_VAMPIRE'S WORLD_ [BL]

ตอนที่ 5 : 4_ANEW (80%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ต.ค. 60

4_ANEW

 

 


“ไม่มีทาง”

“งั้นก็ปล่อยให้เขาตาย” ทางเลือกมันก็มีอยู่เท่านี้

“โนอาห์เป็นมนุษย์ นายไม่เข้าใจเหรอ เขาเกิดมาเป็นมนุษย์”

“เกิดอย่างมนุษย์ แล้วก็จะตายอย่างมนุษย์ ฉันเข้าใจ” ผมตอบ

“...”

ผมปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้เวลาพิจารณาการตัดสินใจมากเท่าที่ต้องการ เดดไลน์ก็มีเพียงแค่จนกว่าลมหายใจสุดท้ายของโนอาห์จะหมดลงเท่านั้น

“นายไม่เข้าใจ.. โนอาห์เป็นมนุษย์ เป็นเหมือนฉัน...” เขาพึมพำ แต่ไม่มองหน้าผม ผมเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดของเขาอยู่ไม่น้อย ถ้าวันหนึ่งผมต้องกลายเป็นพวกตาสีเหลืองผมเองก็คงรู้สึกผะอืดผะอมเหมือนกัน อาจจะเก็บตัว หนีขึ้นภูเขา ไม่ออกไปเจอใครอีกเลยทั้งชีวิต

“เขาจะรู้สึกยังไงตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอว่าร่างกายตัวเองกลายเป็น..”

“รู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่” ผมตอบแทนให้ เมื่อกี้ผมบอกใช่ไหมว่าผมเข้าใจความรู้สึกของเขา แต่ถึงอย่างนั้น ไอ้หมอนี่ก็คิดมากเป็นบ้าเลย “ฉันไม่อยากเร่งนะแต่เสียงชีพจรของเขามันเบาลงเรื่อยๆ แล้ว”

“เขาจะรอดจริงๆ ใช่มั้ย” เขาหันมาถามเสียงเบา

“คงงั้น” ผมว่า ผมเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน เรื่องที่ว่ามนุษย์ดื่มเลือดแวมไพร แล้วกลายเป็นแวมไพรเผ่างู มันก็เป็นแค่เรื่องเล่าต่อๆ กันมา อาจจะเป็นเรื่องแต่งหลอกเด็กเพื่อปลูกฝังความเกลียดชังระหว่างทำสงครามตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษก็ได้ ใครจะไปรู้ แต่อีกเดี๋ยวผมก็คงได้รู้แล้ว

ความอยากรู้ นี่คงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ผมหยิบยื่นความช่วยเหลือนี้ให้กับมนุษย์ทั้งสองนี้

ผมกัดปลายนิ้วตัวเองแรงๆ จนเนื้อเปิด ร่างโปร่งมองทุกการกระทำของผมด้วยสายตาอึดอัด แต่เขาเองก็หลีกทางให้เมื่อผมเดินเข้าไปยังร่างของโนอาห์ที่นอนอยู่บนพื้น

เลือดสีแดงสดไหลออกจากปลายนิ้วของผมที่กำลังสอดเข้าไปในริมฝีปากเล็กๆ นั่น ผมทิ้งมือค้างไว้อย่างนั้น แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็มีแต่ความเงียบ เขาที่ผมยังไม่รู้ชื่อทรุดตัวลงมานั่งข้างๆ ผม

“..มันควรจะเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?” เขาถาม แต่ผมไม่รู้จะตอบยังไง ก็ในเมื่อผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..

“ฉันจะรู้ชื่อนายได้หรือเปล่า” ผมถามกลับ

อีกฝ่ายมองผมแปลกๆ สีหน้าดูติดจะรำคาญด้วยซ้ำ แปลกดีนะ ไม่ค่อยมีใครทำหน้าแบบนี้ใส่ผมบ่อยเท่าไหร่ “เลียม”

ผมพยักหน้า แล้วเลื่อนสายตามามองดูโนอาห์ที่แน่นิ่ง เลือดของผมไหลเรื่อยๆ จนไหลเยิ้มล้นออกปากออกมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่นิทานหลอกเด็กจริงๆ สินะ...

