คัดลอกลิงก์เเล้ว

ปองดองสองเจ้าชาย #markhyuck

ไม่พูดชื่อมันสักครั้ง เจ้าจักตายหรืออย่างไร หรือเจ้าใคร่การลงโทษจากข้า

ยอดวิวรวม

154

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


154

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 62 / 23:07 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ลี แฮชาน 
เจ้าชายจากฝั่งเหนือ




ลี มินฮยอง
เจ้าชายจากฝั่งใต้






"ข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อยเลยมินฮยอง"

"มาดูกัน หลังจากที่บุตรของข้าใคร่อยากจะออกจากครรภ์เจ้าเต็มที มาดูกันว่าเจ้ายังจะพูดคำนี้อยู่อีกหรือไม่"




"เจ้ามันคนเลว มินฮยอง"

"ข้าเลว ข้าก็คือสวามีของเจ้าจำไว้ มเหสีของข้า"




"เมื่อไหร่เจ้าจะตายไปจากข้า!"


"ก็ต่อเมื่อบุตรคนที่ห้าของข้าได้กำเนิด...ไม่สิจนกว่าข้าจะหมดน้ำยารักนี้ตายไป"






"ข้าเกลียดเจ้ามินฮยอง...เจ้ามันคนไร้..ฮือ..คนเลว.."


"อย่าร้องแม่ยอดรักของข้า ยิ่งเจ้าร้องน้ำตาของเจ้ามันยิ่งปลุกความต้องการของข้า"
b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 11 ส.ค. 62 / 23:07

บันทึกเป็น Favorite




✷        ·
  ˚ * .
     *   * ⋆   .
·    ⋆     ˚ ˚    ✦
  ⋆ ·   *
     ⋆ ✧    ·   ✧ ✵
  · ✵





     ในคืนที่ดึกสงัด มีเพียงร่างบางที่ยังนอนไม่รู้เรื่อง
ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา อันตรายที่ตัวเขาเองก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไร

โคร้ม!

ดูเหมือนว่าร่างสูงกำลังเตะเข้ากับของในห้อง สร้างความตกใจให้ร่างบางไม่น้อย
ร่างบางตื่นขึ้นด้วยความตกใจและงัวเงีย สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าเป็นเพียงเงาชายร่างสูง
เจ้าชายน้อย รีบคว้ามีดที่อยู่ข้างกายขึ้นมา จ่อไปที่คนข้างหน้า

"เจ้าเป็นใคร เข้ามาได้เยี่ยงไร ทหารก็ไม่สามารถปกป้องข้าได้งั้นหรือ!?"

ร่างสูงของชายผู้นั้น ยกมือทั้งสองขึ้น เป็นสัญลักษณ์ว่าให้คนบนเตียง คลายความกังวลลง
"นี่ข้าเอง...เจ้าชายแฮชาน แหม สัญชาติญาณของเจ้าเป็นดีเลิศ สมแล้วบุตรของราชายองโฮ"

นั่นไม่ทำให้เจ้าชายน้อยวางใจได้เลย เพราะคนตรงหน้าคือคู่มั่นคู่หมายของเขาเอง

เขาไม่ได้รักเจ้าชายมินฮยอง หนึ่งเดียวในใจของเจ้าชายน้อย คือพลทหารเจโน่ และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
จนกระทั่ง เจ้าชายผู้โอหังคนนี้ และคำสั่งของผู้เป็นบิดาของเขา
เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถปฎิเสธบิดาของเขาได้เลย
งานมั่นผ่านไปก็เหลือเพียงงานอภิเศก เขารู้ดีว่าใจของตัวเองต้องการอะไร
เพียงแต่ทำตามดั่งใจไม่ได้เสียนี่


"ท่านเข้ามาทำอะไรเจ้าชายมินฮยอง" คำพูดที่ดูห่างเหินนั่น ออกจากปากของเจ้าชายน้อยคนนี้
มิได้อยากนับเจ้าเป็นญาติแม้แต่นิด เจ้ามันคนโอหัง ข่มเหง รังแกคนอื่นไปทั่ว มินฮยองคนเลว

"แหม แหม แหม ... คำพูดคำจาดูห่างเหินไม่ ข้าก็ผัวเจ้าคนนึงเจ้าชาย...ไม่สิ มเหสีของข้า"
คำพูดเชิงหยอกล้อของมินฮยองทำให้เจ้าชายน้อยผู้นี้กระชับกำมีดแน่นขึ้น หากมิใช่เพียงแต่คำพูด
การกระทำของมินฮยอง ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เตียง ในขณะที่มือนั้น ใคว้หลังเอาไว้

