Love's Divine วอนรักพิสุทธิ์ [Yaoi]

ตอนที่ 16 : วอนรักครั้งที่๑๖ : ณภัทรและเอ็นโซ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มี.ค. 57

ดวงตาคมมองเหม่อไปยังท้องฟ้าที่เปิดกว้างหลังฝนผ่านพ้นไป  ดวงดาวเปล่งประกายบนฟ้าแม้แสงจากเมืองด้านล่างจะบดบังให้เห็นดาวเพียงไม่กี่ดวง  เขาอยู่ในห้องนอนตัวเองบนชั้นสาม  เปิดม่านมองดูเหล่าบอดี้การ์ดในสระว่ายน้ำที่เปิดหลังคาโล่งหลังอาบน้ำเสร็จ  มองจนเบื่อและมั่นใจว่าพวกเขาคงแข็งแรงพอแช่น้ำไปจนเช้าค่อยมองเหม่อไปบนฟ้ายามค่ำคืนเช่นที่ทำในขณะนี้
 

ณพิชญ์คิดถึงบ้านหลังไม่ใหญ่โตแต่ดูสมบูรณ์เพราะได้ใช้งานจริง  แค่เห็นตัวบ้านก็รู้สึกอบอวลด้วยความสุข  คนที่คลอดเขาอยู่ที่นั่น  เลือกจะอยู่ที่นั่นเลี้ยงลูกคนอื่นและอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อเขาจนมีลูกอีกคน  เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าเขาที่ยังไม่มีโอกาสแม้แต่ออกมาจากท้องนั้นน่ารังเกียจที่ตรงไหน  พ่อเขาไม่ดีตรงไหน

ทำไมพวกเขาต้องเป็นฝ่ายที่ถูกทิ้ง  ทำไมต้องอยากทำลายเขากับณภัทร

บางทีถ้าเขามีแม่  ถ้าเพียงแต่ได้รับความรักความอบอุ่นจากคนที่อุ้มท้องมาบ้าง  ถ้าเพียงแต่ผู้หญิงคนนั้นไม่พยายามจะฆ่าเขากับณภัทร  ถ้าเพียงแต่เธอจะเป็นแม่ที่แสนดีเช่นที่ทำกับบูม  เขากับณภัทรอาจไม่เป็นเช่นนี้ก็ได้

ถ้ามีแม่อยู่  ถ้าผู้หญิงคนนั้นยอมเป็นแม่และอยู่บ้านนี้กับเขา  พ่อเองก็อาจจะกลับบ้านบ่อยๆก็ได้

ณพิชญ์ก้มมองมือผอมจนเห็นเส้นเลือดและข้อกระดูกของตน  มันมีร่องรอยแห่งอดีตบางอย่างมากกว่าที่เห็น  รอยขีดข่วนกดทับและปูดบวมหายไปตามกาลเวลา  แต่ก็มีบ้างที่ยังคงรอยแผลเป็นไม่อาจลบเลือน  ไม่ว่าเกริกจะพยายามทาครีมลบรอยแผลเป็นให้เขาทุกวี่วันแค่ไหน 

คงเหมือนกับเรื่องของณภัทรและเอ็นโซ  พวกเขาต่างฝากรอยแผลเป็นไว้ซึ่งกันและกัน 

 
 

