนจะมองเลยไปด้านหลังที่มีลูกชายหยักคิ้วส่งมาให้ “มานั่งกับแม่นี่มา”

“คุณไม่ไปทำงานหรอครับ”มยองซูพรางนั่งลงข้างๆอีกฝ่าย

“เดี๋ยวผมเอาของลูกไปไว้บนห้องนะครับ”ซองกยูบอกก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป

“ไม่ได้ไปจ้ะ อยู่ต้อนรับหลาน”คังฮีว่า

“อย่าบอกว่าคุณรวมหัวกับเขานะครับ”มยองซูถามอย่างสงสัย ไหนคังฮีเคยบอกเขาไว้ว่าจะไม่ให้ซองกยูเข้ามายุ่งกับเขาเกินหน้าที่พ่อของลูกไง

“ป่าวจ้ะ เด็กนั้นแค่บอกว่าจะพาหนูมาให้ได้แม่ก็ไม่คิดว่าจะทำได้จริงๆ”

“เขาบังคับผม”มยองซูว่าพรางทำหน้าไม่พอใจ

“ไม่เอาสิจ้ะ ไหนๆก็มาแล้วไปทำอาหารเป็นเพื่อนแม่หน่อย”คังฮีเอ่ยปากชวนวันนี้เธอจะจัดปาร์ตี้ครั้งใหญ่ที่ลูกสะไภ้ยอมนั่งรถคันเดียวกับลูกชาย

“งั้นเดี๋ยวผมขอกล่อมลูกนอนก่อนนะครับ”มยองซูว่าก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องของซอจุนนี้ก็ได้เวลานอนกลางวันของเด็กน้อยแล้ว

“จะพาลูกไปนอนหรอ”ซองกยูที่เดินสวนกันถามเมื่อเห็นร่างบางเดินขึ้นบันไดมาแต่มยองซูก็ไม่ตอบพรางเลื่อนหลบทางให้ซองกยูด้วยสีหน้านิ่งๆ

“มยองซู”ซองกยูเรียกอีกฝ่ายดุๆอย่างขัดใจแต่มยองซูก็ไม่ได้สนใจก้าวเดินพาซอจุนเข้าไปในห้อง

“เฮ้อ”ซองกยูถอนหายใจออกมาเบาๆแต่เขาก็ไม่ละเลิกความพยายามเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องของซอจุน แล้วต้องชะงักกับภาพที่เห็นมยองซูกำลังโยกตัวไปมาเบาๆพรางฮัมเพลงกล่อมแล้วมองเด็กในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน เขาไม่คิดว่าจะได้มาเห็นภาพแบบนี้เขาได้แม่ของลูกไม่ผิดจริงๆ

“ลูกหลับแล้วหรอ”ซองกยูถามแล้วเดินเข้าไปใกล้เมื่อเห็นมยองซูกำลังค่อยๆวางเด็กน้อยบนเปล่ พอได้ยินเสียงถามของร่างสูงมยองซูก็สะดุ้งจนทำให้ซอจุนต้องร้องไห้สะดุ้งตื่นขึ้นมาเหมือนกัน ดวงตากลมส่งสายตาตำหนิมาให้ก่อนจะหันไปกล่อมเด็กน้อยให้หลับอีกครั้ง

“ขอพี่ทำบ้างได้ไหม”ซองกยูถาม เขาเองก็อยากทำให้ลูกหลับบ้าง ให้ลูกไม่เอาแต่ร้องไห้งอแงเวลาอยู่กับเขา อยากให้ซอจุนสนิทกับเขา

“อย่าเลย”มยองซูว่าเขาไม่ค่อยเชื่อใจจะให้ซองกยูดูแลซอจุนโดยลำพังเวลาที่อีกฝ่ายไปรับลูกมาที่นี้เขามักจะกำชับจิเอให้คอยดูให้ดีห้ามคลาดสายตาและโทรถามตลอด เขายังไม่แน่ใจว่าซองกยูพร้อมจะเป็นพ่อแล้วจริงๆรึเปล่า

“แต่พี่อยากทำ”ซองกยูว่าก่อนจะแย่งเด็กมาจากมยองซูทำไห้เด็กน้อยตกใจร้องไห้เสียงดัง มยองซูที่เห็นแบบนั้นก็ร้อนรนมองซองกยูดุๆ

“พี่ทำบ้าอะไรลูกจะหลับได้อยู่แล้ว สองรอบแล้วนะ ถ้าเด็กตกใจบ่อยๆมันไม่ดีรู้รึเปล่า”มยองซูตะคอกเสียงดังจนซองกยูต้องส่งสายตาขอโทษไปให้ก่อนจะส่งเด็กน้อยคืนก่อนจะค่อยๆก้าวออกไปจากห้องด้วยไปหน้าเศร้าๆเขามันทำอะไรก็ไม่ดีไปซะหมด สร้างแต่เรื่อง ขนาดลูกตัวเองเขายังทำให้เค้ากลัวแล้วแบบนี้จะเป็นพ่อที่ดีได้ยังไง

“แกทำอะไรหนูมยองซู”คังฮีที่ได้ยินเสียงโวยวายเลยรีบวิ่งออกจากห้องครัวเพื่อขึ้นไปดูก็เห็นลูกชายกำลังเดินคอตกลงมาจากข้างบนแต่ซองกยูก็ไม่ใส่ใจเดินผ่านหน้าเธอออกจากบ้านไป

Night club

“ไงมึงทำไมทำหน้าเป็นหมาเบื่ออาหารแบบนั้นว่ะ”ยงฮวาเอ่ยทักเพื่อนร่วมวงเหล้าที่วันนี้เสนอหน้ามาให้เห็นได้ สงสัยคงเปิดไลนฺ์กลุ๊ปอ่านแล้วถึงได้ตามมาถูก

“เหนื่อยๆ”ซองกยูว่าก่อนจะยกแก้วที่มีหญิงสาวส่งมาให้ขึ้นดื่มพร้อมกับหญิงสาวที่ค่อยๆเขยิบมาใกล้ๆ

“เหนื่อยอะไรว่ะ งานก็ไม่ได้ทำ”ยงฮวาว่าขำๆ “ไม่คิดจะไปดูแลกิจการที่บ้านหน่อยหรอมึงอะ”

“กูไม่ได้จบบริหาร”ซองกยูตอบพลางกระดกน้ำสีอันพันจนหมดแก้วในทีเดียวแล้วส่งให้หญิงสาวชงต่อ

“แล้วมึงเรียนวิทย์ทำไม”เพื่อนอีกคนในกลุ่มถามขึ้นเขาเองเริ่มสนิทกับเพื่อนของยงฮวาเพราะมาดื่มกับพวกมันบ่อยๆ

“กูแค่ชอบวิทย์เฉยๆ”ซองกยูหยักไหล่ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวแล้วต้องถอนหายใจออกมา ทำไมเขาต้องเห็นใบหน้าของมยองซูทับซ้อนคนอื่นตลอดเลย

“บ้าบอ มึงก็ไปทำงานแบบเพื่อนมึงดิ”ยงฮวาแนะนำเขาเองก็มีงานทำแล้วแต่ซองกยูก็ยังทำตัวเสเพลไปวันๆใครเขาจะอยากมาคืนดีกับมัน

“กู ขี้เกียจ”ซองกยูตอบพรางเน้นย้ำคำว่าขี้เกียจอย่างหนักแน่น

“เพราะมึงเป็นแบบนี้ไงเมียมึงถึงไม่ยอมดีด้วย ลูกมึงก็เลี้ยงไม่ได้ งานมึงก็ไม่ไปทำ มึงจะเอาอะไรให้เขามามั่นใจว่าอยู่กับมึงได้”ยงฮวาบ่นขึ้นมาอีกครั้งเขาเองก็ไม่อยากยุ่งมากแม้จะพอรับรู้เรื่องของมันบ้างเพราะมันชอบมาเพ้อให้ฟังบ่อยๆ

“แล้วจะให้กูทำยังไงว่ะ”ซองกยูพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดเขาเข้าใจที่ยงฮวาพูดทั้งหมดเพราะพวกไอ้โฮวอนกับแม่ก็พูดแบบนี้ แต่ถ้าเขาไปทำงานเขาจะเอาเวลาที่ไหนมาตามเฝ้ามยองซู

“มึงยังต้องถามอีกหรอ”เพื่อนอีกคนว่าพรางมองซองกยูอึ้งๆนี้มันคนที่มีลูกมีเมียแล้วเหรอ ในหัวมันคิดอะไรบ้างไหมเนี่ย

“เออๆกูจะลองไปหางานทำ จบนะ”ซองกยูว่าแล้วกระดกอีกแก้วก่อนจะเดินออกจากร้านไปเพื่อจะกลับบ้านว่าจะไม่ดื่มแล้วอุตส่าห์ไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่สวนสาธารณะตั้งแต่บ่ายๆแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นจนต้องมาดื่มแบบนี้

คังฮีคอยมองทางลูกชายที่ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ยอมกลับบ้าน พาลูกพาเมียมาอยู่แต่ตัวเองดันหายหัวไปไหนตั้งครึ่งวันแล้วแบบนี้เธอจะได้เห็นฉากทะเลาะกันไหมแต่ก็คงไม่หรอกเพราะมยองซูไม่สนใจไอ้ลูกชายตัวดีอยู่แล้ว

“แกไปไหนมา”เอ่ยถามคนที่เดินไม่ค่อยตรงเสียงดุ

“มยองซูอยู่ไหนอะแม่”ไม่ตอบคำถามแต่เอ่ยถามถึงอีกคน

“อยู่ในห้องซอจุนไม่รู้ว่าหลับไปรึยัง”คังฮีว่าสภาพแบบนี้ยังกล้าไปถามถึงเขา ตัวเองยังเดินไม่ตรงเลย

“แกจะไปหาหนูมยองซูหรอ”เอ่ยถามเมิ่อเห็นลูกชายกำลังเดินขึ้นบันไดไปหาเขาในสภาพแบบนี้มีแต่เขาจะไล่ตะเพิดกลับมาน่ะสิ

“อืม”ซองกยูพยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นบันไดไป

“ไอ้ลูกบ้า”บ่นพึมพัมเบาๆอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะในเมื่อไอ้ลูกชายมันบ้าบอแบบนี้ หวังว่ามยองซูจะไม่หอบลูกกลับบ้านกลางดึกนะ

แกร๊ก

มยองซูหันไปมองทางประตูนิ่งขณะที่มือก็ตบก้นลูกน้อยเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นคนนิสัยไม่ดีเปิดประตูเข้ามา

“ลูกหลับแล้วหรอ”ซองกยูถามพรางเดินเข้ามาใกล้ทำให้มยองซูต้องนิ่วหน้าเมื่อได้กินเหล้าจากซองกยู