"อย่าเข้ามา ไม่งั้นข้าแทง" ร่างสูงอีกคนไม่ฟังอะไร เพียงแต่โน้มหน้าลงมา
ลมหายใจที่สัมผัสได้ถึงกัน แสงจากตะเกียงบนหัวเตียง ค่อยๆฉายรอยยิ้มมุมปากจากอีกคน
เหมือนเสือที่กำลังได้ใจในขณะที่เหยื่อกลัวจนตัวสั่น ใช่ แฮชานกำลังสั่นกับเหตุการณ์ตรงหน้า
เขาต้องการให้ครั้งแรกของเขาเป็นของพลทหารเจโน่เท่านั้น มิต้องการให้ใครมาแย่ง!

"อ๊ะ! ท่านปล่อยมือข้าปะเดี๋ยวนี้!!"

เคร้ง!

ความคิดไม่ทันการกระทำ เสือนามว่ามินฮยองได้จู่โจมมือข้างซ้าย
ที่กำมีดไว้แน่น เวลานี้มันได้ล่วงลงพื้นเพียงเพราะว่า แรงบีบจากร่างสูง มันปวดแสนปวดจนทนไม่ไหว

"เจ้าก็รู้ดีว่าสู้ข้าไม่ได้ อย่าได้ขัดขืนข้า!" มินฮยองตะโกนขึ้น และเพิ่มแรงบีบไปยังมือข้างนั้น
แรงจนคนตัวเล็กว่าสั่นสะท้านอยู่อย่างนั้น


ไม่นานนัก อาภรที่อยู่บนกายของเจ้าชายน้อยก็ล่วงลง ปานว่ามินฮยองผู้นี้สั่งมันด้วยเวทมนต์
แต่ความเป็นจริง มันล่วงลงเพราะความหลวม ด้วยร่างเล็กและอาภรนั้นใหญ่เกินไป
เผยให้เห็นไหล่งาม ที่มีแสงจากตะเกียงช่วยขลับเล็กน้อย
สร้างความตื่นตาให้กับเจ้าชายมินฮยองไม่น้อยแม้แต่นิด

"ท่าน เลือดของท่านไหลออกจากจมูก" เจ้าชายท้วงทักด้วยความไร้เดียงสา
เพราะไม่รู้ว่าเลือดนั้น ออกมาเพราะอะไร เจ้าชายมินฮยองยกมือเรียว ปาดเลือดตรงจมูกออก
เงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อไม่ให้มันไหล

"เจ้าทำให้มันไหล รับผิดชอบเสีย" ร่างสูงพูดออกมาเสียงเรียบๆ แต่หน้าของเขาร้ายมากเหลือเกิน
"ข้าต้องทำอย่างไร'' ร่างบางบนเตียง รนรานหาของบางอย่างที่จะทำให้มันหยุดไหล
"แต่เดี๋ยวก่อน ... ท่านว่าข้าเป็นคนทำงั้นหรือ'' เอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย
เพราะเหตุใด ข้าทำอะไรอะไร คิดอยู่ในใจก็ไม่ได้ช่วยอะไร


คนที่กำลังจะบ้าคลั่งตาย ก็คือมินฮยองเอง อยากจะขย้ำให้ตายคามือ!!

"ข้าจะบอกให้ แต่เจ้าต้องเชื่อฟังข้า" เจ้าชายน้อยหันกลับมามองด้วยความสงสัย
สิ่งใดที่เขาควรทำ "อ๊ะ! ท่านอย่า!! อือ..."

ปากบางทั้งสองประกบกันโดยที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
ปากบางโดนลุกล้ำด้วยลิ้น ลิ้นที่ร้อนรนอยากจะเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นอีกคนที่อยู่ข้างใน
แต่ดูเหมือนปากสวยได้รูปนี้จะไม่ยอมแม้แต่นิด เม้มมันด้วยความหนาแน่น

"ฮ่า...อึก" มินฮยองผละออกเพราะอีกคนที่ดื้อดึงไม่ยอมให้เข้าไป
น้ำใสๆที่ตาเริ่มคลอออกมา แต่ไม่ชัดนักมันเพียงเคลือบให้ตาดูเปียกชื้น
"อย่าร้องไห้ไปเลยยอดรัก ข้าเพียงต้องการ...เจ้า"

สายตาที่ช้อน มองค้อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง แต่เขาไม่ต้องการชายคนนี้
เขาต้องการเพียงพลทหารเจโน่ เขาต้องการเพียงแค่คนนี้ ไม่ต้องการใคร



"ข้าไม่ได้รักเจ้า ข้ารักพลทหารเจโน่ไปแล้ว ที่ข้ายอมมั่นกับเจ้าเพราะพ่อข้าขู่ว่าจะประหารเขาเสีย
ข้าไม่มีทางเลือก เจ้ามันก็แค่ทางเลือกสุดท้ายของข้า"




เพลี๊ย!