“เอ็นโซเคยเป็นแฟนคุณณภัทรมาก่อนครับ  เขาสอนให้คุณณภัทรทำอะไรผิดๆเช่นเล่นยา  เซ็กซ์ระหว่างผู้ชาย  ทำอะไรเสี่ยงตาย  โดดเรียนและมีเรื่องชกต่อย  พวกเขาเลิกกันตอนม.สองแต่ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่  พวกเขามีอะไรกันบ่อยถึงจะอยู่ในฐานะเพื่อนสนิทและคุณณภัทรก็ตามจีบคุณที่หนึ่ง  ความสัมพันธ์พวกเขามาแตกหักตอนเกิดเรื่องคุณจิ๋ว  คุณณภัทรให้สัญญากับคุณวรคุณว่าจะรักเดียวใจเดียวกับคุณจิ๋ว  แต่เอ็นโซก็ทำพัง  คุณณภัทรเลยเกลียดเขานับแต่นั้น” กรกฏเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงพยายามให้ราบเรียบ  แม้ร่างของเขาจะสั่นอยู่ในน้ำก็ตาม “เป็นข้อมูลที่ผมรู้จากคุณเกริกก่อนจะต้องทำงานแทนคุณไกรสร  หัวหน้าบอดี้การ์ดคนเก่าที่เสียไปของคุณณภัทร  เพราะฉะนั้นพวกผมจึงมีหน้าที่ต้องกันเขาให้ออกห่างจากคุณณภัทรมากที่สุด  และห้ามไม่ให้คุณณภัทรก่อเรื่องด้วย” 

กรกฏหยุดพูดเพราะสังเกตเห็นอาการชะงักและเหม่อลอยของณพิชญ์  เขารอจนกระทั่งเด็กหนุ่มหันกลับมามองเขาอีกครั้งจึงเริ่มพูดต่อ

“หลังจากถูกเชิญออกจากโรงเรียนเดิม  เอ็นโซก็เริ่มมาตามคุณณภัทร  พอถูกพวกผมทำร้ายบ่อยเข้าเลยใช้วิธีหาจังหวะที่ไม่มีคนเฝ้าเข้ามาหาคุณณภัทรแทน  สายของเขาจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ  ส่วนใหญ่เป็นพวกนักสืบเอกชน  บางทีก็เป็นคนธรรมดาทั่วไปจำพวกพ่อค้าแม่ค้าตามร้านที่คุณณภัทรชอบไป  บางครั้งก็เป็นเพื่อนในโรงเรียนคุณณภัทรด้วยซ้ำไปครับ  เวลาเจอกันมักจบลงที่เอ็นโชโดนคุณณภัทรทำร้าย  แต่เขาก็หาทางเข้ามาใหม่เหมือนไม่เข็ด  ผมคิดว่าเขารักคุณณภัทร”

“แค่นั้น?” ณพิชญ์เอ่ยถามเสียงเรียบ  แต่จับจ้องใบหน้ากรกฏนิ่ง 

“ผมได้ข้อมูลที่ยืนยันชัดเจนว่าเขาจะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสและคงไม่กลับมาอยู่ที่ไทยแล้ว  แต่ไม่คิดว่าแค่ไม่กี่เดือนเขาจะกลับมา” คนผิวขาวจัดที่บัดนี้ยิ่งซีดเผือดเมื่อต้องแช่น้ำเย็นจัดและมีน้ำแข็งลอยมากระทบร่าง  เขาก้มหน้านิ่ง  ความรู้สึกผิดเอ่อล้นจนไม่นึกโกรธคนอายุน้อยกว่าเกือบรอบเช่นณพิชญ์ที่สั่งลงโทษกลั่นแกล้ง “ขอโทษที่ประมาทจนทำให้เขามารบกวนคุณครับ”

ณพิชญ์มองนิ่งไปยังเหล่าบอดี้การ์ด  เมื่อหัวหน้าเอ่ยคำขอโทษลูกน้องก็พูดตาม  แต่ไม่ใช่ทุกคนที่รู้สึกผิดและไม่นึกโกรธเคืองเด็กหนุ่ม  น้ำแข็งนั้นเย็นเฉียบและพวกเขาต้องหนาวสั่นเช่นนี้ไปจนเช้า  ณพิชญ์ก็แค่เด็กคนหนึ่งที่บังเอิญมีพ่อมีเงินจึงมีอำนาจเหนือกว่าคนเหล่านี้ในตอนนี้ก็เท่านั้น  โชคร้ายที่เจ้าตัวชอบความบังเอิญนี้อยู่ไม่น้อยเลย

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเพิ่มโทษให้อีกอย่างก็แล้วกัน  พวกคุณจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดแบบนี้” ณพิชญ์คลายมือที่ประสานบนตักยันพนักวางแขนลุกขึ้นยืน  เดินไปริมขอบสระ “ดำลงไปในน้ำไม่ต้องขึ้นมาจนกว่าผมจะสั่ง!

