I am normal ผมนี้ละคนธรรมดา

  • 93% Rating

  • 158 Vote(s)

  • 544,404 Views

  • 7,787 Comments

  • 9,116 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    827

    Overall
    544,404

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 คนธรรมดา กับ ความเข้าใจผิดของคน(ไม่ )ธรรมดา (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    22 พ.ค. 57

บทที่ 5

                         คนธรรมดา กับ  ความเข้าใจผิดที่(ไม่)ธรรมดา

            ริวหันมาเห็นน้องสาวสุดที่รักกำลังจับจ้องมาที่ตัวเองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวแบบสุดๆ แต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว เธอคือนางฟ้าที่มาโปรดในยามทุกข์เข็นจริงๆ น้ำเสียงเย็นชาของเทียน่าดังขึ้นว่า

            “หนูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่เงียบๆ ทำไมพี่ถึงได้มานั่งจีบสาวแบบนี้ ไม่ซิ พี่ตกต่ำถึงขนาดจีบเด็กผู้หญิงอายุ 13 ปีแล้วเหรอ? พี่รีบอธิบายเรื่องนี้มาเลยนะ”

            ริวฝืนยิ้ม พร้อมอธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงอับจนว่า “ถ้าพี่บอกว่าไม่ได้เป็นคนจีบเด็กคนนี้  แต่เธอเป็นคนเข้ามาจีบพี่เอง น้องจะเชื่อไหม”

            “หึๆ พี่คิดว่าการโกหกแบบนั้น มันจะทำให้หนูเชื่อหรือ?”น้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่เชื่อในคำพูดของดังขึ้นมาจากปากของเทียน่า ก่อนจะตามมาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเย็นชา

ขณะที่บรรยากาศระหว่างพี่น้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด พวกยูอิได้เดินเข้ามายืนข้างกายเทียน่า  ลีฟ่าหันไปมองฟราน ก่อนจะสะกิดให้เทียน่าหันไปมองทายาทจอมาร แล้วพูดว่า

            "เทียน่า เธอน่าจะหันไปดูทางนี้ก่อน ไม่แน่ว่าสิ่งที่คุณพี่ชายพูดออกมาอาจจะเป็นความจริงก็ได้"

            เทียน่าและยูอิต่างหันไปมองฟรานตามที่ลีฟ่าพูด ยูอิถึงกับกระโดดถอยหลังพร้อมตั้งท่าเตรียมต่อสู้อย่างไม่รู้ตัว ด้านเทียน่าจ้องมองเธอด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก การจ้องมองของคุณน้องสาวกินเวลาอยู่พักใหญ่จนเป้าหมายที่ถูกมองต้องเอาฮูดขึ้นปิดหน้าอีกครั้ง เทียน่าหันกล่าวกับลีฟ่าว่า

            “ทายาทจอมมารอย่างนั้นหรือ?

            “น่าจะใช่ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นทายาทจอมมารในที่แบบนี้ ปกติพวกทายาทจอมมารจะไม่ชอบมาในสถานที่มีคนพลุกพล่านอย่างนี้หรอก”น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความตกใจของลีฟ่าดังขึ้น เธอยังจ้องมองฟรานอย่างไม่ละสายตา จนกระทั่งเห็นบัตรประจำตัวสอบที่ผ้าคลุม ก่อนจะพูดต่อว่า 

            “ที่แท้เธอเองก็มาสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้เหมือนพวกเรา เฮ้อ ช่างกล้าจริงๆเลยนะ”

            “พวกเรามาช่วยกันไล่เธอออกไปจากสนามสอบกันเถอะมิ้ว”เสียงของยูอิดังแทรกขึ้นมา

เทียน่ามองฟราน ก่อนจะหันไปหาริวพร้อมถามออกมาว่า "พี่คิดว่าเธอเป็นอย่างไงบ้างคะ"

            “อืม เธอจัดว่าเป็นคนดีพอสมควร แม้จะออกเอ๋อไปบ้าง ติ๊งต๊องไปนิด ทั้งยังดูเป็นพวกไม่ค่อยเชื่อใจใครมากนัก แต่ก็น่าจะมาจากเหตุการณ์ที่เธอเคยเจอมา เอาเป็นว่าโดยรวมแล้ว เธอจัดว่าเป็นคนดีก็ละกัน"ริวตอบออกมาตามที่ตัวเองได้เห็น แถมเป็นคำตอบที่พูดแบบไม่คิดเลยด้วย

            เทียน่าหันมายิ้มให้กับฟรานพร้อมยื่นมือออกไปด้านหน้าและกล่าวว่า“ฉันชื่อเทียน่า เทพพิทักษ์ เป็นน้องสาวของพี่ริว ยินดีที่ได้รู้จักนะ คุณทายาทจอมมาร "

            คำพูดของเทียน่าทำเอายูอิ ลีฟ่า และฟรานต่างงงไปตามกัน ไม่นานยูอิตะโกนขึ้นมาว่า “มิ้ว!!!! เธอไปทำอย่างนั้นทำไมกันย่ะ ยัยคนนั้นเป็นถึงทายาทจอมมารเชียวนะมิ้ว"

            น้ำเสียงสบายๆบวกกับรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความกังวลได้แสดงออกบนใบหน้าของเทียน่า “ไม่ต้องห่วงหรอก  ถ้าพี่ริว บอกว่าเธอเป็นคนดี ฉันก็จะเชื่อตามนั้น”

            ยูอิกับลีฟ่าถึงกับตกใจในสิ่งที่ได้ยิน เสียงของเทียน่ายังดังต่อว่า“แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรมาห้ามไม่ให้ฉันคบกับคนดีอย่างที่พี่ชายบอกล่ะ”

            คำตอบของเทียน่าทำเอายูอิแสดงสีหน้าบอกบุญไม่รับออกมา เธอตะโกนออกมาสุดเสียงว่า “ยัยคนติดพี่ เธอบ้าไปแล้วหรือยังไงมิ้ว แค่คุณพี่ชายพูดคำเดียวก็จะไปพูดดีด้วยกับทายาทจอมมารแล้วหรือมิ้ว?

