คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Supreme

ตอนที่ 10 : เส้นทาง


     อัพเดท 18 ธ.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/วิทยาศาสตร์
Tags: วิทยาศาสตร์ อวกาศ จินตนาการ
ผู้แต่ง : DEEPSEA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DEEPSEA
My.iD: https://my.dek-d.com/bluesea25
< Review/Vote > Rating : 99% [ 48 mem(s) ]
This month views : 1,890 Overall : 291,102
3,869 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3725 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Supreme ตอนที่ 10 : เส้นทาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12036 , โพส : 39 , Rating : 46% / 162 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 1

 

 

 

10... เส้นทาง

 

            ยันต์โดยสารรถไฟความเร็วสูงมา เมืองนคราที่เป็นเมืองหลวงของประเทศนี้  ชื่อเปลี่ยนไปหลายชื่อในช่วงเวลาที่ผ่านมา  ปัจจุบันคือ  ประเทศ Taiya

 

            รถไฟความเร็วสูงยังมีใช้อยู่เพื่อรำลึกอดีตและเพื่อให้ผู้มีฐานะระดับล่างได้ใช้  เนื่องจากจุผู้คนได้มากทำให้ต้นทุนการใช้พลังงานต่ำ  เขามาถึงสถานีใหญ่เวลา 16.00 น.  มีกระเป๋าติดตัวมาใบเดียวใช้สำหรับใส่เสื้อผ้า  หนังสือและสิ่งจำเป็น  จากนั้นนั่งยานบินสาธารณะไปยังตึก Sphinx ที่เขาติดต่อซื้อไว้ในราคา 1,300,000 บาท  ห้อง 211

 

            เด็กหนุ่มศึกษาเส้นทาง  วิธีการเดินทาง  พาหนะต่างๆที่ใช้จนขึ้นใจ  รวมทั้งเส้นทางภายในเมืองจาก Earth Net เป็นการเตรียมความพร้อมที่ฝึกจนเป็นนิสัย ทำให้เขามีความคล่องตัวเหมือนเป็นคนของเมืองนี้  โดยยึดคติที่ว่า “การวางแผนดีเท่ากับทำสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง”  และทำเช่นนี้กับชีวิตมาตลอด    ทำให้ประสบผลสำเร็จตามที่ต้องการ

 

            ห้องขนาด 6x6 ตร.ม.  ได้ต้อนรับเจ้าของคนใหม่  ยันต์มองดูด้วยความดีใจ  ห้องสะอาดสะอ้านกว่าที่เมืองโมรา  ตอนนั้นต้องใช้เงินอย่างประหยัดเลยหาตึกราคาถูกอยู่  เริ่มจากการเช่า  พัฒนามาเป็นซื้อ  ก่อนจากมาเขาขายกึ่งให้กับคนรู้จักกันไปในราคาเท่ากับที่ซื้อมาคือ  500,000  บาท  ภายในห้องพักใหม่แห่งนี้มีแบ่งเป็นห้องนอน ห้องน้ำ และห้องรับแขก มีโต๊ะ  เก้าอี้  ตู้เสื้อผ้า  เตียงนอนคนเดียวขนาดใหญ่  ตู้เย็นขนาดกลางและทีวีติดผนังขนาด 45 นิ้ว   หน้าจอทีวีมีโซฟาไว้ให้นั่งดูหนึ่งตัว

 

            เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ  ล้วงของออกมา  มีเครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กหนึ่งเครื่อง  เสื้อผ้า 3 ชุด  และของสำคัญคือปืนแสงที่มีไว้ป้องกันตัว  ซื้อหลังจากฝึกยิงปืนมาได้พักใหญ่  เด็กหนุ่มชอบปืนกระบอกนี้มากเพราะเป็นปืนกระบอกแรกในชีวิต  และมันยังเป็นต้นเหตุทำให้เขาได้หุ้นเกมซึ่งมีการปันผลกำไรมาให้เป็นทุนในการดำเนินเชีวิต  การใช้มันฝึกฝนเป็นเวลานานทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของตัวเอง  เรื่องความแม่นยำไม่ต้องพูดถึง  ยิงไม่ผิดจุดกลางของเป้ามาได้หลายเดือนแล้ว  เพียงแต่ไม่เข้าแข่งขันเท่านั้น  เนื่องจากเริ่มเบื่อกับชีวิตที่มีแต่การแข่งขันของตนเองเต็มที  หลังจากชนะเลิศจตุยุทธ์  ยันต์ก็หยุดการแข่งขันไว้แต่เพียงเท่านั้น

 

            เจ้าของคนใหม่มองดูห้องแล้วยิ้มอย่างพอใจ คิดว่า ดีนะที่ตัดสินใจซื้อเอาไว้  แพงหน่อยแต่ก็สะอาดและสะดวกดี

 