จบคำชายหนุ่มมีกล้ามแข็งแรงสมอาชีพทั้งเจ็ดก็มุดลงไปใต้น้ำ  ทิ้งไว้แต่ณพิชญ์ที่มองยังผืนน้ำแล้วยกนาฬิกาขึ้นมาปัดน้ำฝนดูเวลา  เมื่อเห็นเวลาผ่านไปสามนาทีและบอดี้การ์ดใต้น้ำเริ่มออกอาการตะเกียดตะกายอยากขึ้นมาเหนือผืนน้ำ  ณพิชญ์จึงออกคำสั่ง “ขึ้นมาได้ครับ!

“ผมเคยถูกลักพาตัวตอนอายุยังไม่ถึงขวบจากโรงพยาบาล  นั่นเป็นการถูกลักพาตัวครั้งแรกของผม  ซึ่งพวกเขาหยิบเด็กมาถูกคนด้วย” ณพิชญ์เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองในระหว่างที่เหล่าบอดี้การ์ดหอบหายใจเอาออกซิเจนเหนือผืนน้ำ “หลังจากนั้นอีกหกครั้ง  ผิดคนทั้งหมด  โชคดีผมจำไม่ได้เลยสักครั้ง”

ชายทั้งเจ็ดในสระว่ายน้ำเย็นเฉียบต่างมองหน้ากัน  พวกเขาสื่อการทางดวงตา

“ตั้งแต่นั้นมาพ่อมีความเชื่อแปลกๆว่าผมเป็นคนโชคร้าย  เรื่องเลวร้ายสามารถเกิดกับผมได้ตลอดเวลา  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลักพาตัว” ณพิชญ์พูดกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงการไปงานหนังสือในแต่ละปีของเขา  พ่อจะช็อกแค่ไหนถ้ารู้ว่าณพิชญ์ตัวปลอมหนีไปเที่ยวอเมริกาสองคนกับเกริก “เพราะฉะนั้นพอพวกคุณขึ้นจากสระเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก  ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น  เข้าใจนะครับ”

“ครับ! บอดี้การ์ดต่างพร้อมใจกันแข็งขันรับปากเสียงดังราวอยู่ในค่ายทหาร  ณพิชญ์เดินกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเองอีกครั้ง  ประสานมือไว้บนตักและเริ่มบอกข้อมูลฝั่งเขาให้เหล่าบอดี้การ์ดรู้สถานการณ์บ้าง

“เอ็นโซทำเหมือนพยายามลวนลามผม  เขารู้ว่าผมไม่ใช่ณภัทร  รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นฝาแฝดและอยู่ห้องตรงข้ามณภัทร  แต่ไม่รู้ชื่อผม  ก็พอจะเดาได้ว่าทำไม  ผมคิดว่าความจริงแล้วเขาคงฉลาดอยู่ไม่น้อยเลย” ณพิชญ์ละความสนใจจากเหล่าบอดี้การ์ด  เงยหน้ามองท้องฟ้าที่สายฝนเริ่มสร่างซากลายเป็นเพียงละอองน้ำแผ่วเบา  เขาพูดต่อโดยไม่ได้สนใจมองใบหน้าซีดเผือดของชายเจ็ดคนในสระว่ายน้ำ “ผมไม่อยากให้เขาบอกใครที่ยังไม่รู้เรื่องนี้  โดยเฉพาะคุณพ่อของผม  ความลับควรจะยังเป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร  พวกคุณว่าไหม?