            เทียน่าชูนิ้วชี้ขึ้นมาโบกไปมา “จุ๊ๆๆ  ยูอิต่างหากที่ไม่เข้าใจอะไรเลย พี่ริวมีทักษะที่ถือว่าสุดยอดมากๆอยู่ด้วย มันเป็นทักษะในการมองที่สามารถบอกถึงรายละเอียดของลักษณะนิสัยของผู้คนได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ  ถ้าพี่ชายบอกว่าทายาทจอมมารเป็นคนดี ฉันก็เชื่อเลยว่าเธอเป็นคนดีอย่างแน่นอน”

            คำพูดของเทียน่าทำเอายูอิหันไปมองริวแทบจะในทันที สีหน้าอันเมินเฉยและน้ำเสียงอันราบเรียบของริวดังขึ้นมา

“ไม่ต้องกังวลถึงขั้นนั้นก็ได้ ยูอิคิดว่าเทียน่าจะเสียท่าให้กับฟรานจริงๆหรือ? หัดเอาอย่างลีฟ่าบ้างซิ แม้เธอจะกังวลใจแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นเลย

คำพูดของริวทำเอายูอิและลีฟ่าอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยเพราะสิ่งที่เขากล่าวออกมาจนถึงตอนนี้ล้วนเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเธอ เทียน่ายืดอกอย่างภูมิใจ

            "นี่แค่เล็กน้อยนะ ถ้าพี่ชายมองอย่างตั้งใจจริงๆ อาจจะรู้ไปถึงชีวิตส่วนตัวก็ยังได้"

            ยูอิและลีฟ่าต่างกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว เทียน่ารีบดักคอต่อทันที“พวกเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก จริงอยู่พี่ริวมีทักษะแบบนั้นติดตัว แต่เขาก็เป็นพวกไม่ชอบยุ่งกับใคร ถ้าทั้ง2คนไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพี่ชายให้มากเกินไป พี่ริวก็จะไม่ใช้ทักษะนี้หรอก ฉันขอรับประกันได้เลย”

            ริวได้แต่ยิ้มแหยๆ ก่อนจะคิดขึ้นมาว่า( ยัยเทียน่า เธอพูดซะน่ากลัวเลย ทั้งที่ไอ้ทักษะที่พูดมามันไม่เคยมีอยู่จริงแม้แต่น้อย ผมแค่เอาหลักการสังเกตคนมาจากนิยายสืบสวนที่ชอบอ่านเท่านั้นเอง ส่วนเรื่องที่จะตัดสินว่าใครเป็นคนดี หรือการบอกลักษณะนิสัยของคน บอกตามตรงผมแค่ทายออกไปมั่วๆเท่านั้นเอง แต่ไอ้การทายของผมดันถูกเกินกว่า80%ซะอีก ทางครอบครัวเลยคิดว่ามันคือความสามารถพิเศษของผม อย่างความรู้สึกของพวกลีฟ่าที่ทายเมื่อสักครู่ ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังรู้เลยว่าพวกเธอรักและห่วงเทียน่าแค่ไหน ดังนั้นแค่พูดอย่างกว้างๆก็ทำให้พวกเธอคิดไปเองว่าผมมีความสามารถอยู่จริง)

            ยูอิหันมามองเทียน่า ก่อนจะพูดออกมาว่า “ฉันเริ่มจะรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้ปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามาจีบทั้งหมดนะมิ้ว ถ้ามีผู้ชายที่เก่งขนาดนี้อยู่ใกล้ตัว ฉันก็คงมีมาตรฐานสูงเหมือนเธอนั่นละมิ้ว”

            ลีฟ่าพยักหน้าเห็นด้วย เธอหันมามองยูอิพร้อมกล่าวว่า “ในเมื่อคุณพี่ชายรับรองแบบนั้นแล้ว เธอยอมตัดใจเสียเถอะ ฉันก็อยากจะรู้จักกับคุณทายาทจอมมารเหมือนกัน"

            ลีฟ่าหันไปยิ้มให้ฟรานพร้อมพูดว่า“ฉันชื่อลีฟ่าแล้วคุณทายาทจอมมารชื่อว่าอะไรหรือ?"

            การแนะนำตัวของเทียน่าและลีฟ่าทำเอาฟรานทำหน้าตาไม่ถูกเลย ยิ่งเธอได้รับฟังเรื่องทักษะของริว(ที่ไม่มีอยู่จริง)ด้วยแล้ว เธอจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า

            “ ฉันชื่อ ฟรานเซ็ตก้า ลีโอ ดราฟ ที่ 9  พวกคุณจะเรียกว่าฟรานก็ได้"

            เทียน่าและลีฟ่าต่างยิ้มรับ พวกเธอหันมองยูอิเหมือนจะถามว่า ตัวของเธอจะเอาอย่างไง  ยูอิถอนหายใจพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

            "ถ้าท่านพ่อรู้ว่าฉันทำแบบนี้มีหวังโดนด่าไป3วันแน่ๆเลยมิ้ว เอาเถอะใครใช้ให้ฉันเป็นเพื่อนกับพวกเธอกันล่ะมิ้ว"

            ยูอิพูดจบ เธอก็หันไปหาฟรานพร้อมพูดว่า"ฉันชื่อยูอิ ยินดีที่ได้รู้จักคุณทายาทจอมมารนะมิ้ว"

            ฟรานถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย แต่ขณะที่เป็นแบบนั้นเสียงท้องของริวก็ดังขึ้นมา

            "จ๊อกๆๆ"

            หญิงสาวทั้ง 4คนต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว ริวก้มหน้าลงด้วยความอับอาย เทียน่าอมยิ้มเล็กน้อย

“ท่าทางพี่จะหิวแล้วซินะ พวกเราไปหาอะไรกินที่โรงอาหารกันเถอะ อ้อ ฟรานไปด้วยกันนะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอเต็มไปหมดเลย"

            ฟรานได้แต่นิ่งเงียบ สีหน้าของเธอดูสับสนกับสิ่งที่ได้ยินเพราะนี้เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้รับคำชวนแบบนี้ แต่เทียน่าไม่รอให้ฟรานพูดจบ น้องสาวสุดแสบก็จัดการดึงมือของฟรานให้เดินตามพวกเธอไปเรียบร้อยแล้ว ริวจึงได้แต่เดินตามไปติดๆ

อีกด้านหนึ่ง

          หลังจากชาง เฟยหู่ประกาศชื่อกับริว เขาก็ตรงไปยังสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์โดยไม่มีความลังเล  ขณะที่เดินอยู่นั้น เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นว่า

            “ชาง  ทำไมถึงได้ดูเคร่งเครียดนักล่ะ”

            ชางกวาดตามองไปทางต้นเสียง สิ่งที่เขาเห็นคือชายผมสีฟ้าที่มีบรรดาสาวล้อมรอบตัว ชางส่ายหน้า ก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่ตอบออะไร ชายผมสีฟ้าดูจะไม่ยอมให้ไป เขาสะบัดมือเบาๆ เปลวเพลิงที่คล้ายกับขนนกพุ่งเข้าใส่องค์ชายแห่งรัฐพระเพลิง แต่ยังไม่ทันจะสัมผัสถูกตัว ขนนกเหล่านั้นก็ถูกชายชุดดำ 10 กว่าคนปัดออกไปจนหมด ชางหยุดเดินก่อนจะหันมาพูดกับบรรดาชายชุดดำว่า

            “ทุกคนหลบไปก่อน”

            พวกชายชุดดำพยักหน้าแล้วหายตัวไปในพริบตา ชางหันมามองชายผมสีฟ้าพร้อมกล่าวเสียงเครียดว่า

            “ไม่คิดเลยนะว่าทายาทสายตรงตระกูลซึซาคุจะชอบเล่นลอบกัดแบบนี้ด้วย”

