The necklace of the God

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ธ.ค. 56

 บทนำ
 ณ หน้าห้องปกครองในโรงเรียนชื่อดังกลางกรุงปารีส
 ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ~ ~ ~
 ชายชุดดำเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อที่จะควานหาต้นเหตุของเสียงพร้อมกับยกขึ้นดูชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วกรอกเสียงไปยังปลายสาย"สวัสดีครับท่านมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"
  "จัดการส่งเรื่องที่จะย้ายฮิเมกะมาที่นี่รึยัง"ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งครึม
 "ครับเสร็จเรียบร้อยแล้วครับท่านผมเพิ่งไปเอาใบอนุมัติลาออกจากทางโรงเรียนมาเมื่อกี้เองครับท่าน"ชายชุดดำตอบรับเสียงปลายสายด้วยเสียงนิ่งเรียบ
 "ก่อนที่ฮิเมกะจะมาช่วยดูแลฮิเมกะด้วยเมื่อกี้ทางฝ่ายเรารายงานว่าพวกนั้นกำลังเคลื่อนไหวแล้วอย่าให้พวกนั้นเข้าใกล้ฮิเมกะเป็นอันขาด"ชายชราออกคำสั่งเสียงแข็ง
 "ครับนายท่าน"ชายชุดดำตอบรับเสียงปลายสายด้วยเสียงเรียบพร้อมกับต่อสายไปยังเบอต่อไปตามคำสั่ง
 "ฮะ โหลว่างัยเบอแรค"
 "คุณหนูครับเราจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้านะครับ"
 "อ่าา..งั้นเหรอเฮ้อน่ารำคาญจริงแค่นี้ใช่ไหม"เด็กสาวเอ่ยพรางถอนหายใจ
 "ยังครับท่านประทานบอกว่าพรุ่งนี้ท่านจะไปรับคุณหนูที่สนามบินครับคุณหนูอยู่ที่ไหนครับตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าห้องปกครองวันนี้คุณหนูกรุณากลับกับผมนะครับ"
 "อืมมเอ้ยไม่ฉันไม่กลับกับนายฉันมีธุระกับเบลล่านายกลับก่อนเถอะไว้เจอกันนะ"เด็กสาวเอ่ยพรางว่างสายทันที
 
 ทางด้านคุโจ ฮิเมกะ
 ฮิเมกะเด็กสาววัยสิบเจ็ดเธอเป็นเด็กที่มีใบหน้าเล็กเรียวดวงตาคมกลมโตสีแดงแซมเลือดหมูซึ่งขับกับสีผมของเธอที่เป็นสีม่วงอ่อนหยักยาวเท่าเข่าซึ่งผมถูกแต่งแต้มโดยใช้คาดผมที่ประดับไปด้วยผ้าที่มีลักษณะหยักตรงขอบส่วนเนื้อผ้าถูกตกแต่งไปด้วยเส้นตรงหนาสีฟ้าสองเส้นปลายของมุมด้านซ้ายจะมีโบว์ติดส่วนด้านบนของโบว์จะเป็นปีกสีชมพูเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของคุโจ คาซึเนะ กับ คุโจ มิริน ครอบครัวของเธอเป็นมหาเศรษฐีที่ติดอันดับต้นๆของประเทศญี่ปุ่นมีกิจการเป็นของตัวเองคือเป็นบริษัทธิ์ผลิตเสื้อผ้าแบรนด์เนมรายใหญ่ส่งออกต่างประเทศ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าครอบครัวของเธอเป็นที่สนใจของวงการบันเทิงเลยทีเดียวเธอย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศเมื่อเธออายุได้เพีียงหกขวบเท่านั้นเพราะคุณยายของฮิเมกะต้องการให้ฮิเมกะได้ไปศึกษาอยู่ที่เดียวกันกับแม่ของเธอที่Parson