ผมกำลังจะชักมือออก แต่ก่อนจะทำอย่างนั้น เลียมก็โน้มตัวก้มใบหน้าลงเข้าใกล้กับใบหูของโนอาห์ ก่อนจะกระซิบ

“กลืนสิโนอาห์”

จบคำนั้น ลูกกระเดือกเล็กๆ นั่นก็ขยับ

ผมนึกทึ่งที่เด็กนี่ยังมีสติอยู่แม้ว่าร่างกายจะใกล้ตายถึงขนาดนี้แล้ว แต่อึ้งอยู่ได้ไม่นานสติผมก็ถูกเรียกกลับมาด้วยความเจ็บ โนอาห์กัดนิ้วผมอย่างฉับพลันแล้วก็รุนแรง ผมสบถออกมาแล้วจึงชักมือกลับ

“โนอาห์!” เลียมตะเบ็งเสียงเมื่อโนอาห์เบิกตาโพลง ใบหน้าบิดเบี้ยว หอบหายใจแรงรอดซี่ฟันที่ขบกันกันอยู่แน่น ร่างกายเกร็งและเริ่มกระตุกชัก เขาทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไป แต่ผมใช้แขนกันเขาเอาไว้ ไม่รู้ทำไมผมถึงทำแบบนั้น อาจเพราะผมได้ยินเสียงชีพจรที่เคยแผ่วเหมือนเสียงหยดน้ำ กลับขึ้นมาโหมดังอย่างกับจังหวะดนตรีละมั้ง

เสียงหอบหายใจยังดังต่อไป โนอาห์ทุบอกตัวเองราวกับพยายามจะกระชากหัวใจในร่างตนเองออกมา ขาของเขาถีบพล่าน ในขณะที่ผมเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา จู่ๆ อาการทั้งหมดนั้นก็หยุดลง นี่มันเรื่องบ้าขนานแท้ ผมคิดในใจ

ร่างเล็กๆ นอนหอบราวกับกำลังพยายามปรับลมหายใจตัวเองในอยู่ในระดับปกติ แล้วถึงค่อยๆ หยัดตัวเองขึ้นจากบนพื้น เขาก้มหน้ากุมหัวของตัวเอง ก่อนจะเงยขึ้นมา

เผยให้เห็นดวงตาสีเหลืองสว่าง

จริงด้วยสินะ.. กลิ่นดอกไม้จากร่างตรงหน้าจางหายไปนานแล้ว

มนุษย์สามารถกลายเป็นแวมไพรได้จริงๆ

เผ่างูเคยเป็นมนุษย์มาก่อนจริงๆ

“โนอาห์..” เลียมยิ้มค้าง ร้องเรียกชื่อโนอาห์ด้วยน้ำเสียงปวดร้าวแต่เจือปนความก็ดีใจไปด้วยพร้อมๆ กัน ช่างเป็นมนุษย์ที่มีพรสวรรค์ด้านการทำสีหน้าแปลกๆ ซะจริง

“อย่า” โนอาห์พูดพร้อมกับยกมือขึ้นห้ามเลียมที่ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปหา “อย่าเข้ามา พี่เลียม ผมรู้สึกแปลกๆ ผมไม่อยากให้พี่เข้ามา ผม..” เขาพูดแล้วย่นหน้า มองซ้ายขวาเหมือนพยายามทำความเข้าใจอะไรสักอย่าง “ผม.. ผมหิว..”

เลียมฟังคำนั้น แล้วหันมามองหน้าผมเหมือนต้องการคำอธิบาย

“โนอาห์ใช่มั้ย ให้ฉันดูท้องนายหน่อย” ผมพูด โนอาห์มองหน้าผมก่อนจะก้มลงไปเลิกเสื้อของตัวเองขึ้นมา แผ่นท้องที่เคยเหวอะหวะ ตอนนี้เหลือแค่รอยแดงเป็นปื้นเท่านั้น “นายเพิ่งเกิดใหม่ แล้ว.. ร่างกายก็ทำงานหนักทันทีด้วยการรักษาแผลใหญ่ สูญเสียพลังงานจะหิวก็ไม่แปลก”

