ชุด│สี่จตุรเทพ│EX FACTOR ชนวนร้ายอดีตรัก ♥ [สนพ.แจ่มใส ก.ย.61]

ตอนที่ 33 : HATING HATER HATEFUL │ 09-2 │ver.rewrite 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    25 พ.ค. 61


6 ปีก่อน

“เฮ้ย มึงรู้รึยังวะว่าซอ ม.สาม แม่งเสร็จไอ้ตะวันห้องหนึ่งแล้วนะ”

“พูดเป็นเล่น ใจกล้าขนาดนั้นเลยเหรอวะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ...ก่อนหน้านั้นซอไม่ได้คบอยู่กับไอ้เชนเหรอวะ”

บรรยากาศในห้องเรียนเงียบสนิทเมื่อร่างสูงในชุดนักเรียนของคนที่กำลังถูกพูดถึงสาวเท้าเข้ามา ใบหน้าคมเข้มแบบไทยของเชนในวัย 15 หันสายตามองกลุ่มเพื่อนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกปาก ขายาวๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่โต๊ะ ฝ่ามือหนาของเจ้าตัวตบลงพื้นไม้จนเกิดเป็นเสียงดังลั่น

“มึงว่าไงนะ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั่นชวนให้เด็กหนุ่มที่จับกลุ่มกันนินทาขนลุกทั่วร่าง

สายตาคมกริบน่ากลัวของเชนตวัดมองใบหน้าของเพื่อนช้าๆ ก่อนจะแผดเสียงตะคอกออกมาจนเพื่อนถึงกับสะดุ้ง

“กูถาม มึงพูดว่าไง!!!

“ไอ้ตะวัน...ได้กับซอแล้ว”

ยังไม่ทันที่เพื่อนจะพูดจบประโยค ร่างสูงในชุดพละสีฟ้าก็พรวดพราดออกไปจากห้องเรียน วิ่งอย่างบ้าคลั่งจากตึกเรียนห้องโหล่ระดับชั้น ม.3 มุ่งตรงไปยังห้องเรียนของพวกนักเรียนห้องคิงที่อยู่ถัดไปอีกฟาก

ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกว่าช่วงนี้คนรักของเขาเปลี่ยนไป...ทั้งยังมาได้ยินข่าวลือบ้าๆ พวกนี้อีก...และก่อนหน้านั้นเขาบังเอิญไปเจอตะวันแวะไปหาซอที่บ้าน ภาพนั้นฉายเข้ามาในหัวเล่นงานเขาอีก แบบนี้จะให้เขาทนเฉยอยู่ได้ยังไงกัน!

เพียงไม่นานเด็กหนุ่มเลือดร้อนก็บุกเข้ามาถึงห้องคู่กรณี เชนพุ่งตัวเข้าไปในห้องเรียนของเพื่อนต่างห้อง แล้วกระชากคอเสื้อของเป้าหมาย จับลากออกไปยังบริเวณระเบียงแล้วซัดหมัดเข้าใส่หน้าอีกฝ่ายไม่ยั้ง

เสียงเอ็ดตะโรดังลั่นไปทั่วทั้งระเบียง เหล่านักเรียนเริ่มตีวงล้อมเข้ามาดูการปะทะอย่างดุเดือนของทั้งสองฝ่าย ที่ดูเหมือนว่าคนเริ่มเรื่องจะเป็นฝ่ายได้เปรียบมากกว่า เชนรัวหมัดใส่หน้า ทั้งถีบ ทั้งต่อยอย่างขาดสติใส่คู่กรณีโดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะแหกกฎของโรงเรียนไปกี่ข้อ สิ่งเดียวที่เขารู้มีแต่การระบายความโกรธที่คับแน่นอยู่ในอกนี่ออกไปเท่านั้น

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!!!

