_VAMPIRE'S WORLD_ [BL]

ตอนที่ 2 : 1_SNAKE, BAT, TOAD AND A HUMAN. 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

1_SNAKE, BAT, TOAD AND A HUMAN.

 

 

 

 “...เคย์”

“...”

“เคย์”

“...”

“เคย์! ไอ้โง่ ตายห่าไปแล้วหรือไงวะ…”

เสียงนั้นชัดเจน พร้อมกับการกระแทกอะไรสักอย่างที่รุนแรง ทำให้ผมจำใจต้องเอื้อมมือไปยกหัวเข็มออกจากแผ่นเสียงของยามาซากิ ฮาโกะ

ท่อนขาไร้เรี่ยวแรงพาตัวเองลุกเดินไปเปิดประตูที่ถูกตบตีจากผู้ภายนอกอย่างเสียไม่ได้ระหว่างที่เพลงชะงัดเงียบลง

แกร๊ก.. แอ๊ด

“ไอ้ห่า ถ้าสักวันแกตายห่าขึ้นมาฉันคงไม่มีทางรู้” อีกฝ่ายสบถด่าผมทันทีที่ได้เห็นหน้า ผมมองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเควิน ลามไล่ไปถึงทรงผมสกินเฮดและรอยสักรอบลำคอของมัน ดวงตาสีเขียวเหลือบขึ้นมองผมอย่างไม่พอใจ

เควิน แวมไพรสายพันธุ์ คางคก

ลูกผสมระหว่าง งู และค้างคาว สายเลือดกบฏ ที่ถูกรังเกียจจากทั้งสองเผ่า

“ขอเข้าไปข้างในหน่อย” อีกฝ่ายพูดเร้าเมื่อเห็นว่าผมยังคงยืนนิ่ง ผมขยับตัวเบี่ยงให้มันเดินผ่านประตูเข้ามาได้สะดวก และกลายเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาบ้าง

“มีธุระอะไร”

“มีอะไรให้ดื่มหน่อยไหม เลือดม้า หรือน้ำองุ่น..” เควินเดินไปเปิดนู่นนี่ในห้องของผมอย่างถือวิสาสะ และไม่ตอบคำถามของผม “คอแห้งเป็นบ้า”

“มีธุระอะไร” ผมถามย้ำคำเดิมอีกครั้ง หลังจากปล่อยให้อีกฝ่ายได้เดินสำรวจไปทั่วภายในรถคาราวานของผมจนพอใจ เควินถอนหายใจหนักๆ แล้วค่อยทิ้งตัวเองลงบนฟูกเก่าข้างกล่องใส่หนังสือ

“หลักๆ ก็เหมือนเดิม นาโชใช้ให้มาถามว่านายสนใจจะมาเข้าร่วมด้วยตอนไหน” เควินเงยหน้าพูดโดยไม่สบตา กล่าวถึงชื่อของผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งที่เป็นผู้คุ้มกะลาหัวของมันในปัจจุบันนี้

“บอกว่าฉันตอบเหมือนเดิม” ผมว่า ยกมือขึ้นกอดอก

“นาโชบอกว่าถ้านายตอบ ฉันไม่สนใจในสงคราม เหมือนอย่างที่เคยๆ ตอบมา...ให้เอารูปนี้ให้นายดู” เควินพูด ดันร่างตัวเองขึ้นแล้วล้วงหยิบแผ่นรูปจากใต้กระเป๋าแจ็คเก็ตของตนเองมายื่นให้ผม พยักพเยิดใส่อีกนิดเมื่อผมยังคงยืนเฉย ผมจำต้องรับมันมา

“อะไร” ผมถามหลังจากที่ได้เห็นภาพศพของแวมไพรตนหนึ่ง ที่.. ถูกฆาตกรรมอย่างทารุณ แขนขาบิดเบี้ยวผิดรูป ผิวเนื้อเหวอะหวะจากการถูกฉีกกระชาก หัวใจถูกควักหายไป

แต่มันก็ไม่ใช่อะไรแปลกใหม่

“ดูไม่ออกเหรอ?” เควินเขม่นตาใส่ “นั่นจาห์”

ผมชะงักทันทีเมื่อชื่อนั้นสะกิดความคุ้นเคยมากกว่าที่คิด

เหลือบตาขึ้นมองสบกับคนตรงหน้า ผมคงพยายามหาประกายความล้อเล่นในนั้น

น่าเสียดายที่หาไม่เจอ

จาห์ ชื่อของตัวตนที่ผมรู้จักมายาวนาน เรียกได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน .. งั้นเหรอ หมอนั่นตายแล้ว