            การเรียนระดับมหาวิทยาลัยของเขาจะเริ่มในอาทิตย์หน้า  ‘SUBWAY UNIVERSITY เป็นสถาบันที่เขาเลือกเรียน  เป็นสถาบันที่ธรรมดาแต่มีคุณภาพ  เรียนได้ทั้งด้วยตัวเองและไปเข้าชั้นเรียน  ยันต์เลือกเรียนด้านโบราณคดีที่รักชอบเป็นชีวิตจิตใจ  การสมัครเสร็จสิ้นไปใน Earth Net เมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนี้จึงเป็นช่วงว่างให้พักผ่อน  จึงออกจากห้องเพื่อศึกษาสิ่งแวดล้อมรอบๆตึกที่พัก

 

            มีสวนสาธารณะอยู่ไม่ไกลจากตึก  ต้นไม้ร่มครึ้ม  ดอกไม้บานหลากสีสวยงาม  มีสระที่หงส์สีขาวลอยฟ่องอยู่หลายตัว เก้าอี้นั่งมีตามมุมต่างๆ  สะดวกต่อผู้คนที่ชมชอบจะมานั่งคุยกัน    สมาชิกคนใหม่ของเมืองเดินวนเวียนไปรอบๆด้วยความสบายใจ  ตอนนี้เวลาล่วงเข้าสู่ 17.30 น.แล้ว

 

            ยามค่ำคืนมาถึง  เขานั่งอยู่ริมสระ  ในมือมีของกินที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อ 1007  แสงไฟในโคมรูปร่างสวยงาม  บ้างเป็นนางฟ้าถือโคมไฟ  บ้างเป็นนกฟินิกส์กำลังบินทะยาน  ลำตัวมีแสงส่องออกมา  บ้างเป็นดวงจันทร์  บางแห่งระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า  ทำให้มีคนมานั่งและเดินเล่นมากกว่าเวลากลางวัน

 

            คืนนี้เป็นคืนเพ็ญ  พระจันทร์ขึ้นเร็ว  ทอแสงสุกสกาวสีเหลืองอ่อนทางทิศตะวันออก  ภาพของมันทำให้ผู้คนที่อยู่ในสวน  มองด้วยอาการหลงไหล  ไม่เว้นเด็กหนุ่มที่มาใหม่ด้วย  ท้องฟ้าที่โปร่งปราศจากเมฆ   มีหมู่ดาวทอแสงระยิบระยับแข่งกับแสงโคมไฟของสวนแห่งนี้  พวกเด็กๆวิ่งเล่นและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน  บ้างก็ชี้มือถามพ่อแม่เรื่องต่างๆบนฟ้าที่สมองน้อยๆจะสั่งให้ถาม

 

            “แม่จ๋า  โน่นอะไร”

 

            “อ๋อ! พระจันทร์น่ะลูก  สวยไหมเอ่ย”

 

            “สวยค่ะ  เอาไปบ้านได้มั้ยคะ” ลูกสาวตัวเล็กถามมารดา

 

            “ไม่ได้หรอกลูก  มันเป็นของคนหลายคน  ต้องเอาไว้ตรงนี้แหละ”

 

            ยันต์ยิ้มกับคำตอบที่ได้ยิน  นึกในใจว่า เข้าใจเลี่ยงได้ดีนะครับ  คุณแม่

 

            เขากลับที่พักเมื่อเวลา 20.00 น.  ความที่โดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต  ทำให้ไม่รู้สึกว้าเหว่หรือคิดถึงบ้าน  เพราะเป็นก้าวแรกที่มาไกลจากถิ่นเกิด   ราตรีแรกในต่างแดนของเขาจึงจบลงอย่างสงบสุขในห้องที่แสนสบาย

 

            ยามเช้า  สมาชิกใหม่วิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะที่ไปเดินเล่นมาเมื่อคืน   เขาเห็นถนนภายในกว้างขวางเหมาะกับการออกกำลังจึงหมายตาไว้    มีคนมาออกกำลังไม่มากนัก  หลังจากวิ่งได้ระยะทาง 5 กิโลเมตรก็หยุดเดินไปเรื่อยๆเป็นการผ่อนคลาย  จากนั้นกลับไปที่ห้องอาบน้ำ  หาอาหารที่ซื้อใส่ตู้เย็นไว้มาปรุงแล้วนั่งกินไปดูทีวีช่องต่างๆไปอย่างเพลิดเพลิน

 

            ช่องที่ยันต์ชอบมากเป็นช่องสารคดี  มีเรื่องราวมากมายที่ไม่ต้องเดินทางก็รู้เรื่องในพื้นที่นั้นๆได้  ยิ่งพวกโบราณคดีหรือซากสัตว์โบราณเขายิ่งชอบ  ในสมองอัดเต็มไปด้วยเรื่องราวของสิ่งต่างๆในอดีตมากกว่าเรื่องปัจจุบัน

 

            นึกขึ้นมาได้ถึงเรื่องของมหาวิทยาลัยที่จะเรียน   จึงเลือกที่จะปิดทีวีแล้วไปเปิดคอมค้นหา เมื่อเจอก็เข้าไปค้นหาข้อมูล  เพราะตอนสมัครมีข้อความบอกว่าจะแจ้งวันปฐมนิเทศให้ทราบในภายหลัง    ตอนนี้ก็หลังมาหลายวันแล้วเขาจึงลืม

 

            “นี่เอง” เสียงพึมพำเมื่อเจอข้อความ  แล้วก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น

