I am normal ผมนี้ละคนธรรมดา

  • 93% Rating

  • 158 Vote(s)

  • 544,279 Views

  • 7,786 Comments

  • 9,110 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    702

    Overall
    544,279

ตอนที่ 29 : บทที่ 23 คนธรรมดา กับ ผลการสอบที่เหนือความคาดหมาย (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    23 พ.ค. 57

บทที่ 23

                             คนธรรมดา กับ ผลสอบที่เหนือความคาดหมาย

ในห้องพักแห่งหนึ่ง

          ริวค่อยๆลืมตาขึ้น มาอีกครั้งในห้องแห่งนี้ เขาพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งแต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีแรงพอที่จะทำแบบนั้นเลย เขามองรอบตัว ก่อนจะสังเกตเห็นใครบางคนที่เพิ่งจะเดินเข้าห้องมา ใบหน้าของริวปรากฏรอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจออกมา  เสียงอันตื่นเต้นดังขึ้นจากปากของเขาว่า

            คุณแม่! ทำไมคุณแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ละครับ

            รีก้า หรือแม่ของริวรีบตรงเข้ามากอดริว ก่อนจะพูดว่า ริวฟื้นแล้วหรือ? แม่ขอโทษนะ ถ้าแม่ไม่อนุญาตให้ลูกมาที่นี่ เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก แม่ไม่น่าเชื่อพ่อเลย

            โอ๊ย!! เบาหน่อย ผมเจ็บนะ

            รีก้ารีบปล่อยริว เธอมองริวด้วยความเป็นห่วง แต่พอเห็นริวยิ้มออกมา รีก้ายิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนจะพูดว่า

ลูกรอเดี๋ยวนะ แม่จะไปตามพ่อและคนอื่นๆก่อนนะ พวกเขาต้องดีใจแน่ๆที่เห็นลูกปลอดภัยแล้วนะ

            รีก้าพูดจบก็วิ่งจากไปทันที ริวได้แต่ทำหน้างงๆ เขาหันมามองเท็ดดี้แทน พร้อมถามว่า

เท็ดดี้  ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนหรือ? ทำไมห้องมันถึงได้ใหญ่โตนักละ

            การที่ริวถามแบบนั้นเพราะห้องแห่งนี้ไม่ใช่ห้องพักที่เขาพัก ถ้าดูจากของในห้องแล้วต่างก็เป็นของแพงที่คนธรรมดาอย่างเขาที่ไม่มีทางหามาใช้แน่ๆ ขนาดเตียงที่เขานอนอยู่ก็เป็นแบบเตียงของเจ้าหญิงในเทพนิยายแล้ว  เสียงงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอนของเท็ดดี้ดังออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก

            ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ปราสาทแห่งแสงสว่าง  และห้องนี้ก็คือห้องรับรองแขกชั้นสูงสุดที่เอาไว้รับรองเจ้าผู้ครองรัฐต่างๆนะ

             ริวถึงกับอึ้งไปทันที สักพักเขาพูดขึ้นมาอย่างไม่เต็มเสียงว่า กษัตริย์โทมัสคิดยังไงกันแน่ ทำไมเขาถึงได้ให้ผมมาพักห้องแบบนี้ด้วย

            เท็ดดี้หาวออกมา มันพยายามสะบัดหน้าเพื่อให้ตื่นเต็มตัว สักพักมันก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่าข้าว่ามันก็ปกติแล้วละ สำหรับคนที่ช่วยโลกใบนี้เอาไว้นะ

            ริวทำหน้าเบ้กับสิ่งที่ได้ยิน  ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีผมสลบไปนานแค่ไหนหรือ?”

            ถ้านับวันนี้ด้วย เจ้าก็สลบไป 4 วันแล้วนะ

            4 วัน!! 16 มื้อ ตายล่ะ นี้ผมสลบไปนานขนาดนั้นเลยหรือ?”ริวถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ไม่ทราบว่าตกใจเพราะอดกินไป 16 มื้อ หรือตกใจด้วยสาเหตุอื่นกันแน่

            เท็ดดี้จับจ้องมาที่ริวด้วยสายตาเป็นห่วง สักพักมันก็ตอบออกมา ใช่ ตอนที่พ่อ-แม่ของเจ้ามาเห็นถึงกับร้องไห้ออกมาเลย ข้าพยายามปลอบพวกเขาตั้งนานกว่าจะยอมเข้าใจกันได้

            เดี๋ยวนะ นายคุยกับคุณพ่อ-คุณแม่ด้วยหรือ?”

            เท็ดดี้พยักหน้า ใช่ ข้าก็ไม่อยากจะคุยหรอก แต่ยัยหนูเทียน่าจัดการแนะนำข้าให้พ่อ-แม่แกรู้จักไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องพูดคุยกับพวกเขานะ

            พอจะเข้าใจแล้ว ถ้าเช่นนั้นคุณพ่อกับคุณแม่มาถึงเมื่อไรหรือ?”

            2 วันหลังจากเจ้าสลบไป พวกเขาเป็นห่วงเจ้ามากเลยนะ สภาพร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไงบ้างล่ะ

            ริวยิ้มเฝื่อนๆ ก่อนจะทดลองขยับร่างกายดู แต่พอขยับเพียงเล็กน้อย ความเจ็บก็เล่นงานเขาจนต้องหน้าเสีย เหงื่อเริ่มไหลซึมออกมา

ตอนนี้แค่ขยับนิดเดียวก็เหมือนกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว

            มันก็น่าอยู่หรอก ไหนจะเหนื่อยจนหมดแรง ไหนจะเสียเลือด ไหนจะความตึงเครียดที่ต้องเจออีก ข้าว่าต่อให้เป็นจอมเวทระดับ Master ก็คงสลบเหมือนกับเจ้านั้นล่ะ

