Love's Divine วอนรักพิสุทธิ์ [Yaoi]

ตอนที่ 1 : วอนรักครั้งที่๑ : มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่รู้ว่าเราสลับตัวกัน!(แก้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ม.ค. 57

เสียงกดออดหน้าประตูห้องทำให้คนที่นอนหนุนหนังสืออยู่บนเตียงต้องลืมตาตื่นด้วยความหงุดหงิด  คิ้วเรียวเข้มขมวดมุ่นขณะยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง  ณพิชญ์ใช้เวลาไม่นานนักในก้าวเท้ายาวๆพร้อมหายใจแรงๆผ่านประตูห้องนอนและห้องนั่งเล่นของเขาเพื่อดูว่าใครหน้าไหนมารบกวน  ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอLCDจากกล้องหน้าประตูห้องเหนือออดสัญญาณเป็นภาพที่เขาคุ้นชินตาดี  ใบหน้าเรียวยาวและกรามได้รูป  จมูกโด่ง  ปากบาง  ตาโตเรียวสองชั้นทั้งหวานและดุ  ทุกอย่างคือความลงตัวที่ไม่ว่าชนชาติใดมองก็ต้องยอมรับว่าหน้าตาดี  ใบหน้าของณพิชญ์แตกต่างจากคนในจอเพียงเส้นผมของอีกฝ่ายตัดสั้นไม่เกินสามเซนติเมตรในขณะที่เส้นผมของเขายาวถึงกลางหลัง 

 

ณพิชญ์เลือกจะกดสปีกเกอร์โฟนและกรอกเสียงพูดแทนการเปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา

 

“มีอะไร ณภัทร

 

อีกฝ่ายขมวดคิ้วเม้มปาก  ดวงตาหรี่ลงเคร่งเครียด  ตอบกลับมาลงเสียงหนักและจริงจัง “ขอเข้าไปหน่อย”

 

ณพิชญ์หงุดหงิดใจแต่เลือกจะเปิดประตูให้ฝาแฝดตนเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง  เขาพยักพเยิดให้อีกฝ่ายไปทางชุดโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องนั่งเล่นที่ตู้หนังสือติดกระจกสูงชนเพดานห้องคล้ายเป็นกำแพงล้อมรอบ  ณภัทรแม้เคร่งเครียดแต่ยังกวาดตาสำรวจสภาพห้องส่วนตัวของพี่ชายฝาแฝดที่ไม่ได้เข้ามาเกือบสามปี  ดูเหมือนปริมาณหนังสือจะเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  เพราะเมื่อก่อนหน้านั้นยังคงไม่มีตู้หนังสือไหนเต็ม

 

ณพิชญ์นั่งลงโซฟาตัวตรงข้าม  ไขว้ห้างกอดอกถามฝาแฝดตนเสียงห้วน “มีอะไร”

 

“จิ๋วไปเรียนต่อที่อเมริกา”

 

ณพิชญ์คลายปมที่คิ้วและเลิกมันสูงขึ้น  เขายังคงจำเด็กชายผิวขาวใสตัวเล็กที่หน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิงได้ดี  จิ๋วไม่ใช่ชื่อเล่นจริงๆของเด็กคนนั้นแต่เป็นชื่อที่ณภัทรใช้เรียกอีกฝ่าย  ณพิชญ์พบเด็กคนนั้นครั้งแรกตอนเขากำลังออกจากห้องเพื่อไปงานหนังสือ  สภาพเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยช้ำและน้ำกามของเด็กคนนั้นยังคงติดตาณพิชญ์จนถึงทุกวันนี้  และมันทำให้เขารู้ว่าฝาแฝดของตนเองระยำแค่ไหน

 

“แล้ว?

 

“ต้องตามกลับมา” ณภัทรเค้นเสียงเครียดตอบกลับ  ดวงตาวาววาบคุกรุ่น “ก็ให้มันรู้ไปสิว่าจะหนีคนอย่าง ณภัทร  ไกรสถิตย์ พ้น”

 

ณพิชญ์มองอาการของฝาแฝดตนนิ่งอย่างไม่ชอบใจนัก  ในฐานะที่หน้าตาเหมือนกันเขาไม่อยากให้คนตรงหน้าถูกด่าว่าไอ้หน้าโง่เพราะมันส่งผลถึงเขาเต็มๆ 

 