 

            “อ้าว! วันที่ 24 พฤษภาคม  เวลา 13.00 น. วันนี้นี่หว่า เกือบไปแล้วเรา  มัวเพลินเรื่องอื่น”

 

            ยังมีเวลาอีก 2 ชั่วโมงครึ่ง  ยันต์จึงทบทวนเส้นทางไปมหาวิทยาลัย   เมื่อชัดเจนดีแล้วก็ปิดเครื่องแล้วไปดูทีวีต่อ  กะว่าเหลืออีกชั่วโมงค่อยแต่งตัวและเดินทางไป  เนื่องจากใช้เวลาจากที่นี่เพียง 10 นาทีก็ถึงแล้ว

 

SUBWAY  UNIVERSITY

 

            บ่ายโมงวันนี้  มหาวิทยาลัยที่มีอาณาบริเวณกว้างกว่า 75 ไร่  มีคนมามากมายแน่นขนัด  เป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่  ปีนี้มีสมัครเรียน 16,000 คน แต่แบ่งปฐมนิเทศเป็น 2 วันๆละ 2 ช่วงคือช่วงเช้าและบ่าย  ครั้งละประมาณ 4,000 คน บรรดาญาติ  เพื่อนที่มาด้วยรวมเข้าไปอีกจึงทำให้มหาวิทยาลัยแคบไปถนัดใจ

 

            ยันต์มาคนเดียว  เขาเดินเข้าไปและทำตามคำแนะนำที่พบใน Web ของมหาวิทยาลัย  โดยไปลงชื่อเข้ารับการปฐมนิเทศที่หน้าห้องประชุมใหญ่  มีคนลงชื่อกันมาก  แต่มีที่ให้ลงหลายแห่งทำให้แถวที่เข้าคิวรอมีเพียงแถวละ 5-6 คนเท่านั้น  เขาไปรอเพียงไม่นานก็เสร็จ

 

            “นักศึกษาใหม่ที่ลงชื่อแล้ว  ให้ไปเข้าฟังปฐมนิเทศที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้ได้เลยครับ”เสียงรุ่นพี่บอกผ่านเครื่องขยายเสียง   พวกรุ่นน้องที่มาลงชื่อจึงพากันเดินเข้าห้องประชุมไปเป็นแถว

 

            ยันต์เข้าไปห้องประชุมที่กว้างขวาง  จุคนได้ครึ่งหมื่น  เป็นห้องประชุมที่กว้างขวางใหญ่โตมาก  มีจอฉายภาพบนเวทีให้พวกที่อยู่ด้านหลังได้เห็น  เขามาเร็วหน่อยจึงได้ที่นั่งอยู่บริเวณกลางห้อง

 

            อธิการบดีแนะนำตัวเมื่อถึงเวลาเริ่มการปฐมนิเทศ  แนะนำเรื่องที่ควรรู้ต่างๆคร่าวๆ  จากนั้นคณาจารย์แต่ละคณะออกมาแนะนำนักศึกษา  ช่วงของเขาจะมีเพียง 3 คณะ คือคณะโบราณคดี  คณะสื่อสาร  และคณะปฐพีวิทยา เมื่อฟังของตัวเองจบลงก็ต้องนั่งฟังของเพื่อนเพื่อประดับความรู้    ซึ่งก็เข้าท่าดีเพราะอากาศเย็นสบาย    มีนักศึกษาที่นอนหลับไปบ้างก็เยอะ

 

            ถัดจากคณาจารย์ก็เป็นรุ่นพี่มาแนะนำ  ชวนเข้าชมรมต่างๆ  เมื่อเสร็จพิธีหมดเวลาไปร่วม 2 ชั่วโมง  ยันต์เดินออกมาปะปนกับนักศึกษาทั้งหลาย  ผ่านซุ้มขายของมากมายไม่ว่าจะเป็นชุดนักศึกษา  เครื่องเรียนที่น่าสนใจที่ไม่พ้นเครื่องคอมพิวเตอร์พกพารูปแบบต่างๆ  มีทั้งแบบราคาถูกและแพง    พวกปี 1 เข้าไปเดินดูหาซื้อของกันเหมือนแจกฟรี

 

            “น้องๆ  ไม่ซื้อบ้างเหรอครับ  เงินกำไรเรานำเข้าชมรมพิทักษ์สิ่งแวดล้อม  เข้ามาดูได้  ไม่ซื้อไม่ว่าอะไร” เสียงรุ่นพี่เรียกทั้งเขาและพวกที่เดินอยู่เวลาผ่านซุ้มขายของ  ทำให้ต้องแวะเข้าไปเยี่ยมชมและซื้อเสื้อยืดที่มีตราของชมรมมาหนึ่งตัว

 

            จากนั้นก็ไม่รีรอเพราะไม่มีเรื่องอะไรให้ทำอีก   เป้าหมายคือห้างสรรพสินค้าเพื่อเดินเล่นฆ่าเวลา   บางทีอาจเจอของชอบใจจะได้ซื้อหาเอาไปไว้ในห้อง  ยันต์เดินซื้อของอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง  ได้แต่ของกินไปใส่ตู้เย็น  เขาออกกำลังทุกวันดังนั้นจึงขยันเสาะหาเครื่องบำรุงร่างกาย  หากไปตามร้านไม่ว่าที่ใด    สิ่งที่ได้กลับมาเป็นของใช้น้อยมาก

