หิมพานต์นิรมิต - คาซี ... แรงฤทธาใดหนา จักแรงเร่า ... เท่าแรง "รัก"

อ่าน "หิมพานต์นิรมิต" ของคุณคาซี (ปราณธร) จบแว๊วค่า ... น่ารักดี พอดีว่ามีแควนๆ ของคุณคาซี (เอ๊ะหรือของเจ้าเบ็นกันแน่น้อ 555 ไม่เจียมเลยชั้น..) มารออ่านโปรย เจ้าเบ็นก็เลยลัดคิวมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก่อนนะคะ ... ส่วน "สื่อรัก...มัดหัวใจ" ของคุณยาใจนั้น เดี๋ยวรอสักครู่นะคะ โปรยวันเดียวสองเรื่องม่ะหวายค่า ไม่แน่เดี๋ยวเจ้าเบ็นอาจจะรออ่านเล่มแรกของ Series คือ "แด่รัก.. ด้วยดวงใจ" ให้จบก่อนแล้วจะมารีวิวทั้ง Series ให้ฟังกันเลยทีเดียวนะคะ 

ตอนนี้ Built ไว้ก่อนก็แล้วกันค่ะ ว่า "สื่อรัก...มัดหัวใจ" นั้นสนุกมาก ใครที่ชอบแนวตบจูบน่าจะชอบเลยแหละค่ะ ... อันนี้เป็นแนวขัดใจกระชากมาจูบ 555 นางเอกไม่เค้ย ไม่เคยทำอะไรเถื่อนๆ พรรค์น๊าน ด่ายังไม่เป็น จะมาให้คุณหมอหน้าหวาน แสนซื่อ "ตบ" เนี่ยนะ คงต้องคอยจนคุณพ่อเลี้ยงหนวดหงอกพอดีกันกว่าจะได้จูบ ... เหอเหอ 

โอ๊ะ ไม่อาว ... ไม่เล่า .. นี่ Blog ของท่าน "สิงคีวรรณ" ไกรสรราชสีห์หล่อโฮกของเรานี่นา ... ตัดภาพค่า ตัดภาพจากไร่องุ่นไปป่าหิมพานต์ด่วน .... 


CUT....
----------------------------------------------------------------------
Dissolve to Himavana Scene .... 


เอาล่ะ ... มาเข้าเรื่องรักเซี้ยวๆ ของสิงหเทพบุตรผู้ยอมถอดเขี้ยวให้ "รัก" กันดีกว่า.... 
เอ้า กรี๊ดดดดดดดดดด ....



โปรยปกเค้าว่างี้ค่ะ 
ณ หิมพานต์ ดินแดนแห่งตำนานอันเล่าขานถึงทวยเทพผู้ทรงแสนยานุภาพ... 
นักสิทธิ์ วิทยาธรฝีมือฉกาจ... เหล่ากินรีโฉมงามสะคราญ... 
และบรรดานารีผลที่รอวันอวดทรวดทรงงามยามต้องฤดูกาล 

ที่แห่งนั้นคือแหล่งกำเนิด ‘สิงคีวรรณ’ ไกรสรราชสีห์หนุ่มผู้สง่าแลเกรียงไกร 
ฝีมือการต่อสู้เป็นที่เลื่องลือระบือไกล ยากจะมีผู้ใดอาจหาญมาต่อกร 
ด้วยนิสัยมุทะลุ เจ้าอารมณ์ ทั้งขวางโลก 
จึงมีศัตรูคอยจ้องปองร้ายอยู่ทั่วทุกแห่งหน 
หวังดาหน้าโรมรันให้อับจน แต่มิมีเพียงสักตนทนต้านทาน 
ทว่าแม้จะเอาชนะมาได้ทั่วสารทิศ 
แต่เขากลับสิ้นฤทธิ์เพียงเพราะอิสตรีหนึ่งผู้ที่เขาบังเอิญช่วยชีวิตไว้ 
ด้วยไม่คาดคิดเลยว่าเพียงเสี้ยวเพลา
นางจะทำให้เขากลายเป็นสิงห์ไร้เขี้ยวเล็บ 
---------------------------------------------------------------