“ถ้าจะตามก็ตามกลับมาดีๆ” แต่ณพิชญ์ไม่ใช่คนพูดมากและไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน  เขาจึงไม่ได้อธิบายอะไรไปมากกว่านั้น “แล้วมาบอกทำไม”

 

“อีกสองวันจะเปิดเทอม” ณพิชญ์เลิกคิ้วให้อีกฝ่ายเป็นเชิงว่ารับฟังอยู่  และเขาไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับการเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาที่ตรงไหน  ณภัทรถอนหายใจอย่างเคร่งเครียดกว่าเดิม  คำขอนี้ถ้าไม่จำเป็นเขาเองก็ไม่อยากจะมาขอร้องฝาแฝดตน “ไม่รู้ว่าจะตามจิ๋วกลับมาได้เมื่อไหร่  รู้แค่ว่าจิ๋วจะเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอะไรเท่านั้น  และอีกนานกว่าที่นั่นจะเปิดเทอม  ตอนนี้คิดว่าน่าจะเข้าคอร์สปรับภาษา  แต่ไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหนรัฐ”

 

“แล้ว?” ณพิชญ์ถามต่อเมื่อเห็นว่าแฝดตนเงียบไป

 

“ขอสลับตัวกัน  ณพิชญ์เอาเอกสารมาให้ณภัทรทำเรื่องขอวีซ่าแล้วไปเรียนแทนที”

 

!!!” เป็นโชคดีของณภัทรที่ตอบนี้รอบตัวของณพิชญ์ไม่มีสิ่งของให้เอามาขว้างปาระบายโทสะได้  ดวงตากลมโตถลึงมองฝาแฝดของตนอย่างดุดันและเกรี้ยวกราด  ณพิชญ์หายใจแรงโกรธหูอื้อจนไม่มีแรงพูดเสียด้วยซ้ำ  สองมือคลายจากการกอดอกและวางบนหน้าขาบีบกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนออกมา  แม้ใบหน้าจะเหมือนกันแต่ณพิชญ์ผอมกว่าณภัทรมาก  ทั้งยังไม่มีกล้ามเนื้อหนาอย่างนักกีฬาเช่นฝาแฝดตนด้วย  ถ้าไม่มีอุปกรณ์ช่วยณพิชญ์ก็ไม่คิดเสี่ยงทำร้ายร่างกายอีกฝ่าย

 

ณภัทรกลั้นใจยกมือไหว้ท่วมหัวตัวเอง “ขอร้อง  ณพิชญ์  ช่วยณภัทรด้วย  ถ้าณภัทรโดดแล้วพ่อรู้ต้องเอาตายแน่”

 

ณพิชญ์สูดลอมหายใจเข้าออกแรงๆเป็นเวลานานกว่าจะรวบรวมสติและระงับความโกรธเกรี้ยวที่ผิดปกติจากคนทั่วไปได้  อย่างน้อยตลอดสิบปีทุกๆเดือนที่เขาต้องเปิดประตูห้องให้จิตแพทย์หญิงผู้เรียกเขาว่าลูกทุกคำก็ไม่สูญเปล่า

 

ไม่!” ณพิชญ์เน้นเสียงอย่างชัดเจนและหนักแน่น

 

“ขอร้อง  ให้ทำอะไรก็ยอม” ณภัทรลดมือมาไหว้ค้างไว้ที่อก  เขาเองก็ลุ้นอยู่นานทีเดียวว่าฝาแฝดของเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาหรือไม่  และเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายแม้จะใช้เวลานานแต่ก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้

 

ณพิชญ์ชะงัก

 

ณภัทรแทบจะมองเห็นหายนะในอนาคตขึ้นมาลางๆ  แต่เพียงคิดภาพจิ๋วออดอ้อนอนเซาะทำตัวสนิทสนมชายอื่นเขาก็แทบคลั่ง  ทุกสิ่งกลายเป็นเรื่องเล็กไปเมื่อคิดว่าคนตัวเล็กหน้าตาน่ารักที่เขากอดอยู่แทบทุกคืนนั้นมีใครอื่นที่กกกอดแทนเขา

 

“รออยู่นี่  เราต้องทำสัญญากัน”

 