            ริวยิ้มจางๆ ก่อนจะถามว่าแล้วเรื่องราวหลังจากที่ผมสลบไป เป็นไงบ้างละ

            มันมีหลายเรื่องมาก เจ้าเอาไว้ถามน้องสาวกับพ่อ-แม่ของเจ้าเองเถอะ พวกเขามากันแล้วนะพอสิ้นเสียงเท็ดดี้เท่านั้น ประตูห้องก็เปิดอีกครั้ง เซริวรีบวิ่งเข้ามากอดริวในทันที

            กร๊อบบบ

            อ๊าก!!!! พ่อครับ ผมเจ็บนะริวตะโกนพร้อมน้ำตาที่ซึมออกมา

            เซริวรีบปล่อยตัวริว เขาจ้องมองริวจากหัวจรดเท้า ก่อนจะพูดว่า โทษทีนะ ริว พ่อดีใจมากไปหน่อยนะ

            สีหน้าของริวแสดงให้เห็นว่าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก  สักพักเทียน่า ไลล่า ลีโอและรีก้าเดินตามเข้ามา ริวส่งยิ้มให้พวกเขา แต่ก่อนจะถามอะไร เทียน่าก็วิ่งเข้ามากอดเขาอีกคน

กร็อบบบ

โอ๊ย!!!!” ริวจำเป็นต้องหลั่งน้ำตาเพราะความเจ็บอีกรอบ

เทียน่ามองริวก่อนจะพูดว่าพี่ค่ะ หนูคิดว่าพี่จะไม่ตื่นอีกแล้วซะอีก ทีหลังห้ามทำอะไรเสี่ยงตายแบบนี้อีกนะ

            เหอๆๆ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วล่ะ ต่อจากนี้ให้ตาย 100 ครั้ง พี่ก็ไม่คิดจะเสียสละเพื่อคนอื่นอีกแล้ว ริวพูดพร้อมลูบหัวเทียน่า จากนั้นเขาก็หันไปมองไลล่าและลีโอก่อนจะพูดว่า

            พวกคุณ 2 คนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่เป็นอะไรหรือครับ

            ไลล่ายิ้ม ก่อนจะพูดว่าไม่ต้องห่วงจ๊ะ ดูเหมือนช่วงเวลา 300 ปีมานี้จะทำให้คนที่รู้จักตัวตนของฉันหายไปเกือบหมด ดังนั้นแค่เปลี่ยนสีผม กับสีตานิดหน่อยก็สามารถเดินไปไหน-มาไหนโดยไม่มีคนสงสัยแล้วจ๊ะ

            ริวได้แต่พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ขณะนั้นลีโอยิ้มส่วนฉันก็ยิ่งสบายกว่าไลล่าอีก คนที่เคยเห็นร่างมนุษย์นี้มีแค่ไม่กี่คนเอง ดังนั้นขอแค่แปลงร่างกลับเป็นมนุษย์ก็ไม่มีใครทราบแล้วว่าฉันเป็นใครนะ

            “ถ้าเช่นนั้นก็ดีไป ผมหลงกลัวแทบแย่ว่าพอผมสลบไปแล้ว พวกคนข้างนอกจะทำอะไรพวกคุณซะอีก จริงซิ เทียน่าหลังจากนั้นกษัตริย์โทมัสได้ถามอะไรบ้างไหม

            เทียน่าทำท่าครุ่นคิด มันก็มีบ้าง เหมือนท่านโทมัสจะยังไม่เชื่อในสิ่งที่พี่พูดทั้งหมดนะค่ะ

            สมแล้วที่เป็นกษัตริย์ เรื่องโกหกแบบนั้นไม่มีทางหลอกท่านได้แน่ แต่ไอ้จะพูดความจริงก็คงไม่ได้ด้วย แล้วแบบนี้ควรจะทำอะไรดีนะ

            ลีโอส่งยิ้มให้ริว ก่อนจะพูดต่อว่า ถ้าเรื่องนั้น ฉันว่าน้องชายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เพราะตอนนี้ผู้คนต่างยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น ท่านโทมัสคงไม่ค้นหาความจริงในช่วงเวลานี้แน่ๆ

            ไลล่ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมอธิบายเสริมขึ้นมา ตั้งแต่เธอสลบไป ไม่ว่าจะเป็นน้องสาว เด็กหญิงที่มาจากตระกูลแม่มด(ลีฟ่า) เอลฟ์สาว(ยูอิ)  พ่อ กับแม่ของเธอ รวมถึงพวกฉันต่างแทบไม่เคยห่างจากตัวเธอเลย กษัตริย์โทมัสแม้อยากจะทราบความจริงแค่ไหนก็ไม่มีโอกาสได้ซักถามความจริงจากพวกเรานะ

            แกยังไม่เข้าใจอีกหรือ? เอาง่ายๆละกัน การที่แกสลบไป ทำให้กษัตริย์โทมัส รวมถึงคนอื่นไม่อาจจะทำอะไรได้นอกจากเชื่อในสิ่งที่แกพูด และ ช่วงเวลา 4 วันที่ผ่านมาทำให้คำโกหกของแกก็กลายเป็นความจริงไปอย่างช่วยไม่ได้นะเสียงของเท็ดดี้กล่าวเสริมให้กับคำอธิบายของไลล่าอีกครั้ง

            ริวยังคงดูไม่เชื่อในสิ่งที่เท็ดดี้พูดนัก แต่พอสบตากับไลล่าเท่านั้น ความลังเลก็หายไปทันที ทำไมถึงเป็นอย่างหรือ? นั่นเพราะสายตาอันแพรวพราวกับรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ของเธอบอกถึงทุกเรื่องราวเป็นอย่างดี เขาถอนหายใจพร้อมคิดขึ้นว่า

            (สรุปว่าเรื่องราวทั้งหมดจบลงเพราะคุณไลล่าซินะ )

            -ใช่ เพียงแต่แกอย่าถามละกันว่าเธอทำได้ยังไง เพราะแกไม่อยากจะรู้แน่ๆ บอกไว้เลยนะ ยัยนี้เปลือกนอกกับเนื้อในผิดกันไปคนละแบบเลย-