หมัดแล้วหมัดเล่าประเคนเข้าไปจนใบหน้าของตะวันเดือนเด่นระดับชั้นม. 3 ไร้ซึ่งที่ว่างของสีผิวที่แท้จริง เลือดมากมายไหลอาบไปทั่วทั้งหน้า เชนจับคอเสื้อของเพื่อนร่วมชั้นเรียนขึ้นมา นัยน์ตาวาวโรจน์ดุดันเอาจริงกำลังจ้องเขม็งไปยังคนที่หายใจรวยรินด้วยใบหน้ากึ่งยิ้ม

"กูว่าแล้ว...ว่ามึงต้องมา ฮ่ะๆ” เสียงหัวเราะนั่นทำให้เชนฉุนกึก

“ขำเชี่ยไร!! กวนตีนกูเหรอ!” น้ำเสียงเข้มอันตรายนั่นถามอย่างเคียดแค้น ขยุ้มคอเสื้อจนแทบจะชิดติดกับคอ

มีไม่กี่คนในโรงเรียนที่กล้าปากดีใส่เชน นักเรียนอันธพาลที่ถูกขึ้นบัญชีหนังหมาว่าเป็นตัวอันตรายที่สุด  

“ฮึ มึงจะต่อยกูสักกี่ทีก็ได้นะ...แต่มึงแม่งถูกทิ้งแล้วว่ะ คนอย่างมึงไม่คู่ควรกับซอหรอก”

คำพูดนั้นทำให้มือที่จับคอเสื้อของเพื่อนไว้อยู่ออกแรงกระชากจนร่างของตะวันทรุดลงไปนั่งกับพื้น มือที่แทบจะกระชากคอเสื้อขาดออกเป็นเสี่ยงๆ กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธ

“ซอเลือกกู!! ซอรักกู!!! มึงได้ยินมั้ย!!!

ก็ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ทำไมเขายังชวนกูไปกินข้าวที่บ้านอยู่ล่ะ

ความจริงที่เชนไม่อยากยอมรับทำให้หัวใจของเขาร้าวรานไม่มีเหลือ

ไม่ใช่เขาไม่รู้ ไม่ใช่เขาไม่เห็น และไม่ใช่ไม่เจียมตัวตั้งแต่แรกว่าตนนั้นเป็นแค่เด็กห้องบ๊วยนักเรียนอันธพาลที่ใครต่างก็มองด้วยสายตารังเกียจ! ส่วนตะวันคือผู้ชายที่เพียบพร้อมซึ่งซอเลือกตกหลุมรักเป็นคนแรก ไม่ใช่เขา...คนนอกสายตาที่เป็นได้แค่เศษดิน!!!

กูชอบซอ มึงถอยไปเถอะ

ด้วยโทสะที่พุ่งทะยานเกินควบคุม เชนพุ่งตัวกลับเข้าไปในห้องเรียน กระชากเก้าอี้ที่ทำจากไม้ออกมาด้วยแขนเดียว เสียงหวีดร้องของกลุ่มนักเรียนหญิงดังลั่น ในจังหวะที่มือทั้งสองข้างง้างขึ้นเหนือหัวเพื่อทุ่มเก้าอี้ใส่เป้าหมาย เสียงสะอึกสะอื้นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา ร่างเล็กในชุดนักเรียนเป็นเพียงคนเดียวที่กล้าวิ่งพรวดเข้ามาคั่นกลางการวิวาทนี้  

“เชนหยุดนะ!!! ฮึก อย่าทำตะวัน”

ดวงหน้าหวานปล่อยน้ำตาไหลพรากตอนที่ใช้ทั้งตัวเข้าปกป้องร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่กับพื้น เชนทอดสายตามองภาพของแฟนสาวที่กำลังปกป้องผู้ชายคนอื่นด้วยหัวใจที่รวดร้าว กี่ครั้งกี่หนที่เขาพยายามจะถามเธอว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ระหว่างเธอกับตะวันมันมีอะไรที่มากกว่านั้นหรือไม่ เรื่องที่คนทั้งโรงเรียนต่างพากันพูดมันมีมูลความเป็นจริงหรือไม่มี!!