            ชายผมสีฟ้า หรือทายาทตระกูลซึซาคุยิ้มพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆว่า “ถ้าคนอย่างนายเสร็จเพราะเวทง่ายๆแบบนี้ นายคงไม่ติด 1 ใน 10 ลำดับยอดฝีมือรุ่นเยาว์แห่งรัฐพระเพลิงหรอก”

            ชางขมวดคิ้วโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ สักพักเสียงของชายผมสีฟ้าก็ดังต่อว่า “แล้วตกลงว่านายเป็นอะไรกันแน่ ถึงได้ทำหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้น อย่าบอกนะว่านายทำข้อสอบไม่ได้จึงคิดจะมาระบายอารมณ์ที่นี้แทน”

            “.....”ชางยังคงไม่พูดอะไรเช่นเดิม จังหวะนั้นเองที่หญิงสาวอยู่รอบๆตัวทายาทตระกูลซึซาคุเริ่มขอร้องให้ไปจากตรงนี้ ชายผมสีฟ้าได้แต่พูดปลอบพวกเธอ เสียงอันตึงเครียดของชางดังขึ้นว่า

            “บอกเป้าหมายที่แท้จริงของนายมาเถอะ ฉันกำลังรีบ”

            “หึๆๆ”เสียงหัวเราะของทายาทตระกูลซึซาคุดังขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นว่า“ฉันแค่ได้ข่าวมาว่านายโดนเล่นงานจนหมดท่าเลยไม่ใช่หรือ? ถ้ายังไงนายจะให้ฉันช่วยแก้แค้นแทนก็ได้นะ”

            “ไม่จำเป็น ฉันและหมอนั้นจะต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ นายเองก็ระวังตัวไว้เถอะ ถ้าเจอหมอนั้นในการสอบ นายอาจจะไม่รอดก็ได้นะ”เสียงของชางดังขึ้นมา  

ชายผมสีฟ้ายิ้มอย่างท้าทายเหมือนกับจะบอกว่าฉันนี้แหละที่จะจัดการหมอนั่นให้นายดูเอง ระหว่างนั้นเองที่บรรดาสาวๆได้ขอร้องทายาทตระกูลซึซาคุอีกครั้ง จนทำให้เขาจำใจต้องขอตัวพาสาวๆไปในที่อื่น ชางมองชายผมสีฟ้าที่เดินจากไป ก่อนจะพูดเบาๆออกมาว่า

“ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ ระดับนายเอาชนะหมอนั่นได้หรอก ฉันยอมให้ตัดคอเลย”

 

อีกส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย

          โรงอาหารตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอาคารสอบ มีพื้นที่ประมาณ36 ไร่ ภายในพื้นที่จัดแบ่งเป็น 4โซน โดยแต่ละโซนล้วนมีบรรยากาศไม่เหมือนกัน โซนแรก มีดีไซน์เป็นบ้านทรงยุโรปรูปร่างต่างๆมากมาย กระจายอยู่โดยรอบ ราวกับว่าคุณหลุดเข้ามาในยุโรปยุคกลางก็ไม่ผิด สถานที่เหมาะกับการมานั่งทานอาหารพร้อมถ่ายรูปชมวิว โซนที่ 2 กลับเป็นการตกแต่งที่มีสไตล์คลาสสิกในรูปแบบอิตาลีอย่างแท้จริง อาคารโทนสีฉูดฉาดของสีส้ม เหลือง เขียว และฟ้า เพิ่มความสดใส อีกทั้งยังประดับประดาไปด้วยดวงไฟระยิบระยับเต็มไปหมด เสียตรงที่ มันดันเป็นดวงไฟจริงๆไม่ใช่ โคมไฟที่เคยพบเห็นในโลกมนุษย์ เสียงดนตรีดังขึ้นมาเป็นระยะ แม้จะไม่ทราบว่าเป็นเพลงอะไร แต่พอฟังแล้วรู้สึกดีมากๆ สายลมที่พัดโบกพลิ้วสร้างบรรยากาศอันแสนโรแมนติก(ถ้ามาเดทกับแฟนถือว่ายอดเยี่ยมเป็นสุด เสียตรงที่ผมไม่มีนี้ซิ พูดแล้วเศร้าใจชะมัด)

โซนที่ 3 เป็นโซนร้านอาหารแบบเรียบง่าย ใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่มีดีไซน์เก๋ ๆ แตกต่างกันออกไป โซนนี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายของแดนอาทิตย์อุทัย ภายนอกกว้างขวาง  ส่วนภายในก็มีบรรยากาศสบายๆ เหมาะสำหรับการพักผ่อนเป็นที่สุด และส่วนสุดท้ายกลับเป็นโซนของแฟนตาซีอย่างแท้จริง เพราะส่วนนี้อุปกรณ์เกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็น โต๊ะ เก้าอี้ หรือแม้แต่ตัวโรงอาหารก็ทำมาจากเห็ดรูปแบบต่างๆที่สวยงาม ร้านอาหารก็ถูกตกแต่งในแนวบ้านขนมหวาน ไม่ก็บ้านที่ทำจากขอนไม้ แต่ที่ดึงความสนใจริวมากที่สุดเห็นจะเป็นร้านอาหารกลางสระน้ำ  ใช่ ร้านอาหารนี้ตกแต่งอยู่กลางสระน้ำจริงๆ เพียงแต่มันไม่ได้มีสะพานไม้ หรือ พื้นไม้รองรับไว้แบบในโลก ร้านถูกตั้งอยู่บนผิวน้ำจริงๆ พนักงานยังเป็นนางเงือกแสนสวยอีกด้วย ริวจ้องมองร้านกลางน้ำอย่างไม่วางตา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร เทียน่าก็จัดการดึงหูเขาไปยังโซนส่วนที่ 3 แล้ว

โอ้ยๆๆ เบาหน่อยซิ ยัยตัวแสบ หูของพี่จะขาดอยู่แล้วนะ

เทียน่ายังคงไม่สนใจคำขอของพี่ชาย เธอจัดการดึงหูเพื่อริวให้เดินตามไปแต่โดยดี พวกลีฟ่ายิ้มเจื่อนๆกับภาพที่เห็น เมื่อมาถึงโรงอาหารในโซนที่ 3 นี้ น้องสาวสุดแสบจัดการเลือกโต๊ะที่อยู่ด้านนอกโรงอาหาร จากนั้นเธอก็บอกให้ริวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนจะกระซิบว่า

พี่นั่งคอยอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวพวกหนูจะไปซื้ออาหารมาให้เอง จำไว้นะ ห้ามทำตัวเป็นจุดเด่นอย่างเด็ดขาด

             บริเวณโต๊ะที่เทียน่าเลือกนั่งยังก็มีโต๊ะอีกหลาย 10 ตัวเรียงเป็นแถวอยู่ ทุกโต๊ะต่างมีคนนั่งเต็มไปหมด ริวกวาดตามองไปรอบๆตัวอย่างสนใจเพราะโต๊ะเหล่านั้นต่างมีคนหลายเผ่าพันธุ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน สักพักเทียน่า ฟราน ยูอิและลีฟ่าต่างยกอาหารมาที่โต๊ะ เสียงของน้องสาวตัวแสบดังขึ้นว่า

            “พี่อย่าทำแบบนี้จะได้ไหมคะ เวลาที่พี่จ้องมองคนอื่นทีไร มันเหมือนกับพวกโรคจิตยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งเวลามองสาวๆที่ต่างสายพันธุ์ด้วยแล้ว มันดูไม่ได้เลย เแฮปปี้เลดี้ที่อยู่ตรงโต๊ะหัวมุมตัวนั้น กลัวพี่จนไม่กล้ามองมาทางนี้แล้วนะ”

            ริวยิ้มเฝื่อนๆ เทียน่าส่งชามใส่อาหารมาให้กับพี่ชาย เขารับชามมาอย่างงงๆ แต่พอเห็นของที่อยู่ในชามแล้ว เขาถึงพูดออกมาว่า

            "มิโซะราเมง !! ไม่จริงน่าที่ริเดียนี้มีราเมงขายด้วยหรือ?"