“เกิดใหม่เหรอ? ว่าแต่พี่เป็นแวมไพรใช่ไหม” โนอาห์ขมวดคิ้วถามผมกลับ ก่อนแวมไพรผู้ยังไม่รู้ตัวว่าเป็นแวมไพรจะแสดงท่าทางไม่ไว้วางใจออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ทีนี้จึงเป็นตาผมบ้างที่หันไปมองเลียมอย่างต้องการความคิดเห็น เขาเกาหัวตัวเองแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เขาเป็นแวมไพร แต่ เขาจะ..ไม่ทำร้ายพวกเราหรอกโนอาห์ เขาช่วยพวกเรา เขาช่วยนายเอาไว้” เลียมกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน ผมคิดว่าเขาคงไม่อยากยอมรับว่าได้รับการช่วยเหลือจากแวมไพรสักเท่าไหร่ละมั้ง เขาดูเป็นชายที่มากด้วยศักดิ์ศรีไม่น้อย.. ผมรู้สึกได้ว่ามุมปากของผมอมยิ้มเล็กๆ มันไม่ได้เกิดขึ้นจากความพึงพอใจที่ได้เห็นเลียมยอมรับว่าผมเป็นผู้มีพระคุณหรอก ผมแค่คิดว่าการกระทำของเขามัน.. บอกไม่ถูก มันรู้สึกสบายตาดีน่ะ

“...พี่เลียม พี่เชื่อใจเขาเหรอ?”

ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งกับคำถามที่โนอาห์ส่งมาให้ยังร่างสูง เลียมนิ่งค้างไป ก่อนจะตอบสั้นๆ “อืม พี่เชื่อ”

ผมไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของเลียม แต่ผมแปลกใจกับปฏิกิริยาตอบรับของตัวผมเองที่มีต่อคำ คำนั้นมากกว่า

เหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักที่ ว่าเราไม่ควรตั้งชื่อให้กับสัตว์ที่ไม่ได้คิดจะเลี้ยง..

บางทีวันนั้น ผมอาจไม่ควรถามชื่อของเลียม

 

 

“โนอาห์จะอยากกินฉันหรือเปล่า” มันก็ดูตลกดีที่ผู้ชายรูปร่างอย่างเลียมจะนั่งประสานมือ แล้วถามคำถามนี้กับผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ผมชะเง้อออกไปนอกหน้าต่าง มองดูโนอาห์ที่กำลังดูดเลือดจากนาโอมิ ม้าสาวสีแดงของผมอยู่

“ก็คงอยาก” ผมตอบ “แต่ก็ไม่แน่”

“หมายความว่ายังไง” เลียมถามหน้าเครียด ถ้าเกิดโนอาห์รู้สึกต่อเลียมเหมือนอย่างที่ผมรู้สึก..หมายถึงด้านกายภาพ จะงู ค้างคาว หรือคางคก นอกจากความแตกต่างด้านกระจกตาและกมลสันดานแล้ว ผมก็จำไม่ได้ว่าเราจะมีอะไรแตกต่างจากกันมากกว่านั้น “คือมันก็ดีนะที่โนอาห์ทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงของตัวเองได้ แต่ว่าถ้ามันจะทำให้เขารู้สึกกับฉันไปอีกแบบหนึ่ง ฉันคง..”

ทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงได้เหรอ เด็กนั่นดีใจจนเนื้อเต้นเลยต่างหาก อ้าปากค้างแล้วก็ร้องออกมาว่า ผมเป็นแวมไพรงั้นเหรอ เจ๋งเป็นบ้า! แบบนี้..

“พูดตรงๆ นายมีกลิ่นที่หอมมาก” ผมบอกเลียมอย่างจริงใจ และเขาดูจะไม่ค่อยดีใจที่ได้ยินแบบนั้นเท่าไหร่ “หอม.. น่ากิน แต่ว่าไม่กินก็ได้ สำหรับฉันน่ะนะ”

“ถ้างั้นนายก็อยากกินฉันเหมือนกัน?”

“กินก็ได้ไม่กินก็ได้ไง” ผมตอบ และก่อนที่เลียมจะพูดอะไรต่อออกมา โนอาห์ก็เดินกลับเข้ามาด้านในพอดีระหว่างใช้หลังมือปาดเช็ดเลือดที่ขอบปากของตัวเอง

“ผมทำอย่างที่พี่ว่า ดื่มช้าๆ แล้วก็ฟังเสียงหัวใจของนาโอมิไปด้วย”

“เธอโอเคดีใช่ไหม” ผมถาม แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าแวมไพรที่ยังตัวเล็กอยู่อย่างโนอาห์ ดื่มเลือดนาโอมิให้ท้องแตกตาย นาโอมิก็ยังไม่เป็นอะไร เธอเป็นม้าที่แข็งแรงมาก