"ข้า เกลียด ชื่อนี้!! อย่าได้ริอาจพูดชื่อมันไม่งั้นจะเป็นข้าเสียเองที่จะกุดหัวมัน หรือข้าจะทำตอนนี้ก็ยังได้
สั่งให้ทหารไปตัดหัวมัน แล้วนำหัวมันมาตั้งไว้ในห้องบรรทมของเจ้าให้มันดูเจ้าที่โดนข้าพลอดรักกับเจ้าดีหรือไม่ตอบ!!"



ร่างบางไม่พูดอะไร จากน้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลอาบแก้มแดงที่โดนแรงอีกคนตบจนหัน
เลือดคาวไหลออกจากมุมปากทีละน้อย เขาไม่อาจรักคนๆนี้ได้จริงๆ เขาทรมาณจนไม่สามารถทำอะไรได้

"ไม่...ถ้าจะทำ..ทำข้าคนเดียวพอ" เสียงที่ดูนิ่งและจริงจัง ต่างจากเมื่อกี้ที่ดูแข็งขันกับอีกคน
รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้นบนหน้าของมินฮยอง ก่อนที่ร่างบางที่ถูกกระชากลงไปที่พื้น
ด้วยความแรงทำให้ท่าที่ล้มดูไม่สวยงามนัก


ในขณะที่ผลักร่างบางลงพื้น เจ้าชายมินฮยองเองก็ได้ถอดอาภรทุกอย่างของตัวเองออก
เหลือเพียงกางเกงซับในบางๆ ที่ปกปิดแกร่นกายไม่มิดเท่าไหร่ ไม่มิดชนิดที่ว่า สามารถเห็นว่ามันชูชันและพร้อม
ที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับร่างบาง


ร่างบางค่อยๆถอยหนีไปจนติดกำแพงของห้อง ก้มลงจนหัวติดพื้น เป็นการกราบขอร้องเมื่อตนเองไร้ทางหนี
"ปล่อยข้าไปเถอะมินฮยอง ข้ามีคนที่ข้ารักแล้ว" ไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่มินฮยองสามารถรับรู้ได้ว่ามันเป็รผู้ใด
มินฮยองขึงขัง และโกรธมากกว่าเดิม


"ข้าบอกเจ้า...ไม่รู้กี่ครั้งแล้วนะ..ข้าเตือน..เจ้าไปแล้ว..."


ยิ่งชายผู้นี้พูดออกมาแต่ละคำ ทำให้เขายิ่งกลัวไปกันใหญ่ ไม่มีใครย่ากลัวไปกว่านี้แล้ว
ร่างบางยิ่งสั่นมากยิ่งขึ้น เมื่อชายตรงหน้าหยุดเดินและโน้มหน้ามาหาเขาอีกครั้ง

จับขาร่างบางแยกออกจากกันด้วยความเร็วและดิบเถื่อน เขารู้ดีว่าคนจากฝั่นใต้ ป่าเถื่อนขนาดไหน
แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะโดนกับตัวเองเช่นนี้

'กลัว'


ความรักที่มินฮยองมอบให้เจ้าชายน้อยนั้น เจ้าชายเปลี่ยนจากคำว่ารัก กลายเป็นคำว่าฆ่า โดยไม่ต้องคิด
เพียงการกระทำนั้น ก็แสดงหมดทุกอย่าง ....


"มาเริ่มกันดีกว่า ข้าไม่อยากเสียเวลา ข้าอยากฝากบุตรไว้ที่ครรภ์ของเจ้า"
"เอาเลย..ข้าไม่มีอะไรต้องเสีย " คำพูดตัดพ้อ ไม่ทำให้เจ้าชายจากเมืองใต้สำนึกและอ่อนโยนลงเลย
มีแต่ได้ใจ และ ได้ใจขึ้นไปอีก

มินฮยองกระชากร่างบางขึ้นมาประกบปากอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นร่างบางที่ยอมให้ลิ้นร้อนเข้ามา
ดูดดื่มตามประสาคนทำไม่เป็น ท่าทางกิ๊กก๊อกแบบนั้น มันน่ารักเสียเหลือเกิน

"อือ...อืม.." มือบางเริ่มทุบที่หน้าอกอีกคน เป็นสัญญาณว่าเขาเริ่มหายใจไม่ออก

แฮ่ก...ฮึก...


