Love's Divine วอนรักพิสุทธิ์ [Yaoi]

ตอนที่ 10 : วอนรักครั้งที่๑๐ : ยากนักจะเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 57

ความพยายามมอมเหล้าณพิชญ์ประสบความล้มเหลว  เมื่อเหล้านอกเปิดมาเป็นขวดที่เจ็ดแต่คนหล่อยังคงนั่งยิ้มเทวดาดื่มรวดเดียวหมดแก้วบ้าง  จิบไปด้วยคุยไปด้วยบ้าง  ใบหน้าที่เรื่อสีแดงจากอาการเป็นไข้หวัดแดงกว่าเดิม  แต่ยังสุภาพพูดจารู้เรื่องชัดถ้อยชัดคำ  ขณะที่สมาชิกร่วมวงเมากว่าสิบสองชีวิตเมาหลับไปเสียหก  ขอตัวหายไปเงียบๆอีกสี่  เหลือรอดนั่งดวลกันอยู่เพียงสองชีวิตเท่านั้น 

 

“คอแข็งมากเลยนะ” นายชัยผู้ได้รับการโหวตว่าคอแข็งที่สุดในชั้นปียิ้มตาหวานให้รุ่นน้องต่างคณะอย่างกรึ่มๆ

 

“นิดหน่อยครับ  สู้พี่ไม่ได้หรอก” ณพิชญ์ตอบรับยิ้มๆ  ตาหวานเยิ้มไม่ได้ตั้งใจจากอาการมึนเมาในกระแสเลือด  นึกไม่ชอบใจน้ำรสชาติขมฝาดลิ้นพวกนี้แต่ก็กินได้เรื่อยๆไม่ออกอาการมากเหมือนคนอื่น  คาดเดาว่าอาจเกี่ยวกับยารักษาอาการทางประสาทที่เขากินมาตั้งแต่เด็ก  แม้ช่วงนี้จะงดเองโดยไม่รอคำสั่งแพทย์ก็ตาม

 

“งั้นหมดแก้วนี้พอเหอะ  เหล้าหมดคนนอนตายหกศพละ” ชัยชนะถอนหายใจเบื่อๆ  มองดูคนน่ารักที่เขายัดเยียดแก้วเหล้าใส่มือคนหน้าหล่อให้มอมเพื่อนตัวเองก็นึกเซ็ง  เมาแล้วก็นอนหนุนตักเพื่อนตัวเองเพ้อว่ารักอย่างนู้นอย่างนี้จนหลับไป  ตอนแรกตั้งใจจะมอมพวกรุ่นน้องให้หมดแล้วพาที่หนึ่งไปทำกิจกรรมด้วยแท้ๆ  แต่เพื่อนมันดันคอแข็งสูสีเขาเสียอย่างนั้น

 

แต่ให้ตายเหอะ  ไอ้เด็กหน้าหล่อนี่ตาหวานชะมัด  หวานจนตอนนี้เขาใจเต้นตึกตักอยากเป็นผัวมันแทนคนน่ารักที่เมาหลับบนตักมันเสียแล้ว

 

กริ๊ก

 

เสียงชนแก้วแล้วเทพรวดลงคอของสองหนุ่มที่ส่งยิ้มให้กัน

 

“แล้วทีนี้จะแบกไงหมดยังไงล่ะเนี่ย” พี่ชัยถอนหายใจอีกหนมองดูเพื่อนและน้องที่หมดสภาพนอนเกลื่อนโต๊ะ  รู้สึกเซ็งที่นอกจากจะไม่ได้ของดีติดไม้ติดมือยังต้องดูแลเพื่อนและน้องฝูงใหญ่

 

“ให้พวกบอดี้การ์ดของผมช่วยก็แล้วกันครับ  คิดว่ามากันเยอะ” ณพิชญ์ว่าพลางกวักมือเรียกกรกฏที่นั่งจิบโค้กอยู่โต๊ะข้างๆ  เมื่ออีกฝ่ายเดินมาก็ออกคำสั่งทันที “ไปเรียกคนมาช่วยพาพี่ๆเขาไปส่งหน่อย  ถามที่อยู่จากพี่ชัยนะ” ณพิชญ์ว่าพลางผายมือมาทางคนที่ยังมีสติอีกคน “ส่วนเพื่อนผมสี่คนนี่พากลับบ้านเราเลยก็แล้วกันครับ”