            พวกฟรานต่างแยกย้ายกันนั่งที่เรียบร้อยแล้ว เทียน่าเป็นคนสุดท้ายที่กำลังจะนั่งลง เธอถอนหายใจเล็กน้อย

            "ที่นี่ไม่ได้มีแต่ราเมงหรอกนะค่ะ ไม่ว่าข้าวมันไก่ ข้าวแกงกระหรี่ ซูซิ ต้มยำกุ้ง ผัดไท อาหารนานาชาติ ล้วนมีขายหมดนั้นล่ะ ตกลงว่า พี่กำลังคิดว่าริเดียเป็นโลกแบบไหนกันแน่คะ ถึงได้คิดว่าริเดียไม่มีราเมงขายเนี่ย"

            "โลกที่ตรรกะทั่วไปไม่อาจจะใช้ได้นะซิ แถมยังเป็นโลกที่สับสนวุ่นวายสุดๆอีกด้วย "ริวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ  ริวตอบเสร็จก็ก้มลงกินราเมงต่อในทันที เทียน่าส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงทานอาหารที่ยกมา

ขณะที่พวกริวกำลังกินอาหารอยู่นั้น ลีฟ่าก็พูดออกมาว่า"ฟราน เธอชอบกินข้าวแกงกระหรี่หรือ?"

            ฟรานยังคงเอาฮูดคลุมหัว เธอพยักหน้าเล็กน้อย ลีฟ่ารีบยกสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดว่า ทายาทจอมมารชอบกินข้าวแกงกระหรี่เป็นที่สุด พอจดเสร็จก็เอาสมุดเก็บไว้ที่เดิม เสียงของลีฟ่าดังขึ้นว่า

            “ฟราน เธอทำข้อสอบได้ไหม บอกตามตรง ข้อสอบคราวนี้ยากมากเลย ขนาดฉันเองยังมั่นใจว่าทำได้แค่ 60 ข้อ เธอละทำได้แค่ไหนหรือ?

            "60 ข้อ!!! เธอทำได้ดีถึงขนาดนั้นเลยหรือ? ฉันมั่นใจว่าทำได้แค่ 50 ข้อเองนะมิ้ว ส่วนที่เหลือฉันก็เขียนคำตอบมั่วๆไปเท่านั้นเองนะมิ้ว"ยูอิบอกออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

            เทียน่ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาว่า"เอาน่ายูอิ เธอทำได้แค่นั้นก็ถือว่าดีแล้ว เท่าที่ฉันประเมินดูแล้ว ข้อสอบปีนี้ค่อนข้างยากที่สุดในรอบ 10 ปีเลย การที่ยูอิทำได้ถึงขนาดนั้นทั้งที่ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนก็ถือว่า ยอดเยี่ยมมากแล้วล่ะ"

            “อย่ามาปลอบใจกันเลยนะมิ้ว  เทียน่าทำได้กี่ข้อละมิ้ว”

            “ถ้าที่มั่นใจก็ 70 ข้อ ส่วนที่เหลืออีก 20 ข้อตอบไปแบบไม่ค่อยจะมั่นใจนัก  อีก10ข้อที่เหลือ ฉันทำไม่ทันนะ”

            “70ข้อ!! ยัยตัวแสบทำได้ขนาดนั้นยังว่า ข้อสอบยากอีกหรือมิ้ว? คนอย่างเธอนี้มันน่าโมโหชะมัดเลยมิ้ว คอยดูเถอะ การสอบประลองเวท สอบการล่าสัตว์อสูร และเพลงอาวุธ ฉันจะต้องทำคะแนนให้มากกว่าพวกเธอให้ได้นะมิ้ว”ยูอิโวยวายออกมาอย่างเต็มเสียง

            เทียน่ายิ้มอย่างไม่สนใจในสิ่งที่ยูอิพูด เธอหันมาหาฟราน ก่อนจะถามว่า"ฟรานแล้วเธอละ ทำได้กี่ข้อกัน"

            ฟรานลังเลอยู่ครู่ใหญ่ “ฉันมั่นใจว่าทำถูก 75 ข้อ ส่วนอีก 25 ข้อ ฉันไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดีก็เลยเขียนส่งเดชไปนะ”

            "75 ข้อ!!! สุดยอดไปเลย ฟราน"เสียงของเทียน่าพูดออกมาด้วยสีหน้าตกใจ ลีฟ่าเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เธอพูดออกมา

            "ถ้าที่ฟรานพูดมาเป็นความจริง ฉันว่าเธอคงติดอันดับ 1  ของการสอบครั้งนี้แน่ๆ"แม่มดสาวพูดแทรกขึ้นมา

            “ลีฟ่า เธอแน่ใจแบบนั้นได้ยังไงกันนะมิ้ว ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนอื่นทำข้อสอบได้มากกว่า ยัยทายาทจอมมาร เอ๊ย ฟรานก็ได้นะมิ้ว” ยูอิรีบแย้งออกมาทันทีเพราะถ้าเป็นอย่างที่ลีฟ่าพูดมาจริง งานนี้เธอไม่มีหน้าไปพบครอบครัวแน่ๆ

            ลีฟ่าอธิบายออกมาว่า “ยัยยูอิก็รู้ไหมว่า ผู้ที่ได้คะแนนสอบข้อเขียนสูงสุดในรอบ 20 ปีนี้ มีคะแนนสูงสุดอยู่ที่เท่าไร”

            ยูอิส่ายหน้าเล็กน้อย ลีฟ่าจึงอธิบายต่อ “จากที่ฉันสืบมา ภายใน 20 ปีนี้ ผู้ที่ได้คะแนนสอบข้อเขียนสูงสุดคือ 82 คะแนน แต่นั่นคือเมื่อ15 ปีก่อนนะ จากนั้นมาคะแนนสูงสุดก็ไม่เคยเกินกว่า 75 คะแนนเลย ถ้าสิ่งที่ฟรานพูดมาเป็นจริง เธอก็คงมีสิทธ์ได้คะแนนเป็นอันดับ 1 ในการสอบข้อเขียนแล้วล่ะ"