“ฝีมือพวกงู”

“อืม” ผมส่งรูปคืนกลับไป เควินเลิกคิ้วขึ้นราวกับสงสัยในท่าทีของผม

“ไม่รู้สึกเดือดดาลสักนิดเหรอ?” มันถามขณะพับรูปเก็บเข้ากระเป๋าแจ็คเก็ตด้านในดังเดิม

“ทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนั้น”

“มันฆ่าเพื่อนของนาย”

“ฉันไม่ชอบทำร้ายใครก่อน” ผมยังคงพูดนิ่งๆ “รวมถึงการล้างแค้นด้วย มันไร้สาระ”

เควินใช้นัยน์ตาสีเขียวใสจับจ้องตรงกลับมาราวกับรื้อค้นอะไรบางอย่าง ก่อนที่มันจำต้องล้มเลิกไป

“...รู้อยู่หรอกว่าพวกค้างคาวรักสงบ แต่เห็นนายแล้ว ฉันชักไม่แน่ใจว่ารักสงบกับเลือดเย็นมันแตกต่างกันตรงไหน” ผมฟังคำพูดแดกดันที่แทรกด้วยน้ำเสียงอ่อนล้านั่นเงียบๆ มองเควินที่ลากเท้าตัวเองไปหยุดยืนอยู่หน้าเครื่องเล่นแผ่นเสียงของผม กดปลายเข็มลงบนแผ่นสีดำที่ใส่ค้างไว้จนเพลงเสียงกังวานบรรเลงกลับขึ้นมา “เอาเถอะ ก็รู้อยู่แล้วละ”

“ได้ยินมาว่ามีคนเจอมนุษย์ คืนพรุ่งนี้พวกงูเลยจะออกล่าแถวริมสะพานทิศตะวันออก ระวังตัวไว้ก็ดี มันอาจใช่ถนนเส้นนี้เป็นทางผ่าน” เควินพูดอีก ก่อนจะเริ่มสบถ “พวกนั้นก็โง่บัดซบ มนุษย์เนี่ยนะ..”

“อืม ขอบใจ”

“ไม่มีน้ำองุ่นจริงๆ น่ะเหรอ” อีกฝ่ายหันมาขมวดคิ้วใส่ ผมหลุดหัวเราะออกจมูกแล้วส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ เควินจึงทำแค่เดินออกจากประตูไปพร้อมกับมือที่ยกค้างแทนการบอกลา ร่างโปร่งใต้แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลอ่อนเริ่มออกเดินไปท่ามกลางผืนดินแห้งแล้ง

ฝุ่นสีแดงตลบตามแรงลม พริบตาเดียวเท่านั้นผมก็มองไม่เห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้ว

ผมทิ้งตัวเองลงนอนที่เดิม ฟังเพลงต่อ แล้วก็หลับตา กิจวัตรก่อนหน้าที่เควินจะโผล่หัวเข้ามา แต่สภาพความรู้สึกของผมกลับไม่แน่นิ่งอย่างเดิม

แผ่นเสียงถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ หลังจากที่เล่นเพลงจนหมด ถังใส่ผลองุ่นถูกกระชากออกมาจากใต้เบาะเตียงนอน

ผมเริ่มเด็ดกิน รสหวานฝาดอยู่ในปากก่อนจะกลืนเข้าไปพร้อมความคิดบางอย่างที่วนเวียนอยู่ในหัว และในที่สุดความรำคาญก็ก่อกวนจนทนไม่ไหว

ปืนสองกระบอกถูกเสียบเข้าซองปืนที่ติดกับกางเกง หยิบแจ็คเก็ตสีดำสนิทขึ้นสวม ก่อนผมจะเปิดประตูออกจากรถคาราวานไป

 

 

 

 

ตึงตึงตึง

เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้น รอเพียงไม่นานบานประตูไม้ก็ถูกแง้มออก คนด้านในเหลือบมองอย่างระแวดระวัง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้น

“เคย์!

“แอนนา” เจ้าของชื่อจับแขนของผมแล้วดึงให้ผ่านเข้าประตูไปในทันที บานประตูถูกผลักปิดลงก่อนที่อ้อมกอดจะสวมตามมาอย่างแนบแน่น ผมวาดมือตอบกลับ เสียงสะอื้นร้องไห้จากร่างบางดังสะท้อนแทบจะในทันที

“เคย์ จาห์.. จาห์เขา..”