 

            เด็กหนุ่มหิ้วของเดินมาตามทาง  ที่พักของเขาอยู่ไม่ไกลจึงใช้การเดินออกกำลังไปในตัว  ขณะที่เดินลัดผ่านซอยที่ตัดย่อยไปทางถนนใหญ่    มีเสียงทักดังขึ้น

 

            “ไอ้น้อง เดินมาทางนี้ต้องเสียค่าผ่านทาง จ่ายมาดีๆ 300 บาท อย่าให้ต้องเหนื่อยเลยวะ” 

 

เมื่อหันไปมองข้างทางที่เขาไม่ได้สังเกต  เจอกับร่างใหญ่ขนาดพอๆกับเขายืนพิงรั้วอาคารอยู่  หน้าตาดุดัน  ร่างกำยำ  เสื้อผ้าหลุดรุ่ยไม่มีระเบียบ

 

“ถนนเขาสร้างให้เดินนะพี่  ไม่เห็นบอกว่ามีเจ้าของ   จะมาเก็บเงินได้ไง”

 

“อ๊ะ! ไอ้นี่หัวหมอ    งั้นเจ็บก่อนแล้วกันค่อยจ่าย”

 

สิ้นเสียง  ไม่มีการพูดพล่ามทำเพลง  อันธพาลประจำซอยตรงเข้าชกต่อยเขาเป็นพัลวัน  เรื่องต่อสู้นั้นยันต์ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว  เขาเหวี่ยงถุงของไว้ข้างทาง  มือตั้งการ์ดป้องกันหมัดอย่างรวดเร็ว

 

หมัดมันหนักไม่ใช่เล่นเด็กหนุ่มคิดในใจเมื่อปะทะกัน

 

เขาหลบหลีกและถีบสกัดตามด้วยลูกเตะที่รวดเร็วเข้าชายโครงซ้ายขวา   จากนั้นการเตะไม่เลี้ยงก็เกิดขึ้น  เสียง “ผัวะๆๆๆๆ”  ดังสนั่น

 

            อันธพาลตัวเอ้สู้ไม่ได้  มันถอยกรูดตลอดเวลา  แต่น่าแปลกที่อาการเจ็บปวดไม่มีให้เห็น  ยันต์ทั้งเตะทั้งต่อยพร้อมกับแปลกใจที่คู่ต่อสู้ไม่ออกอาการเหมือนกับที่เคยเจอมา

 

            “เอ็งตาย” เสียงตะคอกดุดันดังมาจากปากฝ่ายตรงข้าม

 

            พลัน  สายตาเด็กหนุ่มต้องเบิกโพลงเมื่อร่างฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนแปลงไป  ตัวสูงใหญ่ขึ้นอีกเกือบเท่าตัว  เล็บงอกยาวออกมาหลายนิ้ว  ฟันกลายเป็นแหลมคมคล้ายสัตว์ร้าย

 

            “มนุษย์กลายพันธุ์” เสียงดังจากปากยันต์   เขาเคยอ่านเจอใน Earth Net  ถึงมนุษย์ที่มียีนเปลี่ยนไปจากการสืบทอดความผิดปกติของผู้โดนรังสีนิวเคลียร์มาหลายรุ่น   ไม่นึกว่าจะมาพบด้วยตัวเองในเมืองหลวงแห่งนี้

 

            คราวนี้ยันต์กลายเป็นฝ่ายรับ  เพราะศัตรูมีความรวดเร็วมากกว่าเดิมเป็น 3 เท่า  เขาหลบหลีกท่าตะปบ  ท่าฟาดด้วยเล็บแหลม  พยายามถีบสกัดที่ข้อพับก็พอให้มันชะงักงันอยู่ชั่วขณะ   แต่เรี่ยวแรงของมันที่เขาตั้งการ์ดปิดไว้ทำให้ต้องเซถอยหลัง  เพราะสู้ความแรงไม่ได้ 

 

            จังหวะหนึ่งที่เขาถอยไปติดกำแพง  มนุษย์กลายพันธุ์ฟาดแขนมาเต็มแรง  ยันต์รีบตั้งการ์ด  แต่การชนกำแพงทำให้จังหวะเสียไป  ป้องกันได้ไม่หมด  รู้สึกเจ็บแปล๊บที่แก้มขวา  ของเหนียวๆไหลย้อยลงมาตามแก้มนั่นหมายถึงเลือดที่ไหลออกมา

 

            ยันต์รีบฉากหลบออกมาจากมุมอับ  ตั้งใจรับการบุก  พยายามใช้แรงให้น้อยเพราะรู้ว่ามนุษย์พวกนี้มีพลังมาก  เท่าที่รู้มาจากข่าว  การรักษาตัวรอดจากพวกมันนั้นมีน้อยรายจะรอด    ส่วนใหญ่อาการสาหัสและตาย    แรกๆก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้    แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว 100%

 