“อย่ามาใกล้ลูกนะ”มยองซูว่าดุๆแล้วมองคนที่เขยิบมานั่งบนเตียงอีกฝั่ง

“ทำไม”ซองกยูถามก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มเด็กน้อยเบาๆ

“บอกว่าอย่าใกล้ลูกไง”มยองซูว่าแล้วผลักซองกยูออกห่างซอจุนกลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้ยังจะกล้ามาหอมแก้มลูกอีก

“อะไรมยองซูพี่แค่มาดูลูก จะขัดขวางไม่ให้พี่เข้าใกล้ลูกเลยรึไง”ซองกยูถามอย่างหมดความอดทนที่เห็นร่างบางเอาแต่กันท่าไม่ให้เขาอยู่ใกล้ลูก

“กลิ่นเหล้าแรงขนาดนี้ใครจะอยากให้อยู่ใกล้ พี่มีความเป็นพ่อบ้างปะเนี่ย”มยองซูว่าและคอยมองกลัวว่าลูกชายจะตื่นก่อนจะเดินออกไปข้างนอกแต่ซองกยูก็คว้าแขนเขาไว้

“ทำไมต้องพูดแรงขนาดนี้มยองซู”

“เงียบๆหน่อยเดี๋ยวลูกตื่น”มยองซูพูดบอกซองกยูเมื่ออีกฝ่ายตะคอกใส่เขาเสียงดัง

“นายเริ่มก่อนนะ”ซองกยูก็เถียงอย่างไม่ยอมแพ้

แง่ แง่

นั่นไง ซองกยูทำให้ลูกต้องตื่นอีกแล้ว เขาพูดผิดที่ไหนจะบอกให้ที่เขาต่อว่าอีกฝ่ายเขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดก็ในเมื่อเขาพูดความจริง

“พี่ออกไปได้แล้ว”มยองซูว่าแล้วกลับไปนั่งบนเตียงก่อนจะค่อยๆอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้วกล่อมแบบที่เคยทำ

“พี่.. “ซองกยูอยากจะเอ่ยขอโทษแต่ปากมันก็แข็งจนไม่กล้าพูดออกมาสุดท้ายเลยได้แต่เดินออกไปจากห้องเงียบๆ


“อ้าว ตื่นแล้วหรอหนูมยองซู”คังฮีที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในตอนเช้าเอ่ยทักลูกสะไภ้เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาหา “แล้วนี้ซอจุนยังไม่ตื่นหรอ ปกติเห็นงอแงแต่เช้า”

“ยังครับเมื่อคืนกว่าจะหลับได้”มยองซูว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ

“พ่อมันกวนสินะ”คังฮีว่าอย่างรู้ทันเมื่อคืนทั้งสองคนก็คงทะเลาะกันอีกตามเคย ไม่ไหวจริงๆลูกชายคนนี้

“คงงั้นแหละครับ”

“แต่วันนี้มันครึกอะไรแต่เช้าไม่รู้ออกไปจากบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น”คังฮีบ่นขึ้นมาพรางลอบมองปฏิกิริยาของมยองซูแต่ก็เห็นแค่ความนิ่งเฉย

“คงออกไปหาสาวๆในสต๊อกมั้งครับ”มยองซูว่าคนอย่างซองกยูจะมีอะไรนอกจากเริ่องพรรนี้

“ป่าวจ๊ะ บอกว่าจะออกไปหางานทำ”คำตอบของคังฮีทำเอามยองซูทำหน้าอึ้งๆซองกยูมีความคิดแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย ไม่หน้าเชื่อเลย

“ห้ะ”

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงจ้ะ”คังฮีถามอย่างขำๆ

“เปล่าครับ ผมแค่คิดว่าไม่หน้าเชื่อ”มยองซูตอบออกไปตรงๆ

“แม่คิดว่าเป็นไปได้นะ”

“ผมก็ขอให้เป็นแบบนั้นครับ เขาโตแล้วจะมาอยู่ใช้เงินแม่ก็ยังไงอยู่”

“แต่แม่กำลังสงสัยว่าลูกชายแม่เนี่ยจะยอมเปลี่ยนตัวเองเพราะอะไรน้าาา”คังฮีว่าพรางเหลือบตามองหน้ามยองซูอย่างหยอกล้อ

“เขาคงคิดได้มั้งครับ”มยองซูว่าก่อนจะลุกขึ้น “ผมขอไปเตรียมอาหารให้ซอจุนก่อนนะครับ คุณกินข้าวรึยัง”

“ยังจ้ะแต่แม่ให้เด็กเตรียมไว้แล้ว เราก็ตามสบายเลย”


“หางานไมมันยากงี้ว่ะ”ซองกยูโวยวายลั่นรถพรางทุบมือลงพวงมาลัยเต็มแรงอย่างหงุดหงิดเมื่อเจาขับรถหางานทั้งวันแต่ก็ไม่มีที่ไหนรับเขาเลย

“กูต้องไปบริหารงานของแม่จริงๆหรอว่ะเนี่ย”เพราะความไม่ถนัดงานบริหารทำให้ต้องคิดหนักแม่ก็เคยพูดกับเขาบ้างแล้วแต่เขาไม่ตกลงเพราะเขาไม่ค่อยชอบที่ต้องไปดูแลคนจำนวนมากมาย

“กลับมาแล้วหรอตัวดี”เงยหน้ามองผู้เป็นแม่ที่เอ่ยทักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา “เป็นไงบ้าง”

“ก็อย่างที่เห็น”คำตอบของซองกยูทำให้ผู้เป็นแม่เลิกคิ้วขึ้นสูง

“ไม่ได้”

“ครับ”ซองกยูตอบอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำมาดื่ม

“มยองซูล่ะครับ”

“กลับไปแล้ว”

“ห้ะ”ซองกยูแทบจะสำลักน้ำเมื่อได้คำตอบจากผู้เป็นแม่

“ฮ่าๆล้อเล่น พาลูกไปเดินเล่นข้างหลังบ้านน่ะ”คังฮีว่าแล้วขำลูกชายเสียงดัง

“อ่อ”ซองกยูพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยกแก้วน้ำดื่มต่อ

“เดี๋ยวครับ”พอเห็นว่าผู้เป็นแม่กำลังจะเดินขึ้นห้องซองกยูก็เรียกไว้

“หือ”คังฮีเลิกคิ้วมองลูกชายแทนคำถาม

“แม่จะให้ผมทำงานตำแหน่งอะไร”หญิงวัยกลางคนต้องยิ้มออกมาเมื่อลูกชายยอมทำตามใจเธอบ้าง

“แกอยากทำอะไรล่ะ”

“ไม่รู้”

“งั้นฉันจะให้แกเป็นรองหัวหน้าฝ่ายการเงิน เริ่มงานพรุ่งนี้”พแพูดจบก็ก้าวเดินขึ้นบันไดไปทันทีดักไม่ให้ลูกชายได้คัดค้านอะไร


“ลูกหลับแล้วหรอ”เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างบางเดินออกมาจากห้องลูกชาย

“อืม”มยองซูมองหน้าซองกยูนิ่งๆก่อนจะเดินผ่านหน้าไป

“ไปไหน”ร่างสูงก็ไม่ยอมเดินตามร่างบาง

“เตรียมข้าวให้ซอจุน”

“เดี๋ยวพี่ช่วย”ซองกยูเดินตามมยองซูมาจนถึงห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ลูกชายสำหรับวันพรุ่งนี้ มยองซูหยิบจับอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่วแต่ต้องมาเหนื่อยใจเพราะคนที่พยายามจะช่วย

“หยุด เดี๋ยวผมทำเอง”มยองซูบอกซองกยูที่กำลังหั่นแครอทให้เป็นลูกเต๋าอย่างทุลักทุเลให้หยุดเขาไม่หน้าปล่อยให้ทำเลยครัวเละหมดแล้ว

“พี่จะช่วย”ซองกยูคัดค้าน

“ดูที่พี่ทำสิ เละหมดแล้ว”มยองซูบ่นและแย่งมีดมาไว้ในมือตัวเอง

“ก็พี่..”

“พี่ขึ้นไปนอนเถอะ”ร่างบางบอกก่อนจะหันมาสนใจแครอทที่ถูกหั่นค้างไว้แล้วต้องถอนหายใจเบาๆเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของร่างสูงกำลังเดินออกไปแต่แล้วต้องสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อถูกกอดจากด้านหลัง

“ปล่อยนะ”มยองซูพูดขึ้นอย่างไม่พอใจก่อนจะวางมีดลงแล้วพยายามแกะแขนซองกยูออกจากเอว

“ไม่”ร่างสูงดื้อดึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพรางซุกใบหน้าบนไหล่เล็ก “ขออยู่แบบนี้สักพักนะ”

สุดท้ายเลยได้แต่ปล่อยให้อีกคนยืนกอดอยู่แบบนั้นส่วนมยองซูก็หันกลับมาเตรียมของทำอาหารเช้าให้ซอจุนต่อจนเสร็จ

“ปล่อยได้แล้ว”มยองซูว่าแล้วดึงแขนแกร่งออกซึ่งร่างสูงก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

“มยองซู”ดึงมือร่างบางมากุมไว้พรางจ้องเข้าไปในดวงตากลมโต มยองซูจะไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริงๆเหรอตอนนั้นร่างบางรักเขามากแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้แต่เขามันก็แค่คนไม่รักดีคนนึงที่มองไม่เห็นคุณค่าความรักของใครเอาแต่รักสนุกแม้แต่เวลาที่ร่างบางลำบากเขาก็ไม่ช่วยอะไร

“พี่ขอโทษจริงๆนะ ให้อภัยพี่ได้ไหม”ยกมือลูบแก้มเนียนเบาๆอย่างอ่อนโยน ดวงตาที่แข็งกร้าวของมยองซูค่อยๆอ่อนลงจนเขาใจชื่นขึ้นมา มยองซูยังรักเขาจริงๆใช่ไหม “ยกโทษให้พี่เถอะนะ”

“ผมเคยบอกพี่ไปแล้ว”มยองซูว่าก่อนจะกระชากมือออกมาเขาอยากจะไปให้ไกลจากตรงนี้ไปจากคนที่ทำให้ต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่ซองกยูเคยทำไว้มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้อภัยแม้จะรู้สึกอ่อนไหวกับสายตาอ่อนโยนแต่เขาต้องใจแข็งตอนนี้ซองกยูมีสิทธ์แค่เป็นพ่อของลูกเขาจะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมามีอิทธิพลในใจได้อีก

“พี่ต้องทำยังไง”ซองกยูถามอย่างเหนื่อยใจ เขาพยายามกลับตัวเป็นคนดีเป็นพ่อที่ดีและจะเป็นสามีที่ดีให้กับมยองซูและซอจุน  เขาอยากให้ร่างบางรับรู้ว่าเขาอยากได้อีกคนคืนมาแค่ไหน