School of Designเป็นโรงเรียนเกี่ยวกับการออกแบบแฟชั่นดีไซด์เนอร์ชื่อดังอันดับหนึ่งของที่นั่นด้วยนิสัยของเธอที่ชอบอยู่ตัวคนเดียวและไม่ค่อยชอบเข้าสังคมจนคนภายนอกคิดว่าเธอดูหยิ่งเพราะเธอเป็นคนไม่พูดบวกกับเธอที่มีผลการเรียนในการดีไซด์ในคลาสเรียนต่างๆได้โดดเด่นมากจนไม่มีใครกล้าเข้าไปทักทายเธอแบบเพื่อนเลยซักทีจนเมื่อตอนอายุประมาณสิบปีเธอก็ได้เจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีดวงตากลมโตสีชมพูแซมแดงเข้ากับสีผมที่เป็นสีชมพูซึ่งถูกถักเป็นเปียสองข้างส่วนสูงของเธอพอๆกันกับฮิเมกะเธอมีชื่อว่าเบลล่า อินเดอร์แฟรงลูกครึ่งแคนนาดาญี่ปุ่นเธอเป็นเด็กนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาจากแคนนาดามีนิสัยร่าเริงเข้ากับคนได้ง่ายแต่ไม่ค่อยสู้คนเท่าไหร่ในระหว่างที่เธอเข้ามาในห้องด้วยความที่เธอเป็นเด็กใหม่ยังไม่รู้ไต๋ของเพื่อนในห้องมาวันแรกเธอก็ถูกเพื่อนผู้หญิงกลุ่มหนึ่งดักรอทำร้ายเธอในระหว่างทางกลับบ้านเป็นเพราะมีผู้ชายคนหนึ่งซี่งเป็นคนที่พวกกลุ่มเด็กหญิงกลุ่มนั้นชอบหนะซิเมื่อเธอมาวันแรกก็บอกชอบเธอเลยเหตุการณ์วันนั้นเป็นเพราะฮิเมกะช่วยเอาไว้และสุดท้ายแล้วเบลล่าก็ได้ย้ายมาอยู่กับฮิเมกะที่บ้านคุณยายแล้วทั้งสองก็ได้เป็นเพื่อนรักกันมาจนถึงปัจุบัน
  "ใครโทรมาเหรอเจล"เบลล่าพูดพลางถือแก้วน้ำเดินมานั่งตรงข้ามกับฮิเมกะพร้อมกับยื่นแก้วน้ำอีกใบให้
 "เบอแรคโทรมาเนี่ยขอบคุณนะ"ฮิเมกะพูดพร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นชูแล้วยกขึ้นดื่ม
 เบลล่าพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้เพื่อนเป็นการบอกว่าไม่เป็นไรแล้วพูดต่อว่า"เบอแรคว่าไงอ่าเจล"
 "เขาบอกให้ฉันเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้"ฮิเมกะพูดพร้อมกับวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ
 "งั้นเหรอเฮ้อพรุ่งนี้แล้วสินะฮือเจลลช่านขี้เกียจเก็บของจังของฉันเยอะมากเลยแถมห้องยังรกอีก โหยยยฉันอยากจะบ้าตายT_T" เบลล่าพูดพร้อมกับเอามือขึ้นขยี่่ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด
 ~คิคิ ฮิเมกะหัวเราะยุในลำคอเพราะท่าทางหงุดของเพื่อนเธอ~
 เบลล่าหยุดขยี้หัวตัวเองเมื่อได้ยินเพื่อนของตนหัวเราะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตวาดปนล้อไปว่า"หัวเราะอะไร!!"