 

“อ้าว  นี่พาคนมาดูแลด้วยเรอะ” ชัยชนะออกอาการเหวอ

 

“ครับ  ผมกลัวเมาแล้วจะกลับบ้านไม่ได้” ณพิชญ์ตอบพร้อมยิ้มหวานจากฤทธิ์เหล้า  หากมากกว่านี้อีกขวดเดียวคงออกอาการเลื้อย  ไม่รู้ทำไมยิ่งดื่มยิ่งรู้สึกเหงาจนอยากกอดใครสักคนแน่นๆ  ถ้าหากมีใครสักคนบอกรักเขาในตอนนี้คนหน้าหล่อคงยอมทำตามหมดทุกอย่าง

 

งานเลี้ยงจบลงด้วยการรูดบัตรเครดิตสีทองของชัยชนะพร้อมโบกมือลารุ่นน้องตาหวานเยิ้มว่าให้เขามีสติดีกว่านี้ค่อยคิดค่าเสียหายรายหัววันหลัง  เพราะดันเปิดบลูเลเบิลเป็นขวดแรกจะให้ทำตัวเป็นเสี่ยคนคอแข็งก็หวาดเสียวว่าจะโดนพ่อไล่เตะเอาได้

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้านณพิชญ์ก็สั่งให้พาเพื่อนของเขาไปนอนในห้องรับแขกที่คนตระเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เขาออกคำสั่งที่ร้านเหล้า  เหลือเพียงร่างของบูมที่กรกฎหิ้วหอบมาอย่างยากลำบากเพราะอีกฝ่ายสูงกว่า  และกล้ามเนื้อแน่นในร่างผอมๆไม่ได้ช่วยให้สามารถขนย้ายใครสักคนที่หนักกว่าตัวเองได้สะดวกนัก

 

“พาเข้าห้องผมเลยนะ” ณพิชญ์สั่งยิ้มๆเดินนำขึ้นบันไดไปชั้นสาม

 

“คุณณภัทรคงไม่ได้จะทำอะไรเขาใช่ไหมครับ” กรกฏถามอย่างหวาดๆทั้งที่รู้ว่าไม่ควร  แต่เพราะหน้าที่ของเขาคือการดูแลณภัทรไม่ให้กระทำผิด  ถึงจะเป็นตัวปลอมที่ชวนให้สยองอย่างณภัทรตรงหน้านี้ก็ตาม

 

คนหน้าหล่อหันกลับมาหน้าเรียบแต่บรรยากาศกดดันพาลให้หายใจไม่สะดวก  คำพูดน้ำเสียงเรียบนิ่งตามมา “ผมไม่ใช่ณภัทรคนที่คุณรู้จักนะจะได้ทำแบบนั้น”

 

ณพิชญ์หันกลับไปเดินนิ่งๆขึ้นบันไดต่อ  ไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องณภัทรค้างไว้แล้วเดินเอื่อยๆไปไขเปิดประตูห้องของตัวเองแทน  กรกฏที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงชั้นสามได้แต่มองตามอย่างงงๆ  ไม่เข้าใจความคิดของเจ้านายใหม่ตัวเอง

 

ความจริงไม่มีอะไรมากไปกว่าณพิชญ์ไม่ชอบนอนกับคนอื่น  เขาชอบนอนคนเดียวมากกว่าแม้ว่าในยามนี้ต้องการจะกอดใครแน่นๆ  แต่เด็กหนุ่มผอมสูงหน้าตาหล่อเหลาก็เลือกจะกอดหนังสือเล่มโตอย่างพจนานุกรมฉบับบัณฑิตยสถานไว้ในอ้อมกอดแทน

 

นอกจากเกริก  หนังสือคือเพื่อนคืออาจารย์คือทุกอย่างในชีวิตเขา

 

ณพิชญ์ถอนหายใจ  แม้กว่าจะพยายามอาบน้ำและแปรงฟันอย่างไรกลิ่นเหม็นของแอลกอฮอล์ก็ไม่จากร่างเขาไปไหน  ตั้งนาฬิกาปลุกข้างหัวเตียงไว้ว่าเขาควรจะตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไปนอนกอดบูม

 

 

“ทำอะไรน่ะ!เสียงโวยวายและแรงทุบตีจากคนในอ้อมกอดปลุกณพิชญ์ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ในห้องนอนของณภัทร “มึงทำอะไรกู!  ไอ้เหี้ย!