ทั้งคู่หอบหายใจ เข่าของเจ้าชายแฮชานกระแทกลงกับพื้นเพราะความอ่อนระทวย
และเหนื่อยล้ากับการยืนจูบ หน้าของแฮชานเองก็ไปอยู่ตรงที่เสียงจริง
มินฮยองนึกสนุกอย่าจะแกล้งคนรักที่นั่งเช็ดน้ำลายอยู่ตรงหน้า

"ทำให้ข้าที ถ้าข้าพอใจ ข้าจะอ่อนโยนจนเราทั้งคู่ไปสู่สวงสวรรค์"
สายตาคนตัวเล็กค้อนขึ้นมา เขารู้ดีว่าเรื่องอย่างว่าคืออะไร แต่ประเด็นคือ ต้องทำอย่างไร
ให้คนใจร้ายคนนี้พอใจกับอย่างที่ว่า


ร่างบางค่อยๆถอดกางเกงซับในบางๆนั่นออก ก่อนจะจับแกร่นกายที่แข็งสู้มือ
จับไปก็คับมือเสียเหลือเกิน เขากลั้นใจซักพักก่อนจะเอามันเข้าไปในปาก เริ่มจากการจับที่โคนของแกร่นกาย
รวมไปถึงการเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ด้วยความกังวลว่าเขาจะทำได้ดีแค่ไหนจู่ร่างสูงก็ครางด้วยความพอใจ
"อ่าห์...ข้าชอบมัน ข้าเก็บมันไว้ให้เจ้าเพียงผู้เดียว..."

"โอ้ยยย เจ้าแกล้งข้าหรืออย่างไรกัน กัดมันทำไม!" เจ้าชายน้อยเผลอกัดไปเพราะความตกใจที่อีกคนครางออกมา
เจ้าชายน้อยผละมันออกมาช้าๆ น้ำลายและน้ำขาวขุ่นก็ออกมาตามปากอย่างหยดย้อย
เงยหน้ามองคนตัวสูง ก่อจะบอกว่า "ขอโอกาสอีกครั้ง ข้าคงทนไม่ไหวกับความรุนแรงของท่าน"


มินฮยองไม่พูดอะไร ได้แต่รูปหัวและพยักหน้าก่อนจะปล่อยให้อีกคนทำต่อ

เจ้าชายน้อยเริ่มใช้ลิ้นร้อน เลียเข้าที่หัวแก่นกรายที่ตอนนี้มีนำขาวขุ่นปริ่มออกมาและเลียเข้าไป
ด้วยความไม่อาย เขาสัมผัสได้ว่าร่างสูงคงจะชอบ เพราะแรงกดจากคนตัวสูง ที่กดลงมาที่หัวของเขา
อตนนี้คนที่ควบคุมการเข้าออกไม่ใช่แฮชาน แต่เป็นมินฮยอง

"อุก!!...อืออ" ดันหัวคนตัวเล็กแรงเกินไป จนมันมิดมิดด้ามในปากเดียว
จุกอยู่ที่คอแต่ก็เอาออกไม่ได้ มือที่จับโคนแกร่นกาย ตอนนี้มือเล็กๆนั่นไปจับเข้าที่เอวของอีกคน
จนการทำในครั้งนี้ ถนัดเป็นพิเศษ "อ่า...ห์...ซี๊ดดด เสียงดีจัง..อึ..อือ"

"อือ..." ร่างบางและร่างสูงครงออกมาพร้อมๆกันเพราะว่า คนตัวสูงนั้นได้ปล่อยน้ำรักใคร่ออกมา
เปอะเต็มทั้งใบหน้า และปากของเขาเอง "กลืนให้ข้าดูหน่อย มันเป็นสารอาหารที่ลูกของข้าต้องการ"


แฮชานกลืนน้ำรักสีขาวอย่างเชื่อฟัง "ข้าจะทำตามสัญญา." สัญญาที่มให้ไว้ ว่าจะอ่อนโยนให้
มินฮยองค่อยๆช้อนตัวเจ้าชายน้อยขึ้นอย่างช้าๆ อุ้มไปที่เตียงนุ่มๆ ก่อนที่จะจัดท่าเล็กน้อย
น้ำสีขาวขุ่น และน้ำผึ้งจากหัวเตียง นำมาชโลมลงที่ช่องทางข้างหลังเล็กน้อย
ก่อนจะสอดใส่แกร่นกายใหญ่หนา โดยไม่ให้สัญญาณอะไรเลยกับคนตัวเล็ก