            ยูอิถอนหายใจพร้อมบ่นอะไรบางอย่างที่จับใจความไม่ได้เลย แต่ถ้าดูเฉพาะสีหน้าของเธอในตอนนี้ มันก็พอบอกได้ว่าเธอรู้สึกเสียใจพอสมควร  สักพักน้ำเสียงอันราบเรียบของฟรานก็ดังแทรกขึ้นมาว่า

            "ฉันไม่มีทางได้อันดับ 1 หรอก ถ้าพวกเธอไม่เชื่อก็คอยดูก็แล้วกัน"

            คำพูดอันไร้ที่มาและที่ไปทำให้เทียน่า ยูอิ และลีฟ่าต่างทำสีหน้ามึนงงไปตามกัน ลีฟ่ารีบถามขึ้นมาทันทีว่า  “ฟราน เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงหรือ? อย่าบอกนะว่าที่เธอพูดทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องโกหก"

            ฟรานส่ายหน้าเบาๆ พร้อมอธิบายว่า “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ทุกอย่างที่ฉันพูดมาล้วนเป็นความจริง เพียงแต่ว่าใครบางคนในกลุ่มของพวกเราทำคะแนนได้มากกว่าฉัน เพียงแต่เขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาก็เท่านั้นเอง”

            คำพูดของฟรานทำเอายูอิและลีฟ่ามองไปที่ริวแทบจะในทันที  ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในโต๊ะยังคงไม่รู้ว่าสายตาของสาวๆจ้องมองมาที่ตน เขายกชามขึ้นมาซดน้ำซุปจนหมด ก่อนจะวางมันลงแล้วพูดว่า

            "อร่อยจริงๆ แบบนี้คงต้องต่ออีกชามแล้ว"

            ริวเริ่มรู้สึกถึงสายตาที่มองมา ยูอิเป็นคนแรกที่ถามขึ้นมาว่า"คุณพี่ชายทำข้อสอบได้บ้างไหมมิ้ว”

            บรรยากาศภายในโต๊ะเริ่มตึงเครียดขึ้น ยูอิ ฟราน และลีฟ่าต่างกำลังตั้งใจฟังคำตอบที่จะได้รับ ริวกวาดตามองไล่ไปทีละคนจนมาหยุดที่เทียน่าด้วยสีหน้ามึนงงๆ แต่เขาก็ยังตอบออกไปว่า

"อืม พี่ทำเท่าที่ทำได้นะ อันไหนทำไม่ได้ก็เว้นไว้ " แน่นอนว่าผมตอบตามความจริงที่ว่า ข้อไหนผมทำได้ผมก็ทำ ข้อไหนผมทำไม่ได้ ผมก็ไม่ทำ และไอ้ข้อสอบบ้านั้นผมทำไม่ได้เลยสักข้อเดียวเลย ผมจึงไม่ได้ทำแม้แต่น้อย ริวคิดต่อในใจอย่างสบายอารมณ์

            คำตอบที่แสนเรียบง่ายทำเอา 3 สาว(ลีฟ่า ยูอิ ฟราน)ต่างงงไปตามกัน มีเพียงเทียน่าเท่านั้นที่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง ริวเองก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ จังหวะนั้นเองที่เสียงของใครบางคนก็ดังก้องไปทั้งโรงอาหารและมหาวิทยาลัย เสียงนี้ดังขึ้นมาว่า

            "อีกสักครู่ ทางมหาวิทยาลัยจะประกาศคะแนนจากการทำข้อสอบให้กับทุกท่าน แต่เนื่องจากในปีนี้มีคนเข้าสอบจำนวนมาก ทางมหาลัยจึงขอประกาศประกาศ กฎใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก 1 ข้อ คือ ผู้ที่ได้คะแนนสอบต่ำว่า 30 คะแนนจะไม่มีสิทธ์สอบในรอบต่อไป"

             ริวที่นั่งอยู่ถึงกับยิ้มออกมาอย่างดีใจสุดๆเพราะนั่นเท่ากับว่าเขากำลังจะได้กลับบ้านโดยไม่ต้องสอบอีกแล้ว เขาอยากจะร้องไชโยออกมากับสิ่งที่ได้ยินแต่เมื่อสัมผัสกับบรรยากาศอันตรึงเครียดที่อยู่รอบๆ ชายหนุ่มจึงได้แต่นิ่งเงียบเอาไว้ ผู้เข้าสอบที่อยู่บริเวณรอบๆต่างก็พูดคุยกันในเรื่องกฎใหม่ที่เพิ่งประกาศ บางคนถึงกับเอามือจับหน้าผากด้วยสีหน้าตึงเครียด บางคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เวลาผ่านไปอีกเล็กน้อย ตรงหน้าของทุกคนต่างก็มีม้วนกระดาษบางอย่างปรากฏออกมา ริวมองม้วนกระดาษอย่างงงๆ ยังไม่ทันที่เขาจะหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาดู เสียงของยูอิก็ตะโกนออกมาอย่างดีใจว่า

            “ไชโย!!!!! ฉันได้ 58 คะแนน ไม่คิดเลยว่าที่เขียนมั่วๆไปจะถูกได้มากขนาดนี้นะ มิ้ว”

            ยูอิรีบหันไปมองลีฟ่า พร้อมถามว่า “ลีฟ่าได้กี่คะแนนละมิ้ว”  

            “65คะแนน อย่างน้อยก็ดีกว่าที่คิดไว้อีก”ลีฟ่าตอบออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ เหมือนกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะได้คะแนนประมาณนี้ เธอหันไปมองเทียน่าเหมือนจะถามว่า เธอได้กี่คะแนนหรือ? เ

ทียน่ายิ้มแล้วตอบว่า "75 คะแนน แถมยังได้สายรัดสีเงินด้วยนะ"

            "สายรัดสีเงิน!! ถ้าเช่นนั้นเทียน่าก็ได้คะแนนติด 10 อันดับแรกซินะ สุดยอดไปเลย นี้ซิเพื่อนรักของฉันเสียงของลีฟ่าพูดออกมา

            อะแอ่ม ยัยลีฟ่า มันจะมากไปแล้วนะมิ้ว สำรวมหน่อยซิ  อีกอย่างเทียน่าเป็นเพื่อนรักของเธอคนเดียวที่ไหน เธอเป็นเพื่อนรักของฉันด้วยนะมิ้ว

            ลีฟ่าได้แต่แลบลิ้นด้วยความเขิน ก่อนจะหันไปถามเทียน่าว่า “แล้วเธอได้อันดับที่เท่าไรละ"

            "ที่ 5 นะ ถือว่าโชคดีจริงๆ” เทียน่าตอบคำถามของลีฟ่า ก่อนจะหันไปหาฟรานเพื่อถามว่า “ฟรานได้กี่คะแนนกันหรือ?