“อย่าพยายามเลย ถ้าพี่ไม่เข้าใจก็ให้พี่นึกไปถึงสิ่งที่พี่เคยทำลองคิดดูว่าถ้าเป็นพี่พี่จะยังให้อภัยเขาไหม”พอพูดจบก็เดินผ่านหน้าร่างสูงออกมาจากห้องครัวตอนนี้เขาอยากไปให้ไกลหนีจากคนใจร้ายที่ชอบทำให้เจ็บและมีน้ำตาอย่างเช่นตอนนี้ เขาเกลียดตัวเองที่ยังรักคนคนนี้เกลียดความอ่อนโยนของผู้ชายมักง่ายอย่างซองกยูมันไม่มีความจริงใจสักนิดแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกดีที่อีกฝ่ายมาทำดีใส่


หลังจากวันนั้นซองกยูก็ไม่เคยออกไปดื่มเหล้าสรรค์สรรกับใครที่ไหนเอาแต่ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังจนเพื่อนอย่างซองยอลอดเป็นห่วงไม่ได้ ซองยอลแวะมาหาซองกยูที่บริษัทอยู่บ่อยครั้งเพื่อพูดคุยถามไถ่เขาไม่อยากปล่อยให้ไอ้เพื่อนบ้ามันอยู่คนเดียวแม้นี้จะผ่านมาเกือบเดือนที่มันถูกมยองซูปฏิเสธ

“พรุ่งนี้มึงก็ได้ไปรับลูกกับมยองซูมาอยู่ด้วยแล้ว เลิกทำหน้าเป็นหมาเหงาสักทีเถอะ”ซองยอลว่าแล้ววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเพื่อน

“กูไม่ค่อยอยากเจอเขาเลย”ซองกยูว่าแล้วยกแก้วกาแฟที่ซองยอลเอามาให้ขึ้นดื่ม

“ห้ะ ไม่เอาแล้วหรอ”ซองยอลถามอย่างแปลกใจแค่นี้ก็จะมาท้อซะแล้ว

“กูไม่อยากเจอเพราะกูไม่อยากเจ็บ มยองซูไม่ใจอ่อนลงเลย”ซองกยูว่าแล้วเงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่มีสีหน้าเป็นห่วงเขา

“กูอยากจะบอกให้มึงทำใจนะ แต่… “ซองยอลเว้นวรรคพรางมองหน้าเพื่อนนิ่งๆ “มึงอยากได้เขาคืนจริงๆใช่ไหมไม่ใช่ทำเพราะสงสารลูกนะ”

“อือ กูรักมยองซูมึงเองก็หน้าจะรู้ดี”ซองกยูว่าเพื่อนมองเขาออกตั้งแต่แรกว่าเขาจริงจังกับมยองซูกว่าใครแต่ตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจตัวเองด้วยนิสัยไม่ชอบผูกมัดอยากจะขอโทษอยู่หลายครั้งที่ทำให้ร่างบางต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่กล้าจนเรื่องมันเลยเถิดพอมยองซูท้องเขาก็ไม่กล้าพอที่จะรับผิดชอบด้วยความเห็นแก่ตัวว่าอนาคตกำลังไปได้ดีเขากำลังจะเรียนจบและใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มทีเลยเลือกทิ้งร่างบางเขาไม่คิดว่ามยองซูจะแกร่งพอที่จะเก็บลูกไว้แต่อีกฝ่ายก็ทำให้เห็นว่ารักคนที่กำลังจะเกิดมามากแค่ไหนแม้เด็กคนนั้นจะเป็นลูกของคนเลวๆอย่างเขาก็ตาม

“มึงหน้าจะทำอะไรให้มันดีตั้งแต่แรกอย่าว่าแต่มยองซูเลยเป็นคนอื่นเขาก็ไม่ให้อภัยมึงหรอก”ซองยอลว่าพรางถอนหายใจออกมา

“แต่ถ้ามึงอยากได้เขาคืนมากคิดทบทวนดูและก็ยังอยากได้อยู่กูว่า.. “ดวงตาคมมองหน้าเพื่อนอย่างมีความหวังเมื่อเห็นท่าทางเพื่อนจะหาทางออกให้เขาได้

“ถ้าเป็นคนดีแล้วเขายังไม่ยอมก็ลองเลวอีกสักครั้งดู”เขาตอบของซองยอลทำเอาซองกยูต้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

“มึงกลับไปเลยไป”ซองกยูว่าแล้วโยนปากกาใส่เพื่อนแต่ซองยอลก็หลบทันแล้วมองเพื่อนอย่างจริงจัง

“กูพูดจริงๆนะ มยองซูอาจจะชอบคนเลวก็ได้”



“นี้มันไม่ใช่ทางไปบ้านพี่หนิ”มยองซูว่าแล้วมองซองกยูที่กำลังขับรถอยู่อย่างไม่ไว้ใจ

“อืม”ซองกยูตอบรับเบาๆวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาต้องเหนื่อยกับการที่ไปลากร่างบางเพื่อให้มากับตนแต่สุดท้ายเขาก็พามาด้วยจนได้

“จะไปไหน กลับเดี๋ยวนี้เลยนะ”มยองซูเริ่มเสียงดังจนเด็กน้อยหันหน้ามามองอย่างไร้เดียงสา

“จะพาไปเที่ยว”ซองกยูว่าแล้วยิ้มให้ลูกชายตัวน้อยที่กำลังยิ่มร่าอยู่ในอ้อมกอดผู้เป็นแม่

“ไม่ไป จอดรถเดี๋ยวนี้เลย”มบองซูโวยวายอย่างไม่ยอม

“ไม่เอาน่าขับออกมาตั้งไกลแล้วพาลูกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”ซองกยูพยายามเกลี่ยกล่อมให้ร่างบางใจเย็นลงเพราะยิ่งมยองซูเสียงดังเด็กน้อยยิ่งสะดุ้งตกใจแล้วมองพ่อแม่สลับกันไปมา

“เจ้าแผนการนักนะ”สุดท้ายเลยต้องยอม ถ้าไม่ใช่เพราะลูกเขาคงไม่ยอมขนาดนี้ซองกยูยังเจ้าเลห์เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนและไม่มีทางที่คนอย่างมยองซูจะตามทัน

“น่ารักจังลูกพ่อ”ซองกยูเอ่ยขึ้นพรางอุ้มเด็กน้อยชูขึ้นสูงอย่างเอ็นดู ซอจุนในชุดว่ายน้ำเด็กช่างน่ารักน่าเอ็นดู เขาพามยองซูกับลูกมาเที่ยวทะเลเพราะจำได้ว่าตอนคบกันมยองูเคยขอให้พามาและนี้ก็เป็นการเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก

“เดี๋ยวลูกตกนะ”มยองซูบ่นพรางเขย่าขวดนมที่เพิ่งไปชงมาเบาๆแล้วเดินเข้ามาหาพ่อลูกที่กำลังหยอกล้อกัน

“ลูกต้องกินนมก่อนหรอ”ซองกยูถาม

“พี่พาลูกไปเล่นก่อนก็ได้ผมชงไว้เฉยๆ”มยองซูว่าแล้วนั่งบนเตียงผ้าใบก่อนจะสอดส่ายสายตามองรอบๆสถานที่ที่เขาฝันอยากจะมาแต่พอได้มาแล้วทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ 

“แล้วนายล่ะ”

“เดี๋ยวผมนั่งรอ”

“ไปเล่นด้วยกันสิ”ซองกยูดึงแขนร่างบางเบาๆ

“ไม่อะพี่ไปเถอะ”มยองซูสะบัดแขนออกก่อนจะล้มตัวลงนอนซองกยูเลยถอนหายใจเบาๆแล้วอุ้มเด็กน้อยลงทะเล

“คืนนี้ห้ามดื้อล่ะเรา”พูดกับลูกน้อยเบาๆแล้วต้องก้มลงไปหอมแก้มก้มฟอดใหญ่เมื่อเด็กน้อยยิ้มตอบกลับมา

เวลาล่วงเลยมาจนพระอาทิตย์ตกดิน ทั้งสองคนเดินตามทรายหาดไปโดยมีมยองซูเดินอยู่ข้างหน้าและซองกยูที่เดินอุ้มซอจุนตามมาห่างๆเพื่อไปหาอะไรกิน พอรู้ว่าต้องพักที่นี้คืนนึงมยองซูก็เมินเฉยเขาไม่พูดไม่จา

“ร้านนี้มยองซู”ซองกยูตะโกนพรางชี้นิ้วบอกเมื่อร่างบางเดินจะถึงร้านอาหารที่เขาจองเอาไว้มยองซูหันมามองนิ่งๆก่อนจะเดินเข้าไปในร้านโดยมีพนักงานต้อนรับพาไปที่โต๊ะ

“เดี๋ยวผมอุ้มลูกเอง”มยองซูว่าแล้วเอื้อมมือไปอุ้มเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอดตนเพื่อให้ซองกยูสั่งอาหาร

“เราจะกินอะไร”ซองกยูถามพรางหันไปยิ้มให้พนักงานที่มองเขาสองคนสลับไปมา

“แล้วแต่พี่เลย”

“เดี๋ยวให้เด็กนั่งเก้าอี้เด็กดีกว่านะค่ะ”พนักงานสาวสวยบอกพรางยกเกาอี้มาวางไว้ตรงหัวโต๊ะระหว่างซองกยูกับมยองซูที่นั่งตรงข้ามกัน

“ขอบคุณครับ”มยองซูบอกก่อนจะอุ้มเด็กน้อยไปวางบนเกาอี้

หลังจากอาหารมือค่ำจบลงซองกยูก็พามยองซูกับซอจุนกลับโรงแรมแต่ภารกิจของเขายังไม่เสร็จสิ้นวันนี้เขายังมีอีกอย่างต้องทำซึ่งซองยอลกำชับมาอย่างดีว่าถ้ามยองซูรู้ตัวมยองซูอาจจะโกรธมากแต่ผลลัพท์มันต้องดีแน่ถ้าเขาเร่งทำคะแนน

“ป้อนนมลูกหน่อยผมจะไปอาบน้ำ”มยองซูบอกแล้วยื่นขวดนมให้ซองกยูที่กำลังนอนดูทีวีอยู่บนเตียงโดยมีซอจุนนอนอยู่บนตัวซองกยูรับขวดนมมาอย่างว่าง่ายแล้วค่อยๆวางซอจุนที่ทำตาปรือพร้อมเข้านอนลงบนเตียงเด็กที่เขาสั่งขึ้นมาพรางค่อยๆกล่อมเบาๆ

