ชุด│สี่จตุรเทพ│EX FACTOR ชนวนร้ายอดีตรัก ♥ [สนพ.แจ่มใส ก.ย.61]

ตอนที่ 32 : HATING HATER HATEFUL │ 09-1 │ver.rewrite 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    20 พ.ค. 61



[SEO TALK]

หลังจากที่ฉันถอนจูบออกจากริมฝีปากหยักลึกรูปกระจับของเชน ฉันก็สัมผัสได้ว่าหัวสมองของตัวเองว่างเปล่าและไม่สามารถควบคุมสติกับสถานการณ์ตรงหน้าได้เลยแม้แต่นิด จากที่ตอนแรกฉันเป็นฝ่ายจู่โจมจูบเชนด้วยความรู้สึกไม่ชอบ ในตอนนี้กลับกลายเป็นฉันที่ถูกร่างสูงบดเบียดริมฝีปากเข้ามาจนหลังชิดกับเบาะ

ฉันไม่รู้ว่าเชนขับรถพาฉันเข้ามาจอดที่ริมฟุตบาธตั้งแต่เมื่อไหร่ สติทั้งหมดของฉันมันจดจ่ออยู่กับรสจูบของเขาจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ฉันถูกมอมเมาด้วยรสสัมผัสของเชนมากกว่าเหล้าซึ่งใส่ยาประหลาดลงไป

ฉันใช้ทั้งสองข้างตวัดโอบรอบคอของอีกฝ่ายแน่น เรียวลิ้นที่สอดเข้ามากำลังเคลื่อนไหวตามความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมาจากใจ

เปลือกตาของฉันปิดแน่นแล้วปล่อยให้น้ำตารินไหลไปพร้อมกับความเจ็บปวด ฉันรู้แล้วคำตอบของหัวใจที่แด๊ดดี้เคยถามไว้ ฉันรู้แล้วว่าหัวใจตัวเองต้องการอะไร...

ฉันรักเขา ฉันรักผู้ชายคนนี้ ต่อให้เขาจะไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ ต่อให้เขาจะเป็นปีศาจร้ายที่ใครๆ ก็หวาดกลัว แต่ฉันก็ยังรักทั้งหมดที่เป็นเขา และไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็ยังรักเขาเสมอไป

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่กำลังพยายามสละสิ้นทุกเหตุผล ลืมทุกเรื่องราวที่ผ่านมาเพียงเพื่อจะได้รักเขา

ฉันต้องการเชน ต้องการเขาให้อยู่เคียงข้างแบบนี้ตลอดไป แม้ว่าปลายทางข้างหน้านั้นมันจะเจ็บปวดแค่ไหนฉันก็ไม่อยากจะสน...แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างนั้น ฮึก

“ฮึก...ฮือ” เสียงร้องสะอึกสะอื้นหยุดริมฝีปากของเชนที่กำลังวนเวียนอยู่กับริมฝีปากของฉัน

คนตัวสูงขยับตัวออกห่าง นัยน์ตาสีดำที่ทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยความสับสน

“เราทำเธอเจ็บเหรอ...เราทำให้เธอไม่พอใจอะไรรึเปล่า...” มือหนาลูบไล้โครงหน้าฉันอย่างทะนุถนอม

ฉันรู้สึกเหมือนเสียงถูกดูดกลืนหายไปในลำคอเมื่อเจอกับคำถามที่เต็มไปด้วยความรู้สึกรักและอยากจะทะนุถนอมของเชน ไม่ว่าเขาจะร้ายกับคนทั้งโลกสักเพียงไหน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ดีกับฉันที่สุดในโลกอยู่ดี

เราสบตากันภายใต้ความเงียบโดยที่มีแต่เสียงสะอื้นไห้ของฉันเท่านั้นที่ดังอยู่ ฉันรู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเสียใจ แต่นั่นไม่ใช่เพราะเขาจูบฉันด้วยความรู้สึกที่มันเอ่อล้น


แต่ฉันเสียใจ...เพราะว่าฉันพ่ายแพ้ให้กับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันพ่ายแพ้ให้กับตัวเองและโยนศักดิ์ศรีทิ้งเพียงเพื่อจะได้อยู่กับผู้ชายตรงหน้าต่อแม้เพียงหนึ่งวัน