            ริวฝืนยิ้ม ขณะนั้นเองที่ลีโอพูดต่อว่า จริงซิ ตอนที่น้องชายสลบอยู่ ฉันกับไลล่าช่วยกันไปตรวจสอบพวกไลแคนที่หุบผามังกรให้แล้วนะ  ดูเหมือนว่าการที่พวกมันต้องออกมาหากินนอกเขตตัวเองก็เพราะ เห็ดมายาที่เกิดระบาดขึ้นมาในเขตหากินของพวกมันนะ  เห็ดมายาทำให้สัตว์ที่เป็นเหยื่อของไลแคนตายไปมาก พวกมันเลยต้องออกมาหากินนอกเขตล่านะ

            ริ วพยักหน้าเป็นการรับทราบ ก่อนจะได้ยินลีโอพูดต่อว่า ฉันกับไลล่าได้จัดการเผาทำลายเห็ดมายาพวกนั้นไปหมดแล้ว คาดว่าพวกไลแคนก็คงไม่ออกมาอาละวาดอีกแน่ๆ ส่วนทางลับที่ไลแคนใช้หนีมายังหุบเขามังกร  ฉันก็จัดการปิดตายให้แล้ว  น้องชายไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ไปหรอก

            ริวก้มหัวเป็นการขอบคุณ ก่อนจะถามออกมาว่าแล้วทางลับที่พวกไลเคนใช้อยู่ตรงไหนหรือ? ทำไมมันถึงหลบรอดสายตาจากทหารยามที่เฝ้าได้ล่ะ

            ลี โอทำท่าลังเลเล็กน้อย แต่ไลล่าชิงตอบขึ้นมาก่อนว่า ความลับจ๊ะ ฉันบอกได้เพียงว่าทางลับที่ไลแคนใช้เข้าออก เคยเป็นทางลับที่พวกฉันเคยใช้เป็นที่นัดพบกันนะ        

            ริวส่ายหน้ากับคำตอบของไลล่า สักพักเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่แนะนำให้พวกลีโอรู้จักกับคุณพ่อ-คุณแม่เลย เขาหันไปหารีก้า ก่อนจะพูดว่า

เอ่อ แม่ครับ ผู้ชายคนนี้คือ...

ยังไม่ทันที่ริวจะพูดจบ  รีก้ายิ้มแล้วพูดว่า แม่รู้แล้วจ๊ะ ว่าเขาทั้ง 2 คนเป็นใครนะ ตอนแรกก็ตกใจอยู่บ้าง แต่พอได้คุยกันแล้ว ถึงได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่เคยได้รู้มาเป็นแค่ความเข้าใจผิดของผู้คนเท่านั้นเอง

ริวมองคุณแม่ พร้อมถามว่า ใครเป็นคนบอกเรื่องพวกนี้กับคุณแม่หรือครับ

หนูเองค่ะ หนูเล่าเรื่องทุกอย่างที่เจอมาให้คุณแม่คุณพ่อฟังทั้งหมดแล้วเทียน่าพูดออกมา

 รีก้าจ้องมองริว ก่อนจะพูดว่าริว ลูกฝืนตัวเองเกินไปแล้วนะ ทำไมถึงไม่รอปรึกษาพ่อกับแม่ก่อน ลูกรู้ไหมว่าการเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้น มันอันตรายแค่ไหน ลูกโชคดีมากนะ ถึงรอดมาได้อย่างนี้

ริวก้มหน้าสำนึกผิด ก่อนจะพูดเสียงอ่อยๆว่า ขอโทษครับ แต่ในตอนนั้นมันไม่สามารถจะรอได้จริงๆนะ ผมจึงต้องทำนะครับ

            รีก้ามองริวด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกว่าโกรธ ชมเชย หรือเป็นห่วงกันแน่ เซริวได้แต่แตะไหล่ของเธอพร้อมพูดว่า

เอาน่า แม่ ถึงไงริวก็ผ่านมันมาได้แล้ว อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย

รีก้าหันไปจ้องมองเซริวด้วย สายตาโกรธเหมือนจะบอกว่า ที่ลูกต้องเสี่ยงแบบนี้ก็เพราะคุณไม่ใช่หรือ? เซริวยิ้มแหยๆ ก่อนจะเดินมาลูบหัวริว แล้วพูดออกมาว่า

ลูกทำได้ดีมากนะ

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่แก้ไขไปตามสถานการณ์เท่านั้นเอง

 แบบนั้นก็เรียกว่าเก่งแล้ว ขนาดไม่ได้รับการสั่งสอนอะไรเลย ลูกยังทำได้ขนาดนี้ พ่อภูมิใจในตัวของลูกจริงๆนะ

ริวได้แต่ยิ้มออกมา ไม่นานเขาก็นึกถึงบางอย่างได้ เขาหันไปถามเทียน่าว่า แล้วการสอบเข้ามหาวิทยาลัยโอรีเฟียเป็นอย่างไงบ้างละ

เทียน่ายิ้มพร้อมชู 2 นิ้ว ก่อนกล่าวว่าทั้งหนู ฟราน ยูอิ และลีฟ่า ต่างสอบผ่านเป็นที่เรียบร้อย  อ้อ พี่เองก็สอบผ่านเหมือนกันนะค่ะ

ว่าไงนะ!!!”เสียงตะโกนของริวดังไปทั่วห้อง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจราวกับว่าได้ฟังข่าวโลกแตก

 พี่ไปสอบรอบที่ 4 ตอนไหนกัน  ถ้ามหาวิทยาลัยให้ผมสอบผ่านโดยเห็นแก่ผลงานที่ทำลงไป ผมนี่ล่ะจะไประเบิดมหาวิทยาลัยโอริเฟียทิ้งเสียเลย ในข้อหาที่ไม่ยอมถามความเห็นของผมบ้าง ริวคิดต่อในใจโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

เฮ้อ ความคิดของแกแต่ละอย่างนี้สุดๆไปเลยนะ เสียงของเท็ดดี้พูดแทรกขึ้นมา ริวหันไปจ้องมันเหมือนต้องการให้มันเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เท็ดดี้ได้แต่ถอนหายใจพร้อมโยนให้เทียน่าเป็นคนตอบแทน เทียน่าฝืนยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า