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเจ้าเบ็นเป็นแฟนงานเขียนอีกแนวของคุณคาซีค่ะ งานชุดความรู้สึกดีที่เรียกว่ารักของแจ่มใใส ซึ่งคุณคาซีใช้นามปากกาว่าคุณปราณธร เพราะหลงรักชุด L Club อย่างมากมาย ตัวละครน่ารักมาก และคุณปราณธรก็เขียนงานแนวทนาย - สืบสวนได้สนุกมากๆ เลยค่ะ จนมาเจอ Zombie Prince ก็ทึ่งว่าคุณปราณธรเขียนงานแนว Tragedy ได้อิ่มดีอีกด้วยแฮะ ... จากนั้นก็ยังไม่มีโอกาสอ่านงานของคุณปราณธรอีก เพราะว่าเรื่อง "รอยจาร" หนามากเลยค่ะ 2 เล่มใหญ่ๆ จบแน่ะ แต่ก็ซื้อเก็บไว้แล้วนะคะ เพราะคุณปราณธรกลายเป็นนักเขียนคนนึงที่เจ้าเบ็นตามเก็บงานไปแล้ว คิดว่ามีเวลาก็จะเอาออกมาอ่าน ... 

ระหว่างรองานใหม่ๆ ที่เล่มไม่หนามากนักของคุณปราณธร ก็มีน้องสาวนักอ่าน (นังนวลนั่นแหละค่ะ ไม่ใช่ใคร 555) มาบอกต่อว่าคุณคาซีมีงานอยู่ในชุด Fantasy Land ก็ยังไม่ตามไปอ่านง่ะค่ะ เพราะปกติเจ้าเบ็นไม่อ่านงานแนวนี้เท่าไหร่ (ท่าทางจะแก่เกินจินตนาการ ... กร๊ากกกก) แต่พอเล่มนี้ออก พอดีเจ้าเบ็นชอบวรรณคดีไทย และชอบเรื่องดาราแดงของคุณศรีสุรางค์มากอยู่แต่เดิมด้วยค่ะ เลยสนใจ น้อง (คนเดิม) บอกว่าอ่านแล้วสนุกด้วย ก็เลยเอาวะ ... อย่างน้อยไม่แนวเรา อ่านไม่ไปไหน เราก็ยังได้อุดหนุนนักเขียนที่เราชอบล่ะเอ้า ... (จะมีใครคิดแบบเราไหมเนี่ย..) แล้วปกก็สวยซ้า.... ชวนเสียตังค์จริงๆ

พออ่านจบ...เจ้าเบ็นก็พบว่าเล่มนี้ของคุณคาซีสนุกทีเดียวค่า ไม่ผิดหวังที่ตามรักตามหลงตามชมผลงานกันอยู่นะค้า... "หิมพานต์นิรมิต" ไม่หวานมากนะคะ แต่มันน่ารักเกินห้ามใจค่ะ อ่านไปอมยิ้มไปกับความทื่อ เถื่อน ขวานผ่าซาก ขวางโลกของสิงห์หนุ่ม (ขวางโลกเดียวไม่พอค่ะ พี่แกไปได้กี่โลกแกขวางมันหมดทุกโลกนั่นแหละ.. 555) แต่เมื่อมีรักเจ้าสิงห์ห่ามห้าวก็กลับสามารถอ่อนได้ ยอมได้ หวานบ้างก็ได้ด้วย (หวานแบบสิงห์ๆ นะคะ แบบว่าหวานแค่ไหนก็ยังผ่าซากได้อยู่... 555) แถมยังเจ้าเล่ห์แสนกลได้สารพัดอีกต่างหาก เพียงเพื่อชิดใกล้เจ้าลูกวัวน้อยของตน...เฮ้อ... พูดไปพูดมาก็สรุปได้ว่าพี่ไกรสรนรสีห์รูปงามช่างน่าร๊ากกกกกก ... เหมาะกะเจ้าเบ็นเสียจริงๆ หุหุ ... ใครช่วยเฉดหัวนางเอก (แม่ "อนรรฆวี" ที่พี่สิงห์ทั่นเรียกของท่านว่า "คาวี" กะจะเคี้ยวลูกวัวต่ะแรกเห็นเลยว่างั้นเหอะ..) ใครช่วยเฉดกลับเมืองไปทีซิ ... อย่าให้มาหน้าหวานละลายใจสิงห์อยู๋แถวนี้ ... หมั่นไส้