และทุกๆ ครั้งเธอก็มักจะเลือกบิดเบือนคำตอบทั้งหมดด้วยความเงียบ ไม่ตอบคำถามใดๆ กับเขา ต่อให้เฝ้ารอที่จะรับฟัง แต่สุดท้ายคนที่เธอไว้ใจกลับเป็นคนอื่น คนที่มีข่าวลือหลุดออกมาว่าได้กับแฟนของเขาไปแล้ว!!!

เชนตัวสั่นเทิ้มด้วยโทสะ มองสบเข้ากับสายตาสีน้ำตาลทองที่ชอบจ้องมองเขาอย่างออดอ้อน แต่บัดนี้กำลังจ้องเขม็งมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ...หวาดกลัว

มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สายตาเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง สายตาหวาดกลัวและจงเกลียดจงชัง สายตาที่เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่มองเขา ทำไมกัน...ทำไม  

“พอสักทีเถอะเชน หยุดสักที” เสียงหวานสั่นเครือพูดพร่ำออกมาทั้งน้ำตา

มือหนาที่ยกเก้าอี้ไว้เหนือหัวรู้สึกได้ถึงแรงสั่นที่เกิดจากความโกรธ เสียใจ และเจ็บปวด

ในตอนแรกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่ได้ยินมาจะเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อมาเห็น...ภาพของผู้หญิงที่เขารักและทุ่มเทใจมาให้ตลอดชีวิตกับผู้ชายคนอื่น แค่นั้นก็เป็นหลักฐานยืนยันในความสัมพันธ์ทั้งหมดได้แล้ว

เรื่องที่ได้ยินมา ภาพที่ได้เห็นเมื่อคืนก่อนที่ตะวันออกมาจากบ้านของซอ ความรู้สึกที่เหมือนกับถูกแทนที่ด้วยคนอื่น มันเจ็บปวดทรมานแค่ไหนเธอรู้บ้างมั้ย เขาเป็นแฟนของเธอไม่ใช่หรือ แล้วเหตุผลอะไรกันที่ซอจะต้องปกป้องคนอื่น หัวใจของเขามันบอบช้ำไม่เหลือชิ้นดี...

“เธอ...” แขนแกร่งลดลงข้างตัวพร้อมกับปล่อยเก้าอี้ให้ตกลงพื้น น้ำตารินไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร

นิ้วชี้เรียวยาวยกขึ้นมาชี้หน้าของผู้หญิงที่เขาเคยปฏิญาณต่อหน้าครอบครัวของเธอว่าจะปกป้องดูแลให้ดีที่สุด แต่ว่าตอนนี้...คนที่เขาอยากปกป้องกำลังกระชากหัวใจเขาออกเป็นเสี่ยงๆ

“เห็นเราเป็นอะไร...คนโง่งั้นเหรอ หลอกเราทำไมวะ หักหลังเราทำไมวะซอ!!!!

“เชน...ฮึก เชน” เด็กสาวขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เรียวขาเล็กสาวเท้าอย่างเชื่องช้าเพื่อหวังจะเข้าไปหาผู้ชายที่เธอรัก

เชนส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อภาพตรงหน้า สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังจดจ้องมองเจ้าของร่างเล็กที่กำลังเอื้อมมืออันสั่นเทามาหาเขาเพื่อไขว่คว้า หากเป็นเมื่อก่อนเด็กหนุ่มจะไม่มีทางปฏิเสมือเล็กนี่แม้แต่ครั้ง เขาจะเป็นคนเข้าไปช่วยประคองร่างเล็กที่กำลังจะล้มทั้งยืนนี่ด้วยตัวเอง แต่ว่าตอนนี้...

ผลั่ก!

แขนแกร่งของเชนตวัดทีเดียวก็ปัดมือเล็กที่เอื้อมเข้ามาหาได้

“ไปตายซะ”

คำว่า ไปตายซะ ที่หลุดออกมาจากปากของคนตัวสูงทำให้ร่างเล็กสั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกชา แต่นั่นยังไม่มากเท่ากับการเห็นคนรักกำลังหันหลังเดินจากไปอย่างไม่มีวันจะกลับมา

เธอไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้...เธอไม่ต้องการให้เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้น

“เชน เชน!! เชน!!!