 

ณพิชญ์คลายอ้อมแขนแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่งงัวเงียขยี้ตา  มองบูมที่ดึงผ้าห่มไปกอดตัวเองด้วยอาการมึนๆของคนเพิ่งตื่นนอน

 

“บูม” ณพิชญ์เอียงคอ  หลับตาครู่หนึ่งแล้วลืมตากระพริบปริบๆ

 

“มึงมันคนฉวยโอกาส  ไอ้จัญไร!  สารเลว!  ชาติหมา!บูมด่าไม่มียั้งจนณพิชญ์ต้องยกมือห้าม

 

“ผมไม่ได้ทำอะไรบูม  แค่นอนกอดเฉยๆครับ” ณพิชญ์ชี้แจงน้ำเสียงราบเรียบพอๆกับสีหน้า  เขาเบลอเกินกว่าจะแสร้งยิ้มทำหน้าเทพบุตรใส่อีกฝ่ายได้  กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่งแล้ว  ไหนจะต้องตื่นมากอดคนตรงหน้าคลุ้งกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ไม่ง่ายเลยกว่าจะเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง  เชื่อว่าณพิชญ์ต้องนอนหลับรวมแล้วไม่ถึงหกชั่วโมงแน่ๆ

 

พอได้ยินว่าไม่ได้ถูกทำอะไรคนหล่อน่ารักเลยลองขยับตัวสังเกตอาการผิดปกติดู  ก้มมองเสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบดี  ไม่ปวดเมื่อยเนื้อตัวหรือเจ็บตูดอย่างที่นึกกลัว  บูมเลยได้ถอนหายใจโล่งอกก่อนเม้มปากอายที่เผลอโวยวายก่อนสำรวจความเสียหาย

 

“ผมไม่ไหวแล้ว  ขอนอนต่อนะครับ” พูดจบคนหน้าหล่อก็ล้มตัวนอนหลับตากอดหมอนข้างทันที  ทิ้งให้บูมอ้าปากหวอมองภาพศัตรูหัวใจควบฐานะคนมาจีบตัวเองที่ทำท่าน่ารักไม่สมตัว

 

“เดี๋ยวสิ  มึงๆ  ตื่นก่อน” ได้สติบูมก็เขย่าตัวคนนอนต่อทันที  ให้ณพิชญ์ต้องงัวเงียตอบรับ

 

“ครับๆ”

 

“ครับก็ตื่นแล้วลุกสิวะ” คนหล่อน่ารักบ่นพลางดึงแขนเจ้าบ้านให้ลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง  บอกจุดประสงค์ของตัวเองทันที “กูจะอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้าน”

 

ณพิชญ์หันมองนาฬิกาปลุกดิจิตอลหน้าตาไฮเทคบนโต๊ะข้างเตียงของณภัทรและเห็นว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่งเท่านั้น  แต่คงมากพอสำหรับคนเมาหลับตั้งแต่สามทุ่มอย่างบูม

 

คนหน้าหล่อเดินมึนไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าเช็ดตัวใหม่กางเกงในใหม่และเสื้อผ้าของณภัทรส่งมายื่นให้บูมที่นั่งรออยู่ปลายเตียงแล้ว “แปรงสีฟันอยู่ในตู้ข้างกระจกตรงอ่างล้างหน้า  ส่วนของใช้อื่นๆก็ใช้ของผมได้เลยนะครับ  แล้วก่อนกลับบ้านอย่าลืมแวะไปทานอาหารเช้าที่ห้องทานอาหารนะครับ  แม่บ้านทำไว้ทุกวันอยู่แล้ว”

 

“อืม  มึงนอนต่อเหอะ” ได้ของที่ต้องการก็ไล่ให้เจ้าบ้านที่ออกอาการง่วงจัดนอนต่อทันที  คาดว่าเมื่อคืนคนตรงหน้าคงจัดหนักหลับดึกน่าดูเพราะตอนที่เขาเมาแทบไม่ได้สติยังอีกฝ่ายเห็นดื่มเอาๆเหมือนแก้วที่กระดกเป็นน้ำเปล่ามากกว่าเหล้า

 