แนวเรื่องและตัวละครเรื่องนี้จะคล้ายๆ ดาราแดง ของคุณศรีสุรางค์ค่ะ คงเป็นเพราะว่าได้แรงบันดาลใจมาจากที่เดียวกัน เอาเรื่องราวมาจากวรรณคดี +ตำนานเทพของไทยเหมือนกันน่ะค่ะ แต่ท่านสิงคีวรรณของคุณคาซีเป็น Bad Boy แก่น เซ๊้ยวกว่าท่านโฆรัม คือว่าสิงห์หนุ่มแห่งป่าหิมพานต์ท่านเด็กกว่าท่านขุนพลเหนือน่ะค่ะ ... มีนิสัยแมวๆ น่ารัก น่าหยิก แต่ก็นะ รักจริงจัง หัวใจมั่นคง มีแต่ความหวังดี ทั้งยังแสนจะซื่อตรงปานฉะนี้ จะน่าหมั่นไส้ปานไฉนก็อดไม่ได้ที่จะร๊าก .... ฮิ้วววว ... เอาเป็นว่าเจ้านวลรอดตัวปาย 555... 

หุหุ... พูดถึงต่ะพระเอกเดี๋ยวจะหาว่าเราบ้าผู้ชาย (ซึ่งก็จริง 555) ตัดใจมาพูดถึงนางเอกมั่งก็ได้ ... เอ้า.. กล้อง แพนมาซิย้า ... แพนไปที่นางมนุษย์หน้าสวยนั่นน่ะเร้ว .... 

Camera PAN .... 

นางเอกเป็นมนุษย์ที่พลัดเมืองมาสู่หิมพานต์ เพราะเกิดอสุราอาละวาดที่เมืองน่ะค่ะ พระเอกของเรา "เก็บ" หล่อนได้ ต่ะแรกก็ว่าจะเอาไว้ดูเล่น ดูไปดูมาหัวใจดันไหลออกไปอยู่ในร่างมนุษย์ได้งัยก็ไม่รู้ รู็ตัวอีกที "เจ้าเบ็นหัวใจ ข้าหรือจะไม่ดูแลหัวใจของตนให้ดีที่สุด..." ซะละ ฮิ้วววววว .... 

เรื่องนี้เป็นเรื่องรางความรักท่ามกลางปัญหาที่ต้องแก้ของไกรสรราชสีห์หนึ่งเดียวแห่งป่าหิมพานต์นาม "สิงคีวรรณ" และนางมนุษย์น้อยนาม "อนรรฆวี" ค่ะ สิงห์ผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครเกิดมาเพื่ออะไรจึงมีชีวิตเบื่อๆ ขวางโลกไปวันๆ ชีวิตเปลี่ยนไปเมื่อ "เก็บ" มนุษย์สาวรูปงามได้ เมื่อรักแล้วสิงห์หนุ่มจึงต้องดูแลให้เธอทำหน้าที่ของเธอให้สำเร็จ เพื่อจักคืนกลับสู่หิมพานต์ "คู่" กัน ระหว่างที่ช่วย "คาวี" ของตนนี่เอง เงื่อนปมแห่งชีวิตของ "สิงคีวรรณ" ก็เผยขึ้น ... 

