คัดลอกลิงก์เเล้ว

ผมรับเอง #johnil

ไม่เป็นไร พี่มีผมอยู่ ผมอยู่ตรงนี้

ยอดวิวรวม

153

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


153

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 พ.ค. 62 / 14:31 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรียกได้ว่าเป็นคู่เมนของไรท์เลยค่ะ ช่บม๊ากกกกก วันนี้ก๋ไปได้พอร์ตเรื่องอบอุ่นๆมาให้ได้อ่านกัน

เอนจอยยยยย เลิฟยู


┊┊┊┊⋆ ✧    ·   ✧ ✵
┊┊┊☆ *   * ⋆
┊┊★ *
┊┊* . * ✦
┊☆ ° ✧    ·
★*




ซอ ยองโฮ

เด็กหนุ่มข้างบ้าน แอบชอบพี่ชายข้างบ้านมาแล้วนะรู้ยัง

เมื่อไหร่คนพี่จะรู้ ผมเฝ้ามองตอนพี่เจ็บปวดจากชายคนนั้นไม่ไหวแล้วนะ


"ผมขอแม่เองแหละว่าจะนอนห้องนี้  ที่จ้องก็เพราะอยากเห็นหน้าสวยๆก่อนนอนไงคนแก่"

"พี่ต้องรู้ได้แล้วนะว่าผมชอบพี่"





มุน แทอิล

เด็กหนุ่มที่มีแต่ความสดใส ใครจะไปรู้ว่ากำลังอุ้มเจ้าตัวน้อย โดยที่พ่อของเด็กคนนี้ ทิ้งไปไม่เหลือเยื่อใย

นายไม่อยากรู้หรอกว่าฉันมีอะไรซ่อนอยู่

"ทำไมหน้าต่างแกกับฉันต้องมาตรงกันด้วยเนี่ย แล้วจ้องอะไรมิทราบ!?"

"ชอบ ชอบฉันตอนไหนไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวทุบให้!"










ฝากด้วยเด้อค่ะเด้อออออ
:・゚✧ *:・゚✧ *:・゚✧
*:・゚.✧:・゚.✧ *:・.
┊  ┊  ┊  ┊
┊  ┊  ┊  ❀
┊  ┊  ✧
┊  ❀
b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 4 พ.ค. 62 / 14:31

บันทึกเป็น Favorite





คุณเคยรักใครโดยไม่ต้องหาเหตุผลมั้ยครับ ว่าทำไมเราถึงรักคนๆนึงได้ขนาดนี้

คุณเคยรักใครโดยไม่ต้องพยายามมั้ยครับ ว่าทำยังไงคนๆนึงถึงจะมองเราบ้าง

คุณเคยรักใครโดยที่ไม่ต้องบอกมั้ยครับ รักโดยการกระทำ

คุณเคยมั้ยครับ?


ถ้าถามผม ผมเคยครับ นี่ก็สองปีปาเข้าไปแล้ว ความมั่นคง ว่า ชอบนะ  มันยังอยู่ในใจผมเสมอ
ใช่ครับ ผมรักพี่ข้างบ้านของตัวเองเข้าเสียแล้ว
เป็นคนที่สวยจริงๆเลยเชียว มองได้ไม่เบื่อเลยแม่คุณ

"หื้อ..อ๋อไม่ครับ ผมไม่ได้คุยกันเลย แค่ยื่นหัวไปมองเขาที่หน้าต่างทุกวัน ผมก็ได้คำตอบแค่เพียง
ง้างมือเอย แลบลิ้นเอย มองตาขวางเอย ป่องแก้มใส่เอย
ฮ่าๆ น่ารักใช่มั้ยล่ะครับ พี่เขาน่ะเป็นคนน่ารัก น่ารักมากๆ อยากจะฟัดบ้าง แต่ก็ทำได้แค่มอง"


มีอยู่วันนึงที่ผมกลัวมากที่สุด คือการที่พี่เขาไปมีคนอื่น นอกจากผม
พี่ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตประจำวันของพี่แทอิลได้3เดือน จนคืนนั้น

ร่างทั้งสองที่มองผ่านม่านสีเหลืองอุ่น ที่มีแสงไฟทำให้มันชัดเจนมากขึ้นว่าภาพตรงหน้าคืออะไร
ผมปิดไฟในห้องของผมลงอย่างข่มใจ มันจะได้ไม่รบกวน คน...ข้างบ้าน

 ผมก็ยังนั่งมองมันทั้งน้ำตา ร่างบางๆนั้นไม่ใช่ผมคนแรกที่ผมจะได้สัมผัส เหมือนที่หวังไว้
มันโดนใครอีกคนฉาบฉวยไป ผมก้มลงให้น้ำตามันไหลลงพื้น ดีเสียกว่าอาบแก้ม

ได้แต่เอามือหยาบๆ กำปั้นหนาๆทุบลงกับพื้นพรมอย่างแรง จนม่วงช้ำอย่างเห็นได้ชัด
ความเจ็บปวดทุกอย่าง มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บในใจผมได้เลย
ตลกดีครับ  ตลกที่ผมยังทนมอง ทั้งๆที่ใจมันแทบจะขาด ผมอยากจะดิ้นตายเสียตรงนี้
ผมยังมีหวังอยู่หรือไม่ ก็ยังตอยตัวเองไม่ได้ในคืนนั้น