คนตัวเล็กแอ่นตัวขึ้น กำผ้าปูที่นอนแน่น ด้วยความเสียวและเจ็บในเวลาเดียวกัน
"อ๊ะ..ข้า..อ่าา..เจ็บ..อืม..มัน...เจ็บ..อ่าาส์" ทำหน้าเหยเกขึ้นมา น้ำตาก็ไหลตาม ด้วยความทรมาน
ทางฝั่งของมินฮยองเองก็ต้องทนกับความตอดรัดที่เจ้าชายน้อยมอบให้

"เจ้า..อ่าา.ก็แน่นเสีย...ข้า..ต้องขยับ"

มินฮยองค่อยๆขยับเข้าออก เริ่มจากช้าเป็นเร็ว และถี่รัวจนคนข้างร่างครางไม่เป็นภาษาคน
นิ้วสวยของมินฮยองแหย่เข้าไปในปากของคนตัวเล็ก ก่อนจะยกขาทั้งสองข้างพาดบ่าเอาไว้
เริ่มด้วยความแรง แฮชานอมนิ้วเรียวสวยนั่น เพื่อคลายความเสียวที่ก่อตัวที่ละมากๆ จนหนักหน่วง

"อ๊าาาา...ง....สวามีของข้า ข้า..ไม่..วะ...ไหว..แล้ว"

ร่างบางเริ่มกระตุกขึ้น แอ่นอกจนสุด ดูดนิ้วมือดังจ๊วบจ๊าบ นี่มันสุดยอดไปเลย
"ข้ายัง..รอ..อ่าห์..ข้าก่อนซี๊ดดดด"

ยิ่งทนไม่ไหวยิ่งตอดรักมากขึ้น "ฮะ..แฮชาน..มเหสีของข้า ข้ารักเจ้ามาก..อืม..ข้ารัก---"

"ข้าก็รักท่าน...สวามีของข้า..อ๊างงงงง"

เสียงครางที่ดังสนั่นไม่อายทหารที่อาลักขาอยู่นอกห้อง เวลาที่มีความสุขมักผ่านไปไวเสมอ

น้ำสีขาวขุ่นเปอะเลอะเต็มทั้งตัวของคนตัวเล็ก เสียงหายใจแรงๆด้วยความเหนื่อยดังมาก
เพราะคนทั้งสองคน ที่หายใจทิ้งแข่งกัน


มินฮยองคร่อมลงที่ร่างของตัวเล็กอีกครั้ง กอบโกยน้ำรักที่เรอะอยู่ที่หน้าท้องของผู้เป็นเมีย
ก่อนจะสอดแกร่อนกายอีกครั้ง คราวนี้มิดด้ามในคราวเดียว ไม่สนว่าคนข้างล่างจะรู้สึกเช่นไร
เขารู้แค่ว่า น้ำรักในครั้งแรก คงไม่พอที่จะให้เกิดเด็กได้ เขาจึงตัดสินใจ
ซอยถี่รัว จนคนใต้ร่างไม่มีโอกาสได้หายใจ ก่อนจะสลบลง ไม่รู้สึกรู้สาอะไร
แม้แต่เสียงครางก็ไม่ออกมาจากปากเลยแม้แต่น้อย คงจะเพลียจะเหนื่อย


แต่มินฮยองไม่สน เพราะเขายังอึดอยู่ จนในคืนนีั มินฮยองทำมันมากกว่าห้าครั้งในคืนเดียว


"อ๊างงงงง..."



"อ๊าาาา..ฮ่ะ...ฮื้ออออข้าต้องการมันอีก สวามี...อ่าาห์"































กรี๊ดดดดดดดดดดดด อีไพร่ผู้นี้บาปไปแล้วเจ้าค่ะะะ

กุดหัวข้าเลยยยย หวังว่าจะชอบนะคะ แต่งขึ้นเพื่อสนองนี๊ดตัวเองล้วนๆ

เพราะพอร์ตเรื่องมันเกิดขึ้นได้ทุกเวลาจริงๆค่ะTT



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ benbenbest2001 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:51
    โอ้ยยยยยมาสายนายหัวแล้วนะพ่อนะ เขินรอแล้ว
    #2
    0
  2. #1 PAnko_SgHc (@PAnko_SgHc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    อมกกกกกก
    #1
    0