“ฉันรู้ แอนนา ฉันรู้” ผมตอบ ส่งแรงกอดเธอแน่นๆ อีกครั้ง ก่อนจะดึงตัวออกเมื่อสบสายตาเข้ากับชายหนุ่มอีกตนหนึ่งที่นั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง แอนนายอมผละตัวออก ปาดเช็ดเลือดที่ไหลเปรอะออกจากข้างแก้มตัวเองลวกๆ

“นั่นใคร” ผมถามเบาๆ ถึงอีกหนึ่งชีวิตที่ส่งท่าทางไม่เป็นมิตรมาให้ผมอย่างไม่หยุดหย่อน

“ลูกชายจาห์.. ฉันหมายถึง ลูกชายฉัน...ฮึก” แอนนาตอบ สะอื้นเบาๆ พลางหันไปหาคนที่เธอบอกว่าเป็นลูกชาย “ซาฟา นี่เคย์ เพื่อนของจาห์กับฉัน”

ผมพยายามทำสีหน้าที่ดูไม่เป็นพิษภัยส่งไปให้อีกฝ่ายมากที่สุด ซาฟาคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นคำว่าเป็นมิตรอยู่ดี ผมเลิกสนใจ

“บอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” ผมหันไปถามแอนนา เธอใช้นัยน์ตาสีฟ้าเข้มมองผม ใต้ตาคล้ำแดงช้ำที่แสดงให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างมากมาย เลือดหนึ่งหยดไหลออกมาจากขอบตาของแอนนา

“พวกมันต้องการสงคราม พวกมันฆ่าจาห์ เพื่อประกาศสงครามถึงพวกเรา อีกครั้ง และมันอาจจะได้ผลในที่สุด อย่างน้อยก็กับฉัน” แอนนาว่า น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะไปร่วมกับนาโช”

“แล้วลูกเธอล่ะ” ผมถาม

“เขาโตแล้ว เขาจะเลือกเอง” ผมพยักหน้ากับคำตอบนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องขัดข้อง

“ฉันเสียใจด้วย เรื่องจาห์” ผมพูด

“ขอบใจนะ...ฉันซาบซึ้ง” เธอตอบกลับ “จาห์เองก็คงรู้สึกอย่างนั้น”

“ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ลองบอกดูได้”

“ขอบใจ” แอนนายังคงพูดดั่งเดิม ก่อนระหว่างเราจะตกลงในความเงียบ แต่มันไม่ใช่ความเงียบของการกดดันหรือหมดคำพูด เราเงียบ

เพื่อที่จะได้ฟัง...

แต่แล้ว กลับมีกลิ่นของบางอย่างที่ผมไม่รู้จัก คลุ้งผ่านอย่างรวดเร็ว หอมหวานเย้ายวนราวกับดอกไม้ที่ผลิบานเป็นครั้งสุดท้ายจนน่าขนลุก ซาฟาผุดลุกขึ้นเป็นคนแรก ใบหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่แอนนาจะพุ่งตัวไปที่ประตูแล้วกระชากท่อนไม้มาขวางไว้ด้วยความรวดเร็ว เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นในคราเดียวกัน

“ไป!” ผมตวาด ผลักหลังซาฟาและแอนนาให้วิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เมืองที่เคยสงบในวินาทีนี้เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและโหยหวน ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา กลิ่นคาวเลือดตีคละคลุ้งไปทั่วทุกหนแห่ง

ที่นี่กำลังถูกโจมตี

ไหนเควินบอกว่าพวกระยำนั่นจะมาในคืนวันพรุ่งนี้!

