[MarkBam(Allbam)] Never Love Again---->ไม่รักอีกแล้ว

ตอนที่ 18 : CHAPTER 14 *อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    27 ม.ค. 62






รถคันหรูขับเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาล เจบีไม่รอช้ารีบพาร่างของแบมแบมลงจากรถทันที มืออีกข้างที่โดนปากอิ่มงับไว้แน่น ร่างสูงไม่ได้สนใจถึงความเจ็บสักนิด จินยองเปิดประตูรถลงตามมาติดๆ ร่างสูงจอดรถทิ้งไว้มันทั้งอย่างนั้น เครื่องยนต์ก็ไม่ดับ ขายาวรีบก้าวฉับๆตามเจบีเข้าไปข้างใน

 

 

“หมอ หมอโว้ยยยยยย”เสียงโวยวายแทบคลั่ง มือที่โดนร่างบางกัดจนเลือดซึมไม่ได้ทำให้ร่างสูงนึกหวั่น

 

“คุณ!! เชิญทางนี้ครับ”เป็นหมอที่รีบออกมารับ เหตุด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายด้านหน้า

 

 

พอเข้ามาในห้อง หมอก็เข้าไปเตรียมยาแปปๆก็กลับมา ปลายเข็มยาวกดฉีดเข้าที่แขนเรียวบางแทบจะทันที ไม่นานอาการชักเกร็งของน้องก็สงบลงแล้วหลับไป

 

 

“เอ่อ คุณไปทำแผลก่อนนะคะ”พยาบาลที่อยู่ในเหตุการณ์เข้ามาพูดกับเจบีเมื่อเธอสังเกตเห็นที่มือหนาเป็นแผล 

 

 

ร่างสูงไม่ได้สนใจในสิ่งที่พยาบาลบอก มือแกร่งจับไปที่มือเล็กแล้วเอามาแนบไว้กับแก้มอย่างห่วงแสนห่วง ห่วงมากเหลือเกิน

 

 

“ผมไม่เป็นไร”

 

“ไปทำแผล เดี๋ยวผมดูแบมแบมเอง”จินยองเดินเข้ามาพูดกับรุ่นพี่ก่อนมือหนาจะวางไว้ที่ไหล่กว้างอย่างต้องการบอกว่าไม่ต้องห่วงตามที่พูด เดี๋ยวร่างสูงดูแลเอง

 


เจบีพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกตามพยาบาลเพื่อไปทำแผลแล้วตั้งใจจะรีบกลับมาหาแบมแบม ตอนนี้กำลังถูกพยาบาลเปลี่ยนชุดให้เป็นชุดของผู้ป่วย

 

 

ร่างสูงจำต้องเดินตามพยาบาลไปทำแผลให้เสร็จเรียบร้อย แล้วระหว่างทางเดินกลับมายังห้องผู้ป่วยที่ร่างบางพักอยู่

 

 

 

ผลัก!!

 

 

 

“ขอโทษค... ไอ้บี”

 

“ยองแจ”

 

“ ไมไม่ใส่เสื้อวะ แล้วเป็นห่าไร ถึงได้มาโรงบาล”ร่างสูงว่าพลางมองสำรวจตามร่างกายของเพื่อนไปด้วย

 

“....”

 

 


เจบีเลี่ยงหลบสายตาคม ไม่ตอบ สายตากล้าแกร่งหลบวูบไหวก้มหน้ามองพื้นอย่างไม่มีที่พักสายตา แต่เป็นยองแจเองที่มองออก แผลที่มือนั่น... ไปโดนอะไรมา

 


 

“แผลนั่น... “

 

 

มันยากที่จะตอบ แต่ร่างสูงก็ต้องตอบยองแจอยู่ดี

 

 

“แบมแบม ที่แบมแบมเป็นแบบนี้เพราะกูยองแจ เพราะกูคนเดียว”

 

 

ยองแจเองก็ตกใจไม่น้อยพอได้ยินเพื่อนบอกกลายๆว่าต้องเกิดเหตุอะไรขึ้นกับน้องแน่ๆ แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า เป็นห่วง แต่...