“ครับ!  พวกผมจะทำให้เขาพูดเรื่องคุณไม่ได้!” กรกฏรับคำหนักแน่นและจริงจัง  แม่ร่างจะสั่นเทาจากความหนาวเหน็บแต่เสียงเขาไม่สั่นแม้แต่น้อย  โดยมีเหล่าลูกน้องรับคำเสียงดังราวกำลังขึ้นชก

“คุณไม่ได้จะฆ่าเขาใช่ไหม” ณพิชญ์เอ่ยถามเพราะตอนนี้ดวงตาของบอดี้การ์ดเขาดูกระหายเลือดอยู่ไม่น้อย  เหมือนสายตาบอดี้การ์ดของพ่อเขาเวลามองหน้าเกริกที่เคยได้มีโอกาสเห็นอยู่สองสามครั้ง

“ไม่ครับ” คำตอบของกรกฏดึงดวงตาหกคู่ของลูกน้องให้หันมองทันที  สายตานั้นบอกได้คำเดียวว่าเป็นไปไม่ได้  ชายผิวขาวจัดมองปฏิกิริยาลูกน้องเงียบครู่หนึ่งค่อยคลี่ยิ้ม  เป็นยิ้มเย็นเหยียบสุดขั้วหัวใจและคละคลุ้งกลิ่นคาวเลือดอย่างที่ณพิชญ์ไม่อาจทำได้ “ถ้าไม่จำเป็น”

ณพิชญ์หลุดหัวเราะเบา  ในที่สุดเขาก็เห็นโฉมหน้าแท้จริงของหัวหน้าบอดี้การ์ดณภัทรจนได้ 

 
 

ณพิชญ์เหม่อลอยครู่ใหญ่ค่อยเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนเตียงขึ้นมากดโทรทางไกลหาเกริก  ตอนนี้สองทุ่มแล้ว  ที่อเมริกาคงเช้าอยู่  แต่ไม่น่ามีปัญหาเพราะเกริกตื่นเช้าเสมอ

Hello, I’m Grerg P-W

เสียงทุ้มที่ตอบรับมาทางโทรศัพท์ทำให้ณพิชญ์ต้องยกมือถือขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ  ก่อนนำมาแนบหูกรอกเสียงตอบไป “เกริก  นี่ณพิชญ์”

“สวัสดีครับคุณณพิชญ์  เป็นยังไงบ้างครับ  เสียงคุณดูแหบไป  ไม่สบายหรือเปล่าครับ  กินยาหรือยัง  ดื่มน้ำเยอะๆนะครับ  ออกกำลังนะครับจะได้หายไวๆ” เกริกเอ่ยถามห่วงใยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เดี๋ยวก็หาย” ณพิชญ์ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก  ตลอดมาผู้ดูแลของเขามีสีหน้าแบบเดียว  น้ำเสียงแบบเดียว “มันขึ้นเบอร์ณพิชญ์หรือเปล่า  ทำไมรับโทรศัพท์ณพิชญ์แบบนั้น”

“โทรมาจากโทรศัพท์ของคุณณภัทรไม่ได้แปลว่าคุณณพิชญ์เป็นคนโทรครับ”

ณพิชญ์คิดตามแล้วรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่าย  เกริกสอนเขาเสมอเมื่อมีโอกาส  เด็กหนุ่มถามสิ่งที่ติดใจจากคำทักทายแรกของอีกฝ่าย “PWคืออะไร”

“บอกให้รู้ว่าผมเป็นคนของคุณวรคุณครับ”

คนหล่อขมวดคิ้วมุ่น  รู้สึกไม่ดีอย่างน่าประหลาดโดยไม่อาจหาเหตุผล “บอกใคร”

“ใครก็ตามที่ไม่ใช่คุณณพิชญ์แต่ใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นโทรหาผมครับ”

ณพิชญ์เม้มปาก  กดเสียงหนักจริงจังและทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง “มีอะไรที่ณพิชญ์ควรรู้ไหม  เช่นว่าทำไมเกริกต้องคิดว่าจะมีคนอื่นมาใช้โทรศัพท์ณภัทรโทรหาเกริก”

“อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับคุณณพิชญ์  เพราะฉะนั้นถ้าหากป้องกันได้เราก็ควรทำ  ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นครับ”