“เธอยังเป็นมิตรกับผมดี เธอดูไม่โกรธผมที่กัดเธอเลย” โนอาห์ตอบ ก็คงเป็นอย่างนั้น นาโอมิเองก็โดนผมกัดมาครั้งไม่ถ้วนแล้วนี่ “พี่เลียม ผมขอโทษที่เมื่อกี้ทำตัวแปลกๆ ใส่นะ คือผมรู้สึกว่าพี่มีกลิ่นน่าอร่อยน่ะ แล้วผมก็เลยรู้สึกสับสนขึ้นมา”

“สรุปฉันมีกลิ่นจริงๆ ใช่ไหม ..มันฟังดูไม่ดีเลย” เลียมตอบออกมา “กลิ่นเป็นแบบไหนเหรอ”

“เหมือนพุดดิ้งนิดๆ น่ะฮะ” โนอาห์ตอบ ส่วนผมก็ตั้งคำถามอยู่ในใจว่าพุดดิ้งคืออะไร? “หอมๆ หวานๆ บอกไม่ถูก”

“ฮ่ะๆ ถ้างั้นต่อไปใส่เสื้อผ้าให้มิดชิดกว่านี้ก็คงดีสินะ..” เลียมหัวเราะเจื่อนๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้ายทอยของตัวเอง มันทำให้ผมเอะใจอะไรบางอย่างได้ ผมขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ต้นคอของเลียมที่ชีพจรกำลังเต้นเป็นจังหวะ จนปลายจมูกสัมผัสกับผิวร้อนของเขาเบาๆ

“..อืม กลิ่นของนาย ออกมาจากตรงคอนี่ล่ะ หาผ้าพันคอมาพันไว้อาจจะช่วยได้” ผมพูด แล้วค่อยดึงตัวเองกลับมานั่งที่เดิม ก่อนเห็นสีหน้านิ่งค้างของเลียม นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องผมนิ่ง “..อะไร?”

“เปล่า” เลียมหลบตาผม เขาพักถอนหายใจ ก่อนกลับไปคุยกับโนอาห์ต่อ “แล้วนายอยากกินพี่หรือเปล่า”

“กินก็ได้ไม่กินก็ได้ แต่ผมไม่กินพี่อยู่แล้ว ผมยังเป็นผมคนเดิมนะ”

“ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” เลียมยิ้มออกมา

ว้าว เขาเองก็ยิ้มได้ด้วยสินะ

“...อาจจะช้าเกินไปสักหน่อย แต่พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่” ผมถาม ไหนๆ ผมก็เพิ่งเปลี่ยนมนุษย์เป็นแวมไพรมาแล้วคนนึง จะอยากรู้อยากเห็นเรื่องนี้มันก็ดูจิ๊บจ๊อยไปเลย “อย่าบอกนะว่าอยู่ปะปนกับแวมไพรตลอดมา เพราะตลอดชีวิตฉันเพิ่งเคยเจอพวกนายที่เป็นมนุษย์ตัวเป็นๆ ครั้งแรก”

“ไม่ ปกติพวกเราไม่ได้อยู่ที่นี่.. ที่มาที่นี่ ฉันแค่ อยากเปลี่ยนบรรยากาศ..” เลียมตอบ ซึ่งทำผมแปลกใจ เพราะนั่นเป็นคำตอบที่โง่มาก

“เปลี่ยนบรรยากาศ จนเกือบตายนี่นะ? นายโกหกให้ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ”

“โอเค ฉันไม่อยากตอบคำถามนาย” สุดท้ายเขาก็เลือกยอมรับออกมาตรงๆ ดูเหมือนเรื่องจิ๊บจ๊อยของผมจะเป็นเรื่องใหญ่ของร่างตรงหน้า

“แต่พี่บอกว่าพี่เชื่อใจเขาไม่ใช่เหรอ?” ไอ้หนูโนอาห์พูดขัดขึ้นมาได้น่าประทับใจ ไม่แน่เด็กนี่อาจเป็นแวมไพรตาเหลืองตนแรกที่ผมรู้สึกอยากเป็นมิตรด้วยก็ได้นะ

“มันไม่เหมือนกันโนอาห์” เลียมว่า “เรื่องนี้มันไม่ได้อยู่แค่กับเรา”

“หมายความว่ามีพวกนายมากกว่านี้งั้นสิ” ผมถาม รู้สึกเหมือนโดนหลอกมาทั้งชีวิตที่เชื่อไปว่ามนุษย์ได้สูญพันธุ์ไปหมดโลกแล้ว

“นายไม่เข้าใจเหรอว่าฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้”

“นายไม่อยากให้ฉันรู้ว่ามีมนุษย์อยู่อีกมากเหรอ ทำไมล่ะ? เพราะว่านายบอกเรื่องนี้กับพวกงูไปแล้วผลลัพธ์คือโดนไล่ฆ่างั้นเหรอ?