 

 

 

ผลั๊วะ!!

 

 

 

ร่างสูงเดินเข้าไปตบหัวแรงๆจนร่างของเจบีเซเกือบหน้าทิ่ม... แรงตบทำเอามึนใช้ได้

 

 

“ไอ้เหี้-ย มึงทำอะไรน้องมัน บอกกูมา!!”ยองแจร้องถามน้ำเสียงกดดัน ไอ้นี่สันดานไม่ดี 

 

“กู.... ขอโทษ”

 

“เอ่อ คุณคะ ที่นี่โรงพยาบาล กรุณาเบาเสียงด้วยค่ะ”เป็นพยาบาลสองคนรีบวิ่งเข้าห้ามและบอกให้เบาเสียงลง

 

 

ยองแจจำเป็นต้องลากเจบีออกมาข้างนอกทันทีที่ถูกเตือนให้เบาเสียง คนอย่างเขาเหรอจะเบาเสียงได้ถ้าความโมโหมันมาเต็มอารมณ์ขนาดนี้ ไอ้บี ไอ้ห่า เหี้-ย ชิงหมามาเกิดหรือไง

 

พอร่างสูงทั้งสองเดินออกมาแล้ว ยองแจก็พาเพื่อนตัวดีเดินมาที่โรงจอดรถ หาเสื้อให้ใส่ เพราะบนรถร่างสูงเองก็พอมีเสื้อยืดติดไว้สองถึงสามตัว

 

 

“เล่ามาไอ้เหี้ย”เสียงทุ้มถามขึ้นทันทีที่เจบีสวมเสื้อเสร็จ

 

 

เจบีพยักหน้ารับ เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกอย่าง แม้กระทั้ง...

 

 

“...มึงมัน”

 

 

ได้ถึงขนาดนี้ยังไม่คิดรักษา

 


 “รักบ้าบออะไรของมึงวะ ...นี่เรียกเลว มันไม่ใช่ความรัก”

 

“รักสิ กูรัก แต่...”

 

“แต่อะไร!!

 

 

อุส่าต์ถอยให้ นี่คือสิ่งที่กูยอมให้มึงมาทำน้องให้เจ็บเพิ่มเหรอเจบี

 

 

“กูจะจีบน้อง”

 

“...เอาสิ ถ้ามึงทำได้”

 

 

ดื้อขนาดนี้ ลำพังแค่สองคน น้องมันยังไม่ยอมเลย ถ้าเพิ่มยองแจเข้ามาด้วยอีกคน น้องมันจะไม่เตลิดไปกันใหญ่เหรอวะ คิดว่าง่ายดาย หึ ถ้าอยากได้ก็ต้องจีบ จีบให้ติดด้วยนะ ขนาดกูที่น้องมีใจให้น้องมันยังเลือกที่จะปฏิเสธหัวใจตัวเองเลย

 


ยองแจเขม่นตามองเพื่อน ยังทำกร่างไม่เลิกนะมึง ใช่ว่าจะเข้าไปบอกชอบน้องเลย ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป มันนำเขาไปหลายก้าว ใช้สมองและความสม่ำเสมอ แค่พูด มันพิสูจน์ความจริงใจไม่ได้ทั้งหมดหรอก ฟังจากที่ไอ้ว้ากมันเล่า เรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ แค่น้องขู่ มึงจำเป็นต้องเสียการทรงตัวหาที่ปลดปล่อยเพราะไม่มีที่จะลง แม่งโง่เง้าชิบหาย

 


แค่ใช้หัวใจเข้าหาอ่ะ มึงทำเป็นไหม ความจริงใจทั้งหมดที่มึงมีอ่ะที่น้องมันต้องการ

 

แล้วยิ่งมาทำเรื่องบัดซบแบบนี้ เจริญล่ะสิไอ้ห่า

 

 