            ฟรานจ้องมองม้วนกระดาษของริว ก่อนจะเห็นชายหนุ่มยกน้ำขึ้นมาดื่มอย่างสบายอารมณ์เหมือนกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่า ตัวเองได้กี่คะแนน ฟรานส่ายหน้าเบาๆให้กับสิ่งที่เห็น ก่อนจะหันไปตอบเทียน่าว่า

“ ฉันได้ 78 คะแนน ส่วนลำดับก็ได้ที่ 4 นะ”

            “ที่ 4 สุดยอดไปเลย ฟรานนี่เก่งจริงๆ”เทียน่าพูดชมจากใจจริง โดยมีลีฟ่าพยักหน้าเห็นด้วย แต่ฟรานกับไม่ได้สนใจคำชมเหล่านั้นแม้แต่น้อย เธอยังคงจ้องมองม้วนกระดาษที่อยู่ตรงหน้าของริว ซึ่งคาดด้วยสายรัดสีทอง เธอพูดออกมาว่า

            “ ฉันไม่กล้ารับคำชมของพวกเธอหรอก เพราะคนที่สมควรได้รับคำชมนี้มากกว่าฉันเป็นคนอื่นต่างหาก ถ้าพวกเธอไม่เชื่อก็หันไปมองที่ม้วนกระดาษแจ้งผลของริวดูซิ”

            เทียน่า ลีฟ่า และยูอิต่างจ้องมองม้วนกระดาษในทันที ซึ่งพอพวกเธอเห็นสายคาดสีทองเท่านั้นทุกคนต่างเงียบลงในทันที ลีฟ่าชี้นิ้วมาที่ม้วนกระดาษด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ริวได้แต่ทำหน้างงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่นานเขาก็ถามออกไปว่า

            "อ้าว ทุกคนทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่ดีใจกับผลการสอบหรือ? "

            ไม่มีเสียงตอบออกมาจากพวกหญิงสาว สักพักยูอิก็พูดออกมาว่า"ขอโทษนะมิ้ว หนูขอดูผลการสอบของพี่หน่อยจะได้ไหมมิ้ว"

            แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแสดงออกมาบนใบหน้าของริวอย่างชัดเจน แม้จะเป็นแบบนั้นเขาก็ยังพยักหน้าเป็นการอนุญาต ยูอิรีบเปิดม้วนกระดาษออกดูพอเห็นคะแนนเท่านั้น เธอถึงกับเงียบไปพักใหญ่  ลีฟ่าเห็นยูอิไม่ยอมพูดอะไร เธอจึงพูดออกมาว่า

            “ยัยยูอิ ตกลงว่าคุณพี่ชายได้กี่คะแนนกันแน่”

            “เหอๆ เธอดูเอาเองเถอะมิ้ว” ยูอิพูดจบก็ส่งม้วนกระดาษแผ่นนั้นให้ลีฟ่า

เมื่อลีฟ่าเปิดม้วนกระดาษออกดู เธอพูดปานละเมอว่า “ได้ที่ 1 แถมยังทำได้ 100 คะแนนเต็ม ยัยยูอิ เธอบอกฉันทีเถอะว่าฉันไม่ได้ความฝันไปใช่ไหม"

            คำพูดของลีฟ่าทำเอาเทียน่า ริวและฟรานต่างพูดอะไรไม่ออก เทียน่าอึ้งเพราะเธอรู้ว่าริวไม่น่าจะทำคะแนนได้แบบนี้ ส่วนริวก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ด้านฟรานก็ดูตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเพราะเธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำคะแนนได้เต็มแบบนี้ ขณะที่ทั้งสามกำลังอึ้งอยู่นั้น ยูอิทำการหยิกแก้มของลีฟ่าจนเธอร้องโอ้ยออกมา

            “ยัยลีฟ่า เธอไม่ได้ฝันไปหรอก เรื่องนี้ฉันรับรองได้เลยนะมิ้ว”

            เอ่อ! เล่นหยิกซะแรงแบบนั้นใครไม่รู้ตัวก็บ้าแล้ว ยัยเอลฟ์งี่เง่า

            เทียน่ามองเพื่อน 2 คนด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ เสียงของลีฟ่าดังขึ้นว่า “ตอนนี้ฉันเข้าใจในสิ่งที่คุณพี่ชายพูดก่อนหน้านี้แล้วล่ะ คำว่า ทำเท่าที่ทำได้ นั้นหมายความว่า พี่ทำข้อสอบได้ทั้งหมดเลยซินะ การที่ไม่พูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆ เพราะมันจะเป็นการคุยข่มพวกเรานั้นเอง คุณพี่ชายนี้ช่างเป็นคนถ่อมตัวจริงๆเลย”

            ยูอิและฟรานต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนี้ ผิดกับริวยิ้มเฝื่อนๆออกมา เทียน่าที่นั่งอยู่ใกล้กัน เธอโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูริวว่า

            "พี่คะ ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ถึงได้ 100 คะแนนเต็มแบบนี้ พี่อย่าบอกนะว่าพี่ทำข้อสอบได้ทั้งหมดเลยนะ"

            ริวส่ายหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกระซิบกลับไปว่า“น้องคิดว่าน้ำหน้าอย่างพี่จะมีปัญญาไปทำคะแนนเต็มได้หรือ? บอกตามตรงเลยนะ พี่แค่เขียนชื่อ-นามสกุลเสร็จก็เดินออกจากห้องสอบทันที แต่ทำไมมันถึงได้คะแนนเต็มแบบนี้ พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

            เทียน่าถึงกับอ้าปากค้างไปกับคำตอบของริว ขณะที่พวกยูอิกำลังตกใจกับเรื่องคะแนนสอบอยู่นั้น บรรดาผู้ที่อยู่ในโซนร้านอาหารแห่งนี้ต่างก็จับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเขา แม้บางส่วนจะจับจ้องเพราะเหล่าหญิงสาวที่นั่งร่วมโต๊ะ แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่จับจ้องมายังชายหนุ่ม โดยเฉพาะผู้เข้าสอบที่สวมชุดแม่มดจำนวน 4 คนที่นั่งโต๊ะติดกัน พวกเธอต่างจ้องมองริวด้วยความสนใจ ยูอิเริ่มจะทนสายตาของพวกเธอไม่ไหวจึงได้ตะโกนออกไปว่า

            “พวกแม่มดที่อยู่ตรงนั้นหักเกรงใจคนอื่นบ้างซิมิ้ว พวกเธอจ้องมองพวกเรานานแล้วนะ ถ้าสงสัยอะไรก็ถามออกมาตรงๆไม่ใช่เอาแต่แอบดูอย่างนี้ มันรำคาญมากรู้ไหมมิ้ว”

             พวกแม่มดรีบก้มหน้าลงกินอาหารที่โต๊ะต่อในทันที ยูอิรีบกวาดตามองรอบตัว ทุกโต๊ะที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างรีบหันหน้าไปทางอื่น ไม่ก็ก้มหน้ากินอาหาร ยูอิถอนหายใจพร้อมพูดว่า

            “เฮ้อ ทำไมคนเหล่านี้ถึงได้เอาแต่จ้องมองคนอื่นอยู่ได้นะมิ้ว พวกเขาไม่รู้หรือยังไงว่าคนถูกมองมันอึดอัดมากแค่ไหน ช่างไร้มารยามจริงๆเลยมิ้ว”