ประตูทางออกหลังบ้านถูกเปิด ด้านนอกเป็นตรอกถนนแคบๆ ที่ดูจะลับตา แต่ก็เพียงนิดเดียวเท่านั้น แวมไพรตนหนึ่งสบตาเข้ากับผมภายใต้เงามืด ดวงตาสีเหลืองสดบ่งบอกสัญชาติ ไม่เกินหนึ่งอากาศหายใจร่างกายนั่นก็พุ่งเข้ามาด้วยความกระหายเลือด

เขี้ยวสีขาวแยกคมคล้ายงูพิษ เป้าหมายคือลำคอของผม แต่ก่อนที่คมเขี้ยวจะถูกจรดลงไป ปลายกระบอกปืนของผมก็จ่อตรงกับลูกกระเดือกอีกฝ่ายเสียแล้ว และผมไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีที่จะลั่นไก แรงระเบิดจากกระสุนดันให้คอแวมไพรตนนั้นทะลุเป็นรู มันล้มลงไปนอนกับพื้นแต่ยังมีแรงตะเกียกตะกาย ผมไม่แปลกใจ แวมไพรจะไม่ตายสนิทหากไม่ถูกทำลายหัวใจ หรือเผาทั้งเป็น ผมจึงยิงไปอีกนัดที่ขั้วหัวใจของร่างตรงหน้า

“เคย์!!” แอนนาเรียก ทำให้ผมต้องหันไปตามเสียงแล้ววิ่งตามเธอออกไป มีพวกงูตามตอแยพวกเราอีกสองสามตน ลำพังผมกัลแอนนาจัดการได้ไม่ยาก เสียแต่ว่าซาฟา รู้ตัวอีกทีผมสีบลอนด์ซีดของหมอนั่นก็ถูกกระชาก และเหวี่ยงออกไปไกล แวมไพรตนหนึ่งพุ่งตัวใส่ร่างของซาฟาที่ล้มลงบนพื้น แอนนากรีดร้องสุดเสียงทันที เมื่อเธอวิ่งไปไม่ทัน

“ซาฟาา!!”

แต่แล้วทันใดนั้น ความตายของซาฟาก็หยุดชะงัก แวมไพรตนนั้นเกิดสายตาล่อกแล่กขึ้นมา และในช่วงเวลานั้นเองที่แอนนาเตะเสยปลายคางมันรุนแรงจนร่างนั้นสะบัดกระเด็นไปกับพื้น ก่อนเธอจะเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมอีกฝ่ายแล้วบีบลำคอไว้แน่น มืออีกข้างกำหมัด ต่อยซ้ำๆ ย้ำลงบนแผ่นอกของแวมไพรตนนั้นอย่างบ้าคลั่งจนมันกระอักเลือดทะลักทลาย กระดูกซี่โครงแตกยับและแน่นิ่งไปในที่สุด เธอทำลายหัวใจของมันสำเร็จแล้ว

“แอนนา!!.. เดี๋ยว นั่นเคย์เหรอ แกมาทำบ้าอะไรที่นี่!” ผมหันมองตามเสียง เควินที่ยืนกระหืดกระหอบมองหน้าผมสลับกับแอนนาด้วยความไม่เข้าใจ แต่มันเองก็คงรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเค้นหาคำตอบ “ช่างแม่งเหอะ แอนนาตามฉันมา พวกงูแม่งคลุ้มคลั่งฉิบหายแล้ว”

“ไหนนายบอกว่ามันจะมาคืนวันพรุ่งนี้” ผมถาม

“จะไปรู้แม่งเหรอ” เควินสบถ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น “มัน.. มันเหมือนถูกกระตุ้น แม่งเอ๊ยฉันไม่รู้”

“ที่ของพวกนายปลอดภัยไหม” แอนนาจ้องหน้าถามเควิน ผมคิดว่าเธอเป็นห่วงซาฟา เควินพยักหน้ารับ แอนนาจึงคว้าจับแขนของซาฟาที่มีส่วนสูงมากกว่าเธอเกิน 10 เซ็นฯ แน่น “ช่วยพาพวกฉันไปด้วย...”

“จะไปไหน

เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังแทรกทุกอย่าง

ฝีเท้าหนึ่งก้าวเดินออกมาจากเงาหลังกำแพง ผมสีดำสนิทประบ่าตัดกับผิวขาวซีดและนัยน์ตาสีเหลืองสด ริมฝีปากสีเหลือบแดงฉีกยิ้มบางที่ให้ความรู้สึกติดลบในอากาศ

หมอนี่ไม่เหมือนกับพวกงูตนที่ผ่านๆ มา ผมรู้ในทันที

“...ไป” ผมว่าเบาๆ

“แล้วแกล่ะ เคย์ แก..” เควินพะว้าพะวัง

“ไสหัวไปได้แล้ว” ผมย้ำคำเดิมโดยไม่ได้ละสายตาไปจากงูตรงหน้า “แอนนา ...ฉันเสียใจจริงๆ เรื่องของจาห์”

“...อืม ฉันรู้” เธอพูดตอบ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสามตนดังหายออกไปในไม่กี่พริบตา

“เคย์?” ชื่อของผมถูกเรียกจากน้ำเสียงไม่คุ้นเคย งูตรงหน้าเอียงคอเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าคล้ายกับกำลังดีใจ “เคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหนมาก่อนนะ?”