พูดบ้าอะไรของนายทำไมฉันต้องไปคุยกับงูด้วย”

“ฉันหมายถึงแวมไพรเผ่างู ไม่ใช่งูแบบ งูจริงๆ” ผมตอบ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กๆ แต่นั่นดูเหมือนจะยังไม่ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจมากพอ “พวกแวมไพรที่ทำร้ายนายน่ะ ตาสีเหลือง เราเรียกพวกนั้นว่างู”

“งั้นผมก็เป็นงูน่ะสิ? แล้วพี่ล่ะ พี่เป็นอะไร” โนอาห์ถามแทรกขึ้นมา

“...ฉันอยู่เผ่าค้างคาว” ผมตอบ รู้สึกแปลกๆ เพราะไม่เคยมีบทสนทนาที่ต้องแนะนำว่าตัวเองเป็นเผ่าพันธุ์อะไรแบบนี้มาก่อน “พวกเรามีตาสีฟ้า”

“เฮ้อ ฉันไม่รู้หรอก ค้างคาว งู แต่ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น” เลียมว่าอย่างเหนื่อยหน่ายหลังจากถอนหายใจออกมาแล้ว “ตอนนี้โนอาห์ก็หายดีแล้ว.. ขอโทษด้วยที่ฉันคงตอบแทนบุญคุณนี้ให้กับนายไม่ได้ แต่ฉันคิดว่าเราควรจะไปจากที่นี่แล้ว”

ผมชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะชะงักทำไม แต่โชคดีที่การเก็บความรู้สึกคือพรสวรรค์ติดตัวโดยกำเนิด “..อ่อ นั่นสินะ”

“ไปกันเถอะโนอาห์” เลียมหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปจับไหล่โนอาห์เบาๆ

“ไปไหนกันเหรอ” ร่างเล็กเงยหน้าถาม

“กลับบ้านเราไง” เลียมตอบระหว่างหยิบผืนผ้าที่เคยเปื้อนเลือดของผมขึ้นมาตวัดพันคอของตัวเองเอาไว้ “ขอโทษอีกที แต่ฉันขอผ้านี่ไปได้ไหม?”

“ตามสบาย” ผมตอบ

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” เขาผงกหัวให้ผม ระหว่างเดินผ่านไปยังหน้าประตู “ไปกันเถอะโนอาห์”

แต่ผู้ที่ถูกเรียกชื่อกลับยืนนิ่ง เลียมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเรียกซ้ำ “โนอาห์?”

“พี่เลียม .. แต่ผมกลับบ้านไม่ได้หรอก...”







80%

ไอดอลของเรื่องนี้ก็คือ ม้าสาวนาโอมิค่ะ

บทสนทนาตอนนี้มันเยอะเกินไปมั้ยนะ?


35 ความคิดเห็น

  1. #34 mamodzetou (@mamodzetou) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 06:47
    ทำไมเคย์น่ารัก?จริงๆด้วย 5555
    มีแววว่าจะไม่ได้ไปไหนหรอกเลียม
    น้องนายกลายพันธ์ุแล้ว -.,-
    #34
    0
  2. #31 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:15
    โนอาร์เป็นแวมไพร์แล้วกลับบ้านไม่ได้หรอกเลียมสงสารน้องจัง
    #31
    0
  3. #30 ATHAMAS (@buccaneerbcn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:12
    จะแสดงความเห็นทั้งทีเราก็ดันพิมพ์ชื่อพระเอก(รึเปล่า)ผิด
    กราบขออภัยไรต์นะคะ555
    #30
    0
  4. #29 ATHAMAS (@buccaneerbcn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:09
    ลุ้นๆๆ ถ้าโนอาร์ไม่กลับเลียมก็ต้องอยู่ด้วยใช่มั้ย อยู่กับคีย์ฉันสามีภรรย-//โดนตบ
    #29
    0
  5. #28 oKisSaTen123 (@OoKAWAIoO) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:00
    ขอบคุณค่ะ รอจ้าาๆๆๆๆ
    #28
    0
  6. #27 Seathink (@ladyseagame) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:19
    น้องจะกลายเป็นพวกงูหรอ? จริงดิ!!!
    #27
    0
  7. #26 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:51
    โนอาร์จะกลายเป็นแวมไพร์แล้ว
    #26
    0