            เขาป้องกันตัวเองอยู่นาน   กะว่าน่าจะราว 10 นาที  ซอยนี้คนไม่ค่อยเดินกันเพราะมันเปลี่ยว  แต่เขาเห็นว่าใกล้ดีเลยลองดู   ขณะที่เรี่ยวแรงเริ่มลดลงนั้น   ได้ยินเสียงดังว่า

 

            “ไอ้หนุ่มหลบหน่อย”

 

            เมื่อเหลือบตามองก็เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย 3 คนกำลังเล็งปืนมายังที่ที่เขาต่อสู้กันอยู่   ยันต์หาจังหวะหลบและฉากออกห่าง 3 ก้าว  มีแสงจากกระสุนปืนของเจ้าหน้าที่ตรงเข้าใส่มนุษย์กลายพันธุ์ที่อยู่เบื้องหน้า  เป้าหมายคือท้อง  อก  และศีรษะ

 

            “โฮก!  เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น  แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้อีกต่อไปเมื่อกระสุนปืนวิ่งเข้าสู่ลำคอและหน้าผาก  มนุษย์กลายพันธุ์ล้มตึงลงแน่นิ่งไป

 

            “ไอ้ตัวนี้ทนแฮะ  ตั้งหลายนัดกว่าจะเอาอยู่”  เสียงของเจ้าหน้าที่ที่เดินมาทางเขาพูดกับเพื่อน

 

            “โชคไม่ดีนะไอ้หนุ่มที่มาเจอตัวนี้เข้า  มีคนโดนหลายคนแล้ว   แต่พวกเรามาไม่เจอมันสักที   แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดซะด้วย  กลับไปนี่ต้องบอกให้เอามาติดบ้างแล้ว”ชายอีกคนหนึ่งพูดกับเขา

 

            “ขอบคุณครับ  เล่นกันถึงตายเลยเหรอ” ยันต์กล่าวขอบคุณและถามกลับ

 

            “ฮื่อ! พวกนี้ถ้าแปลงร่างแล้วอันตราย  ไม่มีใครสู้ได้หรอก  นายเองก็รู้แล้วนี่   เก่งนะที่สู้ดึงเวลาไว้จนพวกพี่มาถึง  อ้าว! ได้แผลด้วยเรอะ   ไปรักษาแผลก่อนไป๊  เดี๋ยวจะติดเชื้อโรค  ร้านหมออยู่ห่างไปไม่ไกลหรอก  เลี้ยวขวาข้างหน้าก็ถึง” เจ้าหน้าที่คนแรกท่าทางใจดีบอก  ยันต์จึงขอบคุณและเก็บของเดินจากมา

                                                                                                                

            แผลที่ได้จากมนุษย์กลายพันธุ์   ทำให้เขามีรอยแผลเป็นที่แก้มขวายาวราวๆหนึ่งนิ้ว  หากจะผ่าตัดก็ได้  แต่เขาต้องการเก็บไว้เป็นที่ระลึกว่าได้ต่อสู้กับสิ่งที่ผู้คนหวาดเกรง   และอีกอย่างแผลนี้ทำให้หน้าตาเขาดูดีขึ้นอีกแบบหนึ่งซึ่งเจ้าตัวชอบเป็นพิเศษ

 

            การเรียนของมหาวิทยาลัยไม่เป็นที่ยุ่งยากสำหรับนักศึกษาใหม่   เขาเปิดเรียนทาง Earth Net ซึ่งมีวิธีการ  วิชาต่างๆให้ศึกษาได้ตลอดเวลา  นักศึกษาสามารถเตรียมความพร้อมและขอจบได้ตามที่ต้องการ  แต่มีข้อแม้ว่าแต่ละภาคต้องมีเวลาเรียนผ่านไปแล้วไม่ต่ำกว่า 2 ใน 3 ของภาคนั้นๆ  ยันต์ต้องการเรียนเต็มที่จึงไม่สนใจที่จะจบเร็วนัก  เพราะเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร  ตั้งใจจะหางานที่ถูกใจทำและเรียนให้จบตามกำหนดที่มหาวิทยาลัยกำหนด

 

            ช่วงนี้เขาเริ่มเรียน  ยามว่างออกตระเวนหางานทำไปด้วย  แต่เจองานที่ไม่ถูกใจจึงหาต่อไปเรื่อยๆ   พอวันเสาร์ก็ไปฝึกยิงปืนหลังจากว่างเว้นมานาน  เหตุเพราะผ่านสนามยิงปืนเข้าพอดีเลยหมายตาเอาไว้

 

            การเว้นจากฝึกฝนมาเป็นเดือนทำให้ความแม่นยำหดหาย   เขาต้องฝึกยิงอยู่หลายอาทิตย์แต่ความแม่นยำก็กลับคืนยาก  การฝึกอาทิตย์ละวันไม่ทำให้ฝีมือเข้าที่  ยันต์เลยตั้งใจเอาจริงโดยฝึกทุกเย็นซึ่งเป็นผลให้ฝีมือกลับคืนมาเหมือนเก่า   จากนั้นจึงเริ่มฝึกการยิงใหม่ตามที่สนามมีแบบฝึกให้    นั่นคือการยิงแบบเคลื่อนที่และการยิงต่อเนื่อง