            คำพูดของยูอิทำให้ฟรานต้องรีบดึงฮูดลงมาปิดหน้า เธอก้มหน้าลงพร้อมด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มว่า “ขอโทษนะค่ะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะฉันเอง ถ้าฉันไม่มาอยู่ตรงนี้ พวกคุณก็คงไม่ถูกจ้องมองแบบนี้หรอก"

สีหน้าสำนึกผิดและท่าทางเศร้าสร้อยของฟรานทำเอายูอิสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจฟรานยังไงดี ขณะที่เป็นแบบนั้น ลีฟ่าได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากกลุ่มคนที่แอบมองอยู่  แม่มดสาวในชุดสีแดงลุกขึ้นยืน ก่อนกล่าวว่า

            “ขอตัวสักครู่นะ ฉันอยากจะตรวจสอบอะไรสักหน่อย”

            ลีฟ่าเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะข้างๆหลังจากพูดคุยกันพักใหญ่ เธอได้เดินไปสอบถามเรื่องราวที่สงสัยกับผู้ที่นั่งอยู่รอบๆ ไม่นานแม่มดในชุดสีแดงก็กลับมานั่งที่เดิม เธอจ้องมองริวด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก ลีฟ่าหันกลับมามองฟราน ก่อนจะพูดออกมาว่า

            “ฟราน เธออย่าโทษตัวเองเลย การที่คนรอบข้างมองพวกเราในเวลานี้ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก และคนที่พวกเขามองก็ไม่ใช่ทายาทจอมมาร แต่เป็นคุณพี่ชายต่างหาก”

            "เอ๋!"เสียงร้องของเทียน่า ยูอิ และฟรานดังขึ้นมาพร้อมกัน มีเพียงริวที่ยังคงนิ่งเงียบเอาไว้ได้แต่มันเป็นแค่ภายนอกเท่านั้น ส่วนภายในใจของริว เขาแทบอยากจะตะโกนให้ดังลั่นไปเลยว่า ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ฟะ เขาไปทำอะไรผิดอีกหรือ? ทำไมถึงได้กลายเป็นเป้าสายตาไปได้ 

            “ยัยลีฟ่า ทำไมพี่ริวจะต้องถูกมองด้วยล่ะ”เทียน่ารีบถามออกมาทันที ในขณะที่ริวได้แต่ยกน้ำขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางปกติ (ถ้าสังเกตให้ดีมือของเขาแทบจะสั่นอยู่ตลอดเวลาเลย)

ยังไม่ทันที่ลีฟ่าจะตอบอะไร ยูอิก็ร้องเสียงดังว่า "ไม่จริง!!! หรือว่าเรื่องที่คุณพี่ชายสอบได้ 100 คะแนนเต็มหลุดออกไปแล้วนะมิ้ว”

            เสียงร้องของยูอิทำเอาคนเกือบทั้งหมดหันมามองริวอีกรอบ แถมครั้งนี้ยังดูมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว ลีฟ่าหันมาจ้องยูอิอย่างโกรธๆ น้ำเสียงอันแข็งกราวดังขึ้นว่า

            "ขอบใจมาก ยัยยูอิ ตอนนี้ทุกคนต่างรู้เรื่องที่คุณพี่ชายได้ 100 คะแนนกันทั่วหน้าเลย เธอช่างทำได้ดีจริงๆเลย ยัยเอลฟ์บ้า!!!"

            ยูอิรีบปิดปากตัวเองทันที แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เสียงของผู้เข้าสอบรอบๆต่างเริ่มพูดคุยกันในสิ่งที่ได้ยิน เทียน่ารีบดึงริวให้ลุกขึ้น ก่อนจะพูดออกมาว่า

            "เอาเป็นว่าพวกเราแยกกันตรงนี้เลย ฉันจะรีบพาพี่ริวกลับไปที่พักก่อนเรื่องมันจะแย่ไปมากกว่านี้ ขอตัวก่อนนะ ยูอิ ลีฟ่า ฟราน"

            เทียน่าพูดจบก็รีบดึงมือริวพร้อมวิ่งจากไป ยูอิเห็นพวกเทียน่าจากไปแล้ว เธอทำท่าจะวิ่งตามไปแต่ลีฟ่าก็ฉุดมือเอาไว้พร้อมพูดว่า

            “ยัยยูอิ เธอจะตามพวกเขาไปทำไมกันย่ะ เทียน่าตัดสินใจทำแบบนั้นถือว่าถูกต้องแล้วล่ะ ขืนให้คุณพี่ชายนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไปมีหวังเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาแน่ๆ”

            ลีฟ่าหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะแสดงสีหน้าความบอกไม่ถูก น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนับถือดังขึ้นว่า “ใครจะไปคิดว่าแค่ไม่กี่ชม. คุณพี่ชายจะไปทำเรื่องเอาไว้มากมายขนาดนั้น ช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเกินจะจินตนาการจริง”

            คำพูดของลีฟ่าทำเอายูอิมึนงงไปพักใหญ่ เอลฟ์สาวรีบถามว่า “ยัยลีฟ่าตกลงว่าเธอกำลังพูดอะไรออกมานะมิ้ว ฉันสับสนไปหมดแล้วหรือว่าช่วงเวลาที่พวกเรากำลังสอบอยู่นั้น คุณพี่ชายไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้จนทำให้ผู้เข้าสอบคนอื่นๆต้องหันมาสนใจในตัวของเขามากกว่าทายาทจอมมารมิ้ว"

            ลีฟ่าถอนหายใจ “มันก็ประมาณนั้นล่ะ แต่ถ้าเธออยากรู้รายละเอียดจริงๆ หันไปถาม ฟรานเถอะ หล่อนเป็นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด”

            ยูอิรีบหันไปมองทายาทจอมมารทันที ฟรานจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่การรักษาของชายหนุ่ม จนถึงเหตุทะเลาะวิวาทที่อย่างละเอียดเพียงแต่ว่าพูดนั้นมีการผสมผสานความคิดของฟรานลงไปด้วย มันจึงทำให้ริวในเรื่องที่ทายาทจอมมารเล่าดูจะเก่งกว่าความเป็นจริงไปแบบไม่มีวันกลับแล้ว พวกลีฟ่าที่ฟังถึงกับอ้าปากค้างไปเลย น้ำเสียงตะกุกตะกักของยูอิก็พูดออกมาว่า

            "มันจะเก่งเกินไปแล้วนะมิ้ว ไหนจะเวทรักษาที่เหนือกว่าศ.เอมี่ ไหนจะฝีมือที่สลายเวทขั้นสูงได้อย่างไม่ลงแรง แถมยังเอาชนะองค์ชายชางได้อีกมิ้ว นี่ยังไม่รวมเรื่องที่ทำข้อสอบได้ 100 คะแนนเต็ม ตกลงว่าคุณพี่ชายเก่งขนาดไหนกันนะมิ้ว"

ลีฟ่ากับฟรานต่างส่ายหน้าเป็นคำตอบ สักพักทายาทจอมมารได้ลุกขึ้นยืน พร้อมพูดว่า"ในเมื่อ 2 คนนั้นไปแล้ว ฉันคงต้องขอตัวไปเช่นกัน"