ใบหน้าคมส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมละอาปนสมเพชกับสภาพพี่ว้ากคนโหดของคณะที่หมดสภาพเพราะไม่รู้รักษาความรักไว้ยังไง ...รักนะ แต่รักไม่เป็น ย่ำแย่ คนเจ้าชู้คิดจะมีความรัก แต่แม่งก็ไม่รู้จักหักห้ามใจ ถึงไม่ได้ใกล้ชิดกับแบมแบมมากเหมือนสายรหัสของร่างบาง จริงๆคือหาตัวน้องมันยากมากอ่ะเอาจริง เป็นคนที่เอะอ่ะหาย เอะอ่ะหาย อีกแล้ว ถึงเป็นแบบนั้น มันก็ไม่เคยเกินความสามารถของยองแจหรอก เพราะที่ทำมาตลอดมาก็ไม่ได้เสียหายอะไร  

 

ยอมรับว่าตอนนั้นร่างสูงเพียงหลีกทางให้เพื่อน ทำได้แค่แอบชอบเรื่อยมา ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่น้องจะเจอพวกเขา มาเรียนที่นี่ รู้ว่าน้องซิ่วมาจากกรุงเทพฯ ไม่ได้รู้ลึกตื้นเท่าไร แน่นอน เรื่องความรักเป็นสิ่งที่น้องขยาดมากแน่ กับที่ไอ้พวกนั้นมันประสบปัญหาน่ะนะ สิ่งที่ต้องทำคือ ทำยังไงก็ได้ให้น้องเปิดใจ เปิดรับ ทำลายกำแพงที่น้องสร้างไว้

 

ว่าแล้วยองแจก็เดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลดังเดิม เดินผ่านไอ้บี ไอ้ห่าลาก มันน่าหงุดหงิดจริง พูดออกมาได้ยังไงวะ ตอนไปอ้อนวอนขอความรักจากน้องมันล่ะ ถุย... น่าโมโห

 

คนขายาวก้าวฉับๆตรงไปยังห้องที่น้องพักอยู่  ในใจทั้งกระวนกระวายแทบจะวิ่งให้ได้ ทั้งลึกๆนึกหงุดหงิดเพื่อนไม่รักดี ห่วงนะ แต่...เขาก็แค่คนแอบชอบ คนที่มองน้องจากที่ไกลๆ แค่นั้น

 

 

แกร๊ก

 

 

เปิดเข้ามาเลย ไม่คงไม่เคาะมันละประตงประตูอ่ะ ห่วง ห่วงมาก จนลืมสิ้นสถานะตัวเอง ว่าทำได้แค่ไหน กรอบของคนแอบชอบน่ะ ทำได้แค่ไหนกัน

 

 

“อ้าว ไอ้จิน”



พอเปิดประตูเข้ามาแล้วเท้าแกร่งถึงกลับชะงักงัน เมื่อเจอว่าเป็นร่างสูงของรุ่นน้องที่กำลังกุมมือเล็กไว้ ใบหน้าคมเต็มไปด้วยความกังวลผ่านแววตาที่ฉายชัด

 

 

“พี่ยองแจ..”จินยองเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่ามาได้ยังไง

 

“กูเจอไอ้บี”

 


เท่านั้นคนมีตำแหน่งเป็นประธานรุ่นคงไม่ต้องพูดต่อ จินยองรับรู้ได้ทันทีว่าสภาพพี่รหัสของตนจะเป็นยังไงเมื่อกลับมา แล้วร่างสูงก็ยังรู้ด้วยว่ายองแจก็รักแบมแบมเหมือนกัน แต่ร่างสูงไม่ได้รู้มากขนาดนั้น คนเราถ้าคนที่รักมีใครอีกคนที่เข้ามารักคนของเราเพิ่มอีก มันจะรู้สึกได้เอง แล้วคนอย่างพี่ยองแจน่ะ แสดงออกน้อยซะที่ไหนกันล่ะ

 

 


เฮือก

 

 


คนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยสะดุ้งสุดตัว น้ำตาที่อยู่ดีๆก็ไหลออกมาทั้งที่ยังไม่ลืมตา

 

 

ยองแจเองก็ผวารีบวิ่งเข้าไปหาน้องทันที จินยองเองแทบนั่งไม่ติดที่เหมือนกัน กลัวเหลือเกิน กลัวน้องจะไม่ยอมตื่น หลับใหลกับความฝันนั้นเรื่อยไป