 

            การเรียนและการฝึกยิงปืนทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว   ล่วงไปสามเดือนก็ใกล้สอบภาคเรียนที่ 1 แล้ว  การเรียนใช้เวลาปีละ 2 ภาคเรียนๆละ 4 เดือน  อีก 4 เดือนเป็นการปิดภาคซึ่งนักศึกษาต้องทำงานที่ได้รับมอบหมายด้วย  ทำให้ชีวิตของยันต์ช่วงนี้มีงานทำสมบูรณ์แบบ

 

            ยันต์ฝึกการยิงแบบเคลื่อนที่  เป็นความท้าทายอย่างใหม่สำหรับเด็กหนุ่มอย่างเขา  เพราะการยิงจะไม่ยืนอยู่เฉยๆ  กว่าจะจับจุดได้ก็หลายวัน   สร้างความลุ่มหลงในการฝึกฝนให้กับเขาเป็นอย่างมาก  เมื่อเริ่มชำนาญแล้วก็ลองเปลี่ยนเป็นการยิงแบบต่อเนื่องดูบ้าง  เขาลองใช้แนวทางของการแข่งขันยิงต่อเนื่อง 3 นาทีมาฝึก  แต่เมื่อลองดูแล้วต้องส่ายหน้าเพราะสมาธิไม่ดี   ยิงไม่โดนในช่วงท้าย    เลยต้องเปลี่ยนใหม่มาเป็นหัดฝึกยิงต่อเนื่องหนึ่งนาทีก่อน

 

            วันนี้เสร็จสิ้นการสอบภาคเรียนที่ 1  ยันต์ไปซ้อมยิงต่อเนื่อง  ใช้เวลาไปชั่วโมงกว่า  ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ  สามารถยิงได้นาทีละ 50 นัด  เข้าเป้า 40 นัด  เป็นจุดกลาง 30 นัด  คิดอยู่ว่าต้องยิงให้ได้ 60 นัดและเข้าจุดกลางเป้าอย่างน้อย 55 นัด   ซึ่งต้องใช้เวลาอีกนาน

 

            ออกจากสนามยิงปืน  เขาไปหาอาหารเย็นกินที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไกลออกไปจากแหล่งเดิมที่ใช้อยู่เป็นประจำ   เดินชมสิ่งของเล่นๆอยู่ครึ่งชั่วโมงก็จากมาเพราะมีของที่ซื้อไว้เพียบตู้เย็นแล้ว  ยันต์เดินออกกำลังเล่นๆกลับที่พักซึ่งอยู่ไกลกว่า 5 กิโลเมตร  

 

            ที่หัวมุมถนนเมื่อเลี้ยวซ้ายก็เห็นตึกสีฟ้าชื่อว่า IMPERIAL TOWER  อยู่ริมถนน  มีป้ายบอกว่าด้านบนมีห้างสรรพสินค้าด้วย แถมด้วยชื่อร้านต่างๆที่มี   เขาสะดุดตาที่ชื่อร้านAI NANO IMAGE เป็นชื่อของร้านสร้างโปรแกรม AI ร้านนี้อยู่ชั้น 30   มีคนเดินเข้าไปในตึกนี้ตลอดเวลา

 

            เด็กหนุ่มเปลี่ยนใจ  เดินเลี้ยวขึ้นบันไดตึกชั้นแรก  ขึ้นลิฟท์ไปชั้นที่ 30 ทันที  เมื่อมาถึงก็เห็นเป็นแหล่งรวมร้านค้าต่างๆมีบริเวณกว้างขวาง  คนมาหาสินค้ากันมาก  เขามองหาร้านที่ตั้งใจอยู่พักใหญ่ก็เจอ

 

            หน้าร้านมีรูปหุ่นยนต์  รูปโปรแกรมประดับตกแต่งดูเข้าท่าดี   ร้านไม่กว้างใหญ่นัก  ขนาด 4x4 ตร.ม.  จัดระเบียบภายในพอดูได้   มีชายร่างสูงพอๆกับเขา  ท่าทางเป็นเจ้าของร้านกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ   จึงเดินเข้าไปหา

 

            “มีงานให้ทำบ้างไหมครับ  ผมมาสมัครทำงาน”

 

            เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นดูเจ้าของเสียง   มองอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง   คนที่มาสมัครก็จ้องดูเจ้าของร้านเหมือนกัน  ท่าทางจะอายุมากกว่าเขาสัก 3 ปี  รูปร่างสูงเพรียวราว 181 ซม.  มีใบหน้าคมเข้มแบบไทยแท้  ผิวคล้ำ  ท่าทางจริงจังดูใจดี  บุคลิกว่องไว 

 

            “ชื่ออะไร  ตอนนี้ทำอะไรอยู่” เสียงห้าวๆของเจ้าของร้านถามมา

 

            “ผมชื่อกฤตยันต์  คชสีห์ราชา  กำลังเรียนอยู่ Subway  University ครับ”ยันต์ตอบ

 

            “อือ! แล้วคิดยังไงถึงมาทำงานอย่างนี้”

 