เด็กหนุ่มเงียบไปครู่เพราะรู้ว่าคงไม่สามารถคงง้างปากจอมปิดบังที่สุดคนหนึ่งในโลกอย่างเกริกได้  เขาไม่อาจสู้ด้วยเหตุผลกับอีกฝ่าย  ไม่ใช่คนเซ้าซี้  และไม่อาจข่มขู่คนอย่างเกริกได้  เกริกเคยเป็นโลกทั้งใบของณพิชญ์  และแม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่

“ตอนนี้ณพิชญ์กำลังรู้สึกไม่ดี  รู้สึกแย่มากๆ” ณพิชญ์เลือกจะไม่ถามซ้ำ  แต่เปลี่ยนเป็นเหตุผลที่เขาโทรหาอีกฝ่าย “เมื่อตอนเย็นณพิชญ์เจอเอ็นโซ  ณพิชญ์รู้เรื่องเขากับณภัทรจากปากกรกฏที่ฟังมาจากเกริกอีกที  ณภัทรนอนกับเอ็นโซ  เกริกรู้เรื่องณภัทรได้ยังไงในเมื่ออยู่กับณพิชญ์ตลอด  แล้วคุณไกรสรบอดี้การ์ดคนเก่าของณภัทรตายยังไง  ที่สำคัญที่สุด  ณพิชญ์อยากรู้  เกริกเป็นใคร” ท้ายประโยคน้ำเสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือและสับสน  เจือปนด้วยความกลัวและหวาดระแวง

“ผมเป็นคนที่รักคุณที่สุด  และทำทุกอย่างเพื่อคุณครับ  คุณณพิชญ์”

เด็กหนุ่มบีบโทรศัพท์ในมือแน่น  มืออีกข้างกำแน่นเช่นกัน  กัดริมฝีปากและน้ำตาไหลโดยไม่อาจควบคุม  ถึงขนาดนี้แล้วเกริกก็ไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย  จะให้เขาเชื่อคำพูดอีกฝ่ายได้อย่างไร  ความเจ็บปวดอ้างว้างและโดดเดี่ยวนี้ยากเกินที่เขาจะอดกลั้น  เขาสับสนไปหมดแล้ว

 
 

“วันนี้ภัทรดูเหม่อๆ” หนูตะเภาทักหลังสะกิดแขนคนหล่อขณะนั่งอยู่ในคาบเรียนบ่าย  เมื่อสังเกตเห็นชายในดวงใจเอาแต่นั่งเหม่อไปข้างหน้า  ไม่สนใจโทรศัพท์ต่างจากทุกที  และก็ดูไม่ได้ตั้งใจเรียนจริงๆด้วย  จากปกติที่พูดน้อยอยู่แล้วจึงกลายเป็นแทบไม่พูดเลยทั้งวัน  ถามคำตอบคำ “มีอะไรรึเปล่า”

“นิดหน่อย” ณพิชญ์ยอมรับเพราะเขาใจลอยไม่อยู่กับตัวจริงๆ  คิ้วขมวดไม่รู้ตัว  เขามัวแต่คิดเรื่องณภัทรกับเอ็นโซ  เรื่องเกริก  เรื่องแม่ 

ณพิชญ์ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจเรื่องเอ็นโซที่มายุ่งกับเขาอย่างไรดี  แถมเรื่องที่ฝาแฝดเขาเคยทำหน้าที่เป็นผู้หญิงให้หนุ่มลูกครึ่งก็ชวนให้ช็อกอยู่ไม่น้อยเลย  ณภัทรทำเรื่องแบบนั้นด้วยใบหน้าเดียวกับเขา!  แค่คิดก็รู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมาแล้ว