เสียงร้องเรียกนั่นไม่ได้หยุดฝีเท้าของร่างสูงที่สาวเท้าพรวดๆ เพื่อฝ่าฝูงคนออกไปให้ไกลที่สุด ซอกัดฟันฝืนวิ่งสุดกำลังเพื่อวิ่งไปให้ถึงคนตัวสูง มือเล็กเอื้อมไขว่คว้าข้อมือของเชนเอาไว้ได้ก่อนที่เขาจะเดินลงบันไดไป

“เชน ฮึกๆ ฟังเค้าก่อน...ฟังเค้าก่อนนะ เค้าขอร้องล่ะ ฮือ”

“ปล่อย!

ทีตอนที่เขาต้องการคำอธิบายทำไมเธอไม่คิดจะพูด ทีตอนนี้ที่เขาเลือกจะหันหลังให้เธอจะมาพูดให้ได้อะไรอีก!!

“ไม่ เค้าไม่ปล่อย!! ฮึกๆ ตัวอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ฟังเค้าก่อน เค้าอธิบายได้นะ ฮือๆ”

“บอกให้ปล่อยไง!!!

เสียงตวาดดังลั่นพร้อมกับแขนที่กระชากออกจากการเกาะกุมอย่างรุนแรง คนตัวเล็กที่ถูกสะบัดแขนออกสาวเท้าถอยหลังอย่างเสียหลักและล้มลงไปนั่งกับพื้น น้ำตารินไหลด้วยความเจ็บเพราะข้อเท้าพลิก

“ฮึกๆ ฟังเค้าก่อน...ฮือ”

แม้ว่าในนัยน์ตาสีดำคมเข้มจะมีประกายตกใจเมื่อเห็นร่างเล็กทรุดลงไปนั่งร้องไห้ แต่ด้วยความโกรธเชนกลับเบือนสายตาไปทางอื่นแล้วทำเหมือนซอเป็นเพียงแค่อากาศธาตุเท่านั้น นั่นเป็นสิ่งที่เธอสมควรจะได้รับ...คนหักหลัง

“จะทำอะไรก็ทำที่กูดิ!! ไอ้หน้าตัวเมีย!!!

ทุกอย่างมันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากว่าตะวันที่เจ็บปางตายอยู่แล้วไม่โผล่เข้ามา แค่เพียงเห็นท่าทางที่เข้าไปช่วยโอบประคองซอเอาไว้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เชนก็รู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนออกมาให้รู้เเล้วรู้รอด

“สมกันดี...ลงนรกพร้อมกันทั้งคู่เลยดิ”

คนตัวสูงเหยียดยิ้ม ปรายสายตามองภาพอดีตคนรักกับชู้ใหม่ด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน ซอสะอึกสะอื้น พยายามเอื้อมมือมาเพื่อจะคว้ามือเชนเอาไว้ แต่คนตัวสูงกลับปัดมือเธอออก

“หนีไปมีชู้แล้วยังจะอยากได้อะไรอีกวะ!! เราไม่ทำเธอตายไปพร้อมกับมันก็ดีแค่ไหนแล้ว!!!

ตะวันไม่สามารถทนเห็นผู้หญิงที่เขารักเป็นฝ่ายถูกกระทำได้อีกต่อไป เจ้าตัวผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยโทสะแล้วเข้ามายืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย มือหนาผลักเข้าอกของเชนอย่างแรงเพื่อหวังให้อีกฝ่ายตกบันไดลงไป

“เชน!!!” ซอร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างสูงของเชนหงายหลังลงไปด้านล่าง

คนตัวเล็กพุ่งตัวเข้าไปหมายมาดจะรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ แต่มือหนาของคนที่ถูกผลักกลับกระชากคอเสื้อของคนที่อยู่ใกล้มากที่สุดลงมาด้วย

“เชน!!!” ซอแผดเสียงดังลั่น เชนหลับตานิ่งเพื่อเตรียมรอรับการกระแทก แต่ความรู้สึกเจ็บใดๆ กลับไม่เกิดขึ้นเพราะมือเล็กของซอเอื้อมมาฉุดรั้งเขาเอาไว้ได้ทันท่วงที ซอจับมือเขาเอาไว้แล้วออกแรงทั้งหมดลากร่างสูงให้กลับขึ้นมา

คนทั้งคู่หอบหายใจเมื่อรอดวินาทีเสี่ยงตายหวุดหวิด แต่เมื่อกวาดสายตามองกลับไปด้านล่าง...