            ฟรานพูดจบก็เดินจากไปทันที  ยูอิหันมาพูดกับลีฟ่าด้วยสีหน้าขุ่นเคืองว่า “ยัยทายาทจอมมารคนนี้ช่างเป็นคนที่ไร้มนุษย์สัมพันธ์จริงๆเลยนะมิ้ว”

            ลีฟ่ามองฟรานที่เดินจากไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกคน  “ฉันก็คงต้องกลับไปเตรียมตัวบ้างแล้วล่ะ เธอเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่อยากสอบตกก็รีบไปอ่านตำราเวทซะเถอะ"

            ยูอิหันมามองลีฟ่าด้วยสีหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอบอก “ลีฟ่า เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันนะมิ้ว”

            ลีฟ่าถอนหายใจ “การสอบในวันที่ 2 คือ การประลองเวท สมมุติว่าในการประลองเวท เธอบังเอิญต้องมาจับคู่ประลองกับคุณพี่ชายขึ้นมาจริงๆ คิดว่าผลจะลงเอยอย่างไร ฉันบอกใบ้แค่นี้ละ ที่เหลือเธอคิดเอาเองก็แล้วกัน"

            ยูอิหน้าซีดลงทันที พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆ “จริงด้วยมิ้ว ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันนะมิ้ว ขืนจับคู่ประลองเวทกับคุณพี่ชายมีหวังแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มประลองแน่ๆมิ้ว "

            "ใช่ ตอนนี้เธอควรรีบกลับไปทบทวนเวทมนตร์เถอะ อย่างน้อยๆเวลาที่เจอกับคุณพี่ชายจะได้มีโอกาสได้ใช้เวทบ้าง ไม่เช่นนั้นเธอได้กินไข่ในรอบ 2 แน่ๆ"

            ยูอิกลืนน้ำลายลงไป 2- 3 อึก ลีฟ่ารีบเดินจากไปทันทีที่พูดจบ เอลฟ์สาวที่เพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบเก็บของที่โต๊ะ พร้อมตะโกนออกมาว่า

            "รอเดี๋ยว!! ยัยลีฟ่า  ฉันขอไปเตรียมตัวกับเธอด้วยคนนะมิ้ว"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #7716 unknow-me (@someone-is-me) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 21:35
    ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึง ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆจริงๆค่ะ
    #7716
    0
  2. #7180 somo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 14:47
    สนุกมากๆเลยเรื่องนี้
    #7180
    0
  3. #6963 Nine-Za (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 11:42
    สนุกมากครับ นิยายเรื่องนี้

    เพิ่งเข้ามาอ่านแต่ขอสมัครเป็นสาวกอีกคนเลย

    เสียดายว่าเมื่อไร่จะมาเขีนนต่อ
    #6963
    0
  4. #6954 kamrung (@kamrung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 08:28
    ฟลุ๊คเกินไปแล้ว
    #6954
    0
  5. #6785 ไอซ์ น้ำแข็ง (@icekun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:07
    รออยู่นะ
    #6785
    0
  6. #6415 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 19:51
    ริวกลายเป็นคนที่เก่งที่สุดในมหาลัยไปเรียบร้อยแล้วล่ะ แม้ตัวเองจะไม่ได้เก่งเลยก็ตาม เวรแท้
    #6415
    0
  7. #5989 คนเกรียนพันธุ์กวน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:11
    อ่านกี่ทีก็สนุกอ่านมา10กว่ารอบละรีบมาอัพนะคร้บ
    #5989
    0
  8. #5799 Akeparp (@akeparp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:43
    จะบร้าตาย...เป็นตูๆหนีกลับบ้านละ ไม่อยู่มันแล้ว555
    #5799
    0
  9. #5740 WhoAmI_InTheWorld (@at_empty_place) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:14
    เอางั้นเลยนะ มิ้ว
    #5740
    0
  10. #5344 Student Superintendent (@companionship) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 21:09
    เข้าใจผิดกันไปไกลมากจริงๆ 
    #5344
    0
  11. #4921 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 22:49
    เท่าที่อ่านๆมาจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะติอะไรดี เพราะไม่มีอะไรที่อ่านแล้วรู้สึกว่าผิดปกติ

    คิดว่าไรเตอร์แต่งออกมาได้ดีมากทีเดียว
    #4921
    0
  12. #4523 godgorge (@godgorge) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 03:31
    จินตนาการสำคัญกว่าความรู้สินะ 555
    #4523
    0
  13. #4187 PiLii (@pinepilins) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 03:43
    ครอบครัวนี้น่ารักจัง
    #4187
    0
  14. #3979 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 23:37
    ลุ้นมากตอนดูคะแนน ทั้งที่รู้อยู่แต่ก็ตื่นเต้นมาก ยิ่งกว่าคะแนนตัวเองอีก ><
    สนุกมากๆๆๆๆๆเลยคะ จินตนาการเลิศมากกก
    รอลุ้นต่อว่าคุณพี่ชายจะไปต่อยังไง
    #3979
    0
  15. #3935 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 00:35
    เป็นความเทพที่ไม่แบ่งปันใคร 
    #3935
    0
  16. #3659 Kuroko Tetsuya_kun (@phingpin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 17:36
    สนุกมากกกกกกก
    #3659
    0
  17. #3658 Kuroko Tetsuya_kun (@phingpin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 17:34
    เฮ้ยยยย พระเอกเรามันไม่ได้เก่งอะไรเลยน้า อย่าเพิ่งมโนไปเองงงงงงงงง
    #3658
    0
  18. #2966 PS13lue (@ps13lue) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 23:09
    กรี้ดด ทำไมอิน 555 อินตอนประกาศคะแนนโชว์ความเทพแบบงงๆ 555
    #2966
    0
  19. #2956 คัพเค้ก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 01:51
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    นี่สินะ พลังเเห่งการมโน :)
    #2956
    0
  20. #2955 -บุรุษไร้เงา- (@cojack) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 01:39
    ริวมาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ดวง แต่มันเป็นโชคชะตาสินะครับ
    #2955
    0
  21. #2907 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.... คนต่างมิตินี่มโนไปเรื่อยจริงๆ ฮาๆๆแล้วคุณพระเอกจะรอดยังไงละ(วะ)ค่ะนั่น??? ถึงจะมีของดีก็เถอะ....
    #2907
    0
  22. #2859 OsToMo (@songpon54) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 11:18
    สุดยอดมาก
    #2859
    0
  23. #2777 Penguin[G] (@caucasus27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:25
    โอ๊ยสนุกกกกกกกกกกกก ฮ่ๆๆๆๆ ท่านเทพริวๆ//บูชาๆ//ก๊ากๆ
    #2777
    0
  24. #2647 O[]Ovampire (@lumvampire) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 04:42
    แบบอะไรมันจะเข้าล็อคขนาดนี้
    #2647
    0
  25. #2445 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 19:47
    อึ้งไปตามกัน
    #2445
    0