 "ก็หัวเราะคนซกมกไงละ ฮ่าๆ คิกๆ" ฮิเมกะพูดพร้อมกับแลบลิ้นหยอกเย้าผู้เป็นเพื่อน
 "หืมอย่ามาว่าฉันซกมกนะฮือๆชั้นจะฟ้องคุณย่าเธอ ฉันจะยกโทษให้ก็ต่อเมื่อเธอต้องไปช่วยฉันเก็บของ" เบลล่าพูดพร้อมกับเอามือกอดอกแล้วก็ยืดตัวขึ้น
 "พอเลยๆเอาคุณย่ามาอ้างอีกแล้ว"
 "โหเจลใจร้ายฉันจะขอร้องเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วช่วยฉันเก็บของหน่อยน้านะยังไงเธอก็เก็บของเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ"เบลล่าพูดเสียงอ้อน
 "อืม ได้ๆช่วยก็ช่วยนี่ฉันเห็นแกเธอนะที่เธอคอยไปรับไปส่งฉันทุกวัน"
 "ฮ้าเย้ๆ แหงละก็เธอไม่ยอมไปกับเบอแรค"
 "ก็มันอึดอัดนี่ถ้ามีคนคอยทำนั่นทำนี่ให้"ฮิเมกะพูดเสียงอ่อย
 "ฮ่าๆเอาหล่ะๆฉันเข้าใจ นี่มันเย็นแล้วนะกลับกันเถอะเจลรออยู่นี่ก่อนนะเดียวฉันไปเอารถก่อน"เบลล่าพูดพลางยืนขึ้นแล้วเดินออกไป
 ~เฮ้อในที่สุดฉันก็จะกลับแล้วสินะวันสุดท้ายทำให้รู้สึกคิดถึงโรงเรียนจัง~่ฮิเมกะคิดพรางกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณที่ตนนั่งอยู่พลันเหลือบสายตาไปเห็นบางสิ่งบางอย่างตรงแถวหลังพุ้มไม้ที่มีลักษณะจัดแต่งเป็นพุ้มไม้พุ้มใหญ่ทรงสูงที่เอามาประดับตกแต่งสวนนั่งเล่นที่อยู่เกาะกลางโรงเรียนด้วยความที่ฮิเมกะเป็นคนช่างสงสัยไวเท่าความคิดเธอจึงโพล่งออกไป
 "ใครกัน!!?ออกมาเดี๋ยวนี้นะ"
 ~ซวยแล้วเธอตาดีชะมัด~ชายปริศนาคิด
 "ถ้าไม่ออกมาฉันจะฆ่าแกแน่"ฮิเมกะยังพูดขู่ต่อไปเรื่อยๆ
 "เอาไงเอากันวะ!"ชายปริศนาพูดเสียงเบาแล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมกับเดินออกจากพุ้มไม้เพื่อที่จะเดินออกไปปรากฏตัวตามคำสั่งของเด็กสาว ด้านของเด็กสาวเธอพยายามเดินย่องเข้าไปที่พุ่มไม้้ที่เธอพบเห็นบางสิ่งอย่างเบาที่สุดเมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงขลุกขลักหลังพุ่มไม้เด็กสาวก้ง้างหมัดหวังจะชกสิ่งนั้นทั้งที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรพลันเมื่อชายหนุ่มปริศนาเดินออกไปก็เกือบจะโดนหมัดของเธอเข้าเต็มๆแต่ชายหนุ่มรับหมัดของเด็กสาวแล้วกำหมัดของเธอแน่นพร้อมกับใช้แรงหมุนตัวล็อกเธอเข้าสู่แผงอกของตนขณะนั้นเด็กสาวก็ดิ้นไม่หยุด
 "นี่คุณอยู่นิ่งๆได้หรือเปล่าครับผมเจ็บจะแย่อยู่แล้ว"
 "นายเป็นใครปล่อย!!"เด็กสาวพูด พลางพยายามสลัดตัวให้หลุดพ้นจากการกักกุมของชายหนุ่ม
 "ถ้าคุณไม่หยุดดิ้นผมก็จะไม่ปล่อยคุณ"ชายปริศนาเผยยิ้มที่มุมปาก
 ~โธ่เวลาแบบนี้มันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำชมัดไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้กอดเธอแบบนี้โธ่เทพเจ้าครับขอให้เธอรู้ตัวทีเถอะครับวอนผู้เป็นเจ้าได้้โปรดช่วยให้ผมทำสำเร็จด้วยเถอะครับ~
 เด็กสาวหยุดดิ้นพร้อมกับพูดว่า"นายเป็นใคร"
 "ฮ่าๆๆ ว่าง่ายจังนะครับ"
 "ฉันถามว่านายเป็นใคร!"
 "ดุชมัด มิเคะซึคามิ โซชิครับครับยินดีที่ได้รู้จักอย่างไม่เป็นทางการนะครับคุณหนูผู้ครอบครองแหวนแห่งสามเทพผู้ยิ่งใหญ่"ชายหนุ่มปริศนาเอ่ยพลางลดใบหน้าลงกระซิบที่ข้างหูของเด็กสาวด้วยเสียงแผ่วเบาแล้วร่างของเขาก็เริ่มจางหายไปพร้อมกับแสงของเปลวเพลิงทันที
 พอสิ้นค่ำนั้นของชายปริศนาเด็กสาวก็ได้แต่ยืนนิ่งพร้อมกับพูดทวนชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา"มิ...เคะ..ซึ..คา..มิ" ปุ้ง!!เพล้ง 
 "กรี๊ด!!!!"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น