พอเจ้าบ้านล้มตัวลงนอนแขกจำยอมเลยได้มีเวลาสำรวจสถานที่ที่ตัวเองวาร์ปมาจากร้านเหล้า  ห้องนอนของณภัทรกว้างขวางใหญ่โตสมกับที่เรียนคณะลูกคนรวยในมหาวิทยาลัยคนรวยโดยแท้  ข้าวของเครื่องใช้ล้วนมีราคาแพงรวมทั้งยังบ่งบอกรสนิยมของนอกขั้นหรูที่หลายยี่ห้อแม้แต่เสื้อและกางเกงที่มอบให้ราคาก็ไม่น่าจะใจดียกให้คนอื่นง่ายๆ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งกางเกงใน EMPORIO ARMANI ถ้าบูมไม่ได้หลอนไปเองมันต้องเป็นยี่ห้อเดียวกับสูทแพงระยับที่พ่อเขามีอยู่ไม่กี่ตัวแน่ๆ

 

คนหล่อน่ารักขนลุกขนพองเมื่อคิดว่ามูลค่ารวมข้าวของภายในห้องที่ตัวเองยืนอยู่นี้มีค่าเท่าไหร่  แม้แต่พรมนุ่มๆที่เหยียบอยู่ก็ชักเริ่มสงสัยในราคาของมันจนได้แต่สะบัดหัวเดินไปเข้าห้องน้ำ

 

ภาพห้องน้ำที่กว้างเสียยิ่งกว่าห้องนอนของเขาเองเสียอีกทั้งยังเป็นสีดำทำจากหินอะไรสักอย่างประดับด้วยคริสตัลรูปสัตว์ต่างๆและไฟที่พร้อมใจสว่างทันทีที่เปิดประตูทำให้บูมได้แต่เหยียดยิ้มที่ปากอย่างนึกปลง  เห็นท่าทางสุภาพเรียบร้อยเข้ากับคนได้ทุกแบบไม่นึกว่าณภัทรจะติดหรูขนาดนี้  คนหล่อน่ารักเริ่มชักสงสัยนามสกุลและธุรกิจของเจ้าบ้านเข้าแล้วจริงๆ 

 

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จพอเปิดประตูออกจากห้องนอนก็พบห้องนั่งเล่นที่มีขนาดเหมือนรวมห้องนอนและห้องน้ำของคนหน้าหล่อเข้าด้วยกัน  บูมทึ่งแล้วทึ่งอีกจนเบื่อจะทึ่งในความรวยและฟุ้งเฟื้อของเจ้าของห้องแล้ว  ได้แต่เดินสำรวจข้าวของเหมือนเดินดูพิพิธภัณฑ์เงินที่เสียให้ต่างชาติไป

 

เมื่อเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นคนน่ารักนั่งหลังพิงกำแพงอยู่ข้างประตูอยู่  จากตอนแรกใบหน้าที่หนึ่งยิ้มดีใจก็พลันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันตา

“นายมาทำอะไรที่ห้องภัทร” ที่หนึ่งพูดเสียงขุ่นจิกตาใส่บูม  กวาดตามองเพียงวูบเดียวก็ถลึงตาดึงเสื้อที่คนหล่อน่ารักสวมใส่อยู่ “นี่เสื้อภัทรนี่  นายกล้าหยิบมาใส่ได้ยังไง  รู้ไหมว่ามันราคาเท่าไหร่!

 

“เดี๋ยวๆที่หนึ่ง” บูมพยายามหยุดที่หนึ่งที่เริ่มประทุษร้ายเขาอย่างประนีประนอมและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้ “ฟังก่อนครับที่หนึ่ง  เสื้อผ้าพวกนี้เขาให้ผมมาครับ  ส่วนเรื่องทำไมผมถึงมานอนในห้องเขาผมก็ไม่รู้  ตื่นมาผมก็อยู่ในห้องนี้แล้ว  ที่หนึ่งอย่าโกรธผมนะครับ  ผมไม่ได้นอกใจที่หนึ่งนะ”

 

ที่หนึ่งชะงัก  เบะปากเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้นอกใจเขา  จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อคนหล่อน่ารักตรงหน้าไม่เคยอยู่ในใจของที่หนึ่ง  ตัวน่ารำคาญและศัตรูหมายเลขหนึ่งสิถึงจะถูก

 