            “ผมชอบครับ  อยากทำงานนี้มานานแล้ว” เป็นเสียงตอบอย่างกระตือรือร้น  ทำให้เจ้าของร้านยิ้มนิดหนึ่ง

 

            “แล้วพักที่ไหนล่ะ”

 

            “อยู่ที่ตึก Sphinx ครับ  ห่างจากที่นี่ 5 กิโลเมตร”

 

            “อือ! แล้วมาทำงานได้เมื่อไหร่”

 

            “พรุ่งก็ได้ครับ”เสียงตอบอย่างตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าได้งานแล้ว

 

            “งั้นมา 9 โมงเช้าแล้วกัน” เสียงตอบของเจ้าของร้าน  ทำให้ยันต์เดินยิ้มไปตลอดทางที่กลับห้องพัก

 

ปัจจุบัน

           

            ชายหนุ่มร่างใหญ่  ผมดำ  ลืมตาขึ้น  ยิ้มให้กับภาพอดีตที่ผ่านมา  ลุกขึ้นจากม้านั่งริมทะเลสาปที่นั่งมาตั้งแต่ตอนเย็นจนขณะนี้เวลาล่วงไปถึง 19.30 น.แล้ว  ยันต์เดินเรื่อยๆกลับไปยังอาคารที่พักที่อยู่ห่างออกไปอีก 2 กิโลเมตร

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Supreme ตอนที่ 10 : เส้นทาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12036 , โพส : 39 , Rating : 46% / 162 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 39 : ความคิดเห็นที่ 3847
ย้อนกลับไปซะไกลจนผมลืมไปเลยว่ามันย้อนเวลาอยู่
Name : Jarkajeejung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jarkajeejung [ IP : 171.101.210.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:47
# 38 : ความคิดเห็นที่ 3830
สนุกค่ะ ไม่เคยอ่านนิยายแนวนี้เลย อ่านเพลินมาก
Name : 0811362149 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0811362149 [ IP : 223.24.60.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:29
# 37 : ความคิดเห็นที่ 3780
ขอบคุณครับ
Name : Zhilong® < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zhilong® [ IP : 223.24.176.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2561 / 02:48
# 36 : ความคิดเห็นที่ 3661
ขอบคุณครับสนุกมาก
Name : Mr.kongkang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.kongkang [ IP : 119.76.121.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2561 / 20:17
# 35 : ความคิดเห็นที่ 3636
ก็เอะใจตั้งแต่ความสูงหดลงล่ะ555 มันคืออดีตที่ผ่านไปแล้ว
Name : WanSunShine [ IP : 171.98.223.110 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2560 / 23:43
# 34 : ความคิดเห็นที่ 3626
เรื่องนี้พระเอกซิงจนจบ
PS.  ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลง
Name : ฉันคือผู้ชมที่ดี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฉันคือผู้ชมที่ดี [ IP : 27.55.232.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2560 / 03:06
# 33 : ความคิดเห็นที่ 3591
อื้อสุดยอด อ่านมาคืออดีต
Name : netipongOanpinij < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ netipongOanpinij [ IP : 124.122.67.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2560 / 23:06
# 32 : ความคิดเห็นที่ 3589
555 ปัจจุบัน... หือ อ่านมาอดีตหรอ....
Name : 'ศุภศิลป์ อมาตยกุล' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 'ศุภศิลป์ อมาตยกุล' [ IP : 182.232.155.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2560 / 10:13
# 31 : ความคิดเห็นที่ 3545
?การมีรอยเเผลเป็นที่หน้าทำให้หน้าเขาดูดีขึ้นเเบบที่เจ้าตัวชอบ"