พี่คะ ปกติแล้วการจับคู่ประลองเพลงอาวุธในรอบที่ 4 จะใช้การจับฉลากคู่ประลอง โดยให้คนที่มีคะแนนสูงสุดในการสอบทั้ง 3 รอบมีสิทธิ์ได้จับก่อน และคนที่จับฉลากแทนพี่ก็คือ กษัตริย์โทมัส

เทียน่าหยุดดื่มน้ำ พร้อมกล่าวต่อว่า พอผลการจับสลากออกมา คนที่รู้ว่าตัวเองจะต้องประลองกับพี่ ถึงกับประกาศขอยอมแพ้กลางห้องจับฉลากเลย  พี่จึงเป็นคนแรกที่สอบผ่านโดยไม่ต้องประลองน่ะค่ะ

ริวขมวดคิ้วเหมือนจะไม่ชอบใจในเหตุผลที่ได้ยินนัก สักพักเขาก็ถามว่า ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย ตอนนั้นพี่ยังสลบอยู่เลยนะ ถ้าต้องประลองกันจริงๆคนที่แพ้ก็ควรจะเป็นพี่ไม่ใช่หรือ?”

ทุกคนในห้องมองริวด้วยสายตาเหนื่อยใจ เพราะดูเหมือนมีเพียงริวเท่านั้นที่ยังคงไม่รู้ถึงฐานะของตัวเองในปัจจุบันเลย สักพักเทียน่าก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า

พี่คะ พี่ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นมองพี่น่ากลัวขนาดไหน ตอนนี้แค่คู่ต่อสู้เห็นพี่ก็คงจะวิ่งหนีแทบไม่ทันแล้วละค่ะ

ริวได้แต่ตกใจจนพูดไม่ออก เสียงของเทียน่ายังดังต่อว่า ที่สำคัญการประลองเพลงอาวุธในรอบที่ 4 ถือว่าเป็นรอบที่ได้คะแนนง่ายที่สุด  กติกาก็แสนง่าย คนชนะได้ 100 คะแนน คนแพ้ได้ 50 คะแนน

สีหน้าของริวก็ยังแสดงถึงความ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เทียน่าพูด เธอจึงกล่าวต่อว่า คู่ต่อสู้ของพี่ ได้คะแนนสอบ 3 รอบรวมกัน 215 คะแนน ดังนั้นถ้าได้อีก 50 คะแนน เขาก็สอบผ่านได้สบายๆ คราวนี้พี่เข้าใจหรือยังว่าเขาถอนตัวเพราะอะไร

ริวยังคงส่ายหน้าเหมือนเดิม เพราะเขาคิดไม่ออกทำไหมคู่ต่อสู้ของเขาถึงได้ยอมแพ้ทั้งที่ยังไม่สู้ เท็ดดี้ถอนหายใจพร้อมพูดขึ้นว่า

 ไอ้ ริว แกจะเอ๋อก็ให้มันน้อยๆหน่อยซิโว้ย ถ้าจะให้ดีแกช่วยหยุดคิดไปเลยว่าคนอื่น มองแกเป็นไอ้กระจอก ตอนนี้ต่อให้เป็นเด็กที่เพิ่งจะรู้ความ ยังคิดว่าแกเป็น 1 ในร่างอวตารของเทพเลย

เท็ดดี้หยุดสักพัก ก่อนจะพูดต่อว่า การที่คู่ต่อสู้ยอมแพ้แกก็เพราะเขากลัวถูกแกยำต่อหน้าคนนับพันยังไงล่ะ แถมตอนนั้นก็ยังไม่มีใครรู้ด้วยว่าแกจะฟื้นขึ้นเมื่อไร ถ้าแกเกิดฟื้นขึ้นก่อนการประลอง คู่ต่อสู้ของแกจะไม่ซวยหรือ? นี่ละสาเหตุหลักที่มันยอมแพ้การประลอง

ริวทำหน้าเหมือนกับได้ยินข่าว พระจันทร์กำลังจะตกใส่โลก เขาทำท่าคอตก ก่อนจะกล่าวว่า สรุปว่าที่ผมสอบผ่านในรอบนี้ก็เพราะ ความเข้าใจผิดอีกแล้วซินะ” 

ลีโอมองริวด้วยสีหน้ายิ้มๆ น้องชาย ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นละ แม้นี่จะเป็นความเข้าใจผิด แต่ทุกอย่างก็เกิดเพราะสิ่งที่น้องชายทำมาตลอดไม่ใช่หรือ? แค่การทำให้มังกรปีศาจ 3 ตาเชื่องเหมือนสิงโตในละครสัตว์ มันก็มากพอให้ทุกคนไม่กล้าสู้กับน้องชายแล้วล่ะ

ริวส่งสายตาขุ่นเคืองไปยังลีโอ แต่เขากับหัวเราะเบาๆเหมือนจะบอกว่า น้องชายเป็นคนทำให้เกิดเรื่องพวกนี้ทั้งหมดเองนะ เสียงถอนหายใจของใครบางคนดังขึ้น

เฮ้อ พี่ค่ะ ถึงแม้คู่ต่อสู้จะไม่ยอมแพ้ พี่ก็ยังได้คะแนน 349 คะแนน( 3 รอบแรกได้ 299 คะแนน+ 50 คะแนนในรอบที่ 4 ) ซึ่งมันก็ยังทำให้พี่สอบผ่านอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

สีหน้าของริวสลดลงปานจะ ร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ แต่แทนที่เทียน่าจะเห็นใจเหมือนทุกครั้ง เธอถลึงตาไปที่ริว พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

ตั้งแต่พี่ใช้แผนละครสัตว์ โชคชะตาของพี่ก็ถูกกำหนดให้เป็นผู้ที่สอบได้คะแนนสูงสุดไปตลอดกาลแล้วค่ะ ทั้งหมดนี้เกิดจากตัวของพี่เองนั่นละ 