ความหวาดกลัวมากมายกับบาดแผลที่ไม่มีวันหาย ฉันกลับเหมือนคนโง่งี่เง่าที่พร้อมขุมหลุมฝังทุกเรื่องในอดีตทิ้งไป ขอแค่เพียงฉันมีเขาอยู่ข้างกายอีกครั้ง ต่อให้รู้ว่าสักวันหนึ่งฉันอาจต้องเจ็บปวดเหมือนที่เคยเป็นมา แต่นั่นก็ยังดีกว่าการที่ฉันเหมือนคนใกล้ขาดใจตายทุกวันเมื่อไม่มีเชนอยู่ในชีวิต  

“ทำไมเราถึงกลายมาเป็นแบบนี้ ฮึก...ทำไมเราต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮือ”

ฉันใช้ความพยายามอย่างมากในการประคับประคองสติตัวเอง แต่สุดท้ายฉันก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกอะไรได้นอกจากปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แล้วจับแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ฉันต้องการเขาแต่ในขณะเดียวกันฉันก็อยากจะผลักไสเขาออกไป

ถ้าหากว่าเราทั้งคู่เป็นแค่เพียงเด็กน้อยที่ไม่ได้เติบโตขึ้น ถ้าหากว่าฉันเป็นคนที่มีเพียงหัวใจแต่ปราศจากสมอง ฉันจะไม่ลังเลยเลยสักนิดที่จะกลับเข้าไปสู่อ้อมแขนของผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำและหัวใจของฉัน เป็นเหมือนตราบาปเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันไม่สามารถหนีพ้น

“เธอ...ไม่ได้รักเราเหรอ”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบเหมือนมีคนมาออกแรงกระชาก ลำคอตีบตันเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลมองสบเข้ากับดวงตาสีดำของเชนที่สะท้อนเจ็บปวด

อดีตที่แสนบอบช้ำเล่นงานเราทั้งคู่ เสียงกรีดร้องร่ำไห้ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันไม่ได้เลือนหายไปไหน มันยังอยู่ที่เดิม และความกลัวที่กัดกินลึกเข้าไปในหัวใจก็ทำให้เราทั้งคู่ไม่กล้าที่จะก้าวผ่านเส้นกั้นตรงนี้

ต่อให้เราโตขึ้น...ต่อให้เรารู้ว่าทุกอย่างหลังจากนี้มันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ถ้าหากทุกอย่างมันกลับไปพังอีกครั้งเหมือนที่มันเคยเป็น ฉันก็ไม่อยากที่จะทุกข์ทรมานกับชีวิตที่ไม่มีเขาอีกแล้ว

“เราไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันเหรอ”

มีคำตอบเป็นล้านที่ฉันอยากจะตอบเชนออกไปด้วยความมั่นใจ แต่สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือการส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อบอกให้เขารู้ว่ามันไม่ใช่

มันไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้รักเขา แต่เป็นเพราะฉันรักเขามากต่างหาก เรื่องทุกอย่างมันถึงได้ยากและทำให้ฉันเป็นบ้าแบบนี้

“เข้าใจแล้ว” เสียงทุ้มของเชนเอ่ยขึ้นโดยไม่ถามอะไรอีก เขาทำให้ฉันสับสนจนต้องเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาสีดำในระยะประชิด

หมายความว่ายังไงที่ว่าเข้าใจแล้ว เขารู้เหรอว่าฉันรู้สึกอะไร...เขารู้เหรอว่าทำไมฉันถึงไม่สามารถพูดความรู้สึกที่มีในใจออกไปได้

มือหนาอันอบอุ่นของเชนประคองใบหน้าของฉันเอาไว้ นิ้วหัวแม่มือไล้น้ำตาที่เปรอะข้างแก้มของฉันออกอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่ฉันคิดว่าสวยที่สุดในโลกคลี่ยิ้มบางๆ ให้ ใบหน้าหล่อเหลาแบบไทยนั้นกำลังทำให้ฉันตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันหยุด

“เราคิดถึงเธอ”

คำๆ นั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รายล้อมรอบตัวเราราวกับว่าชะลอการเคลื่อนไหวลง ไม่มีสิ่งไหนจะสำคัญไปกว่าเชน ไม่มีสัมผัสใดจะทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจได้เท่ากับสัมผัสของเขา

หากเขาบอกว่าคิดถึงฉัน ฉันก็คิดว่าความคิดถึงของเราคงจะมากพอๆ กัน เพราะหัวใจของฉันมันไม่ได้มีอยู่เพื่อเต้นให้ตัวเองอีกต่อไป แต่มันกำลังเต้น...เพื่อคนที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก

“เธอไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น...แค่ฟังเรา”

คำขอร้องนั้นได้รับการตอบรับโดยไม่อิดออด ฉันมองใบหน้าของเชนผ่านม่านน้ำตาที่ยังคงรินไหล ปลายนิ้วอันหยาบกร้านเลื่อนมาแตะสัมผัสปลายนิ้วฉันอย่างแผ่วเบา

“เราใช้ทั้งชีวิตที่ผ่านมาเพื่อโกรธเธอ เกลียดเธอ...และร้องไห้เสียใจกับทุกเรื่องที่มันเกิดขึ้น”

“...”

“เราไม่เคยมีใครใหม่ เพราะเราไม่สามารถรู้สึกแบบนี้กับใครได้ถ้าไม่ใช่เธอ”

เชนจับมือของฉันไปประทับลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเขา ต่ำกว่ารอยสักที่สลักชื่อฉันเอาไว้เหนือหัวใจของเจ้าตัว เสียงหัวใจนั้นเต้นแรงมากจนฉันสามารถสัมผัสได้ ทุกจังหวะที่เต้นรัวอยู่ในนั้น ราวกับจะกู่ร้องบอกโลกให้รู้ว่าไม่มีสิ่งอื่นใดที่จะสำคัญมากไปกว่าเสียงหัวใจของเขากับฉันอีกแล้ว


“โลกที่ไม่มีเธอมันน่ากลัวเกินไป”

“...”

“เราคิดถึงเธอซอ...เราคิดถึงเธอเหลือเกิน”

“ฮึก...” ริมฝีปากของฉันขบเม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ความจริงที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยนั้นกำลังทำให้ฉันสั่นไหวไม่รู้จบ  

ในทุกๆ ที่ที่ฉันเดินทางไป ฉันไม่เคยไปเพียงลำพัง ฉันมักมีเขาอยู่ตรงนั้น ในความทรงจำและในหัวใจ เสมอมาและตลอดไป

การที่เชนบอกว่าเขาใช้ทั้งชีวิตเพื่อโกรธฉัน เกลียดฉัน มันเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานของฉัน ในการพยายามใช้ทั้งชีวิตเพื่อลืมว่าเคยรักเขามากแค่ไหน และจนตอนนี้...ฉันก็ยังไม่สามารถลืมเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมาได้

หลายปีที่ฉันเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคนที่ทำให้ความรักพังลง และอีกหลายปีที่ฉันพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ความผิดของฉันแต่เป็นเขาต่างหากที่ทอดทิ้งและไม่เคยเหลียวแลฉัน แต่ไม่ว่าฉันจะพร่ำบอกกับตัวเองยังไง ไม่ว่าฉันจะใช้เวลาอีกมากมายแค่ไหน ผลสรุปสุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นเหมือนโอเอซิสเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันโหยหา

ฉันอยากรักเขาให้มากที่สุดเท่าที่คนตัวเล็กๆ ของฉันจะสามารถรักได้ ฉันอยากดูแลเขา อยู่เคียงข้างเขา พร้อมก้าวเดินไปกับเขาในทุกๆ ที่เหมือนที่เราเคยทำ แต่ฉันก็กลัว...กลัวเหลือเกินกับผลลัพธ์ในปลายทางที่เคยผ่านมา ฉันไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำๆ และทุกข์ทรมานในวันที่ไม่มีเขาอีก 

“เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันซอ ว่าทำไม...ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้”

“...ฮึก”

“แต่มันจะไม่มีโอกาสเลยเหรอ...โอกาสแค่นิดเดียวก็ยังดีที่เราจะได้รักเธออีกครั้ง ไม่มีทางเลยเหรอซอที่เธอจะลืมเรื่องทุกอย่างแล้วกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ เรารักเธอ...รักเธอจนแทบบ้า ต่อให้มีใครเข้ามาอีกกี่ล้านคน แต่มันไม่เหมือนเธอ เราเกิดมาเพื่อรักเธอคนเดียว...ทำไมต้องทรมานเราขนาดนี้ ทำไมเธอถึงทำให้เราเป็นได้ถึงขนาดนี้กันนะ”

หลังมือของฉันถูกดึงไปประทับด้วยรอยจูบร้อนผ่าวของเชน น้ำใสๆ หยดลงที่หลังมือของฉันตอนที่นัยน์ตาแดงก่ำของเชนเลื่อนขึ้นมามอง