เพียงไม่นานณพิชญ์ก็กลับมาพร้อมกับกระดาษเปล่าสีขาวสองใบและปากกาลูกลื่นสีดำ  มือเรียวผอมขีดเขียนตัวหนังสืออย่างมุ่งมั่นพร้อมกับเอ่ยถามเอกสารและข้าวของส่วนตัวที่ณภัทรต้องการหยิบยืมของเขา  ทั้งทะเบียนบ้าน  บัตรประชาชน  บัตรเครดิต  บัญชีเงินฝากในธนาคาร  โทรศัพท์มือถือ เอกสารใบรับรองแพทย์  และทุกสิ่งทุกอย่างของณพิชญ์จะกลายเป็นของณภัทรภายในเวลาหนึ่งปี  เช่นเดียวกับที่ของของณภัทรจะกลายเป็นของณพิชญ์เพื่อการสลับตัวที่สมบูรณ์แบบ  โดยแลกกับการที่ณพิชญ์ไม่ต้องทำอะไรก็มีณภัทรเลี้ยงไปจนกว่าจะเสียชีวิต  และหากณภัทรเสียชีวิตก่อนมรดกทุกอย่างต้องตกเป็นของณพิชญ์แต่เพียงผู้เดียว

 

เสียงสัญญาณออดดังขึ้นขณะณภัทรอ่านหนังสือสัญญาที่มีความยาวหนึ่งหน้าครึ่งด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก  เขารู้ว่าณพิชญ์ไม่อยากออกไปนอกห้องและพ่อไม่เคยขัดใจอีกฝ่าย  ถึงอย่างนั้นด้วยสติปัญญาของณพิชญ์ก็ไม่ใช่สิ่งที่พ่อผู้พร่ำบอกว่าฝาแฝดของเขาน่าเสียดายจะปล่อยไป

 

ณพิชญ์เปิดประตูให้ชายร่างสูงใหญ่วัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งเข้ามา  เกริก คือบอดี้การ์ดส่วนตัวของณพิชญ์  หรืออันที่จริงต้องบอกว่าเป็นแขนขาคอยซื้อหนังสือและข้าวของให้ณพิชญ์ผู้ไม่คิดก้าวออกจากห้องตัวเองยกเว้นวันงานหนังสือที่ปีหนึ่งเจ้าตัวจะกำหนดฤกษ์ดีคนไม่เยอะออกไปจากห้องเพียงปีละครั้ง  แน่นอนว่าทั้งเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวการทำความสะอาดห้องหรือแม้แต่คนที่คอยยกอาหารมาให้ณพิชญ์ก็คือเกริกคนนี้ 

 

“คนกลางไง” ณพิชญ์ตอบสายตาตั้งคำถามของฝาแฝดตนเอง

 

“เซ็นเลยใช่ไหม” ณภัทรหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความเซ็ง  เขาไม่คิดว่าจะต้องทำเป็นเรื่องทางการขนาดนี้  ซ้ำยังไม่รู้ว่าการสลับตัวของฝาแฝดที่มีคนรู้เห็นมันจะไปได้รอดจริงๆ

 

“ยัง” ณพิชญ์ดึงกระดาษส่งให้เกริก “ไปถ่ายเอกสารมาสามชุด”

 

เอกสารสัญญาสามฉบับถูกลงชื่อจากชายสามคนภายในเวลาไม่นาน  เกริกรอบคอบพอที่จะเย็บมุมเอกสารแต่ละชุดมาให้พร้อมแล้ว 

 

“เอาเกริกไปด้วย  รับรองว่าพ่อไม่สงสัย” ณพิชญ์เสนอ 

 

จากนั้นณพิชญ์จึงได้เข้ามาในห้องฝาแฝดของตนเองบ้างซึ่งแตกต่างจากห้องเรียบๆและเต็มไปด้วยหนังสือของเขาอย่างสิ้นเชิง  ห้องของณภัทรเป็นโทนสีน้ำเงินเข้ม เทา และดำ  เครื่องเรือนทุกชิ้นแทบเป็นสีดำ  ในขณะที่พรมและผนังห้องเป็นสีน้ำเงิน  ข้าวของจุกจิกพวกของสะสมต่างๆตั้งโชว์อยู่ภายในตู้กระจกห้องนั่งเล่น  เครื่องเล่นเกม  โทรทัศน์  คอมพิวเตอร์  โน้ตบุ๊ค  ทุกอย่างใหม่ล่าสุด  ถ้าเปรียบห้องของณพิชญ์เป็นอารยธรรมโบราณ  ห้องของณภัทรคือโลกยุคใหม่แห่งเทคโนโลยี  แต่ความอึมครึมของบรรยากาศห้องกลับไม่ต่างกันนัก