นักเรียนคิดยังไงกับประโยคนี้เเละหาสาเหตุ พร้อมทั้งเหตุผล
ตอบ คิดว่ามันช่างมีความสุนทรีย์ มีอารมณ์ติสต์เหลือเกิน สาเหตุน่าจะมาจากการที่คนพูดเป็นพระเอกของเรื่องที่มักจะเเปลกกว่าชาวบ้านชาวช่องเขา ส่วนเพราะ ก็เพราะว่า คนที่ต่อสู้อาจจะต้องการเเสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ที่โชกโชน ประมาณว่า นายก. ถามนายข.ว่า เเผลที่หน้ามาจากใหน นายก.ก็ตอบว่า ฉันไปตบกับฝูงสิงโตมา
นายข.ก็จะพูดว่า. ตอเเหล
#.....=_=^
Name : kookiooo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kookiooo [ IP : 182.52.179.144 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2560 / 22:45
# 30 : ความคิดเห็นที่ 3510
อดีต..หือ~~
Name : MoePuncH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoePuncH [ IP : 49.237.161.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2559 / 12:26
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3473
......พึ่งรู้ว่าที่อ่านมาคืออดีต......
PS.  ฉันเป็นแมวน้อยน่ารักนะเมี้ยว~😿
Name : SleepingNEKO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SleepingNEKO [ IP : 27.145.177.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2559 / 20:09
# 28 : ความคิดเห็นที่ 3400
พึ่งรู้นะเนี่ย ไม่ได้สังเกตุเลย เรื่องราวที่ดำเนินอยู่ตอนนี้เป็นเรื่องราวในอดีตนี่เอง ก็ว่าทำไมตอนแรกอายุ 21 ถึงกลายเป็น 18 ได้
PS.  ขอขอบคุณไรท์เตอร์ทุกท่าน ที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่าน
Name : ✚[ Belphegor ]✚ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✚[ Belphegor ]✚ [ IP : 171.99.0.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2559 / 20:41
# 27 : ความคิดเห็นที่ 3382
โห... กี่ตอนเนี้ยถึงจะกลับมาปัจจุบัน ฮ่าๆๆๆ
Name : Zen_Darkness < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zen_Darkness [ IP : 223.24.12.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มกราคม 2559 / 21:46
# 26 : ความคิดเห็นที่ 3306
นึกไกลเหมือนกันนะเนี่ย มีมนุษย์กลายพันธ์ด้วย 
PS.  BIG BANG - B.A.P - 2PM - GOT7 - EXO - SNSD - AKMU
Name : Harm. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Harm. [ IP : 1.46.44.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2558 / 13:33
# 25 : ความคิดเห็นที่ 3285
ว่าจะถามอยู่แล้ว..ที่แท้เป็นการระลึกความหลังนี่เอง
PS.  
Name : kay30 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kay30 [ IP : 49.229.65.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 17:08
# 24 : ความคิดเห็นที่ 3200
ป๊าดดดดดด เป็นการนึกถึงความหลังที่ยาวนานมาก ปาเข้าไป 10 ตอน คิกๆ คักๆ นึกถึงวันพีชเลย อันนั้นระลึกความหลังตลอดทั้งเรื่อง ฮิๆ ฮ่ะๆ
PS.  \"ถามไถ่ทั่วโลกหล้า อันว่ารักเป็นฉันใด จึงมอบให้กันละกันด้วยชีวิต...\" ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งกี่หน อ่านผ่านตาไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ ถึงอย่างไร... มันก็ทำให้ ลี้มกโช้ว ดูทั้งน่ารัก น่าสงสารขึ้นมาจับจิตจับใจ
Name : watch012 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ watch012 [ IP : 223.205.0.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2558 / 11:57
# 23 : ความคิดเห็นที่ 3153
เหตุการณ์เชื่อมต่อกับตอนแรกซะที ว่าแต่เรื่องนี้มีตัวประหลาดซะด้วยท่าจะมีการต่อสู้อีกเยอะ
PS.  ไร้ชีวิต ไร้ตัวตน ไร้ความรู้สึก เป็นเพียงแต่ก้อนหินริมทางที่ไม่มีใครเห็น
Name : Katana < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Katana [ IP : 1.10.205.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2557 / 15:08
# 22 : ความคิดเห็นที่ 3116
อืมม เรื่องนี้พระเอกไม่เก่งเวอร์แบบเวิ้งจักรวาลแฮะ น่าจะเรียกว่าเป็นแบบเก่งแบบค่อยเป็นค่อยไป เก่งในระดับมนุษย์(?)5555
Name : AranYz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AranYz [ IP : 171.6.138.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2557 / 00:02
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2986
อ้าว  ได้แผลทำหล่อนี่เอง
PS.  สถานะ : อารมณ์ดีมากกกก 5555555 ขอบคุณนักเขียนทุกท่าน ที่แต่งนิยายมาให้อ่าน
Name : yukai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yukai [ IP : 103.5.27.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2556 / 14:26
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2957
มีมนุษย์กลายพันธู์ด้วย =[]=''
PS.  ที่นี่!! ไม่มีอะไรมาก เป็นเพียงสถานที่ๆเก็บคลังนิยาย ที่ชอบ=,.=;; หลงเข้ามาแล้ว!! ไงๆก็ช่วยดูๆหน่อยนะ รัก Writer ทุกๆคนเลยจ้าา า^___^
Name : Pearendless < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pearendless [ IP : 125.26.85.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2556 / 00:32
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2929
Name : darkness1/2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ darkness1/2 [ IP : 124.121.84.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2556 / 06:54
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2769
อดีตที่น่าจดจำ
Name : dammii [ IP : 58.11.145.187 ]

วันที่: 20 เมษายน 2556 / 18:05
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2498
เยี่ยม!
Name : SettsunaKung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SettsunaKung [ IP : 110.77.218.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2556 / 21:37
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2497
อดีตพระเอกอย่างเทพอ่ะ
Name : SettsunaKung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SettsunaKung [ IP : 110.77.218.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2556 / 21:23
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2035
ชีวิตพระเอกหลากหลายมากๆ
Name : kornfern [ IP : 115.67.66.162 ]

วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:15
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2000
อ่านมาเกือบสิบตอน พึ่งรู้ว่าย้อนอดีต (-*-)a


PS.  ปัญหาทุกปัญหามีทางออกมากมายเหมือนกับมุมของวงกลม ขึ้นอยู่กับเราว่าจะมองหามันเจอหรือไม่ ขอฝากนิยาย Endless Phantasia ด้วยนะครับ
Name : Silver & Marine Blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Silver & Marine Blue [ IP : 180.180.108.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:23
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android