คนที่ไว้ใจที่สุดอย่างเกริกก็ชักจะลึกลับเต็มไปด้วยปริศนา  คิดไปคิดมา  นำเศษชิ้นส่วนที่ตกข้างทางของเหตุการณ์ทั้งหมดทั้งมวลขึ้นมาประกอบ  เขาจะยังเชื่อคนที่เลี้ยงดูเขามาเองกับมือได้อยู่อีกหรือไม่  ในเมื่อเกริกไม่ได้เป็นเช่นที่เขารู้จัก  และที่เคยคิดว่าตามอีกฝ่ายทันเหมือนจะไม่เป็นความจริง  ณพิชญ์ไม่เข้าใจผู้ดูแลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย  ไม่กล้าพูดว่ารู้จักอีกแล้ว

และเรื่องแม่  เขาไม่คืบหน้าเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นเลยเช่นกัน  ทั้งที่วันเวลาในโลกภายนอกของเขากำลังลดน้อยลงทุกที

“เรื่องที่คุยกันเมื่อวาน  หนูตะเภาไปดูหนังกับบูมสองคนได้ไหม  ภัทรต้องไปหาเพื่อน” ณพิชญ์หันมาพูดกับคนน่ารักด้วยสีหน้ารู้สึกผิดกลบเกลื่อนความตึงเครียดหาทางออกไม่ได้ของตน  คนหน้าหล่อไม่คิดว่าการผิดนัดเป็นเรื่องดี  อันที่จริงในหนังสือที่เขาอ่านการผิดนัดเป็นเรื่องที่แย่มากๆและควรหลีกเลี่ยง

เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของอีกฝ่าย  ที่หนึ่งก็ไม่อยากงอแง  เอ่ยถามคนหล่อข้างตัวด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรก็บอกเราได้นะ  เราจะช่วยภัทรทุกอย่างเลย”

“ขอบคุณนะ  แต่ไม่เป็นไรหรอก  แค่ปัญหาของคนอื่น  ภัทรจัดการได้  หนูตะเภาไม่ต้องห่วงนะ” ณพิชญ์ยิ้มอ่อนโยน  ลูบผมนิ่มของคนตัวเล็กเบาๆ

 

“นึกยังไงชวนเราเที่ยวเนี่ย” ว่าที่หมอตุ่นถามยิ้มแย้มอารมณ์ดี  กลั้วหัวเราะพูดต่อ “แถมยังเป็นที่ศูนย์หนังสือด้วยนะ  ลองพวกคนอื่นในห้องที่ไม่รู้เรื่องมาเจอต้องร้องจ๊ากแน่ๆ”

“อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะครับ” ณพิชญ์ตอบยิ้มๆขณะกวาดสายตาสำรวจสถานที่และผู้คน  ก่อนสบตาอีกฝ่ายด้วยดวงตาคู่คมดุสวยที่เป็นประกายเพราะอยู่ท่ามกลางหนังสือมากมาย “ผมชอบอ่านหนังสือ  ได้ยินเรื่องที่นี่และอยากมานานแล้ว  แต่ก็ไม่ได้มา”

“เราก็ชอบอ่านหนังสือ” ว่าที่หมอหุ่นนักว่ายน้ำยิ้มตาหยี่  พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นมีความสุข “โดยเฉพาะนิยายกำลังภายในนะ  เราซื้อเก็บทุกเล่มเลย  มังกรหยกนี่อ่านจบสามรอบแล้วเนี่ย  ไม่ต้องพูดถึงหนัง  ตามดูเกือบครบทุกรีเมคแล้ว  พวกกำลังภายในยุคใหม่ก็สนุกดีเหมือนกันนะ”

“ผมอ่านทุกแนวครับ” ณพิชญ์ขมวดคิ้วมุ่น “แต่ไม่เคยได้ยินชื่อแนว...กำลังภายใน?