“รีบนอนนะ อย่าตื่นกลางดึกล่ะ”ซองกยูว่าแล้วกดจูบลงไปที่หน้าผากเล็กอย่างหวงแหน พอกล่อมเด็กน้อยจนหลับมยองซูก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำซองกยูถอนหายใจเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอน สักพักก็สำผัสถึงเตียงข้างๆที่ยุบลงแต่อีกฝ่ายดันเอาหมอนข้างกับผ้าห่มมากองรวมกันระหว่างเขากับตนเอง

“หึ”ซองกยูยกยิ้มเบาๆก่อนจะแกล้งทำเป็นหลับทำแค่นี้คิดว่าจะรอดหรอไม่มีทาง เขารอจนคิดว่าร่างบางหลับสนิทแล้วค่อยๆเอาหมอนกับผ้าห่มที่กั้นระหว่างพวกเขาออกเบาๆซองกยูค่อยๆเคลื่อนตัวไปทาบทับร่างบอบบางแล้วกดจูบเบาๆใช่แล้วเขาจะลักหลับมยองซูหรือถ้าร่างบางจะตื่นขึ้นมาเขาคงจัดการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ซองยอลบอกว่าถ้ามีลูกอีกคนแล้วเขาตามดูแลไม่ห่างมยองซูคนที่อ่อนไหวง่ายก็จะใจอ่อนแถมยังปิดโอกาศให้ไอ้พวกชอบยุ่งกับเมียชาวบ้านไม่กล้ามายุ่งกับร่างบางด้วย

“จะทำอะไรปล่อยนะ”มยองซูพูดเสียงดังอย่างตกใจหลังจากที่งัวเงียตื่นเพราะรู้สึกว่ามีอะไรกำลังรบกวนการนอนของเขา

“มยองซู”ซองกยูที่กำลังจะปลดกางเกงของร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองอย่างตกใจ

“หยุด นะ”เมื่อเห็นท่าไม่ดีมยองซูก็เริ่มดิ้นและผลักซองกยูเต็มแรงจนอีกฝ่ายผงะถ่อยออก

“พี่อยากมีลูก”สิ่งมี่ซองกยูพูดทำเอามยองซูนิ่งค้าง ร่างสูงเคลื่อนตัวเขามาหาก่อนจะค่อยๆจับมยองซูนอนลง

“อย่าทำแบบนี้ ขอร้องล่ะ”มยองซูเริ่มสะอื้นได้แต่หวังว่าซองกยูจะหยุดเขาหมดเรี่ยวแรงจะต่อสู้กับอีกคนแล้ว

“มีลูกให้พี่อีกสักคนนะมยองซู”ซองกยูไม่สนใจซุกหน้าเข้าหาซอกคอหอมหวานก่อนจะดูดดึงเนื้ออ่อนเบาๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาสวยด้วยแววตาขอโทษยิ่งมยองซูร้องไห้เขายิ่งรู้สึกเจ็บปวดแต่เขาจะไม่ใจอ่อน

“ฮึก”มยองซูร้องไห้สะอื้นหลับตาเข้าหากันแน่นโกรธตัวเองที่ใจง่ายและไม่สามารถห้ามใจตัวเองกับผู้ชายคนนี้ได้ ยอมไปหมดทุกอย่างจนอยากตื่นมาแล้วคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน

“ขอให้ติดนะ”ซองกยูกดจูบลงไปบนหน้าผากมนอย่างถนุถนอมและมองคนที่หลับไปแล้วด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก มยองซูคงยังรักเขาอยู่ถึงได้ยอมขนาดนี้และอดปลื้มใจไม่ได้ที่ลูกน้อยให้ความร่วมมืออย่างดีถึงแม้เขาจะส่งเสียงออกมาบ้างหรือเสียงเตียงกระทบพนังเบาๆซอ จุนก็ไม่รู้สึกตัวตื่นเลย จะบอกให้ก็ได้ตอนมยองซูให้เขาป้อนนมลูกเขาแอบใส่ยานอนหลับลงไปถ้าร่างบางรู้ได้ฆ่าเขาแน่

มยองซูตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยท่าทางอ่อนเพลียดวงตากลมโตร้อนผ่าวและน้ำตาไหลรินออกมาอย่าวเสียใจหันไปมองข้างๆก็ไม่เห็นซองกยูแล้วก่อนจะถอนหายใจออกมาดีแล้วล่ะเขาก็ไม่พร้อมจะมองหน้าซองกยู

“ตื่นแล้วหรอพี่พาลูกไปเดินเล่นมาน่ะ”มยองซูมองซองกยูที่เปิดประตูห้องเข้ามาด้วยสายตานิ่งๆแล้วลุกออกจากเตียงแต่ขายังไม่แตะพื้นไม่ถึงนาทีเขาก็แทบจะล้มลงยังดีที่ซองกยูมาประคองไว้ทัน

“เดินดีๆสิ”

“ปล่อย”มยองซูดันร่างสูงออกเบาๆก่อนจะพยายามหอบร่างปวดร้าวไปที่ห้องน้ำให้ไวที่สุดเขาอยากหนีจากคนใจร้าย พอออกมาก็ไม่พบซองกยูมีเพียงโน๊ตเล็กๆบอกว่าพาลูกไปนอนเล่นตรงชาดหาด อดห่วงไม่ได้ว่าแดดแรงขนาดนี้ซอจุนจะไม่สบายเอาแต่ขอจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนล่ะกัน

ร่างบางที่ใส่หมวกและแม็สปิดปากค่อยๆเปิดประตูห้องพักออกช้าๆก่อนจะถอนหายใจเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องรีบก้าวเท้าเดินไปที่ตู้เย็นก่อนจะหยิบขวดน้ำมาแล้วมองยาสองเม็ดที่อยู่ในมือ เขา ออกไปซื้อยาคุมมาไม่ว่าจะเกิดอะไรเขาต้องป้องกันไว้ก่อนเขาจะให้มีเด็กเกิดมาอีกไม่ได้

แอ็ด

“ทำอะไรมยองซู”ซองกยูที่เปิดประตูเข้ามาถามอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างบางกำลังจะหยิบอะไรบางอย่างเข้าปาก มยองซูสะดุ้งก่อนจะรีบยัดยาเข้าไปในปากแต่ซองกยูก็ไวกว่ารีบคว้ามือร่างบางไว้แล้วแย่งยาออกมาจากมือ

“ทำอะไรของพี่ แล้วลูกล่ะ”มยองซูตะคอกเสียงดังแล้วถามหาลูกที่ไม่ได้มาพร้อมซองกยู

“พี่ฝากพนักงานไว้ว่าจะมาเอาของ นี้มันยาอะไร”ซองกยูตอบพรางถามมยองซูด้วยความร้อนใจ

“ยาคุม”มยองซูตอบเสียงแผ่วเขาไม่อยากปล่อยไว้ถ้าตัดไฟตั้งแต่ตอนนี้นี้จะดีกว่า

“ทำไม”ซองกยูถามเสียงอ่อน การมีอะไรกับเขามันคือความผิดพลาดหรือไงมยองซูถึงได้ทำแบบนี้

“ผมไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องกับพี่เป็นรอบที่สองหรอกแค่ซอจุนคนเดียวก็เป็นตราบาปในชีวิตผมมากพอแล้ว”มยองซูตะคอกใส่ซองกยูเสียงดัง

“หยุดพูดนะมยองซู รู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”ซองกยูตะคอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้จะว่าอะไรเข่ก็ได้ทำไมต้องพาลถึงลูกด้วย

“มันคือความจริง หลังจากวันนี้พี่ไม่ต้องมาเจอผมกับลูกอีก พอกันที”มยองซูว่าแล้วเดินออกมาจากห้องทันทีแค่นี้ยังทำเขาเจ็บไม่พอรึไงเห็นเขาเป็นแค่แม่พันธ์งั้นหรอ

“ขอลูกผมด้วยครับ”มยองซูบอกพนักงานที่อุ้มเด็กน้อยรอคุณพ่ออีกฝ่ายมองหน้ามยองซูงงๆก่อนจะไปคว้าตัวซอจุนมาแล้วรีบเดินออกไปทันที



หลังจากวันนั้นก็เกือบหนึ่งเดือนที่ซองกยูไม่เจอมยองซูอีกเลย ซองกยูต้องมาเครียดคิดไม่ตกกลัวว่ามยอองซูจะเกลียดเขามากกว่าเดิมเพราะตอนนี้ผลที่ออกมาคือมยองซูท้อง ไม่หน้าบ้าจี้ไปทำตามไอ้ซองยอลเลยอยากได้เขากลับมาจนไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้เขาก็ไม่ชอบเหมือนกัน

“มีอยู่สองอย่างนะถ้าไม่ดีกับมึงเขาก็คงหอบลูกหนีจากมึง”โฮวอนว่าแล้วส่ายหน้าไปมา ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเห็นคิมซองกยูในสภาพคนบ้าแบบนี้ ตลกสิ้นดี

“แม่งเอ้ย”ซองกยูเตะถังขยะในห้องทำงานเต็มแรงระบายอารมณ์หงุดหงิด เขาโทรไปมยองซูก็ไม่รับทักไลน์ไปก็ไม่ตอบจะไปหาที่บ้านก็ไมาได้เพราะตอนนี้งานมีดรัดตัวจนขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย

“มึงกล้าทำแบบนั้นได้ไง”ดูจุนถามพรางมองซองยอลอย่างเหนื่อยหน่ายที่ให้คำปรึกษาเพื่อนแบบผิดๆก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้ซองกยูมันขาลงอยากได้เขาคืนจนยอมทำทุกอย่าง

“ไมมองกูแบบนั้น กูแค่พูดเล่นๆกับมันเฉยๆปกติมันก็ไม่โง่หนิ โอ๊ย”ตั้งหน้าตั้งตาเถียงแก้ตัวก่อนจะโดนฝ่ามืออรหันของดูจุนตบเข้ากลางศรีษะ

“นี้ถ้าซองจงไม่โทรมาบอกนะมึงได้เสียเขาไปจริงๆแน่”เพราะว่าซองจงโทรมาบอกว่าได้พามยองซูไปหาหมอเพราะอีกฝ่ายมีอาการแปลกๆคล้ายๆกับตอนท้องซอจุนพอผลออกมายิ่งทำให้มยองซูเครียดมากกว่าเดิมไม่ยอมพูดอะไร

“กูสงสารมยองซูว่ะเขาคงเครียดมากแน่ๆมึงไม่หน้าเลยไอ้ซองกยู”โฮวอนบ่นเบาๆนี้แหละผมของการทำแล้วไม่คิด บ้าบอไปตามๆกันโตจนมีลูกแล้วแท้ๆ

“ตอนแรกกูไม่คิดว่ามันจะง่ายหนิแต่แม่งมยองซูไม่ยอมรับโทรศัพท์กูเลย”ซองกยูว่าอย่างคิดไม่ตก ลืมคิดไปว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไงจนต้องมานั่งเครียดแบบนี้

