เจาะเวลาพิชิตโลกา

ตอนที่ 6 : สร้างตระกูลหลี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    13 ต.ค. 59

          ตอนนี้ผมบอกพวกเธอว่า..."เมื่อแม่นางเข้าเมืองไปแจ้งพวกมือปราบ แล้วให้แม่นางบอกทางการว่า ซีฟ่านหลุนปล่อยพวกแม่นางมา แล้วแม่นางก็เดินมาพักที่หมู่บ้านที่เคยถูกปล้น แล้วพอเช้าแม่นางก็เข้ามาในเมืองอย่างที่เห็น ถ้าพวกมือปราบทางการสงสัย ก็บอกว่า ซีฟ่านหลุนบอกพวกเราว่าต่อให้อยู่ในมือทางการก็จับพวกเรากลับไปได้ พวกแม่นางคงสงสัยสิว่าทำไมให้พูดแบบนั้นเพราะตัวเรายังไม่อยากเป็นจุดสนใจ" หลังจากกำชับให้พวกเธอพูดตามแบบที่ผมบอก พวกเธอก็พยักหน้า แล้วผมก็บอกพวกเธอว่า พอเห็นประตูเมืองผมขอเข้าไปก่อนจะไปซื้อบ้านแล้วค่อยไปตามพวกเธอ หลังจากพวกเธอเดินไปถึงประตูเมือง ผมเข้าไปในเมืองก่อนแล้ว พวกเธอถามลู่เหมยว่า....

          "ลู่เหมยเจ้าพอจะรู้ไหมว่าทำไมคุณชายหลี่ถึงสวมใส่หน้ากากตลอดเวลา" ที่พวกเธอถามลู่เหมยไม่ใช่เพราะเหตุใดหรอก ถึงแม้คุณชายหลี่จะหน้าตาอัปลักษณ์ แต่ก็เคยช่วยพวกเธอมาตลอด พวกเธอไม่มีวันรังเกียจเขาหรอก พอลู่เหมยฟังก็หัวเราะ คิก คัก บอกว่าหน้าตาของเขาเป็นอันตรายต่อสตรีเรา แล้วลู่เหมยบอกพวกเธอว่าเดียวถึงบ้านแล้วค่อยให้เขาถอดหน้ากากให้ดู พอได้ฟังพวกเธอก็ทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามต่อ พอถึงหน้าประตูเมืองพวกเธอก็บอกพวกทหารยามแบบที่เขาเคยบอกไว้ แล้วทหารยามก็พาพวกเธอไปที่ว่าการอำเภอ พอมาถึงพวกเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเธอ พอฟังจบ ใต้เท้าสั่งพวกมือปราบระดมคนไปปิดล้อมเขาทมิฬทันที

          มาถึงทางด้านนี้ ผมก็เดินทางไปที่ทำการเมืองที่เคยทำป้ายให้ผม พอผมเดินเข้าไปเจ้าหน้าที่ถามว่ามาทำอะไรผมเลยบอกว่า...