ริวเอามือขึ้นมากุมศีรษะด้วย สีหน้าไม่สู้ดี เพราะดูเหมือนยิ่งเขาอยากจะหนีการสอบเท่าไร ผลมันจะออกมาตรงข้ามแทบทุกที สักพักเสียงถอนหายใจของริวก็ดังขึ้น

อย่าไปพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย แล้วเรื่องของลูกชายลุงซาคุเป็นอย่างไงบ้างละ

คำถามของริวเรียกสีหน้ามึนงงจากเทียน่า รีก้า และเซริวได้เป็นอย่างดี  เขาทำท่าขมวดคิ้วเพราะสีหน้าของทุกคนดูเหมือนจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ริวจึงกล่าวออกมาว่า

อย่าบอกนะว่าพวกพ่อลืมเรื่องนี้ไปแล้วนะ

รีก้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า ใครจะไปลืมเรื่องสำคัญแบบนั้นได้ละจ๊ะ จริงซิ แม่ไปเตรียมน้ำชามารับแขกดีกว่า

อ้า คุณแม่ขี้โกงนี่ค่ะเสียงของเทียน่าตะโกนขึ้นมา แต่พอเธอเห็นสายตาของริวที่จับจ้องมา เทียน่าจึงรีบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มว่า

หนูขอตัวไปช่วยคุณแม่เตรียมขนมมารับแขกดีกว่า

โธ่ ทั้งสองคนอย่ามาโยนเรื่องนี้ให้กับพ่อซิเซริวโวยวายออกมาเมื่อเห็นว่าพวก เทียน่าหาทางหนีได้แล้ว เสียงราบเรียบปานน้ำแข็งดังขึ้นว่า

พ่อครับ ตกลงว่าทุกคนลืมเรื่องลูกชายของลุงซาคุไปหมดแล้วใช่ไหม

เซริวได้แต่พยักหน้าเป็นการยอมรับ  เขาฝืนยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า ทำไงได้ละ พอพวกพ่อเห็นลูกเป็นแบบนี้ ไอ้เรื่องอื่นๆก็เลยพลอยหายไปจากความคิดด้วย  พ่อว่าช่างมันเถอะ ถึงยังไงไอ้ซาคุคงไม่มาพูดดูถูกลูกอีกแล้วละ

นั่นมันไม่ใช่ประเด็นของเรื่องนะครับ พ่อรู้ไหมว่าผมลำบากแค่ไหน ไม่รู้ละ ถ้ากลับไปพ่อต้องซื้อเครื่องเกมคืนให้ผมด้วยนะ

เซริวที่ฟังจนถึงประโยคสุดท้าย เขาจึงทราบว่าเหตุผลที่ลูกชายตัวแสบยกเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะต้องการเครื่องเกมใหม่นั้นเอง เซริวขยี้หัวลูกชายพร้อมพูดออกมาว่า

นี้สินะ เหตุผลที่แท้จริง เอาเถอะ เดี๋ยวพ่อจะซื้อเครื่องเกมคืนให้ก็ละกัน

ขณะนั้นเองที่เทียน่าและรีก้าเดินกลับมาพร้อมน้ำชาและขนม หลังจากแจกน้ำชาให้กับแขกทุกคนแล้ว (ริวไม่เกี่ยว)  ริวที่ไม่ได้น้ำชากับขนม เขาทำท่าจะโวยวายแต่รีก้ารู้ทัน เธอรีบพูดขึ้นว่า

ตอนที่ริวหลับอยู่ แม่ให้ลูกกินยาบางอย่างเข้าไป ยาตัวนี้จะออกฤทธิ์ได้ดีในสภาวะที่ท้องว่าง และระหว่างที่ยานี้ออกฤทธิ์ ห้ามกินอาหารหรือน้ำอย่างเด็ดขาดนะ ถ้าริวอยากจะกินอาหาร หรือน้ำจริงๆ ลูกต้องทนอีก 30 นาทีนะจ๊ะ

เทียน่าก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบกล่าวว่า อ้อ ลีฟ่า กับยูอิ ฝากให้หนูมาขอบคุณพี่ด้วยนะ ความจริงพวกเธอคิดจะมาดูอาการพี่เหมือนกัน เพียงแต่ทางตระกูลแม่มดและทางพ่อของยูอิเรียกตัวทั้ง 2 คนให้กลับไปด่วนนะค่ะ ไม่รู้ว่ามีธุระสำคัญอะไรกันนะ ถึงได้ต้องรีบร้อนขนาดนั้น ส่วนฟรานและคุณมอนตาน่าเพิ่งกลับไปเมื่อเช้านี้เองนะ

อืม เข้าใจแล้วล่ะ

-ไอ้ริว ข้าว่าการที่ยัยพวกนั้น(ลีฟ่าและยูอิ)ถูกเรียกกลับไปอย่างเร่งด่วน อาจจะเป็นเพราะตระกูลแม่มดและอาณาจักรเอลฟ์ต้องการทราบเรื่องของเจ้าเป็นการส่วนตัวก็ได้  ยิ่งยัยหนูทั้งสองเป็นเพื่อนของเทียน่าด้วยแล้ว ข้อมูลเรื่องเกี่ยวกับเจ้าก็น่าจะรู้ดีที่สุดนะ ถ้าไงเจ้าก็ระวังตัวด้วยละกัน -

( ผมก็คิดเหมือนกัน  พวกเธอนี้ละที่เป็นตัวนำโชคร้ายมาให้ผม พอคิดย้อนกลับไป ตั้งแต่เจอกับพวกเธอ ผมก็โชคร้ายมาตลอดเลย  )ริวคิดขึ้นมาทันที ไม่นานริวก็กล่าวขึ้นมา

 ในเมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะครับ

เซริวถอนหายใจ ก่อนจะพูดว่า ลูกรู้ไหมว่ากษัตริย์โทมัสกำลังเตรียมจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับเรื่องที่ลูกทำ แถมท่านโทมัสยังพูดทาบทามให้ลูกไปดูตัวกับบรรดาเจ้าหญิงอีกด้วย ถ้าพวกเรากลับไปในเวลานี้มันจะไม่ดูเสียมารยาทมากเกินไปหรือ?”