“ซองจงโทรมา”โฮวอนว่าแล้วยกโทรศัพท์ให้เพื่อนดู

“เปิดลำโพงดิ”ซองกยูว่านอกจากรอลุ้นผลว่าเมียจะท้อองไหมยังต้องมาลุ้นว่ามยองซูจะเป็นไงบ้างอีก
“ซองจงโทรมา”โฮวอนชูโทรศัพท์ในมือที่สายเรียกเข้าเป็นชื่อซองจงให้เพื่อนดู

“กูขอคุยเอง”ซองกยูว่าโฮวอนเลยส่งโทรศัพท์ให้

“ซองจง”เรียกชื่อปลายสายเบาๆ

“พี่ซองกยู”ปลายสายเอ่ยเสียงแข็ง

“พี่ขอคุยกับมยองซูหน่อยได้ไหม”ซองกยูเอ่ยเสียงอ้อนวอน

“((การมีซอจุนไม่ทำให้พี่คิดได้เลยหรอว่ามันไม่เอาพี่แล้วจะมีอีกสองหรือสามคนมันก็ไม่เอาพี่อยู่ดี พี่นี้มันเลวไม่เปลี่ยนจริงๆ))”คำด่าทอของอีกฝ่ายทำเอาซองกยูชาไปทั้งตัวแล้วต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อซองจงพูดประโยคต่อมา “((มยองซูมันจะเอาเด็กออกเพราะมันจะไปเรียนต่างประเทศ ติ้ด))”

“ซองกยู”เพื่อนๆพากันเดินเข้ามาประคองตัวซองดยูเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังจะทรุดตัวลงบนพื้น พรางตบไหล่อย่างให้กำลังใจ

“กูจะไปหามยองซู”ร่างสูงสะบัดตัวออกจากเพื่อนก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปทันที


“ขอโทษนะครับแม่ ขอโทษที่ผมไม่ระวังตัวไว้ใจเขามากไป”มยองซูร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนพรางกอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น หลังจากกลับมาจากทะเลเขาก็ไปซื้อยาคุมมากินอีกครั้งแต่ก็มันคงไม่ทันแล้ว

“เฮ้อ ซองกยูนี้ร้ายไม่เบาเลยนะ”จีนาถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจพรางลูบหลับปลอบโยนลูกชาย “แม่ว่าเราแต่งงานกับเขาดีไหม”

“ไม่ครับ ผมไม่แต่ง”มยองซูส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมต่อให้ลูกเขาจะไม่มีพ่อเขาก็ไม่ยอมแต่งกับผู้ชายใจร้ายคนนั้น

“แล้วจะเอายังไง ซอจุนก็ยังไม่โตในท้องก็มีอีกคน”จีนาถามอย่างดุๆเธอเองก็โกรธซองกยูไม่แพ้กันแต่ไอ้จะไปโวยวายขอความยุติธรรมเหมือนครั้งที่แล้วเธอจะไม่ทำอีก ซองกยูควรจะรู้ได้แล้วว่าอะไรสำคัญ

“ผมคิดไว้แล้ว ผมจะพาลูกไปให้ไกลจากที่นี้”มยองซูว่าเขามีญาติอยู่ที่นู้นไปอาศัยสักพักรอหางานทำได้ค่อยย้ายออกมาคงไม่เป็นไร

“จะไปได้ยังไงท้องอยู่นะ”จีนาถามอย่างไม่พอใจเด็กเดี๋ยวนี้ชอบคิดอะไรง่ายๆไม่นึกถึงผลที่จะตามมา

“ผมจะไปคลอดลูกที่นู้นถ้าแม่คิดถึงหลานแม่ค่อยบินตามไป”มยองซูบอกอย่างจริงจังตอนนี้ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนความคิดเขาได้

“ผมว่าให้มยองซูไปเถอะครับเผื่ออะไรจะดีขึ้น มยองซูจะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าพี่ซองกยูให้ช้ำใจด้วย”ซองจงที่คอยมองสองแม่ลูกคุยกันอย่างเงียบๆเอ่ยขึ้นมา 

“แต่.. “จีนามีท่าทีลังเล มยองซูตัวคนเดียวจะไปอยู่ไกลหูไกลตาแบบนั้นเธอก็อดกังวลไม่ได้

“นะครับแม่ เห็นใจผมเถอะ”

“อืม”สุดท้ายเธอก็ต้องยอมถ้ามันเป็นความสบายใจของลูก

“แต่ตอนนี้แกรีบไปกับฉันเถอะก่อนที่เขาจะมา เดี๋ยวมีเรื่องใหญ่โตอีก”ซองจงบอกมยองซูร่างบางจึงเดินไปอุ้มลูกไว้แล้วพากันเดินไปที่รถของซองจง เขากับซองจงคิดว่าซองกยูคงจะมาที่นี้ในอีกไม่ช้าและเขาก็ไม่พร้อมเจอและไม่อยากเจอด้วย 

“ไม่ไหวก็ร้องออกมาเถอะ”ซองจงเอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนเบาๆทำไมเรื่องร้ายๆจะต้องเกิดกับเพื่อนของเขาซ้ำซากและทำไมจะต้องเกิดจากผู้ชายคนเดิมด้วย เขาจะพามยองซูไปอเมริกาให้ไวที่สุดให้มยองซูไปมีชีวิตที่ดีๆสักที



“คุณซองกยูมาแล้วค่ะ”จิเอสาวใช้บ้านมยองซูเดินเข้ามาบอกนายใหญ่ของบ้านเมื่อเห็นรถของซองกยูขับเข้ามา

“อือ”จีนาพยักหน้ารับก่อนจะถอนหายใจออกมาแม้จะโกรธซองกยูอยูมากแต่เธอเองก็อยากรู้เหตุผลว่าซองกยูทำไปทำไม

“แม่ครับ”ซองกยูวิ่งะล่าเข้ามาในบ้านด้วยความรีบร้อนก่อนจะมองไปรอบๆก็เห็นจีนานั่งอยู่ในห้องรับแขก “มยองซูอยู่ไหน”

“มานั่งก่อนสิ”จีนาบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่ซองกยูก็ยังคงยื่นมองชะเง่อไปรอบๆ “มาคุยกับฉันก่อน”

“ครับ”ซองกยูตอบรับก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ถัดจากอีกฝ่ายและก้มหน้านิ่งจีนาคงจะด่าเขาที่ทำแบบนี้กับลูกชายของเธอ

“เธอรักมยองซูรึเปล่าซองกยู”จีนาถามเสียงเรียบแล้วมองคนอายุน้อยกว่านิ่งๆ

“รักครับ”ซองกยูตอบเสียงหนักแน่น

“รักตั้งแต่เมื่อไหร่หรือรักเพราะลูก”

“ผมก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรแต่ตอบคบกันผมรู้สึกดีกับน้องมากๆนะครับและพอมีลูกผมถึงรู้สึกว่ามยองซูคือทั้งชีวิตของผมคือแม่ของลูกผม”ซองกยูว่าก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนทร่ถามคำถามเขา จีนาพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะยิ้มให้นิดๆ

“มยองซูต้องการอิสระ เธอให้เขาได้ไหม”จีนารู้ว่ายังไงซองกยูก็คงไม่ยอม ในเมื่อลูกของเจ้าตัวอยู่กับมยองซูและลูกที่กำลังจะเกิดซองกยูตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้น

“ไม่ได้ครับ ผมจะไม่ให้เมียกับลูกผมไปไหนแล้ว”ซองกยูมองสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงจังบอกให้คนอายุมากกว่ารู้ว่าเขาจะไม่ยอม

“แล้วถ้าฉันบอกว่ามยองซูไปแล้วล่ะ”

“อะไรนะครับ”ซองกยูมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ “มยองซูไปไหน”

“ไปที่ที่ไกลจากเธอ”จีนาว่าก่อนจะลึกขึ้น

“แล้วลูกผมล่ะครับ”ซองกยูเริ่มเสียงดังเขามาช้าไปงั้นหรอ

“พวกเธอเป็นพ่อลูกกันยังไงก็ได้เจอกันแต่ไม่ใช่ตอนนี้”พอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องรับแขกทิ้งให้ซองกยูนัางจมกับความทุกข์คนเดียว เธอเองเห็นใจซองกยูมากแต่ถ้าเทียบกับที่ลูกชายเธอเจอซองกยูยังเจ็บน้อยไปด้วยซ้ำ



4 เดือนต่อมา

ณ เบอร์ลิน เยอรมัน

มยองซูยืนเหม่อลอยอยู่ตรงระเบียงในห้องพักสายตาจับจ้องไปด้านหน้าอย่างไม่มีจัดหมายมือบางก็ยกขึ้นมาลูบท้องตัวเองที่เริ่มป่องออกมาแล้ว

“มยองซูยืนตากลมแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”เสียงซองจงที่กำลังนั่งเล่นกับซอจุนเอ่ยขึ้น

“ซองจง”มยองซํเรียกเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นๆจนซองจงต้องเดินออกมาหาแล้วดึงร่างบางเข้ามากอด

“เป็นอะไร”

“ฉันคิดถึงบ้าน”

“แต่แกมาไกลเกินจะถ่อยกลับแล้ว”ซองจงดันเพื่อนออกจากอ้อมกอดพรางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เขาคิดจะตามหาฉันกับลูกบ้างไหม”มยองซูถามเพื่อยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“อย่าไปพูดถึงคนแบบนั้นเลยนะ”ซองจงค่อยๆยกมือเช็ดน้ำตาให้เพื่อนก่อนจะจูงมือมยองซูเข้ามาในห้อง “พรุ่งนี้อูฮยอนจะมาหาเรา เรามาคิดกันดีกว่าว่าจะพาหมอนั้นไปเที่ยวที่ไหน”

มยองซูพยักหน้ารับก่อนจะอุ้มซอจุนไว้ในอ้อมกอดพรางกล่อมให้เด็กน้อยหลับซอจุนมีอายุครบ1 ขวบแล้วเด็กน้อยเดินได้แล้วแต่ยังพูดไม่ได้จะมีพูดได้บ้างบางคำ ตั้งแต่รู้ตัวว่ามีอีกคนในท้องมยองซูก็จัดการทำเรื่องมาที่นี้เพราะซองจงเองก็จะถูกส่งมาทำงานที่นี้ชั่วคราวเหมือนกันอย่างน้อยก็ยังได้อยู่กับเพื่อนถึงแม้กำหนดการของซองจะเป็นปีหน้าแต่เพราะมยองซูจะมาซองจงถึงต้องไปอ้อนวอนหัวหน้ามาฝึกงานก่อนอย่างน้อยก็จนกว่ามยองซูจะคลอดลูก



ด้านซองกยู

“เมื่อไรแกจะไปทำงาน”เสียงผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายเอาแต่นอนเหม่ออยู่บนเตียงทั้งตัวมีแต่กลิ่นบุหรี่กับเหล้า