 


นิ้วแกร่งขยับปาดน้ำตาให้ร่างบางด้วยความทะนุถนอม ยิ่งได้มาเห็นสภาพน้องชัดๆแล้วยิ่งทำให้ยองแจอยากกลับไปต่อยปากไอ้ว้ากมันแรงๆ แม่ง คนชั่วๆอย่างมึงต้องเจอกับคนอย่างกู เอาไม่เลือก มึงมันชิงหมามาเกิดจริงๆ

 

 

ยองแจกัดฟันดังกรอดๆด้วยความฉุนเฉียวงุ่นง่านใจ

 

 

“ฮึก”เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา ก่อนเปือกตาสีมุกจะขยับเปิดลืมตาขึ้น กระพริบตาสองสามครั้งเพื่อไล่น้ำตาที่คลออยู่ตลอดเวลาพลางเม้มปากแน่น

 

“แบมครับ แบม”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกน้อง มือหนายกขึ้นลูบหัวทุยอย่างปลอบประโลม อย่าเป็นแบบนี้เลย

 


แบมแบมกลั้นเสียงสะอื้นฮักสุดฤทธิ์ ด้วยไม่อยากอ่อนแอ แบบนี้ ไม่ดีเลย เขาอยากกลับไปเป็นคนเดิม ถ้าความรักทำให้ร่างบางเป็นได้ถึงขนาดนี้ ตรงที่หัวใจใช่หรือเปล่า ทำไมต้องเป็นหัวใจล่ะที่เจ็บปวด สมองทำหน้าที่สั่งการให้เจ็บทั้งหมดเหรอ เป็นแบบนั้น เขาขอจำอะไรไม่ได้เลยได้ไหม ลบมันออกไป เพื่อที่หัวใจจะได้เลิกเจ็บปวดเพราะสมองที่เป็นฝ่ายจำสักที

 


“พะ พี่จินยอง อึก”ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเบื่อนมองร่างสูงข้างกาย ไม่แน่ใจ แต่ร่างบางก็รักจินยองไม่ต่างจากเจบี ถ้าจะทำแบบที่เจบีทำ ขอร้องได้ไหม ให้ออกไปจากชีวิตของเขาเลย ไม่ต้องพูด ให้ทุกอย่างเป็นภาพที่สวยงามในความทรงจำของร่างบางเถอะ อย่าให้ภาพของร่างสูงกับคนอื่นต้องทำให้ร่างบางต้องเจ็บ ได้โปรด อย่าทำร้ายกัน

 


จินยองทำเพียงแค่ยิ้มให้น้อง รอยยิ้มแสนอบอุ่นที่สุดที่ร่างบางเคยได้รับจากพี่รหัสคนนี้

 


“คนดี รู้ใช่ไหมว่าไม่ชอบพูด แต่ทำให้เห็นเลย... คำว่ารักของกู จะเป็นของมึงคนเดียว”พร้อมกับก้มลงไปประทับจูบที่หน้าผากมนเพื่อเป็นคำมั่นสัญญา น้องจะเสียน้ำตาให้กับคนอย่างจินยองก็ต่อเมื่อร่างสูงตายจากโลกนี้ไปแล้วเท่านั้น เมื่อรักมาก ทำไมต้องทำให้เสียใจ นั่นมันไม่ใช่ความรักในแบบของจินยองหรอก ทั้งตัวและหัวใจทุกสิ่งอย่าง เป็นของแบมแบมคนเดียว ถึงจะยังไม่ใช่แฟน แต่ร่างสูงหยิบยื่นสถานะแฟนให้น้องไปแล้วโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากร่างบางสักนิด เขาน่ะเป็นแฟนน้อง แต่น้องน่ะสิ เมื่อไหร่จะยอมให้เขาเป็นแฟนสักที  


 