ช่างมันซิครับ ยิ่งงานใหญ่ระดับรัฐแบบนี้ ย่อมต้องมีคนใหญ่-คนโตมาร่วมงานมาก ดีไม่ดี ผู้นำทั้ง 7 รัฐรวมถึงผู้นำตระกูลต่างๆอาจจะมาทั้งหมดเลยก็ได้ และ พ่อแน่ใจได้อย่างไรว่าจะไม่มีคนรู้เรื่องของผม ยิ่งตระกูลเซริวและตระกูลแม่มดด้วยแล้ว ต้องมีคนรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวผมบ้างละ งานเลี้ยงนี้ผมว่าอย่าไปเลย

เซริวได้แต่อึ้งกับสิ่งที่ได้ ยิน เสียงของริวยังดังต่อไปอีกว่า ถ้าคุณพ่อยังยืนยันที่จะไปงานเลี้ยงให้ได้ ผมก็จะทำตามที่พ่อบอกเพียงแต่ว่า ท่านโทมัส ลีฟ่า ยูอิ และฟรานต่างทราบแล้วว่าผมมีเนตรมังกร และตอนที่คลายคำสาปก็มีคนอีกนับ 1000 ที่เห็นผมใช้ดาบไทอัส ถ้ามีคนถามถึงเรื่องพวกนี้ พ่อเป็นคนอธิบายเองก็แล้วกันนะ

สีหน้าของเซริวเริ่มซีดขาวลง เพราะถ้าเป็นอย่างที่ริวพูดออกมาจริง มีหวังเกิดศึกชิงนายขึ้นในงานเลี้ยงแน่ๆ จังหวะนั้นเองที่ รีก้าพูดเสริมขึ้นมา

 ที่ริวพูดมาก็มีเหตุผลนะ ถ้าริวไปพบกับพวกผู้นำตระกูลเซริว หรือผู้นำตระกูลแม่มดเข้า มีหวังเรื่องไม่จบแค่นี้แน่ๆ

แต่ว่าถ้าหายไปทั้งแบบนี้ มันจะเป็นการเสียมารยาทต่อกษัตริย์โทมัส แถมอาจจะทำให้คนสงสัยว่าพวกเราหายไปเพราะอะไรอีกด้วย

ริวที่ได้ยินถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มพร้อมพูดว่า ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ ผมพอมีทางแก้แล้ว ถ้ายังไงช่วยหากระดาษและปากกาให้ผมหน่อยก็แล้วกัน

เทียน่า ไลล่า ลีโอ เซริวและรีก้าต่างงงกับสิ่งที่ได้ยิน แต่พวกเขาก็ยังคงหากระดาษและปากกามาให้ริวตามที่ขอ หลังจากริวรับกระดาษมาแล้ว เขาก็ตวัดปากกาเพื่อเขียนอะไรบางอย่างลงไป เขาก็ส่งกระดาษให้เทียน่าก่อนจะพูดว่า

เทียน่า พี่วานเอากระดาษแผ่นนี้ไปมอบให้กับองค์รักษ์คนใดคนหนึ่งก็ได้ บอกว่าพี่ฝากให้กับกษัตริย์โทมัสก็แล้วกัน ถ้าใครถามอะไรก็บอกแค่ว่าอ่านกระดาษแผ่นนี้ก็จะรู้เอง

เทียน่าพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งจากไปทันที  ริวก็หันมาพูดกับเซริวว่า เดี๋ยวพอเทียน่ากลับมาแล้ว พวกเราก็กลับบ้านกันเลยนะครับ

เข้าใจแล้วละ แต่ริวพอบอกได้ไหมว่าลูกเขียนอะไรลงไปในกระดาษใบนั้นนะ

ริวอมยิ้มแต่ไม่ตอบ เขาหันไปมองพวกลีโอก่อนจะพูดว่า ทางคุณลีโอจะเอาอย่างไงต่อล่ะครับ ไปพักอยู่ที่บ้านของพวกผมก่อนไหม

ลีโอส่ายหน้า ก่อนจะพูดว่า ไม่ละ ฉันกับไลล่าคิดจะเดินทางไปรอบริเดีย พวกเราอยากจะไปดูแลความเป็นอยู่ของเหล่าทายาทจอมมารว่าเป็นอย่างไงบ้าง  อีกทั้งยังอยากจะไปดูสภาพของตระกูลฟรานเซ็ตก้าในปัจจุบันอีกด้วย

อ้าว พวกคุณยังไม่ได้บอกเรื่องของพวกคุณกับฟรานและคุณมอนตาน่าอีกหรือครับ

ไลล่าส่ายหน้า ก่อนจะพูดว่า ไม่จ้ะ พวกฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้ใครรับรู้ถึงตัวตนของพวกเราอีก นับแต่นี้มังกรปีศาจ 3 ตา กับเทพแห่งแสงสว่างจะหายไปตลอดกาล

ริวมองไลล่า ก่อนจะมองลีโอ พร้อมพูดว่า ที่แท้ พวกคุณต้องการให้เรื่องราวทั้งหมดจบลงเพียงแค่นี้ใช่ไหม

ไลล่ายิ้มอย่างอ่อนโยน ถูกต้องจ๊ะ แม้จะไม่อาจล้างมลทินให้กับเหล่าทายาทจอมมารได้ แต่อย่างที่เธอเคยพูด พวกเราควรจะคำนึงถึงอนาคตมากกว่าอดีต ดังนั้นพวกเรา 2 คนจึงตัดสินใจให้ทุกอย่างจบลงเพียงเท่านี้ ขืน พูดความจริงออกไป พวกทายาทจอมมารอาจจะทำอะไรแย่ๆลงไปก็เป็นได้

-ไอ้ริว อย่าไปหลงกลยัยหนูไลล่าละ แกเห็นสายตาของเธอไหม มันเป็นสายตาที่ไม่ยอมให้เรื่องราวจบลงแบบนี้อย่างแน่นอน