“แกไม่เคยได้ยินหรอก คงจะจำผิด” ผมพูดบอก

“เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ” อีกฝ่ายช้อนสายตาเจ้าเล่ห์ให้พร้อมรอยยิ้ม “เคยได้ยินมาว่าจ่าฝูงค้างคาวรุ่นก่อน มีบุตรชายที่สืบเชื้อสายจากเอเชียตะวันออก... ชื่อว่าเคย์”

ผมไม่ตอบอะไร ไม่แม้แต่สนใจจะรับฟัง ผมทำเพียงแค่มอง มองดวงตาสีสดสะท้อนแสงจันทร์ของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า มองจังหวะการก้าวเท้า และลิ้นที่เล็มเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมสีหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยอารมณ์สนุกสนาน แต่ในขณะเดียวกัน ก็แฝงไปด้วยความลังเล

“ฮาน! มันไปทางนั้นแล้ว!!.. เฮ้ยแวมไพรอีกตนวิ่งมาจากด้านหลัง ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผม ทันทีกับที่ตั้งท่าจะจู่โจม และร่างของมันก็คงจะได้นอนไร้ชีพจรอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าชายที่ถูกเรียกว่า ฮาน ตนนั้นจะคว้าท่อนแขนอีกฝ่ายไว้เสียก่อน

“อย่า...ทำอะไรโง่ๆ” เจ้าของนัยน์ตาสีเหลืองกล่าวเสียงดุ

“นาย.. คือคนคนนั้น จริงๆ สินะ” มันเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “แต่ผมได้ยินมาว่า คุณลูกชายไม่สนใจในสงคราม หรือนั่นเป็นเพียงข่าวเก่า ถ้าตาไม่ฝาด พวกที่วิ่งอยู่เมื่อครู่ก็สัตว์เลี้ยงของนาโชไม่ใช่?”

“ฉันแค่ผ่านมา และป้องกันตัว” ผมตอบไปตามความจริง “รับเรื่องแค่เฉพาะหน้าเท่านั้น ฉันไม่ใช่คนชอบคิดอะไรซับซ้อน”

อาจจะจริงอยู่ที่ผมรั้งท้ายไว้เพื่อให้พวกแอนนาสามารถหนีไปได้อย่างปลอดภัย แต่มันจะไม่ใช่แบบนี้เสมอไปหรอก ความช่วยเหลือที่ผมหยิบยื่นให้มีเหตุผลเสมอ และในครั้งนี้ ผมก็ทำเพื่อชายที่ล่วงลับไปแล้ว จาห์... แทนคำขอโทษทื่ผมไม่สามารถทำอะไรต่อการตายของหมอนั่นได้เลย

ช่วยเหลือเมียและลูกของนาย ก็คงเหมือนช่วยนายนะ...

 “หมายความว่าถ้าพวกเราขอให้คุณหลีกทาง คุณก็จะยอมแต่โดยดี?”

“ใช่”

“...ก็ดีน่ะสิ” ฮานย่นคิ้วเล็กน้อย แต่จุดรอยยิ้มไว้ที่มุมริมฝีปาก เสียงโหวกเหวกโวยวายและร้องคำรามดังเข้ามาใกล้จุดที่เรายืนอยู่มากขึ้น “เพราะด้วยความเคารพ.. ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นพวกเหยื่อเคี้ยวง่ายอย่างสมุนนาโชหรอก ถ้าเปรียบพวกนั้นเป็นปาร์ตี้น้ำชา ผมก็คิดว่าคุณเป็นเหมือนเทศกาล..”

“...”