ในส่วนของยองแจเองที่เข้ามาเป็นสักขีพยานรักของทั้งสองโดยไม่ทันได้เตรียมใจ ทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะความเป็นห่วงด้วยรักหมดใจ ร่างสูงยอมรับว่ารักน้องไม่แพ้ใครคนไหนเหมือนกัน แต่คนไม่มีใจ ต่อให้แสดงออกเท่าไหร่คงไม่รับรู้ ร่างสูงควรแค่แอบชอบอยู่แบบนี้ใช่หรือเปล่า ตาเรียวรีปิดลงเพื่อหลีกเลี่ยงภาพบาดตาบาดใจอย่างเจ็บปวดอยู่ลึกๆ ยิ่งต้องมาเจอแบบนี้ซึ่งๆหน้า เขาจะเอาอะไรไปสู้พวกมันได้วะ

 

 

ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอทั้งกัดฟันเรียกสติ คงต้องไป กลับไปอยู่ในที่เดิม แต่ขอดูแลห่างๆได้หรือเปล่า ขอดูแลเล็กๆน้อยๆตอนที่พวกมันทำให้ไม่ได้ได้หรือเปล่า กูก็รักมึงเหมือนกันแบม กู รัก มึง


 

ตลอดเวลาที่ได้รู้จัก มึงไม่ได้น่ารักน้อยลงเลย ถ้าว่าไอ้บีมันรู้ตัวช้า แต่เป็นยองแจต่างหากที่รู้ตัวช้ากว่า ช้าในทุกๆเรื่อง แต่ก็ไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ ในเมื่อไอ้คนที่ร่างสูงหลีกทางให้มันดูแลไม่ได้ ร่างสูงก็แค่จะกลับมาดูแลเอง ไม่ใช่ในที่ที่ร่างบางไม่รับรู้ แต่ตอนนี้ ยองแจตระหนักได้แล้วว่า ถึงไม่มีไอ้บี แต่ยังมีไอ้จิน มันสองคน ที่ได้หัวใจแบมแบมไป แล้วคนอย่างเขา สู้ไปตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร


 

“แบมแบม”ยองแจเอ่ยเรียกร่างบางด้วยน้ำเสียงปกติอย่างรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของไอ้ว้ากโหดที่น้องรู้จัก ส่งยิ้มอย่างให้กำลังใจ มือหนายกขึ้นไปลูบหัวคนน้องอย่างเอ็นดูในที่สามารถแสดงออกได้ ทำได้แค่นี้ แบมแบมเองก็หลับตาลงซึมซับความอบอุ่นของรุ่นพี่ที่ส่งให้

 


พี่ยองแจ คนที่เป็นความสบายใจของร่างบางเสมอ ทำไมกลับรู้สึกถึงความเศร้ามากมายที่ส่งมากันนะ

 


“สู้ๆนะครับคนเก่ง”ปกติพูดกูมึง แต่นี่คือน้ำเสียงที่ออกมาจากใจ คนแข็งกระด้างอย่างยองแจ เมื่อรัก ร่างสูงไม่เคยเผื่อใจให้ใครเหมือนกัน แล้วกับคนนี้ ขอแอบชอบไปตลอดเลยได้หรือเปล่า ต่อให้ด้วยฐานะอะไรก็ได้ ไม่ต้องห่วงความรู้สึก แค่ได้รัก มันก็ดีมากพอแล้ว

 


“ครับ”โหมดอ่อนโยนแบบนี้ จะให้พูดอย่างไรว่าไม่ชินสักนิด จริงๆคือทั้ง...

 

 

พี่เจบี

 


แววตาสวยสุกใสหยุดชะงักเพราะเผลอไปนึกถึงใครอีกคน ไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้น เป็นร่างบางเอง ที่ผิด ยังรัก ไม่เปลี่ยนแปลง แต่...

 


“แบมยังไม่พร้อมนะครับ”ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วอย่างไม่ต้องการจะให้สถานะกับใครทั้งสิ้น


 

จินยองเองก็ยิ้มรับ ร่างสูงไม่ได้พูดอะไร ต่อให้รอไปตลอดชีวิต จินยองก็รอได้ แบมแบมหันหน้าไปทางยองแจ จนยองแจนิ่งอึ้ง ทำไมมองแบบนี้

 


“ครับ”ร่างสูงขานตอบงงๆ

 

“แบมยังไม่พร้อมครับพี่ยองแจ”

 


!?