ณพิชญ์หยิบมือถือขึ้นมาดูเมื่อรู้สึกสั่น  ข้อความที่มาจากกรกฏทำให้ณพิชญ์ถึงกับทอดถอนหายใจ  หันไปยิ้มให้เพื่อนฝาแฝดที่กอดคออ่านข้อความพร้อมเขา “ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยก่อนนะครับ”

“เอ็นโซนี่ใครเหรอ” ว่าที่คุณหมอไม่ยอมปล่อยแขนที่คล้องคอณพิชญ์ออก  ทำหน้าบึ้งเล็กน้อยขณะถาม “ทำไมต้องไปหาตอนรู้ว่าหมอนั่นอยู่แถวนี้ด้วย”

ณพิชญ์กลั้นหัวเราะเมื่อรู้ว่าเพื่อนม.ปลายของฝาแฝดคิดอะไร “ไม่ใช่อย่างที่ตุ่นคิดหรอกครับ  เขาเป็นเพื่อนเก่าสมัยม.ต้นของณภัทรครับ  พวกเขามีปัญหากันนิดหน่อย”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบคนหุ่นนักว่ายน้ำก็มีอาการโล่งอกขึ้นมาทันที  กะดี๊กะด๊าเสนอตัวเข้าช่วย “ให้เราช่วยไหม”

“ไม่เป็นไรครับ  ผมมีบอดี้การ์ดของณภัทรคอยช่วยอยู่แล้วครับ” คนหล่ออมยิ้มตอบ “ตุ่นช่วยรอผมอยู่แถวนี้ก่อนก็พอครับ  คุยเสร็จแล้วผมจะรีบกลับมา”

ณพิชญ์เหล่มองไปทางหมวดหนังสือคอมพิวเตอร์ที่อีกฝ่ายซ่อนตัวแอบมองเขาอยู่  เดินช้าๆไปทางห้องน้ำชายตามป้ายแขวนจากเพดาน  พอเข้าไปล้างมือไม่นานหนุ่มลูกครึ่งสูงราวร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก็เข้ามา  ใบหน้าถมึงทึง “เธอคงไม่ได้ชอบเพื่อนฝาแฝดตัวเองอยู่หรอกใช่ไหม”

ณพิชญ์มองอีกฝ่ายผ่านทางกระจก  ยิ้มสบายๆให้ “คุณสโตรกเกอร์เป็นงานอดิเรกรึเปล่า  ดูชำนาญนะครับ”

ทันทีที่อีกฝ่ายทำท่าจะเข้าใกล้เขา  ประตูห้องน้ำที่ปิดไว้ก็เปิดออกมา  บอดี้การ์ดสองคนที่แอบซ่อนอยู่เข้ามาประชิดตัวและลงมือกับเอ็นโซอย่างรวดเร็ว  แม้หนุ่มลูกครึ่งจะตัวใหญ่กว่าแต่ความเร็วและฝีไม้ลายมือไม่อาจสู้บอดี้การ์ดของณพิชญ์ได้เลย

ณพิชญ์มองร่างสูงใหญ่ของเอ็นโซที่โดนสองบอดี้การ์ดเขากดทับเอาไว้กับพื้นห้องน้ำ  คนตัวโตดีดดิ้นพยายามหลุดจากการล็อกคอนั่งทับตัวทับขาแต่ก็ไม่เป็นผล  ในขณะที่ณพิชญ์ยืนอมยิ้มมองคนของอีกฝ่ายที่เพิ่งเข้ามาพ่ายแพ้แก่บอดี้การ์ดส่วนสูงมาตรฐานชายไทยแต่ผิวขาวราวหลอดไฟจัดเช่นกรกฏ 

“คุณกับณภัทรเหมือนกันอยู่อย่างนะครับ” ณพิชญ์เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหนุ่มลูกครึ่ง  หลังกรกฏล้มบอดี้การ์ดฝรั่งสองคนลงไปกองหมดแรงกับพื้น  ก้มลงมองอีกฝ่ายที่หยุดดิ้นรนฟังตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย “แต่ผมไม่คิดว่าความใจร้อนจะเป็นเรื่องดี”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #100 Phatsareerat (@Phatsareerat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:10
    ต่อเถอะนะไรท์
    ถึงจะผ่านมาเกือบ3ปีแล้วก็เหอะ ^∆^
    #100
    0
  2. #99 Phatsareerat (@Phatsareerat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:09
    ต่อเถอะนะไรท ถึงจะผ่านมาเกือบ3แล้วก็เหอะ -_-
    #99
    0
  3. #93 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 16:10
    ปริศนาเรื่องนี้เยอะมาก  ได้โปรดเถอะ แต่งต่อที  เรารอนะ
    #93
    0
  4. #88 Nali (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 02:23
    นักอ่านเงาค่ะ รายงานตัว...