          "พอดีข้าต้องการหาซื้อบ้านสักหลังราคาเท่าไรก็ได้" พอเจ้าหน้าที่ได้ยินก็ยิ้มคฤหาสน์ต่างๆมีทั้งในและนอกตัวเมือง ผมก็ดูภาพไปเรื่อยๆ แล้วผมก็เจอและชี้ไปที่ภาพนั้นเจ้าหน้าที่มองดูนิ้วผมชี้ไปที่ภาพคฤหาสน์ แล้วบอกว่าคฤหาสน์หลังนี้เจ้าของคฤหาสน์คนเก่าให้ที่หลบซ่อนโจรร้ายของแผนดินเลยโดนประหารทั้งครอบครัว ผมก็พยักหน้ารับฟัง พอฟังจอบผมก็ถามราคาเท่าไร เจ้าหน้าที่บอกว่า300000ตำลึง ผมก็หยิบตั๋วเงินส่งให้แล้วเจ้าหน้าที่ก็ส่งใบสัญญาคฤหาสน์ให้ผมเอานิ้วโป้งจิ้มหมึกแดงในใบสัญญาพอเสร็จเจ้าหน้าที่ก็ประทับตา มังกรฟ้า เหมือนในป้ายผม พอเสร็จผมก็ไปดูบ้าน พอเปิดประตูเข้าไปข้างในกว้างมาก ถัดมามีศาลาริมน้ำ ผมก็เดินเข้าไปในสำรวจบ้านมีของเครื่องใช้ครบ ขาดแต่ของเล็กๆน้อยๆค่อยหาซื้อที่ตลาดก็ได้ พอสำรวจเสร็จผมก็เดินไปที่ว่าการอำเภอแล้วก็เจอลู่เหมยพอดีผมเลยบอกให้เธอไปตามพวกเพื่อนๆเธอให้ตามผมไปที่บ้านระหว่างทางก็มีบรรดาหนุ่มๆมองผมด้วยสายตาสมเพช ผมก็ไม่ได้สนใจแต่ดูเหมือนพวกเธอจะโกรธแทนผม พอมาถึงบ้านพวกเธอก็ตกใจเพราะบ้านหลังใหญ่มาก พวกเธอก็เดินเข้าไปสำรวจ แต่ห้องพักไม่พอผมก็ปรึกษากับพวกเธอว่าให้บางคนไปพักที่โรมเตี๊ยมกันก่อนพวกเธอก็เห็นด้วย ส่วนผมก็ออกไปหาช่างที่ทำการเมืองแล้วเจ้าหน้าที่ก็ให้คนไปตามหัวหน้าช่างใหญ่ของเมืองนี้ ผมก็เลยอธิบายและวาดแบบแปลนที่พักฝั่งชายและที่พักฝั่งหญิงอยู่คนล่ะฝั่งและอ่างน้ำร้อนที่ใช้ถ่านทั้ง2ฝั่งโดยที่ให้บ้านผมคั้นกลางไว้ แล้วผมก็ถามนายช่างอีกกี่วันถึงจะเสร็จนายช่างบอก20วันน่าจะเสร็จ ผมเลยถามราคาทั้งหมดเท่าไรเจ้าหน้าที่บอกว่า600000ตำลึง เอาว่ะเพื่ออนาคตผมจ่ายเงินให้ แล้วเจ้าหน้าที่ก็ประทับตาสัญญแล้วผมก็กลับบ้าน พอมาถึงผมก็บอกเล่าให้พวกเธอฟังพวกเธอก็ไม่ได้พูดอะไร ผมให้ตั้งลู่เหมยอีก50000ตำลึงไว้ให้เธอซื้อของและก็กับข้าว ผมบอกพวกเธอว่าขอพักสักหน่อย ตอนเย็นให้คนมาตามแล้วกัน พวกเธอพยักหน้าแล้วก็ไปทำหน้าที่ของตัวเอง ผมเข้ามาในห้อง ห้องนี้ดูสะอาดสงสัยพวกเธอคงทำความให้มั้ง แล้วผมก็ถอดหน้ากากเอาของในแหวนมาดูตั๋วเหลือแค่200000ตำลึง นอกนั้นเป็นทอง พวกแหวน อัญมณี มรกต คำภีร์วิชาต่างๆ ผมก็ดูของไปเรื่อยๆ แล้วก็นั่งโคจรลมปราณ ตอนนี้ระดับพลังอยู่ที่ สำเร็จขั้น7 แต่ผมยังไม่รีบร้อนเดียวตอนกลางคืนค่อยศึกษา คำภีร์วิชาต่างๆพอตกเย็นกุ้ยฮวาอาสามาเรียกผมที่ห้องพอประตูเปิดออกเราทั้งคู่ก็สบตากัน แล้วผมก็ยิ้มให้สักพักกุ้ยฮวาได้สติแล้วถามผมว่า...