ริวจ้องมองตาของไลล่า (สายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว เฮ้อ ดูเหมือนการเดินทางไปเยี่ยมดูแลทายาทจอมมารที่เหลือ อาจจะเป็นการสืบข่าวของลูน่าก็เป็นได้ พวกเขาคงคิดหาทางล้างมลทินให้กับทายาทจอมมารอยู่แน่ๆ )

ริวที่แน่ใจว่าถึงเขาจะห้ามไลล่าและลีโอก็คงไม่ฟังแน่ๆ เสียงถอนหายใจของริวดังขึ้น แล้วไม่ทราบว่าคิดจะไปเมื่อไรละครับ

ลีโอหันกลับมาพูดกับริวว่า หลังจากที่มอบของบางอย่างให้กับน้องชายนะ เอาล่ะ น้องชายยื่นมือขวาออกมาที

ริวทำหน้างงๆ แต่เขาก็ยังยื่นมือขวาออกไปตามที่ลีโอขอ ไลล่าและลีโอต่างยื่นมือขวามาจับมือขวาของริว ก่อนจะพูดออกมาพร้อมกันด้วยภาษาโบราณที่ไม่อาจจะเข้าใจได้ แสงสว่างปรากฏขึ้นบนหลังมือขวาของริว ไม่นานทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ ไลล่าส่งยิ้มให้กับริว

ที่เหลือเธอถามคุณเท็ดดี้เอาเองเถอะ พวกฉันขอตัวเลยละกัน

พอไลล่าพูดจบ ลีโอก็หันไปมองเท็ดดี้ ก่อนจะพูดว่า แล้วพบกันใหม่นะครับ คุณเท็ดดี้

พวกแกจะไปก็รีบไปเถอะ ข้ารำคาญพวกแกจะแย่แล้ว

            พอสิ้นเสียงเท็ดดี้เท่านั้น ลีโอกับไลล่าก็หายไป ขณะนั้นเองที่ริวนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบพูดออกมาว่า

            ตายละ ลืมถามวิธีคลายคำสาปทั้ง 7 ที่เหล่าเทพสาปเอาไว้นะ คราวนี้พวกเราจะทำไงดีละ

            สำหรับเรื่องนั้นแกไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก  ยัยหนูไลล่าได้แก้คำสาปรัฐแห่งแสงให้แล้ว ส่วนคำสาปรัฐอื่นๆ เธอบอกว่าจะเป็นคนไปแก้ให้เอง แกสบายใจได้

            ริวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะพูดว่า เดี๋ยวนะ ทำไมลูน่าถึงได้คิดค้นวงเวทลบล้างคำสาปขึ้นมาด้วยละ ถ้าเธอคิดจะทำลายริเดียจริงๆ เธอก็ไม่ควรที่จะทำแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ”

            เท็ด ดี้ถอนหายใจ  จากที่ข้าปรึกษากับพวกลีโอและพ่อแม่ของเจ้าดูแล้ว พวกข้าคิดว่ามีทางเป็นไปได้ 2 ทาง ทางแรกลูน่าอาจจะสร้างวงเวทนี้ขึ้นมาเพื่อใช้ในการต่อรองมากกว่า เพียงแต่ว่านางจะให้ต่อรองกับใครนั้น ข้าก็ไม่อาจจะทราบได้ 

            อืม แล้วทางที่ 2 ละ

            สำหรับ ทางที่ 2 อาจเป็นไปได้ว่า นางอยากจะสวมรอยเป็นผู้กล้าที่จะปลดปล่อยริเดียจากคำสาปทายาทจอมมาร เพียงแต่เงื่อนไขการใช้วงเวทนี้ค่อยข้างยุ่งยากมากเกินไป นางจึงได้แต่พับแผนการนี้เก็บเอาไว้ก่อนยังไงละ

            ที่แท้เป็นแบบนี้เองหรือ? ท่าทางนายจะเข้าใจเธอจริงๆนะ

            เท็ดดี้ไม่ตอบ มันได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ริวจึงได้แต่พูดเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา เท็ดดี้ เมื่อสักครู่คุณไลล่าและคุณลีโอทำอะไรหรือ?”

            พันธะสัญญาอัญเชิญนะ มันเป็นเวทโบราณที่สามารถเรียกผู้ที่ทำพันธะสัญญาให้มาปรากฏต่อหน้าได้ในทันที ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เพียงแต่ถ้าไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ ข้าไม่แนะนำให้เรียกพวกเขาหรอกนะ เพราะการเรียกมาแต่ละครั้งจะทำให้ผู้ถูกเรียกสูญเสียพลังชีวิตอย่างมากนะ

            ริวจ้องมองหลังมือขวาด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก ขณะนั้นเองที่เทียน่าเดินกลับมายังห้องพัก เธอมองมาที่ริวก่อนจะพูดว่า

            ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่พี่พอบอกหนูหน่อยได้ไหมว่าพี่เขียนอะไรลงไปในกระดาษแผ่นนั้น

            ริวยิ้มก่อนจะมองไปที่เซริวและรีก้า ซึ่งทำท่าอยากจะรู้เหมือนกัน เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า พี่แค่เขียนว่า เรื่องราวยังไม่จบ ขอโทษที่ไม่อาจจะอยู่ร่วมงานเลี้ยงได้

            เท็ดดี้หัวเราะเบาๆ  หึๆ เข้าใจเล่นดีนะ ถ้าเป็นประโยคแบบนี้ ใครก็ว่าแกไม่ได้แน่ๆ

          ริวยิ้ม ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืน เขาหันไปมองเซริวและรีก้า ก่อนจะพูดว่าเอาละกลับบ้านกันเถอะครับ ขืน ไม่ไปตอนนี้ ระวังจะไม่ได้ไปอีกเลยนะ