    อ่านเรื่องนี่แล้วหน่วงๆอ่ะ สรุปเอ็นโซทำไปทำไม?? แล้วณภีทรยังเคยเจอเสียบมาก่อนอีก!!!

    กรี๊ดดดด รับไม่ได้ ฮือออออ

    แล้วน้องของเกริกล่ะ การันอ่ะ ไม่กล่าวถึงเลยนะคะ

    จะรอตอนนต่อไป ไม่ว่านานแค่ไหนค่า!
    #88
    0
  5. #87 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 13:00
    รออยู่นะงับ อ่านรวดเดียวจบเลย ชอบณพิชญ์มากๆอะ ชอบตรงที่พิช(ขออนุญาติย่อชื่อ) เป็นศูนย์รวมของความดราม่า ขัดแย้งต่างๆนาๆ แต่พิชก็ยังคงชิว เฉยเมยประหนึ่งตนไม่ใช่หนึ่งในวงจรความขัดแย้งนั้นๆ แบบท่ามกลางความขัดแย้งที่ทุกคนกำลังดราม่าใส่กัน พิชก็ยังเฉยๆ นิ่งๆ ต่อไป //ไม่ค่อยได้คอมเม้นเท่าไร มาตอนนี้เลยจัดเต็ม
    #87
    0
  6. #86 Inguz (@fantom-pandora) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 11:07
    อ่านเพลินมารวดเดียวเลย 
    เขียนสนุกและน่าติดตามมากๆ
    เดาเนื้อเรื่องต่อไปไม่ถูกเลย
    ชอบตัวละครอย่างณพิชญ์มากๆ
    รอคนเขียนกลับมาต่อเรื่องนี้อยู่นะ
    เป็นกำลังใจให้ ^^
    #86
    0
  7. #85 nut@frisky's (@nutnutboo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 18:22
    หนุกอะ ปรกติจะไม่ค่อยเม้นนอกจากเรื่องที่ประทับใจมากๆเลยนะเนี่ย พูดจริงไม่ได้ประจบ!!!!! >< อัพไวๆน้าาาาาาาาอยากอ่านจะแย่อยู่แล้ว ติดตามนิยายพี่หลายเรื่องเลย ^
    #85
    0
  8. #73 TunasanG (@tunasang18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 16:08
    ช็อค! =[]=!! ณภัทร นายเคยเป็นเคะด้วย?? เรื่องนี้เดาอะไรไม่เคยถูกเล้ยยยย
    #73
    0
  9. #71 sa_i (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 16:26
    ไม่รู้จะเดาเรื่องว่าต่อไปจะเป็นยังไงดีเลย

    แต่ก็ชอบพิชมากที่สุดดดด
    #71
    0
  10. #70 SoRa_rt (@korinasai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 14:50
    หรือพระเอกคือเกริก (ฮา) 
    #70
    0
  11. #69 ตัวหนอนสายรุ้ง (@4ymmbik) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 11:07
    อยากอ่านต่ออ่ะค่ะ เมื่อไรจะมาต่อค่ะ ยังรออยู่นะ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ตุลาคม 2557 / 17:59
    #69
    0
  12. #68 pus tee (@ptee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 08:10
    สนุกมากเลยคะ มีประเด็นให้คิดตามตลอด ทั้งตัวบุคคลและเหตุการณ์ในอดีต (แต่คิดไม่ออก 55)
    ณพิชญ์ มีปัญหาสุขภาพมากกว่าที่เห็นใช่ไหมคะ 
    พยายามเข้านะคะ 
    #68
    0