“อีกนิดนึงนะแม่”ซองกยูตอบเสียงเรียบแล้วมองโคมไฟบนเพดานนิ่งๆ

“ก็เป็นซะแบบนี้ใครเขาจะอยากกลับมาหา”

“แม่เลิกตอกย้ำผมสักที ผมเปลี่ยนจนไม่รู้จะเปลี่ยนยังไงแล้วแทนที่จะเอาแต่บ่นแม่บอกผมมาดีกว่าว่าลูกกับเมียผมอยู่ที่ไหน”ซองกยูตะคอกเสียงดังก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นมามองผู้เป็นแม่ด้วยสายตากดดัน

“ฉันไม่รู้”คังฮีว่าพรางหลบสายตาลูกชาย

“ถ้าแม่ไม่บอกผมจะไปตามหาเอง ตามให้มันตายไปข้างให้รู้ไปเลยว่าคนอย่างผมจะตามหาลูกหาเมียไม่เจอ”ซองกยูว่าก่อนจะลุกจากเตียงแต่ก็ต้องล้มลงไปเพราะอาการปวดหัวจากการดื่มเหล้า

“แค่ลุกยังจะไม่ไหว อาบน้ำไปทำงาน”คังฮีมองลูกชายนิ่งๆก่อนจะสั่งเสียงเรียบแล้วเดินออกไปไม่แม้แต่ช่วยพยุงลูกชายขึ้นมา

“ล้มเองก็ลุกเอง แกโตแล้ว”


“ได้เรื่องไหม”เสียงเข้มถามเพื่อนสนิทที่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเขา

“อูฮยอนมันไม่อยู่เกาหลีแม่มันบอกมันไปเที่ยวเยอรมัน”โฮวอนว่าแล้วนั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานของซองกยู

“ซองจงไม่ใจอ่อนยอมบอกเลยหรอ”

“ไม่เลย พูดเรื่องนี้ทีไรเปลี่ยนเรื่องหนีตลอด”โฮวอนว่าพรางถอนหายใจออกมาแล้วเงยหน้ามองเพื่อนที่ทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“แล้วทำไมอยู่ๆอูฮยอนไปเที่ยวเยอรมัน”ซองกยูถามอย่างสงสัย

“วันหยุดยาวอะ”

“ทำไมต้องเป็นเยอรมัน”

“นี้แกคิดว่า”โฮวอนถามพรางมองหน้าเพื่อน ซองกยูคงกำลังสงสัยเรื่องอูฮยอนแน่ๆ

“ใช่ ฉันคิดว่ามยองซูอยู่ที่นั้น”ซองกยูว่าหลังจากที่ใช้ความคิดเขาก็ได้คำตอบว่าอูฮยอนคงจะไปหาเพื่อนๆที่เยอรมันแน่

“แล้วอยู่เมืองไหนล่ะ เยอรมันมีรัฐตั้ง 14รัฐ”โฮวอนว่าแล้วถอนหายใจเขาเองก็อยากเจอซองจงเหมือนกันแต่ประเทศเยอรมันมีตั้ง 14 รัฐอย่าว่าแต่ไปตามหาถึงนู้นเลยแค่ประเทศเกาหลีเขาก็หลง

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”ซองกยูว่าแล้วก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อเพื่อให้รีบเสร็จเขาจะได้รีบไปทำธุระ


“คุณจีนาค่ะ คุณซองกยูมาค่ะ”จิเอรีบวิ่งมาบอกเจ้านายที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

“ห้ะ มาทำไม”จีนาถามอย่างสงสัยซองกยูมาที่นี้บ่อยมากหลังจากมยองซูไปเพราะอีกฝ่ายคิดว่าพวกเขาแค่จกตาพามยองซูไปหลบเวลาที่มาหาแต่หลังจากสองเดือนที่แล้วที่ซองกยํรู้ว่ามยองซูไม่ได้อยู่ที่นี้แล้วจริงๆก็ไม่เคยมาอีกเลย

“หวัดดีครับแม่”ซองปยูทักทายอีกฝ่ายแล้วก้าวเท้ายาวๆมาในห้องรับแขกที่อีกฝ่ายนั่งอยู่

“อะอืม นั่งก่อนสิ”จีนาว่าแล้วมองซองกยูหวั่นๆวันนี้จะมาไม้ไหนอีก

“ผมคิดว่าผมรู้แล้วนะครับว่ามยองซูอยู่ที่ไหน”คำพูดของซองกยูทำเอาจีนามือสั่นด้วยความกลัว แต่ก็ต้องเก็บอาการ

“หรอ ไปรู้มาจากไหนล่ะ”เธอถามหยั่งเชิง

“ไม่สำคัญหรอกครับว่าผมรู้มาจากไหนแต่ผมแค่จะมาบอกคุณแม่ว่าผมจะไปหาน้อง แล้วก็ไม่ต้องวางแผนพากันหนีอีกนะเพราะหนีไปอีกผมก็จะหาให้เจออีกอย่าให้ถึงขั้นต้องฟ้องร้องกันเลย”

“เธอมีสิทธิอะไรมาฟ้อง”จีนาเริ่มขึ้นเสียง

“สิทธิของพ่อไงครับ พวกคุณพาลูกผมหนีไม่ให้ผมเจอลูกผมไม่มีสิทธิฟ้องยังไง”ซองกยูพูดอย่างเหนือกว่า

“เออขู่ได้ขู่ไปไอ้ลูกเขยตัวดี จะมาบอกแค่นี้ใช่ไหม”จีนาโวยวานทำเอาซองกยูยิ้มขำแม่ยายที่ปกติจะนิ่งๆฉลาดพอเขาเจาะจุดได้ก็จะเป็นแบบนี้ไม่เสียแรงที่มา

“แล้วคุณแม่จะบอกที่อยู่มยองซูให้ผมได้ไหมครับ”

“ไหนบอกว่ารู้ไง”

“รู้แค่อย่าอยู่เยอรมันที่ผมรู้มาถูกรึเปล่าครับ”ซองกยูถามพรางมองอย่างข่มขู่คิดว่าเขาจะฟ้องจริงๆสินะ

“อือแต่ดีแล้วล่ะที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”จีนาว่าพรสงทำท่าจะออกจากห้องรับแขกแต่ซองกยูก็พูดดักไว้ก่อน

“บอกมาเถอะครับแม่ก่อนที่ผมจะฟ้องทั้งแม่ทั้งมยองซู ต่อให้มยองซูเอาสิทธิความเป็นแม่มาอ้างก็ไม่รู้จะชนะรึเปล่าในเมื่อน้องตั้งใจหอบลูกหนีผมและผมมีหลักฐาน”

“บอกก็ได้แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าเจอแล้วไปสร้างเรื่องวุ่นวายอีกฉันจะฟ้องกลับ”จีนาว่าอย่างเหลืออด

“อยากทำอะไรก็ทำเลยครับ”ซองกยูหยักไหบ่แล้วยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าคราวนี้เขาจะพามยองซูกับลํกกลับมาอยู่ด้วยกันให้ได้

ณ เบอร์ลิน เยอรมัน

“ไฮ อูฮยอน”ซองจงเรียกเพื่อนด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะวิ่งเข้าไปกอด

“เป็นไงบ้างพวกแกอะ”อูฮยอนถามเดื่อนแล้วเอื้อมมือไปอุ้มซอจุนที่ถํกมยองซูอุ้มเดินเข้ามาหา

“ก็ดีนะ”ซองจงว่า “ว่าแต่แกมานี้มีใครรู้ไหม”

“ก็มีแค่ที่บ้านอะ”อํฮยอนตอบแล้วหยอกล้อเด็กน้อยในอ้อมแขน

“อือ”ซองจงพยักหน้ารับอย่างสบายใจแต่หารู้ไม่ว่าหายนะกำลังมาเยือนพวกเขา



“แม่ผมมีเรื่องจะถาม”ซองกยูเอ่ยถามผู้เป็นแม่ขณะนั่งครุ่นคิดอยู่นาน

“มีอะไร”คังฮีถามกลับพรางตักอาหารเข้าปาก

“คลอดลูกนี้เจ็บไหม”ซองกยูถามข้อสงสัยเขานั่งคิดไม่ตกทั้งคืนตั้งแต่กลับมาจากบ้านของจีนา หาความรู้ใส่หัวเพื่อเวลาไปหามยองซูจะช่วยอีกฝ่ายได้

“ถามทำไมอยากคลอดเองรึไง”

“ไม่อะ แค่คิดก็สยองล่ะ”ซองกยูทำท่าขนลุก

“แกยังกลัวแล้วไม่คิดว่าหนูมยองซูจะกลัวบ้างรึไงเที่ยวไปทำเขาท้องยุได้”คังฮีบ่นลูกชายอย่างไม่จริงจัง

“เออน่า แล้วจะบอกได้ยังว่าเจ็บไหม”

“เจ็บ เจ็บมาก”

“แล้วต้องช่วยยังไงเวลาคนเจ็บท้องคลอด”

“ก็พาไปหาหมอแล้วอยู่ข้างๆเขา แล้วถามทำไมคิดจะทำอะไร”คังฮีมองลูกชายด้วยความสงสัย

“ผมจะไปหามยองซู”คำตอบของซองกยูทำเอาผู้เป็นแม่แทบจะสำลักข้าว

“แค่ก แค่ก แกรู้หรอว่าเขาอยู่ที่ไหน”

“ผมไปขู่เอาจากแม่มยองซู”

“เขาก็ยอมอะนะ”

“ก็ผมขู่จะฟ้อง”

“ไอ้ลูกชายตัวดีเมื่อไรแกจะหยุดสร้างเรื่องฮะ”คังฮีว่าแล้วเอื้อมมือไปตีแขนลูกชายอย่างโมโห

“ก็ใครใช้ให้พาลูกเมียผมหนีไปล่ะ แม่ก็ด้วย”

“จะไปเมื่อไร”

“พรุ่งนี้เลย”

“ฉันเบื่อแกจริงๆ”คังฮีถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายพรางส่ายหน้าอย่างเอือมละอา


เพ้งง

“มีอะไรมยองซู”อูฮยอนรีบวิ่งเข้ามาถามเพื่อนที่อยู่ในห้องครัวหลังจากได้ยินเสียงบางอย่างตกกระแทกพื้น

“ปะเปล่า”มยองซํตอบพรางจะก้มลงเก็บเศษแก้ว

“เดี๋ยวฉันเก็บเอง ออกไปเลย”อูฮยอนว่าแลิวดึงมยองซูให้ถ่อยออกมาเพราะกลัวร่างบางจะบาดเจ็บ