 

ณภัทรเอารูปภาพของเขาให้ดูว่าเพื่อนของเขามีใครบ้าง  แต่ละคนเป็นยังไงและเขาสนิทกับใคร  เจอกันได้ยังไงไปสนิทกันตอนไหนและมีวีรกรรมอะไรบ้าง  ไม่ลืมเปิดเฟสบุ๊คของแต่ละคนให้ดูด้วย

 

“ณภัทรสนิทกับเพื่อนมากใช่ไหม” หลังจากรับฟังเรื่องราวเพื่อนๆจำนวนเกือบร้อยชีวิตและดูท่าจะยังมีเพิ่มอีกจำนวนมาก  ณพิชญ์ที่ชักเรื่อมล้าสมองจึงเลือกหาวิธีการที่ง่ายกว่ามากมาแก้ไขปัญหาใหญ่ของการสลับตัวกันของฝาแฝด  เพราะจะให้จำคนรู้จักทั้งหมดของณภัทรทั้งยังต้องแกล้งแสดงออกให้คนที่สนิทกันจับไม่ได้อีกมันยากเกินไป  เขาทำไม่ได้แน่ๆ

 

“ใช่” ณภัทรยอมรับพร้อมยิ้มกว้าง “เขาเรียกคนอัธยาศัยดี  ใครๆก็ชอบณภัทรนะรู้ไหม”

 

ณพิชญ์คิดว่าข้อหลังณภัทรคิดไปเองมากกว่า  ณภัทรที่เขารู้จักทั้งวู่วาม โมโหร้าย เอาแต่ใจ แถมโง่อีกต่างหาก  ไม่น่ามีคนชอบเยอะ  ถ้าคนเกลียดขี้หน้าคอยดักตีหัวทุกซอยและทุกหัวมุมถนนสิถึงจะเชื่อ

 

“งั้นโทรบอกเพื่อนที่สนิทกันได้เลยว่าณภัทรจะสลับตัวกับฝาแฝด” ณพิชญ์ตัดความเอาง่ายๆ “แล้วแนะนำเฉพาะคนที่ณพิชญ์อาจได้เจอหรือพวกศัตรูก็พอ”

 

“แบบนั้นพ่อก็รู้น่ะสิ” ณภัทรหน้าตึงคัดค้านความคิดของณพิชญ์ “ไม่มีทาง  แบบนั้นสลับตัวกันก็ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลย”

 

“งั้นบอกมาว่าพ่อจะรู้ได้ไงว่าเราสลับตัวกันในเมื่อบางปีเขาไม่กลับบ้านสักครั้งเลยด้วยซ้ำ” นี่เป็นเหตุผลที่ณพิชญ์กล้ารับคำขอร้องเรื่องการสลับตัวกันของฝาแฝด  ถ้าเจอหน้ากันไม่ว่าใครก็แยกพวกเขาสองฝาแฝดออก  แต่ถ้าคุยโทรศัพท์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

 

อย่าว่าแต่เรื่องการสลับตัวกันของณพิชญ์และณภัทรคงเป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือความเป็นไปได้ทั้งหมด  ณพิชญ์และณภัทรไม่ได้ญาติดีต่อกัน  ไม่ใกล้เคียงคำว่าสนิทสนมหรือรู้จักเสียด้วยซ้ำ  ต่อให้ไม่มีเรื่องของจิ๋วเข้ามาเกี่ยวข้องสองฝาแฝดก็เป็นเพียงคนหน้าเหมือนที่พักอยู่คนละฟากประตูห้องและรู้เรื่องของอีกฝ่ายจากปากคนอื่นเท่านั้น 

 

ณพิชญ์พบหน้าสบตากับณภัทรครั้งแรกเมื่ออีกฝ่ายพยายามพังประตูห้องเขาเข้ามาหาจิ๋วนั่นแหละ  และความสัมพันธ์ของฝาแฝดก็เริ่มต้นด้วยการอาละวาดอย่างหนักของณพิชญ์ที่ณภัทรบังอาจล่วงเข้ามาภายในเขตโดยไม่ได้รับอนุญาต  ก่อนจะจบลงที่เกริกอุ้มณภัทรที่โชกเลือดพาไปโรงพยาบาลได้ทันท่วงที

 

กรกฏต้องสังเกตได้ว่าณภัทรไม่ไปหาเพื่อน  แล้วเขาก็โทรบอกพ่อน่ะสิ!