“ก็แล้วไป” ที่หนึ่งยอมปล่อยมือจากเสื้อราคาแพงที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่แต่โดยดี  แต่ไม่วายกระแทกเสียงจิกตาใส่บูม “หลีกสิ  เราจะไปหาภัทร”

 

“หมอนั่นหลับอยู่  เราไปทานข้าวเช้ากันดีกว่านะครับ” บูมชวนยิ้มแย้มไม่ใส่ใจท่าทางไม่น่ารักของที่หนึ่ง  มือเอื้อมไปกุมมือเล็กของคนตัวเล็กลูบเบาๆอย่างรักใคร่ทั้งสีหน้าและดวงตา “นะครับที่หนึ่ง”

 

“ไม่!  หลีกไป” ที่หนึ่งวีนแล้วผลักบูมให้พ้นทางแต่ไม่สำเร็จ  คนมีลักยิ้มคว้าต้นแขนคนตัวเล็กจับไว้มั่นแล้วก้มลงประทับริมฝีปากกับอีกฝ่าย  แม้คนน่ารักจะส่ายหน้าขัดขืนแต่เพียงไม่นานก็ต้องถูกรุกรานเพราะอ้าปากหมายจะก่นด่าที่บูมทำรุ่มรามกับตนเองหน้าห้องณภัทร

 

ร่างเล็กอ่อนยวบภายในอ้อมแขนแข็งแรงของคนหล่อน่ารัก  รสจูบที่ทั้งเร่าร้อนเว้าวอนและอ่อนหวานอย่างคนช่ำชองจนสื่อสารผ่านรสจูบอย่างบูมทำให้ที่หนึ่งไร้เรี่ยวแรง  ยอมตกอยู่ในภายใต้การชักนำของอีกฝ่ายอย่างที่ใจนึกเกลียดตัวเองขึ้นมาครามครัน  ส่วนอ่อนไหวมันโป่งนูนจนอีกฝ่ายที่เบียดแนบชิดน่าจะสัมผัสได้  ทั้งหมดนี้ต้องโทษที่ตัวเองเป็นคนมีอารมณ์ร่วมง่ายโดยแท้

 

“เมื่อคืนที่หนึ่งนอนห้องไหนเหรอ” เสียงกระซิบถามชิดริมฝีปากที่ยังเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เมื่อวานทำให้ที่หนึ่งเม้มปากอย่างคนตัดสินใจไม่ถูก  เขาไม่จำเป็นต้องหลับนอนกับอีกฝ่ายบ่อยขนาดนี้  แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟังเลย 

 

ที่หนึ่งไม่ใช่คนใจง่าย  ครั้งแรกและคนแรกก็คือติณเพื่อนที่แสนดี  กับบูมคนที่สองก็เพื่อปกป้องณภัทรให้ยังเป็นของของเขา  เขาไม่ควรรู้สึกหวามไหวโอนอ่อนกับคนที่เขาไม่ได้รักเช่นนี้เลย  เป็นความผิดของบูมที่ช่ำชองจนที่หนึ่งทนทานไม่ไหว  ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของบูมคนเดียว  ที่หนึ่งไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้เลย!

 

“ไม่!” ร่างเล็กผลักคนตัวสูงกว่าออกสุดแรง  มือจับลูกบิดเปิดประตูและปิดเสียงดังไม่ลืมลงกลอนทันที  เสียงปังๆทุบประตูและเรียกชื่อของตนในอีกฟากประตูทำให้ที่หนึ่งทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างเหนื่อยอ่อน  เขาควรทำอย่างไรดี  ถ้ายังยอมให้บูมกอดอยู่เรื่อยไปคงไม่มีวันที่ณภัทรจะหันมามองตน

 

เมื่อสงบสติอารมณ์อันพุ่งทะยานจากรสสัมผัสของบูมได้  ร่างเล็กก็เดินเข้าไปในห้องนอนของคนที่ตนรักหมดหัวใจ  เป็นเพียงช่วงเวลาแสนสั้นที่กลับมาพบกันอีกครั้งแต่หัวใจเขากลับตะโกนก้องว่าผู้ชายที่นอนหลับตาพริ้มกอดหมอนข้างเหมือนเด็กๆคนนี้แหละที่เขาจะรักจนวันตาย 