“และเวลานี้ยังไม่เหมาะกับเทศกาล ..ใช่” ฮานส่งยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้าย ระหว่างถอยหลังไปพร้อมแวมไพรอีกตน ร่างโปร่งกลับไปอยู่ใต้เงา ประกายสีเหลืองสดจ้องผมไม่กะพริบจนกระทั่งลับหายไป

เหลือผมเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงโวยวายของความจลาจล

ความวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไป เพียงแต่ละเว้นการยุ่งเกี่ยวกับผม ผมหันหลังกลับแล้วเลือกจะเดินไปยังทิศที่จะพาร่างตัวเองไปให้ถึงที่ซุกหัวนอนปัจจุบันของตนได้ แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวผ่านออกไปจากตรอกสลัมที่แฉะไปด้วยน้ำขังเน่าๆ กลิ่นหอมของดอกไม้ก็ทะลักทลายอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว

ราวกับภาพหลอนที่แทรกเข้ามาในประสาทของคนจิตไม่ปกติ มันอบอวลอย่างรุนแรงจนผมรู้สึกหายใจไม่ออก ความตกใจนั้นทำให้สติของผมลอยหายไปชั่วขณะพร้อมกับอะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ากระแทกกับตัวผมอย่างแรง

ผมเซถลาไปสองสามก้าว กลิ่นนั้นยิ่งทะลักทลายเข้ามาในปอดจนเวียนหัวไปหมด สายตากะพริบสองสามครั้งเพื่อจับภาพตรงหน้า ร่างโปร่งที่อยู่ในกรอบสายตาโคลงเคลงเล็กน้อย สะบัดหัวจนเส้นผมยุ่งๆ กระจาย ก่อนใบหน้าที่มีกระบางๆ อยู่เต็มจะเงยขึ้นมาฉายแววตื่นตระหนก...

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นจ้องสบกับผม เป็นช่วงเวลาพริบตาเดียวที่นานมากพอจะทำให้ความคิดในหัวของผมได้ทำงาน

แม้เราทุกตนต่างรู้ว่ามนุษย์มีอยู่จริง แต่ก็ยากที่จะปักใจเชื่อว่าครั้งหนึ่งสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเคยใช้ชีวิตอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร เพราะตั้งแต่จำความได้ นอกจากเรื่องเล่าเชิงจิกกัดที่ว่าเผ่าพันธุ์พวกงูถือกำเนิดมาจากมนุษย์... ผมก็ไม่เคยเลยที่จะได้พบเจอกับมนุษย์ตัวเป็นๆ สักตัวเดียว

แต่ในวินาทีนี้ ตอนนี้ แม้จะไร้คำยืนยันและเหตุผลรองรับ

เสียงลึกๆ ในตัวของผมกลับกู่ร้องออกมาดังลั่น

ว่าไอ้สิ่งมีชีวิตตรงหน้านี้ คือมนุษย์











TBC.





CHARACTER IMAGE                                                                                                

 

KEI (เคย์) / LIAM (เลียม /มนุษย์)

 

KEVIN (เควิน) / ZAFAH (ซาฟา)




เห็นว่าคุณซิน cinzano 505 ช่วยโพสต์ถึงนิยายเรื่องนี้ให้ในเฟซบุ๊กเพจด้วย

ขอบคุณมากเลยนะคะ เขินจัง ขอบคุณหลายๆ คนที่ติดตามมาจากทางนั้นด้วย

หวังว่าจะไม่ผิดหวังนะคะ

35 ความคิดเห็น

  1. #15 kwqn (@kawinpakk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 14:26
    ชอบนะคะ!!
    #15
    0
  2. #13 dhpnwc43 (@dhpnwc43) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:56
    อิมเมจกระแทกใจมากเลยค่าาแต่ละคน ชอบมากเลยค่ะ จะรอต่อนะคะๆๆๆ ไรท์สู้วว
    #13
    0
  3. #12 Night ☪ Mirage (@yuki37) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:17
    ติดตามนะ ?
    #12
    0
  4. #10 YENIM (@daniale) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:11
    ตามมาจากพี่ซินค่าา เรื่องสนุกจริงๆ สู้ๆค่ะ
    #10
    0
  5. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:42
    ตามมาเป็นกำลังใจให้จากน้องซินค่ะ สนุกมากลุ้นนิยายแนวนี้ไม่ค่อยมีคนแต่งมากนักเคย์พระเอกใช่ไหม นายเอกกำลังมาสินะตอนแรกนึกว่าจะคู่ซาฟา
    #7
    0
  6. #6 pam223 (@nupammee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:11
    นี่สิค้างของจริง ฮรื่อออออออ มาต่อเร็วๆนะะะะะ รอออ
    #6
    0
  7. #3 pam223 (@nupammee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:49
    คือออ บับบบว่าาา ค้างงหลายเน้อออ
    #3
    0