 

“ใครคือกรกฏ” ณพิชญ์ถามทั้งที่พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นคนดูแลณภัทรเหมือนที่เกริกดูแลณพิชญ์  หรือไม่อย่างนั้นก็มีตำแหน่งที่มีหน้าที่คล้ายๆกัน

 

“บอดี้การ์ด” ณภัทรตอบเสียงหงุดหงิด  ดูไม่ชอบใจคนที่พูดถึงเป็นอย่างมาก “หัวหน้าบอดี้การ์ด  มีลูกน้องเป็นฝูงชอบหลบมุมตามตึกคอยสโตรกเกอร์ณภัทรตลอดเวลา  เป็นพวกขี้เสือกขี้ฟ้อง  ณภัทรเกลียดมันโคตรๆ  ขนาดณภัทรทะเลาะกับจิ๋วเรื่องปัญญาอ่อนอย่างรสป๊อกกี้มันยังโทรบอกพ่อเลย”

 

คำตอบของณภัทรทำให้ณพิชญ์ชักสงสัยว่าเกริกโทรรายงานเรื่องเขาให้พ่อรู้เรื่องไหนบ้าง  เขาไม่เคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อนเลย

 

ความเงียบปกคลุมบรรยากาศของสองฝาแฝดภายในห้องห้องนั่งเล่นของณภัทร  สุดท้ายณพิชญ์ก็คลายปมที่คิ้วเอ่ยปากง่ายๆ “จะลองคุยให้ก็แล้วกัน  แต่อันที่จริงถึงพ่อรู้แต่ณพิชญ์ไปเรียนแทนก็ไม่น่ามีผลกับอนาคตณภัทรเท่าไหร่หรอก”

 

“ยังไง?  ไม่เข้าใจ”

 

“ณภัทรไม่ได้ขาดเรียนไปไหน  เพราะถึงณพิชญ์ไปเรียนแทนชื่อคนเรียนก็ยังเป็นณภัทรอยู่ดี  เรียนจบก็ทำงานให้พ่อ” ณพิชญ์อธิบาย  ก่อนเสริมเรื่องที่เขาเดาได้รางๆเกี่ยวกับปัญหาจิ๋วของฝาแฝด “และถึงพ่อจะโกรธที่ณภัทรยังไปตามตัวจิ๋ว  แต่ก็อาจจะเป็นผลดีกับณภัทรก็ได้นะถ้าจิ๋วรักณภัทรขึ้นมาจริงๆ”

 

“จิ๋วรักณภัทร!” ฝาแฝดหุ่นนักกีฬาแย้งเสียงดัง  ออกอาการฮึดฮัดขัดใจจนน่ากลัวว่าอาจวางมวยกับณพิชญ์  แต่คนถูกโกรธกลับไม่มีทีท่าเกรงกลัวอะไรทั้งที่เสียเปรียบทุกทาง

 

“ขอถามหน่อยว่ารู้เรื่องมหาวิทยาลัยที่จิ๋วจะไปเรียนต่อได้ยังไง” ณพิชญ์เลือกจะไม่สนใจถ้าท่าทางโกรธเกรี้ยวของฝาแฝดและเบี่ยงไปพูดเรื่องอื่นที่คนฟังน่าจะสนใจแทน  เกริกเคยสอนเขาว่าวิธีนี้ดีกว่าย้ำเรื่องเดิมๆที่คนฟังไม่อยากฟัง  ซึ่งไม่อาจแก้ไขปัญหาได้

 

“ไปถามเอาจากที่บ้านน่ะสิ!  ตอนแรกก็บอกไม่รู้ๆกันอยู่หรอก  แต่ หึ!” ณภัทรทำเสียงขึ้นจมูกพร้อมเบะปากอย่างน่าหมั่นไส้ “สุดท้ายแล้วณภัทรก็เจอหลักฐาน  ซองจดหมายจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียส่งมาที่บ้านจิ๋ว  จ่าหน้าซองถึงชื่อจิ๋วด้วย”

 

ณพิชญ์เลือกจะเอ่ยถามหน้านิ่ง  ออกอาการเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำเพราะเขาพอจะเดาคำตอบของคำถามได้แล้ว “มั่นใจว่าเป็นของจริงรึเปล่า  ให้พ่อช่วยหาข่าวของจิ๋วแล้วรึยัง”

 

“ของจริงสิ!  ที่ต้องหาเองก็เพราะพ่อหาให้ไม่ได้นี่แหละ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าณภัทรภูมิใจแค่ไหน  เห็นแล้วณพิชญ์ก็พาลหมั่นไส้ฝาแฝดที่ไม่ได้แบ่งความฉลาดจากพ่อและเขาเลย

 

“งั้นก็รู้เอาไว้ซะว่าจิ๋วไม่ได้ไปเรียนที่แคลิฟอร์เนียแน่  และไม่ได้อยู่ในรัฐนั้นด้วย”

 

“หมายความว่ายังไง!?