ณภัทรทำให้หัวใจที่หนึ่งเต้นระรัวจนเหมือนจะหลุดออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น  ที่หนึ่งมีความสุขทุกครั้งเพียงอีกฝ่ายมองมาที่ตน  และเหมือนกำลังอยู่บนสวรรค์เพียงเพราะณภัทรจับมือเล็กๆของเขาไว้  คนตัวเล็กไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน  มันรุนแรงจนเขาไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

ที่หนึ่งปีนขึ้นไปนั่งมองคนหน้าหล่อบนเตียงกว้าง  ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มวางทับริมฝีปากบางของอีกฝ่ายแผ่วเบา “เรารักภัทรนะ  รักภัทรที่สุด  เมื่อไหร่ภัทรจะรักเราเสียที”

 

มือเล็กค่อยๆแกะแกะมือคนตัวโตกว่าออกจากหมอนข้าง  แต่ณพิชญ์ก็ลืมตาขึ้นมามองมึนเบลอด้วยความง่วง  พอเห็นเป็นที่หนึ่งก็เกิดอาการตาสว่างด้วยความหวาดผวาลึกๆในใจไม่ได้  พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ตื่นตระหนกเกินไปนัก “หนูตะเภาทำอะไร”

 

“เออ...” ที่หนึ่งกรอกตาพยายามหาข้ออ้างแต่สุดท้ายแล้วได้แต่ยิ้มแหยสารภาพความจริง “เราแค่อยากให้ภัทรกอดเราตอนนอนแทนหมอนข้าง”

 

ณพิชญ์ลอบถอนหายใจ  ยอมคลายมือจากหมอนข้างและดึงตัวที่หนึ่งมากอดแต่โดยดี  ดวงตากลมใสออดอ้อนน่ารักเสียจนคนหน้าหล่อทำใจโกรธไม่ลง  แต่พฤติกรรมหลายอย่างของสัตว์ตัวเล็กในอ้อมกอดเขานี้ก็รักไม่ลงเช่นกัน  ณพิชญ์ได้แต่นึกสงสัยว่าหนังสือเล่มไหนกันที่บอกว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขัดแย้งในตัวเองทั้งยังซับซ้อนจนไม่อาจเข้าใจตัวเองได้  ใช่แนวสืบสวนสอบสวนหรือเปล่านะ?

 

เขากำลังเป็นแบบนั้น  ณพิชญ์กอดทั้งที่อยากผลักไสร่างเล็กในอ้อมกอดแทบแย่  แต่ก็ใจอ่อนยวบทุกครั้งที่สบตากับที่หนึ่ง  กระนั้นคนตัวโตกว่าก็รู้ดี  ความสงสารใจอ่อนนั้นไม่ใช่ความรัก 

 

“เมื่อไหร่ภัทรจะรักเราสักที” ที่หนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วปลายนิ้วแตะคางคนหน้าหล่อที่หลับตาพริ้มคล้ายหลับใหลไปแล้ว “เรารักภัทรนะ”

 

“ไม่รู้” ณพิชญ์ที่ยังไม่หลับตอบคนในอ้อมกอดได้เพียงเท่านั้น  สองแขนกระชับกอดที่หนึ่งแน่นขึ้น

 

เขาชอบคำบอกรัก  ชอบให้คนมารัก  และอยากให้คนมารัก  แต่จะไม่มีวันรักใครเด็ดขาด

100 ความคิดเห็น

  1. #83 whispering pearl (@whipped-cream) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 18:28
    น่าสงสารกันทั้งนั้นเลยอ่า... T^T

    บูมรักที่หนึ่ง ที่หนึ่งรักณพิชญ์ แต่ณพิชญ์ก็ไม่มีวันรักตอบ

    อยากให้ที่หนึ่งหันไปรักบูมแทนจัง

    #83
    0
  2. #65 Alias (@pingte) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:27
    เราผิดมั้ยที่อยากให้พิชญ์เคะ-.,-
    #65
    0
  3. #22 Jerina (@cartoon-jaja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:33
    อ่านรวดเดียวถึงตอนนี้แล้วแบบว่า...
    ชอบความรู้สึกของตัวละครทุกคนเลยอ่า!!!
    อ๊ากกก พิชญ์น่ารัก อยากเอากลับมากอดบ้านนนนนน //โดนโบก
    #22
    0
  4. #21 ตัวหนอนสายรุ้ง (@4ymmbik) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:29
    ความรู้สึกของแต่ล่ะคนพามีนได้ที่เลย  สู้ๆค่ะ
    #21
    0