 


 “อืม”ถึงจะตอบด้วยความงงกว่าเดิม แต่ร่างสูงก็ส่งมือไปกุมมือของน้องไว้ โดยที่แบมแบมก็ไม่ได้ชักมือกลับแต่อย่างใด มือหนาเกลี่ยที่มือเล็กเบาๆอย่างยอมรับ รอ รอได้ ต่อให้ต้องรอตลอดไปก็จะรอ ขอแค่อย่าผลักไสกันก็พอ

 

 

 


2 วันผ่านไป

 




เรื่องทั้งหมดแน่นอนว่าคนกว้างขวางในจังหวัดนี้อย่างแม่แบมแบมต้องรับรู้ แต่เธอไม่ได้คัดค้านอะไร เป็นเจบีที่เข้ามากราบขอขมาเธอด้วยตัวเองถึงบ้าน สาเหตุที่ทำให้น้องเสียใจจนชักเข้าโรงพยาบาลขนาดนั้น เธอรับพวงมาลัยไว้แล้วลูบหัวร่างสูงอย่างเอ็นดูเหมือนเคย เรื่องที่เกิดขึ้นเธอถือว่าเป็นเรื่องของเด็กๆ เธอไม่มีหน้าที่เข้าไปสั่งห้ามหรืออะไร สิ่งที่คนเป็นแม่อย่างเธอทำคือคำแนะนำ ที่ผ่านมาเรื่องของมาร์คที่เธอได้ตัดสินใจเข้าไปยุ่งนั้น ให้ลูกกลับมาอยู่กับเธอ เพราะนั่นมันเกินไปสำหรับทุกอย่าง แต่กับเจบี เธอรับรู้ด้วยสายตา ร่างสูงสารภาพสำหรับเรื่องที่เกิด ทุกอย่าง ให้รู้ลึกไปถึงหัวใจผู้ชายคนหนึ่งที่ทั้งชีวิตพึ่งเคยมีความรัก รักครั้งแรก ที่ไม่รู้จะรักษาให้กลับมาอย่างไร เธอเข้าใจ เธอจะไม่เอามาร์คมาเปรียบกับเจบี เพราะถ้าถามว่าใครเลว แน่นอนว่าสิ่งที่เจบีทำนั้นเทียบไม่ได้ในส่วนเศษเสี้ยวของมาร์ค ต้วน สักนิดเดียว

 

 

และแน่นอนว่า มาร์ค ก็ได้รับผลถึงสิ่งที่ทำไว้กับลูกของเธออย่างสาสมแล้วเหมือนกัน แล้วเธอยังรับรู้ว่าผู้ชายคนนี้กลับเข้ามาในชีวิตลูกของเธอ ทุกอย่าง ร่างสูงทั้งสองได้เข้ามาหาเธอและบอกกับเธอ ให้เธอได้รับรู้แต่คนตัดสินใจนั้นคือลูกชายของเธอ งานบวชของมาร์ค เธอได้เข้าไปร่วมงาน เธออโหสิกรรมให้ผู้ชายที่เคยทำให้ลูกเธอเสียใจก่อนเข้าอุปสมบทกรรม ขอให้เป็นคนดีอย่างที่หวัง และสิ่งที่เกิดทั้งหมด ผู้ชายคนนี้คงจำไปจนวันตาย

 

 