 

“ณภัทรโดนพ่อเล่นแล้วยังไงล่ะ” ณพิชญ์เฉลยด้วยรอยยิ้มมุมปากนิดๆที่ดูเยาะเย้ยพาลให้เส้นประสาทคนมองกระตุกยิบ “เชื่อเถอะว่าคนที่พาจิ๋วหนีจากณภัทรก็คือพ่อนั่นแหละ  และจดหมายที่ณภัทรเจอต้องเป็นของปลอมไว้หลอกล่อให้ไปผิดที่แน่ๆ  เพราะเรื่องแค่ค้นบ้านคนอื่นทุกซอกทุกมุมคนของพ่อต้องทำได้ดีกว่าณภัทรแน่อยู่แล้ว  หรือกรกฏที่เป็นบอดี้การ์ดของณภัทรดูไม่เป็นแบบนั้น?

 

คำพูดของฝาแฝดทำให้ณภัทรเคว้ง  ยากจะเชื่อว่าพ่อที่คอยตามใจเขาเสมอแม้แต่เรื่องการบีบบังคับให้จิ๋วคบกับเขาจะกลับกลายเป็นคนพรากเอาความสุขจากเขาไป  พ่อที่ไม่มีเวลามอบความรักความอบอุ่นคนนั้นยังมีหน้ามาเอาความรักไปจากเขาอีกงั้นเหรอ!?

 

“ถ้าณพิชญ์เป็นพ่อ...” คำเกริ่นเรียกสติและสายตาของณภัทรให้จดจ่อได้ไม่ยาก  ดวงตาแดงก่ำกลั้นร้องไห้ของณภัทรทำให้คนขังตัวเองอยู่ในห้องนึกสงสาร  เขาจะทำใจมองคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองตอนส่องกระจกร้องไห้ต่อหน้าได้อย่างไร  หัวใจที่ว่างโหวงเหมือนไม่เคยมีกลับบีบรัดจนแม้แต่ตัวณพิชญ์เองยังนึกแปลกใจ  ที่คุณหมอบอกว่าเขาใกล้หายเป็นปกติดีแล้วคงเป็นเรื่องจริง  ...ถ้าเพียงแต่ออกสังคมบ้าง “ณพิชญ์จะส่งตัวจิ๋วไปเรียนที่รัฐฟลอริดา”

 

“ณภัทรจะไปฟลอริดา!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #91 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 14:09
    มันน่ารักกกกก
    #91
    0
  2. #76 whispering pearl (@whipped-cream) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 09:05
    รู้สึกแปลกๆที่พี่น้องคุยกันแล้วใช้คำแทนตัวเองและอีกฝ่ายด้วยชื่อจริง (ถึงไม่ใช่พี่น้องก็แปลกอยู่ดีแหละ =_=)
    พอดีไรเตอร์ไม่ได้ปูพื้นเรื่องเอาไว้ซะด้วยว่ามีความจำเป็นอะไรหรือเปล่าที่ต้องพูดกันแบบนี้
    มันดูไม่เป็นธรรมชาติมากๆเลยนะ
    น่าจะเรียกกันสั้นๆว่าภัทรกับพิชญ์ก็พอ
    #76
    1
    • #76-1 shirai-ss (@shiraishi413-ss) (จากตอนที่ 1)
      16 มีนาคม 2558 / 23:36
      แต่ว่าเรียกแบบนี้ก็ดีน่ะดูมุ้งมิ้งดี- -b
      #76-1
  3. #45 Ma-A-Queen (@ma-a-queen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 17:30
    น่าสนุก
    #45
    0
  4. วันที่ 13 มกราคม 2557 / 21:01
    อธิบายได้ละเอียดเข้าใจง่ายมากเลยครับ ต่างจากนิยายของผมมากกกที่บรรยายได้ไม่ค่อยละเอียด ฮื่อออออ
    #5
    0