          "ม่ะ ม่ะไม่ทราบว่าคุณชายหลี่ซูหมิงอยู่หรือไม่เจ้าค่ะ" เราถามผู้ชายตรงหน้าว่าคุณชายหลี่อยู่ไหม เราเป็นอะไรไปเนี้ยหัวใจเต้นแรง ผู้ชายอะไรช่างหล่อเหลาและสง่างาม ผมมองยิ้มๆไปที่เธอแล้วพูดว่า...

          "ช่างน่าน้อยใจจังไม่ได้เจอแปปเดียวลืมตัวเราไปแล้วหรอ เราไงหลี่ซูหมิงแค่ถอดหน้ากากก็จำไม่ได้สักแล้ว คราวนี้จำได้ยังล่ะแม่นางกุ้ยฮวา" ผมแกล้งพูดป่นน้อยใจ แล้วเธอก็มองผมอย่างสงสัยผมเลยเดินไปหยิบหน้ากากใส่แล้วเธอก็ตกใจ เอามือปิดปากตัวเอง ผมเห็นเธอหน้าแดงเแล้วผมก็แกล้งเอามือเตะหน้าผากถามว่าไม่สบายหรอ เธอส่ายหน้าแล้วเดินไปเลย ผมเลยเดินตามเธอไปที่โต๊ะอาหารระหว่างทาง พวกเธอที่ไม่เคยเห็นหน้าผมก็มอง พอมาถึงโต๊ะ ผมถามลู่เหมยไม่ทานข้าวหรอ เธอส่ายหน้าบอกว่าทานกับเพื่อนๆเธอในห้องครัวแล้ว ผมพยักหน้าแล้วบอกว่าที่หลังให้มากินพร้อมกัน พอทานเสร็จลู่เหมยก็เรียกทุกคนมาดูหน้าเจ้าของบ้านคนใหม่ พอพวกเธอเห็นหน้าผมก็ตกใจ เพราะใบหน้าของผมเป็นอันตรายต่อสตรีจริงๆอย่างที่ลู่เหมยเคยบอกพวกเธอ แล้วผมก็บอกลู่เหมยว่าจะเข้าไปฝึกวิชาในห้องถ้าไม่มีอะไรสำคัญอย่ารบกวน พอเข้ามาในห้อง ผมก็นั่งทำสมาธิทำให้จิตใจสงบผ่านไป1ชั่วโมง ผมก็ลืมตาขึ้นและหยิบหนังสือปกสีแดง ใช่แล้วล่ะมันคือ วิชาฝ่ามือโลหิต ในหนังสือมีภาพแต่ล่ะหน้าให้เคลื่อนลมปราณไปจุดที่กำหนด ผมนั่งอ่าน2รอบแล้วเริ่มฝึก จริงๆรอบเดียวก็จำได้แล้ว ที่ต้องทวนเพราะมันมีภาพโคจรลมปราณไปจุดต่างหลายหน้า พอจำได้แล้วก็ปิดหนังสือแล้วเริ่มฝึก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

235 ความคิดเห็น

  1. #222 หนู ณะ (@punthusing) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:21
    บ้าน3แสน ต่อเติม6แสน / ใส่หน้ากากเดินในเมืองทำไม เค้าประกาศจับนะ
    #222
    0
  2. #114 phattana505 (@phattana505) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 02:23
    ไม่ใช่ว่าเขาตามตัวนายอยู่หรอ จะใส่เพื่อ
    #114
    1
    • #114-1 Orz2 (@Orz2) (จากตอนที่ 6)
      13 ธันวาคม 2559 / 23:15
      นั้นดิใส่หน้ากากเดินไปทั่วไม่โดนจับอีก
      #114-1
  3. #15 บุคคลหลับลึก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 14:12
    ติดตามครับสนุกดีชอบ
    #15
    0
  4. #14 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:29
    ขอบคุณนะคะ
    #14
    0
  5. #11 Rareunit (@ChubbyBarbie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 07:46
    ขอบคุณครับ ติดตามม
    #11
    0