เธอไม่มีสิทธ์ที่จะเข้าไปสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้ามายุ่งกับลูกของเธอ คนนั้นไม่ได้ ห้ามนะ ไม่มี ลูกของเธอต้องโต อุปสรรคนั้นเป็นสิ่งสำคัญ จะสร้างและขัดเกลาให้แบมแบมเข้มแข็งขึ้น แต่เธอมีสิทธิ์ที่จะลงโทษคนที่ทำให้ลูกเธอเสียใจ เด็กตัวเล็กที่เธออุ้มท้องมาตลอดเก้าเดือน เด็กที่เธอยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา แม้กระทั้งพ่อของลูกเธอเอง เธอก็ทิ้งผู้ชายคนนั้นมา เธอหนี เพราะเรื่องทุกอย่างมันจบลงตรงที่ให้เธอยอมเสียเด็กในท้องของเธอ คนแบบนั้นที่ไม่สามารถปกป้องใครได้แม้กระทั่งคนรักอย่างเธอ มันเป็นพ่อที่ดีให้ใครไม่ได้หรอก ในเมื่อความเสี่ยงมันมีมากกว่าความสุข เธอจึงเลือกที่จะหนี และเลี้ยงลูกเธอเพียงลำพังกับพ่อและแม่ของเธอที่ต่างจังหวัด อาศัยอยู่ในไร่ขนาดเล็ก ที่ไม่มีแม้กระทั้งชื่อ จนตอนนี้ทุกอย่างขยับขยาย เป็นไร่กว้างขวางเป็นที่รู้จักทั่วจังหวัด แล้วตอนนี้พ่อกับแม่ของเธอท่านได้อยู่บนฟ้าด้วยกันทั้งคู่แล้ว

 

ถึงท่านจะไม่ได้อยู่ตรงนี้กับเธอ แต่เธออยากขอบคุณ พ่อและแม่ ที่ไม่ว่าเธอเจออะไรหนักหนามามากเพียงใด ท่านทั้งสองยังคงยิ้มและเป็นกำลังใจให้เธอสู้ได้เสมอ เชื่อ เชื่อเหลือเกิน ว่าต่อให้เธอล้มอีกกี่ครั้ง ถ้าไม่ได้กำลังใจจากท่าน เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำทุกอย่างนี้ไปเพื่อใครเหมือนกัน


 

วันนี้เป็นอีกวันที่แบมแบมไม่มีเรียน และพรุ่งนี้เจอเทสมยุรีเผาไหม้อีก สิ่งที่จดมาร่างบางยอมรับเลยว่ามันสำคัญ ถึงจะมีชีทสรุปของพี่จินยองที่ให้ไว้ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วก็เถอะ ดีที่วันนี้อาจารย์ยกคลาสด้วยไง เลยถือว่าเป็นเลิกงามยามดี  แล้วพอมีเลิกงามยามดี เลิกงามยามผีก็จะตามมาเผาไหม้เหมือนเทสมยุรีอีกรอบ คือ ไม่กี่อาทิตย์นี้จะมีงาน Open House เปิดบ้าน ซึ่งสำหรับชาวเกษตรเสื้อฟิวส์สีเขียวแล้ว แน่นอนว่าต้องมีบูทพืชผักผลไม้หลากหลาย สิ่งเหล่านี้พวกพี่ๆปีใหญ่ได้วางตำแหน่งหน้าที่ของน้องๆแต่ละปีไว้เรียบร้อยแล้ว

 


 

Rrrrrrrrrr

 

 


“โหล ไรวะ”แบมแบมรับสายเพื่อนทันที ไอ้ดรีมหน้าหมา

 


{กูจะเข้าไปหานะ ขอนอนด้วยเลย แม่งอ่านแล้วไม่เข้าหัว ติวให้กูที พลีสสสสสสสส}

 


โห ดรีม กูที่พึ่งเจออะไรๆมานี่คงอ่านเข้าหัวมากมั้ง ไอ้เชี่ยนี่

 


“ไม่ ไปอ่านเอง”

 


ร่างบางปฏิเสธแล้วกดตัดสายเพื่อนทันที แต่คนอย่างดรีมมีเหรอจะสะท้าน แน่นอน มันต้องขับรถเกือบจะถึงบ้านเขาแล้วค่อยโทรมาบอก

 


“ไอ้แบมมมมมมมมมมมมม ไอ้คนใจร้ายยยยย”

 


นั่นไง พูดผิดที่ไหนกัน

 


“กลับไป!!

 


น้ำเสียงไม่ได้มีความปรานีร่างสูงของเพื่อนสักนิด

 


“ไม่!!

 


ว่าแล้วร่างสูงก็กลับเข้าไปในรถ เหตุที่ออกมาร้องเรียกแบบนี้ก็เพราะด้วยอยากกวนตีนแบมแบมเล่น



“อย่าเข้ามานะ กูปล่อยหมากัดมึงแน่”

 

“ไอ้ยูกะตะของมึงอ่ะเหรอ”

 

“ลูฟี่เว้ยลูฟี่ มึงรู้จักไหมวันพีชอ่ะ!!