“แต่.. “

“ออกไป”น้ำเสียงและแววตาดุๆของอูฮยอนทำให้มยองซูหน้าจ่อยยอมเดินออกมาจากห้องครัวเมื่อกี้เขาเผลอทำแก้วหล่นเพราะรู้สึกใจกระตุกแปลกๆทำให้มือไม้อ่อนไปหมด 

“ม๊า”ซอจุนเรียกผู้เป็นแม่พรางกางมือเป็นสัญญาณบอกให้อุ้ม มยองซูจึงก้มลงไปอุ้มลูกมาไว้ในอ้อมกอดและตบก้นกล่อมเด็กน้อยเบาๆ


ดวงตาคมมองไปรอบๆสนามบินที่เขาเพิ่งเคยมีโอกาสมาเหยียบครั้งแรกประเทศเยอรมันคือประเทศที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้มาแต่วันนี้เขาต้องมาตามเมียกับลูกกลับบ้าน

“หวังว่าแม่จะไม่หักหลังผมนะะ”ซองกยูพูดพรางถอนหายใจ ออกมา เขามองแผนที่ที่อยู่ของมยองซูที่แม่อีกฝ่ายให้มา

“ไปเลยแล้วกัน”ซองกยูตัดสินใจที่จะไปหามยองซูทันทีเขาไม่อยากรออะไรอีกต่อไปแม้ตอนนี้ท้องฟ้าจะมืดสนิทอีกฝ่ายอาจจะรับไปแล้วแต่เขาก็อยากจะรีบไป



“กินยารึยัง”ซองจงถามเพื่อนขณะค่อยๆประคองร่างของคุณแม่ท้องป่องลงบนเตียงที่มีเตียงของเด็กน้อยซอจุนตั้งอยู่ข้างๆ

“เรียบร้อยแล้ว”มยองซูว่าพรางส่งยิ้มอ่อนๆให้เพื่อนมือบางยกขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ

“อีก5เดือนก็จะคลอดแล้วดูแลตัวเองดีๆเรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วงฉันมีมากพอที่จะเลี้ยงแกกับลูกได้”ซองจงว่าแล้วกุมมือให้กำลังใจเพื่อน

“ฉันขอโทษที่รบกวนแก แต่ฉันไม่อยากขอเงินแม่จริงๆถ้าฉันทำงานได้ฉันจะหามาคืน”ซองจงส่ายหน้าไปมาเมื่อมยองซูพูดจบก่อนจะส่งยิ้มให้

“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้ฉันช่วยแกได้”อูฮยอนมองภาพเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนจะยิ้มกับภาพตรงหน้า เขากับซองจงคุยกันแล้วว่าจะช่วยกันดูแลมยองซูกับลูก ตอนนี้มยองซูทำงานไม่ได้เพราะตอนมาที่นี้แรกๆร่างบางทำงานหนักไปจนมีภาวะแท้งคุกคาม

“นอนกันเถอะ ฉันง่วงล่ะ”อูฮยอนว่าก่อนจะเดินไปนอนลงที่โซฟาที่ตั้งอยู่ภายในห้อง

“ฝันดีนะะ”มยองซูว่าก่อนจะค่อยๆหลับตาลงไปแต่ยังไม่ทันได้หลับสนิทก็ต้องลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงออดหน้าห้อง

กริ้ง กริ้งงง

“ใคร?”ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิกลักด้วยความงุนงงเพราะปกติเวลาแบบนี้ก็ไม่หน้าจะมีคนมาหาพวกเขา

“เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง”อูฮยอนอาสาก่อนจะลุกจากโซฟาเดินตรงไปที่ประตูห้องนอนแล้วออกไปเปิดประตูหน้าห้องอีกที

“มึง”เสียงตะคอกของอูฮยอนทำให้มยองซูกับซองจงต้องหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีก่อนจะพากันลุกไปที่หน้าห้องแล้วร่างบางของมยองซูต้องชะงักค้างเมื่อเห็นหน้าของบุคคลที่มากดกริ้งห้องในยามวิกาล

“พี่ซองกยู”ร่างบางเรียกเสียงแผ่วอย่างไม่อยากเชื่อ

“มาทำไม”เสียงของอูฮยอนดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับซองจงที่เดินมาประคอฃมยองซูไว้

“มาหา เมีย”ซองกยูตอบหน้าตาเฉยก่อนจะดันร่างอูฮยอนที่ยืนขวางประตูออกแล้วถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้อง

“มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ"อูฮยอนกระชากแขนคนดื้อด้านไว้แต่ซองกยูก็สะบัดออกอย่างแรง

“แกมีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน”ซองกยูตะคอกกลับจนมยองซูที่ยืนมองอยู่ทนไม่ไหว

“คุณอย่ามาทำตัวไร้มารยาทที่นี้นะ มันไม่ใช่ที่ของคุณ”มยองซูว่าพรางมองซองกยูอย่างตัดพ้อ

“มยองซูฟังพี่ก่อน พี่จะมาพาลูกกับเรากลับบ้าน"ซองกยูว่าแล้วเดินเข้ามาหาร่างบางที่ขอบตาเริ่มแดงช้ำ

“กลับบ้าน? “ซองจงทวนคำพูดของซองกยูอย่างขำๆ

“ขอร้องล่ะมยองซู กลับไปกับพี่เถอะนะ”ซองกยูไม่สนใจคำพูดคนอื่นเขาสนแค่ว่าจะพามยองซูกลับไปกับเขาให้ได้

“พี่กลับไปเถอะ”มยองซูว่าพรางเดินเข้าไปหาซอฃกยูเพื่อให้อีกฝ่ายยอมอ่อนข้อเพราะไม่ว่ายังไงเขาจะไม่มีวันเป็นฝ่ายยอมอีกแล้ว “ผมขอร้อง”

“แง่ แง่”เสียงร้องไห้ของซอจุนดังออกมากจากในห้องทำเอาทั้งสี่คนต้องหันไปมองมยองซูรีบเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วอุ้มลูกน้อยไว้ในอ้อมกอดพรางกล่อมเบาๆ

“ป๊า แง่ ป๊าาา”เสียงเรียกหาผู้เป็นพ่อของซอจุนทำเอามยองซูตกใจไม่คิดว่าซอจุนจะรู้ว่าซองกยูมาแต่เด็กก็คงมีสันชาตญาณรับรู้ได้

“ซอจุนพ่ออยู่นี้”ซองกยูถือวิสาสะเข้ามาในห้องพรางลูบหลังปลอบเด็กน้อยแต่มยองซูก็สะบัดตัวหนี

“ไอ้ซองกยู”อูฮยอนที่ตั้งท่าจะเข้ามาลากตัวอีกคนต้องชะงักเมื่อซองจงคว้าแขนไว้แล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ออกไป”มยองซูมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแข็งกร้าว

“ได้โปรดมยองซูให้พี่ได้อยู่กับลูกเถอะ”ซองกยูอ้อนวอนอีกฝ่ายแค่เห็นแววตาของมยองซูที่มอฃมาเขาก็เจ็บปวดมากพอแล้วถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาใกล้ลูกเขาคงได้ตรอมใจตายในเร็ววัน

“ออกไป”มยองซูว่าแล้วปัดมือซองกยูออก

“แง่ อย่าล่ายยย”ซอจุนดิ้นขลุกขลักพรางร้องไห้งอแงเด็กใช่ว่าจะไม่รู้อะไร

“ลูกร้องไม่หยุดเลยมยองซู”เมื่อเห็นท่าทางอ่อนลงของร่างบางซองกยูเลยเอื้อมมือไปดึงซอจุนมาไว้ในอ้อมแขนจนได้จมูกโด่งก้มลงหอมแก้มร่างเล็กอย่างคิดถึงและหวงแหน

“งั้นเราแบ่งกันพี่เอาซอจุนส่วนลูกในท้องนี้ของผม”มยองซูพูดอย่างเหลืออดแค่มารบกวนเวลาดึกดื่นมากพอแล้วแล้วนี้เพื่อนของเขายัฃต้อฃมาทนฟัฃพวกเขาทะเลาะกันแทนที่จะได้นอน

“ทำไมพูดแบบนี้มยองซู”ซองกยูเริ่มโมโหคว้าข้อมือร่างบางเข้ามาหาเต็มแรงทั้งที่แขนอีกข้างก็อุ้มซอจุนไว้

“หรือพี่อยากได้คนที่อยู่ในท้องคนนี้พี่ตั้งใจหนิ ไม่เหมือนซอจุนที่ผิดพลาด”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะมยองซู”ซองกยูพูดเสียงแข็งเพราะพอมยองซูพูดแบบนั้นเด็กน้อยที่เพิางหยุดร้องไห้ก็เริ่มร้องขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันไม่หยุด

“มยองซูใจเย็นๆสงสารซอจุนบ้างสิ”ซองจงเดินเข้ามาเตื่อนสติเพื่อนมยองซูคงโมโหมากจนเผลอพูดอะไรไม่ดีออกมา


“เฮ้อ งั้นกลับไปก่อนนี้ก็ดึกแล้วพรุ่งนี้เราค่อยนัดคัยกัน”มยองซูว่าและเอื้อมมือไปอุ้มซอจุนแต่เด็กน้อยไม่ยอม

“ตะยุกะป๊า คิถึงๆ”ซอจุนว่าแล้วโอบคอซองกยูแน่น

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเจอป๊านะครับ วันนี้ซอจุนนอนก่อนนะ”มยองซูหว่านล้อมแต่เด็กน้อยก็ส่ายหน้าไม่ยอม

“มะ เอา”

“มาให้วุ่นวายแท้ๆ”เสียงกระแหนะกระแหนจากอูฮยอนดังขึ้น

“งั้น… เอางี้นะฉันว่าให้พี่ซองกยูนอนนี้แหละมีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ซอจุนโอเคไหมครับ”ซองจงพยายามเกลี่ยกล่อมจนมยองซูที่กอดอกมองพาอลูกอย่างไม่ชอบใจต้องพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขารู้สึกผิดต่อลูกทั้งคำพูดและการกระทำแถมอารมณ์ของเขายังส่งผลต่ออีกคนในท้องด้วย

“พี่นอนโซฟาห้องรับแขกได้ไหม”ซองจงถามขึ้นเพราะห้องที่พวกเขาอาศัยอยู่มีห้องนอนแค่ห้องเดียวจะให้ซองกยูมานอนด้วยก็คงจะแออัดเกินไป

“อือ”ซองกยูพยักหน้ารับจริงๆแล้วเขาก็จองโรงแรมไว้แล้วแหละเพราะคิดว่ายังไงก็คงจะโดนอีกฝ่ายเฉดหัวแน่แต่พอทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิดซองกยูก็ใจชื้นขึ้นและตอบรับแต่โดยดีไม่ได้นอนด้วยก็ยังได้อยู่ใกล้ๆล่ะนะ