“สิ่งหนึ่งที่เราเสียใจที่สุดไม่ใช่การที่เธอจากไปและทำให้เราใจสลาย...แต่สิ่งที่เราเสียใจที่สุดคือการที่เราไม่รักเธอให้ดีกว่านี้ เราเสียใจที่ไม่เคยได้พูดว่าขอโทษ เราเสียใจที่ไม่เชื่อใจเธอ และเราเสียใจที่สุด...ที่เราทำร้ายคนที่เรารักซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำมือตัวเอง เราขอโทษที่เพิ่งมาเข้าใจเรื่องทุกอย่างก็ตอนที่มันผ่านมาแล้ว”

“...”

“เธอไม่ได้ทิ้งเราเพราะเธอไม่ได้รักเรา...แต่เป็นเราเองต่างหากที่ผลักไสให้เธอออกไป เราเองต่างหากที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ เราขอโทษ เราขอโทษจริงๆ มันเป็นความผิดของเราเอง...เราขอโทษ”

มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในอดีต ทั้งเรื่องที่ทำให้ฉันเจ็บช้ำเกินกว่าจะพูดมันออกไปได้

แต่ถึงอย่างนั้น...มันก็ไม่ใช่ความผิดของเชนเพียงฝ่ายเดียวที่ทำให้ความรักอันสวยงามของเราต้องจบ เพราะในตอนนั้นฉันและเขายังเป็นแค่เด็กไร้เดียงสาที่เพิ่งเคยสัมผัสกับความรักเป็นครั้งแรก และอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องความรักของเราให้คงอยู่ตลอดไป



-ช่วงฝากนิยาย-
สายฮาเกรียนประสาทเสียจิ้มพี่เจ๋งโล้ดดด

____________เด็กแว๊นบางพลี vs สก๊อยบางระจัน____________
'ตัวเอง นิ้วนางกับนิ้วกลางเค้าหายไปอ่ะ ไม่รู้ไปอยู่ไหน'
ตาโตๆ ของพี่เจ๋งกวาดมองร่างฉันที่นอนหอบอยู่ด้านล่าง 
ตอนแรกก็เข้าใจว่าเขาคงหมายถึงท่าไอเลิฟยู
แต่พอกระดิกนิ้วเท่านั้นแหละ 
'อุ๊ย เจอแล้ว อยู่ในนี้!' 
อยู่ในนี้ที่พี่มันว่าคือในตัวฉัน! ไอ้เชี่ยพี่เจ๋ง หนูใช่ของเล่นมั้ยวะพี่
แฟนฉันมีแล้ว...เอาเก่งด้วย
______________________________________________
สายโรแมนติกโดนเด็กจับกินจิ้มนุ้งฮันโล้ดด

________________________นายน้อย vs หนูลิต________________________

“ชัวร์นะ” ฮันถามย้ำอีกครั้งตอนที่ฉันปรือตาขึ้นมามองหน้าเขา 
ถ้าเขาไม่เซ็กซี่บาดใจขนาดนี้ ฉันคงไม่สมยอมขึ้นเตียงกับเขาหรอก แต่นั่นมันประเด็นรอง หลักๆ แล้วคือฉันแค่ชอบเขาเอามากๆ ก็เท่านั้น 
“ชัวร์” ฉันตอบออกไปเสียงแผ่ว มือที่เคยบังหน้าถูกจับออกทำให้สบตากับเขาตรงๆ 
การที่เขายิ้มและมองฉันด้วยสายตาที่จะบอกว่าเอ็นดูก็ไม่ใช่จะคลั่งไคล้ก็ไม่เชิงนั้นก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกใจสั่น ฉันไม่รู้หรอกว่าฮันจะรู้สึกแบบเดียวกันกับฉันมั้ย แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการนั้น มันมากพอแล้วจริงๆ ที่ฉันจะปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นไป 
“ลิตรู้มั้ย...” 
“ฮะ...ฮ๊า” ฉันหอบหายใจและเผลอร้องสลับเสียงครางตอนที่อีกฝ่ายแนบชิดลงมา 
“ลิตเซ็กซี่กว่าที่ฮันคิดนะ” 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

655 ความคิดเห็น

  1. #607 Badble (@pinkpandashmuel) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:11
    แงงงงง
    #607
    0
  2. #606 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 18:42
    เดินตามหัวใจและความรู้สึก เราจะเห็นทา
    #606
    0