ร่างของตะวันนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เชนที่ต้องถูกผลักจนตกบันไดไป แต่เป็นตะวันที่เป็นฝ่ายถูกกระชากตกลงบันได...

 

ห้องปกครอง

นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอช่วยอธิบายให้ครูเข้าใจทีซิคะนึงนิจ ทำไมตัวแทนนักกีฬาวิ่งเยาวชนทีมชาติอย่างตะวัน ถึงได้บาดเจ็บได้ ชัยชนะเป็นคนไปหาเรื่องเขาก่อนใช่มั้ย

มันเป็น...อุบัติเหตุค่ะ

เธอหมายความว่ายังไงว่าอุบัติเหตุ แล้วที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันหน้าห้องเรียนนั่นล่ะ จะอธิบายว่ายังไง

เรื่องนั้น...

ตอบมาสิคะนึงนิจ ชี้ตัวคนผิดมา ครูจะได้ไล่คนผิดออกไปให้พ้นๆ โรงเรียนสักที

“…ชัยชนะไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ เพราะถ้าครูจะให้ชัยชนะผิดให้ได้ ตะวันเองก็ผิดเหมือนกัน

 

ในห้องปกครองวันนั้นฉันไม่ได้พูดความจริงออกไปว่าเชนเป็นคนไปหาเรื่องตะวันก่อน แต่ฉันกลับสร้างเรื่องบิดเบือนความจริงเพื่อปกป้องเขาไม่ให้ถูกไล่ออก

สำหรับตัวปัญหาที่ครูทุกๆ ฝ่ายต่างเหม็นเบื่อขี้หน้าและไม่ต้องการให้เป็นภาระของโรงเรียน...การที่เชนถูกไล่ออกไปเสีย ในสายตาของพวกครู มาตรฐานของโรงเรียนก็คงจะดีขึ้น แต่สำหรับฉันโลกทั้งใบมันคงไม่สดใสเหมือนเคย

ใช่ เชนไม่ใช่เด็กนักเรียนดีเด่นที่ครูทุกฝ่ายให้ความรัก แต่เขาคือตัวก่อปัญหา สร้างเรื่อง ทะเลาะวิวาท และมีปัญหาชู้สาวหนักข้อที่สุดคนหนึ่งในโรงเรียน ซึ่งถ้าหากเอาไปเทียบกับตะวันที่เป็นรักแรกของฉัน พวกเขาทั้งสองคนช่างแตกต่างโดยสิ้นเชิง 

แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ฉันตัดสินเชน...และมองข้ามข้อดีอีกมากมายของคนที่ถูกมองว่าเป็นแกะดำในโรงเรียน

ยิ่งฉันใกล้เขา ฉันยิ่งรู้จักเขาและรักเขาสุดหัวใจ รักมากพอที่จะอาจหาญบิดเบือนความจริงทั้งหมด เพื่อปกป้องเขาไม่ให้ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน   

ซึ่งแค่น้ำหนักคำพูดของฉัน มันคงช่วยยืนยันอะไรกับพฤติกรรมอันเลวร้ายที่ผ่านมาของเชนไม่ได้ และในวันนั้นนักเรียนที่ต้องออกจากโรงเรียนจึงมีจำนวนถึงสามคนด้วยกัน...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

655 ความคิดเห็น

  1. #608 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 07:12
    อิเชน มันต้องเรียบเรียง คำพูดเหตุการณ์ ก่อนป่าว คุยกับคนที่ไม่มีหู พูดยาก
    #608
    0