ภาวนาอยู่ในใจ ไม่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความตั้งใจของกันและกัน
ขอให้มันเป็นเพียงความมึนเมา ที่เปลี่ยนคนสองคนเป็นปีศาจร้าย
ผมอ้อนวอนต่อผู้เป็นพระเจ้าอยู่นาน 


ไม่นานนักไฟนั่นก็ดับลง พร้อมกับตาทั้งสองของผม ที่เชื่อมกันด้วยน้ำตา
หลับไหลลลงไปกลางพื้นพรม แอร์แสนเย็นไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย
ความรู้สึกตอนนี้คือเจ็บไปทั่วหน้าอกข้างซ้าย
ผมทุบมันด้วยความโกรธ

 "อย่าสิวะ..อย่าร้อง...เข้มแข็งเถอะนะยองโฮ.."



บอกทำไม บอกตัวเองเพื่ออะไร หัวใจมันไม่ฟังแกหรอกยองโฮ...






เช้าของวันนี้เหมือนจะปกติดีแต่ก็ไม่ เหมือนชายคนนั้นจะเดินออกมาจากบ้านพี่แทอิล
เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่สนหมอนั่นหรอก ผมสนแต่พี่แทอิล
เขาจะเป็นยังไง เขาโอเคหรือเปล่า เขาเต็มใจหรือไม่กันแน่
คำถามที่ต้องการคำตอบถูกเก็บเอาไว้ส่วนลึก สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ถามมัน






ผมไปมหาวิทยาลัยตามปกติทุกวันแต่วันนี้ไม่เจอเจ้าตัวเลย
ก็นึกว่ามีเรียนบ่าย พอเจอกลุ่มของพี่เขาแล้ว ก็รู้เลยว่าเรียนเช้าเหมือนกัน...







นี่ก็ผ่านไปอาทิตย์นึงแล้ว เพื่อนๆของพี่แทอิลเริ่มถามไถ่ผม
เพราะผมเป็นเด็กข้างบ้าน

เริ่มถามผมด้วยความเป็นห่วงว่าทำไมยังไม่มาเรียนอีก
หรือเถลไถลไปไหนหรือเปล่า
คำตอบของผมยังคงเดิม
 "ไม่ครับคือ เขาป่วยนิดหน่อยไม่ต้องห่วงนะครับเดี๋ยวก็คงหาย"




ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ เลยไปตีเนียนถามคุณแม่ของพี่แทอิล
"พี่เขาเป็นอะไรมากมั้ยครับ หมายถึงป่วยหนักขั้นไหน"
"ไม่ออกไปหาหมอกับแม่เลย กินอะไรก็อ้วก แถมยังเอาแต่ร้องไห้แม่ถามก็ไม่ตอบ"
ตอนที่ผมกำลังถามคุณแม่อยู่ ผมก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่ตัวเล็กลง
เพราะอดอาหาร และยังอาเจียนอีก
ร่างบางนั่นยืนอยู่ที่บรรได มองมาที่ผม
ผมรับรู้ได้ถึงความเศร้าในจิตใจของพี่แทอิล
ผมรู้แค่นั้น แต่ผมไม่รู้ว่าเรื่องอะไร...

"งั้นผมไปก่อนนะครับ กลัวว่าจะไปรบกวน บอกพี่เขาทานเยอะๆนะครับ"
"เป็นเด็กดีจังเลยนะลูก ได้จ๊ะ เดี๋ยวน้าบอกให้นะ"
"สวัสดีครับคุณน้า"
"จ้า สวัสดีจ๊ะ"

ผมยกมือไหว้ ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับไป
รีบวิ่งด้วยความไวแสง เพราะจู่ๆฝนก็ดันตก






"ก๊อกๆ"

พอผมกลับมาจากบ้านคุณน้าได้ไม่ถึง20นาที ฝนเองก็เริ่มซาลง
ก็มีเสียงเคาะประตูจากหน้าบ้าน และแม่ผมเองเป้นคนเปิด

"อ่าวน้องแทอิลเปียกหมดแล้วเข้ามาก่อนลูก"
เสียงแม่ของผมโวยวายขึ้นมาเมื่อพี่แทอิลปรากฎอยู่ที่หน้าบ้านของผม
ผมรีบขึงขังวิ่งลงมา มองดูล่างบางที่นั่งท่าเทพทิดาลง ก่อนที่น้ำจากปลอยผม
จะหยดลงพรมสวยนั่นช้าๆ


ผมรีบไปคว้าพี่แทอิลให้ลุกจากที่ตรงนั้น ก่อนจะพาขึ้นไปที่ห้องของผม
"แม่ ต้มชาให้ผมที เดี๋ยวผมลงมาเอาเอง"
แม่ของผมไม่ตอบอะไร พยักหน้า ก่อนจะหันหลังไปทำอย่างที่ผมสั่ง...