 

“กลัวตายแหละ”

 


ว่าแล้วดรีมก็ลงมาจากรถก่อนจะวิ่งไปทางเสียงแง่วๆของเพื่อนที่ร้องด่าตนเองไม่ขาดสาย 



ไอ้เชี่ย ใครบอกให้มึงปีนหน้าต่างเข้ามาแบบนี้!!






TBC


#อ่ะ ไม่มีอะไรจะทอล์ก ก็ประมาณนี้ วุ่นวายมาก ไม่รู้ว่าจะลงเอยอย่างไร ยองแจก็แอบชอบน้องอีกคน แล้วไหนจะยูคยอมอีก เตรียมตัวเตรียมใจกับความวุ่นวายได้เลย จะไม่ม่า แต่ครั้งหน้าเขาตีกันแน่นอนแล้วค่ะ เกษตรเจอวิศวะเต็มกำลัง ตีกันตายไปข้างอ่ะ ไม่ถูกกันจริงจัง โดยเฉพาะจินยอง VS มาร์ค เจบี VS แจ็คสัน ยองแจ VS ยูคยอม  ค่ะ ตามนั้น ถ้าใครไม่ชอบเราก็ขอโทษไว้ก่อนเลย เพราะเรื่องนี้ออลแบมจร้าาาาา บอกไว้แล้วนะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

323 ความคิดเห็น

  1. #264 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:09
    ไม่รู้ว่าจะลงเอยยังไงแต่อยากให้อยู่ด้วยกันทุกคนเลย สู้ๆนะ รอนะคะไรท์
    #264
    0
  2. #263 amwaysone (@amwaysone) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:15
    จบไม่สวยแหงเลยเรื่องนี้
    #263
    2
    • #263-1 betterthebest (@betterthebest) (จากตอนที่ 18)
      27 มกราคม 2562 / 00:19
      จบสวยๆ ผู้ชายทั้งหกเป็นของแบมแบมค่ะ
      #263-1
  3. #262 coleenalak (@my-girl-ll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:56
    ชอบอ่ะ แบบรักพี่เสียดายน้อง เอาทั้งหมดเลยได้ใหม อิอิอิ
    #262
    1
    • #262-1 betterthebest (@betterthebest) (จากตอนที่ 18)
      27 มกราคม 2562 / 00:20
      หมดค่ะ ทุกคนเป็นของน้อง
      #262-1
  4. #261 jbing (@jbing) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 19:28
    น่าจะเป็น เจบี vs มาร์ค กับ จินยอง vs แจ็คสัน นะคะ อารมณ์แบบแฟนเก่าปะทะแฟนใหม่(?) ส่วนจินยองกับแจ็คสันก็ให้อารมณ์แบบเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อปะทะรุ่นพี่คนสนิท(ที่เลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นแฟนแล้ว หรือเปล่า?) ส่วนยองแจกับยูคยอมนั้นดีแล้วค่ะ ^^
    #261
    2
    • #261-1 betterthebest (@betterthebest) (จากตอนที่ 18)
      27 มกราคม 2562 / 00:21
      อืม น่าคิดอ่ะ เปลี่ยนดีม่ะ
      #261-1
  5. #260 merit2497 (@merit2497) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:13

    แบมแบมน่ารัก มีแต่คนรัก

    #260
    1
    • #260-1 betterthebest (@betterthebest) (จากตอนที่ 18)
      27 มกราคม 2562 / 00:23
      จงรักจงหลงลูกเราค่ะ รักให้มาก ขั้นตอนต่อไปก็คือง้อน้องให้ได้ละกัน
      #260-1
  6. #259 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:12
    รอดูคนตีกันค่า
    #259
    1
    • #259-1 betterthebest (@betterthebest) (จากตอนที่ 18)
      27 มกราคม 2562 / 00:23
      แน่นอน เขาจะตีกันอย่างบ้าคลั่ง
      #259-1