            เซริวได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะตวัดมือเพื่อสร้างเป็นวงเวทขึ้นมาใต้เท้า เทียน่าเข้ามาประคองให้ริวเดินเข้าไปในนั้นก่อนจะมีรีก้าเดินตามเข้ามาอีกคน ไม่นานพวกเขาก็หายไปจากห้องอย่างไร้ร่องรอย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #6874 ไอซ์ น้ำแข็ง (@icekun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 11:07
    รออยู่นะ
    #6874
    0
  2. #6434 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 17:20
    สุดท้ายก็ไม่ต้องเรียน 55555 สอบได้ที่ 1 ซะด้วย เลิศจริงๆ
    #6434
    0
  3. #4819 หนอนอ้วน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 16:59
    สนุกมากค่ะ แต่อดสงสัยไม่ได้ถ้าริวต้องมาเรียน จะเป็นไง
    #4819
    0
  4. #4214 PiLii (@pinepilins) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 18:36
    ในที่สุดก็ได้กลับบ้านซะทีนะ พ่อคนธรรมดา ว่าแต่เทพอาเทมจะแก้เกมยังไงนะ หรือว่าทั้งหมดนี้อยู่ในแผนของเธอแล้ว โอ๊ย มะไรจะโผล่มาล่ะคะ เรารอจนอดใจไม่ไู่แล้วนะเนี่ยยยยยยย 5555
    #4214
    0
  5. #4021 AranYz (@aranyz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 19:57
    คืออออ ริวฉลาดมากนะคะไรเตอร์ เอาคำว่า "ความฉลาดเรียกว่าเกือบโง่" ตรงแนะนำเรื่องออกเถอะ มันขัดใจจจจ!
    *fc ริว เราแนะนำเช่นนี้เพื่อผลดีแก่ไอดอลของเราค่ะ!
    #4021
    0
  6. #3957 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 14:50
    หนีกลับบ้านได้แล้ว ดีใจด้วยนะ ริว
    #3957
    0
  7. #3745 Kuroko Tetsuya_kun (@phingpin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 11:15
    สรุปแล้วก็ได้ใช้ชีวิตธรรมดาสักทีนะ ริว
    #3745
    0
  8. #3189 Nunnally (@kuroyuri) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 18:36
    สุดท้ายนายก็หนีจากโรงเรียนนี้พ้น!ยินดีด้วยนะริว!
    #3189
    0
  9. วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 09:52
    หนุก มากๆ แล้ว อัพต่อเร็วนะ คร้าบบบบ
    #3106
    0
  10. #2921 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 09:39
    ยังไม่วายทิ้งบอมไว้อีกแนะ แสบจริงๆ ตาคนนี้
    #2921
    0
  11. #2501 อภิชาติ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 19:50
    ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้ค้อมเม้น อ่านมานานแล้ว อยากบอกว่าดำเนินเนื่อเรื่องได้น่าติดตามมาา

    สนุกมากครับ อัพเร็วๆๆนะครับ
    #2501
    0
  12. #2484 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 19:02
    รีบเผ่นน
    #2484
    0
  13. #2392 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:12
    ยังไม่จบสินะ
    #2392
    0
  14. #2209 นักเดินทาง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 22:59
    สนุกมากเลยค่าาาาา
    #2209
    0
  15. #2149 jokker (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 17:32
    4วัน16มื้อ?? คิดวันละ4มื้อเลยวุ้ย
    #2149
    0
  16. #2051 วายุจัง (@inu47) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 17:36
    จะมีศึกที่ตามฆ่าทายาทล้างแค้นไหม เราว่ายังไงก็คงยังมีพวกชอบแหกกฏนะ
    #2051
    0
  17. #2015 NuMaple (@numagicpen) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 20:40
    สนุกมากเลยยยยยยยยย
    #2015
    0
  18. #2007 ChinSarLeon (@smith1739) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 10:36
    สนุกๆๆๆๆๆๆๆ
    #2007
    0
  19. #2001 ฮัดชิ่ววว~ (@-darkcatz-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:15
    *_______* สนุกมากจ้า
    #2001
    0
  20. #1955 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 19:47
    อย่างฉลาดดดดดดด
    มีภาคสองใช่ม้าไรท์
    #1955
    0
  21. #1949 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 18:54
    ในเมื่อเรื่องยังไม่จบก็ต้องติดตามกันต่อไป..
    #1949
    0
  22. #1941 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 18:26
    มีภาคต่อไหมงะT.T
    #1941
    0
  23. #1940 Mr.Luckystar[Blackcat] (@ballloat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 18:21
    ไม่ได้ห้ามหมดครับเพราะมีคนรัฐแสงที่ออกไปได้
    #1940
    0
  24. #1938 ttdddt (@tpnd02) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 18:16
    หูย สุดท้ายก็ดั้นด้นจะเอาเข้าเรียนให้ได้นะหนิ อิอิ
    #1938
    0
  25. #1935 BlueZonNet (@yote316) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 16:32
    พูด ตามตรงนะ ไรเตอร์ เขียนอธิบาย เรื่องคำสาป ในตอนที่พูดคุยกับไลล่าไม่ชัดเจน จนทำให้นึกว่า คำสาปเป็นของไลล่า
    แต่ ตอนนี้ สรุปได้ว่า คำสาป มี 2 ประเภท
    1. คำสาปห้ามออกจากมิติ ของ 7 เทพ
    2. คำสาปที่ฆ่าทายาทจอมมารทั้ง 7 จะทำให้ คนนั้นติดคำสาปและจะตายเมื่ออายุ 40 ปี
    ตอนพูดคุยกับไลล่า ไลล่าไม่น่าจะรู้ได้ว่ามีคำสาปของเทพอาเทมด้วย แต่ไม่ได้พูดถึงไว้
    แล้ว ที่สำคัญ ถ้าทุกคน โดนคำสาปของ 7 เทพ ที่ไม่ให้ออกจากมิติ ถ้าออกไปจะตาย แล้วพ่อแม่ ริว ออกไปอยู่โลกได้ไง 5555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 มกราคม 2557 / 16:35
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 23 มกราคม 2557 / 16:35
    #1935
    0