ผมพาบางคนขึ้นมาบนห้อง ก่อนจะนั่งจ้องคนที่เอาแต่ก้มหน้า
"พี่..ไหวมั้ย?"
ผมเปิดประเด็นไปที่เรื่องสุขภาพ ก่อนพี่เขาจะเงยหน้าขึ้นมา
คาบน้ำตาและน้ำฝนรปนเปอกันไปหมด ผมแยกไม่ออก แต่ดวงตาของพี่แทอิล
บอกผมว่า เขาทุกข?และโศกเศร้าเกินเยียวยา

"คือพี่...." ผมเอามือปิดปากอีกคน พลางให้หยุดพูดเสียก่อน
ผมรีบเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัสผืนใหญ่มาเช็ดหัวให้
"พูดต่อเลยครับ"

"พี่ท้อง กับผู้ชายในผับคืนนั้น.."


การกระทำของผมค่อยๆหยุดลง และผ้าเช็ดตัวก็หล่นไปกองกับพื้น
พี่แทอิลคงจะคิดว่าผมรับไม่ได้ ถึงได้ก้มหน้าและร้องไห้ต่อ
ผมเห็นแบบนั้น ก็รีบไปนั่งตรงหน้า ก่อนจะจ้องตาดวงสวยคู่นั้น

"อย่าร้องนะครับ ผมไม่ได้รังเกียจนะ ผมรับผิดชอบเองได้มั้ย"

พี่แทอิลเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงง แน่นอน โดนผมรุกขนาดนี้ต้อง งง

"ยองโฮ.." ผมจับมือนุ่มทั้งสองข้างเอาไว้
พร้อมกับปลอบโยนมัน เหมือนกับว่าผมเองก็ต้องการทั้งเด็กและพี่แทอิล
"ไว้ใจผมนะ  ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมจะเลี้ยงให้เหมือนกับลูกของเรา"
"แต่...ยองโฮ นายไหวหรอ"
"เชื่อใจผมก็พอ"
"แต่ถ้าวันนึงเขากลับมา"
"พี่บอกเขาไป ว่านี่ลูกของผม ไม่สิลูกของเรา..."



ผมค่อยๆเอามืออีกข้างไปลูบผมเปียกๆนั่น ก่อนจะลดระดับมัน
ให้เหลือแต่ท้ายทอย ค่อยๆเขยิบให้มันใกล้ชิดกัน
จนปากของเราประกบกัน


ผมรอคอยมานานในที่สุด ...


ปากของเราขยับเข้าขยับออกเหมือนว่ามันคุ้นเคย 
แน่นอน...เราคุ้นเคย

จูบอันดูดดื่มในค่ำคืนนั้น มันช่างดีเกินกว่าจะฝัน
เพราะมันเป็นเรื่องจริงยังไงล่ะ



"ใช่มั้ยจ๊ะแม่"    "อีพ่อ ไม่ต้องพูดเยอะแล้ว ลูกเขินหมดแล้ว"

"เป็นไงบ้างลูกเจโน่...มาร์ค"

"แด๊ด ไอว่า เรื่องคิสมันเป็นเรื่องปกตินะ แด๊ดดูหน้าน้องเจโน่ดิ..."

"อิ๋ววววว จูบ แด๊ดพูดเรื่องไรอ่ะะ"

"ไม่ต้องกังวลนะมาร์ค ถึงยูจะมีเชื้อคนอื่นผสม แต่ยูคือลูกของแด๊ดนะ"

น้องมาร์คไม่พูดอะไร เอาแต่ฉีกยิ้มกว้าง โผเข้ากอดผมอย่างเต็มแรง...

"มัมยูก็มาด้วย" น้องมาร์คพูดขึ้นพร้อมกับดึงพี่แทอิลให้ไปอยู่ในอ้อมกอด

"พี่มาร์คอย่าดึงมัมแรง เดี๋ยวจีซองตื่น"

"เจโน่ดุพี่เก่งจัง"

"อย่าตีกันสิเด็กๆ รักกันนะครับ"

"ครับมัม/เยสมัม"

ครอบครัวสุขสันต์ ที่ผมเองก็ใฝ่หาและหวังจะครอบครอง ตอนนี้มันก็เป็นดั่งใจผมแล้ว

แล้วคุณล่ะครับ...



*.•´¸.•*´✶´♡ ¸.•*´´♡????????????????*
*_??????’?_Good morning????*
*??’?.•´¸.•*´✶´♡ ¸.•*´´♡*
*° ☆ ° ˛*˛☆_Π____*。*˚☆*
*˚ ˛★˛•˚ */______/~\。˚ ˚ ˛*
*˚ ˛•˛• ˚ | 田田 |門| ˚*
*????╬═????╬╬????╬╬????═╬╬═????*



หวังว่าจะชอบนะคะ ไม่อยากให้มีเอ็นซีแบบรุนแรงเลย
สงสารน้องมาร์คที่อยู่ในท้องงงง



ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคอมเม้นเป็นกำลังใจให้จริงๆค่ะ ช่วยคอมเม้นท์กันเยอะๆนะค้าบบบ











ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ benbenbest2001 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 yugme (@yugme) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:43
    ชอบมากกกก
    #1
    0