“แง่ แง่”เสียงร้องของซอจุนดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ มยองซูรีบลุกขึ้นไปอุ้มเด็กน้อยจากเปลแล้วค่อยๆเดินออกจากห้องเพราะกลัวจัทำเสียงดังรบกวนเพื่อนทั้งสอง พอเดินออกมาจากห้องก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากห้องครัวจึฃเดินเข้าไปดูก็เห็นคนหน้าไม่อายกำลังทำอะไรบางอย่างกับกะทะ

“ทำอะไรหน่ะ”เอ่ยถามพรางเดินเข้าไปใกล้เพื่อมองว่าอักฝ่ายกำลังทำอะไร

“พี่ทำอาหารเช้าให้น้ะ”ซองกยูหันมาตอบและส่งยิ้มให้

“ผมว่าเรามาคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่า”มยองซูบอกแล้วต้องถอนหายใจออกมาเมื่อร่างสูงไมม่สนใจและทำทีเป็นทำอาหารต่อ

“มาคุยกันก่อนจะได้จบๆ”มยองซูเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด

“พี่จะบอกไรให้นะมยองซู พี่ไม่ได้จะมาคุยหรือเคลียร์อะไรกับนายแต่พี่มาพานายกับลูกกลับบ้าน”ซองกยูหันมามองหน้ามยองซูและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ไม่มีทาง”มยองซูว่าและทำท่าจะก้าวเดินออกจากห้องแต่ก็ต้องชะงักเมื่อถูกวงแขนแกร่งรั้งไปกอดจากด้านหลังมือหนาโอบกอดทั้งมยองซูและซอจุนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนร่างบาง

“พี่ขอร้องล่ะมยองซูเข้าใจพี่สักทีเถอะ เห็นใจพี่ที่ทำถึงขนาดนี้ถ้าพี่ไม่รักนายพี่จะทำนายท้องอีกทำไม”ซองกยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนพรางซบหน้าอยู่บนไหล่บางอย่างอ่อนล้า

“ให้อภัยพี่เถอะนะ ขอโอกาศให้คนเลวๆอย่างพี่ได้ดูแลนายกับลูกบ้าง”

“มันช้าไปไหม”มยองซูว่าแล้วขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ก็ไม่เป็นผล

“ขอร้องล่ะถ้ายังรักพี่อยู่เห็นแก่พี่ เห็นแก่ลูก”

“ขอผมคิดดูก่อน”มยองซูพูดอย่างอ่อนใจมาถึงขนาดนี้แล้วเขาทนใจแข็งต่อไปไม่ไหวแต่ถ้าจะให้ยอมง่ายๆก็คงไม่ได้

“ครับ”ซองกยูว่าแล้วจับร่างบางให้หันหน้ามาหาตนมือหนายกขึ้นลูบหัวร่างบางอย่างถนุถนอมก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากมนเบาๆเขาไม่อยากกดดันมยองูแต่ต่อจากนี้เขาจะทำให้ร่างบางเห็นว่าเลือกไม่ผิดที่ให้อภัยเขา


“ไอ้ซองกยู”อูฮยอนที่แอบมองจากห้องรับแขกทำท่าทางไม่พอใจและทำท่าจะเข้าไปหาเรื่องซองกยูแต่ก็ถูกซองจงรั้งไว้ก่อน

“ใจเย็นอูฮยอน”ซองจงบอกคนที่กำลังหัวร้อน

“ใจเย็นยังไงมยองซูจะยอมมันอีกแล้ว”

“แต่นายต้องยอมรับในการตัดสินใจของมยองซู”ซองจงบอกเพื่อนและพยายามทำให้อูฮยอนใจเย็นลงเพราะกลัวจะไปทำลาบบรรยากาศของครอบครัว

“มยองซูต้อนทนเจ็บปวดนะเว้ย”

“แกต้องเปิดใจนัม”

“เฮ้อ”อูฮยอนถอนหายใจออกมาเอาเถอะเขาจะทำใจยอมรับแต่ถ้าเมื่อไรที่ซองกยูทำให้มยองซูต้องเจ็บช้ำอีกเขาจะจัดการอักฝ่ายด้วยมือของเขาเอง



5 เดือนต่อมา

“คุณแม่ใจเย็นๆนะครับ”เสียงของคุณหมอรูปหล่อดังขึ้นอย่างให้กำลังใจและปลอบประโลม

“เมียฉันจะเป็นไรไหมไอ้หมอ”เสียงเข้มเอ่ยถามคุณหมอจุนฮยองคนหมอประจำของมยองซูและลูกๆของเขา

“พี่กยู ฮึก พูดกับหมอดีๆ โอ๊ย”มยองซูที่นอนปวดท้องอยู่บนเตียงคนไข้ดุสามี จนร่าฃสูงหน้างอก็ไอ้หมอนี่มันจ้องจะงาบเมียเขาจะให้เขทพูดดีกับมันได้ไง

“ครับๆ”ซองกยูว่าแล้วกุมมือร่างบางไว้

“หมอจะบล๊อคหลังแล้วนะครับ”น้ำเสียงนุ่มทุ่มเอ่ยบอกยิ่งทำให้ซองกยูหน้าหงิก

“จะทำอะไรก็รีบทำเมียฉับปวดท้องจะไม่ไหวแล้ว”หันไปพูดกับหมอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะหันมายิ้มให้ร่างบางมือหนายกขึ้นลูบเรือนผมเปียกชื้นเบาๆอย่างอ่อนโยน

“พี่อยู่ตรงนี้นะครับ สู้ๆนะคนดีเดี๋ยวก็ได้เห็นหน้าลูกแล้ว”ซองกยูว่าก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากมนของร่างบางที่นอนนิ่งเพราะฤทธิ์ยา

“หมอเริ่มเลยนะครับ”

“เออ เร็วๆเถอะ”ไม่วายหันไปมองคุณหมอตาขวางจนมยองซูและเหล่าพยาบาลพากันถอนหายใจกับอารมณ์คุณพ่อใจร้อน


“แง๊ แง่”เสียงร้องไห้ดังขึ้นพร้อมกับพยาบาลที่เข็นรถเด็กเข้ามาในห้องพักฟื้นขอฃมยองซู

“น้อง”เสียงซอจุนดังขึ้นอย่างดีใจ

“ปะ ไปดูหน้าน้องกัน”ซองกยูอุ้มซอจุนขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้เตียงของมยองซู

“น้องน่ารักไหมซอจุน”มยองซูเอ่ยถามลูกคนโตที่มองเด็กน้อยน่ายับที่นอนอยู่ลนรถเข็น

“น่ายับอะ”ซอจันว่าตามความจริงอย่างไร้เดียงสา

“คราวนี้ได้ลูกสาวนะค่ะคุณแม่”พยาบาลสาวบอกแล้วค่อยๆอุ้มเด็กน้อยส่งให้มยองซู

“ไฮ เฟรนนนน”เสียงเพื่อนๆดังขึ้นแล้วพากันเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ

“ดิฉันขอตัวนะค่ะ”พยาบาลสาวบอกแล้วยิ้มให้กับภาพตรงหน้าที่เห็นคนในห้องต่างก็มีใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“ไง ลูกสาวหรอว่ะ”ซองยอลว่าแล้วขยับเข้าไปมองหน้าเด็กน้อยในอ้อมแขนมยองซูใกล้ๆแต่มองไม่ทันไรก็ถูกซองกยูผลักออก

“แหม่หวงเมียหรือหวงลูกครับ”ดูจุนแซวบ้าง

“ทั้งสอง”ซองกยูว่าแล้วมองหน้าเพื่อนดุๆ

“ฮ่าๆๆฉันว่าแกต้องเตรียมไว้เคราแล้วแหละโตขึ้นลูกแกคงจะสวยไม่เบา”ซองยอลว่าบ้างแล้วอุ้มซอจุนออกจากซองกยูก่อนจะพาไปเดินเล่น เห็นเพื่อนมีครอบครัวที่สมบูรณ์เขาก็อดอิจฉาไม่ได้

“หลานน่ารักอะพี่โฮย่า”ซองจงเอ่ยเสียงตื่นเต้นแล้วสะกิดแขนคนข้างๆ

“แหม่ อยากมีแบบเขาบ้างล่ะสิ”น้ำเสียงกระแนะกระแหนของอูฮยอนดังขึ้นทำให้มยองซูต้องมองหน้าเพื่อนแล้วส่ายหน้าเบาๆอย่างระอา

“เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีพี่ซองกยู”มยองซูถามร่างสูงที่เขยิบมานั่งบนเตียงข้างๆเขา

“ชื่อ…. มินซอดีไหม”ซองกยูว่าแล้วหอมแก้มร่างบางอย่างไม่อายสายตาเพื่อนๆ

“ดี ผมชอบชื่อนี้”มยองซูยิ้มกว้างส่งให้ซองกยูทั้งสองมองสบดวงตากันด้วยความรักต่อไปนี้พวกเขาจะเข้าใจและรักกันให้มากขึ้น



“พี่กยูดูลูกด้วย”

“ครับๆ”

“พี่กยูเอาลูกไปน้ำ”

“อาบแล้วครับ”

“อย่าลืมให้ลูกกินนมตรงเวลาด้วยนะ”

“ได้ครับ”

“พี่กยูซอจุนหาย ไปเล่นซนที่ไหนอีกแล้วไปตามหาลูกซิ”เสียงหวานตะโกนบอกซองกยูทั้งวันตั้งแต่ที่ย้านมาอยู่บ้านด้วยกัน แต่นั้นก็เป็นสีสันจองบ้านที่ทำให้ทุกคนพากันยิ้มให้กับครอบครัวของซองกยูกับมยองซู จีนากับคังฮีและเวียนมาเล่นกับหลานๆแทบทุกอาทิตย์เรียกได้ว่าคุณย่ากับคุณยายเห่อร้านไม่เบา ซองกยูที่เปลี่ยนสถานะจากสามีมาเป็นคนใช้ส่วนตัวก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแต่เขาก็เต็มใจทำให้ชดใช้สิ่งที่เขาได้ทำเลวร้ายกับร่างบาง

“ม๊า อึก ฮื่อๆ”ซอจุนที่ถูกอุ้มเข้ามาในบ้านโดยผูเป็นพ่อตะโกนหาแม่เสียงดังจนมยองซูต้องวิ่งออกมาดูหน้าตาตื่น

“ลูกหกล้ม”ซองกยูว่าพรางยิ้มแหยะๆส่งไปให้

“พี่ดูลูกยังไงฮะ คิมซองกยู”

“อ้าว ผิดเฉย”ซองกยูยกมือเกาหัวตัวเองอย่างงงๆดูเหมือนช่วงนี้ภรรยาเขาจะขี้หวีนเป็นพิเศษ เอ๊ะ หรือจะเป็นอารมณ์คนท้องนะ




         END. 







































































ผลงานทั้งหมด ของ jb_kim

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น