เรื่องราวระหว่างพระเอกนางเอกน่ารักดีค่ะ และเงื่อนปมที่ซ่อนไว้ว่าไกรสรราชสีห์เป็นใคร สิ่งที่อนรรฆวีต้องปกป้องมีความสำคัญอย่างไรก็น่าสนใจดี แต่เสียดายที่หนังสือคงจะสั้น การเฉลยปมแรกมันเลยง่ายๆ ไปหน่อย แบบว่ามาเล่าให้กันฟังเลยง่ะ ... ว้า ... ถ้าวางเป็น Plot มี Action ให้ได้ลุ้นกับการเฉลยปมว่าสิงคีวรรณเป็นใครกันอีกหน่อยคงจับใจกว่านี้อีกค่ะ เสียดายจริงๆ นะคะ แต่ว่าในส่วนของ Action ท้ายเรื่องก็ได้ใจพอสมควรอยู่ค่า...
 
แต่ที่สุดยอดต้องยกให้ความหวานค่า อิอิ ให้เต็มร้อยค่ะ น่ารักจริงๆ ... ไม่ว่าจะการให้ "น้ำทิพย์" ... ฉากอาบน้ำ (เอ่อ ... เริ่มติดเรท 555) หรือฉากที่ท่านสิงคีวรรณสั่งให้เจ้าวัวน้อยนอนด้วยกันบนแท่น ... เหอเหอ ใครอยากรู็ว่ามันหวานแค่ไหนก็ไปหามาอ่านนะค้า ... โอ้ว.. ว่าแล้วก็อยากมีคนมา "ให้" น้ำทิพย์อ่ะค่า ...

ข้อคิดที่ได้จากเรื่องก็ดีมากๆ ค่ะ ... ขอบคุณคุณคาซีนะคะ ที่ให้แง่งามกับคนอ่านหลายข้อจากความสัมพันธ์ของตัวละคร และจากการเรียนรู้ตัวตนทั้งของตนเอง และระหว่างกันและกันของไกรสรราชสีห์และดวงใจจากแดนมนุษย์ แง่งามที่ทำให้เราต้องนำกลับมาถาม มาคิดถึงตนเอง ... ว่าเรางามได้เท่าที่ว่า "ต่ำใต้ในหิมพานต์" บ้างหรือยัง อ่านๆ แล้วให้ความรู้สึกเหมือนอ่านชาดกนะคะ สนุกด้วยและสอนใจด้วยน่ะค่ะ ... 

"นายเจ้าเขาไม่รักเจ้าหรือ ... รักใยจึงไม่เมตตา ไม่อยากให้เจ้ามีความสุข ข้าเมตตาเจ้า ข้าจึงมิอยากให้เจ้าลำบากนอนพื้นอย่างไรเล่า ..." 

ไงคะคารมของเจ้าสิงห์หนุ่ม นี่ขนาดเป็นตอนยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่ว่ามีเค้าในหัวใจนะคะ .... กรี๊ด ... ไม่ละลายเรอะเนี่ย... หัวใจมนุษย์น้อยจะทานทนเยี่ยงไร .... ในหนังสือไม่ได้พูดอย่างนี้เพ๊ะๆ นะคะ เจ้าเบ็นจำมาได้ประมาณนี้ง่ะค่ะ แล้วเราก็กลับมาถามตัวเองเหมือนนางเอกนะคะว่า นั่นซินะ เราเมตตาคนที่เราบอกว่าเรารักเพียงใดกันหนอ ... ไม่ใช่แค่คนรัก เราดูแลใครๆ ที่เราว่ารัก และควรจะรักดีพอแล้วใช่ไหม ... เพื่อนๆ ไม่รู็ได้คำตอบว่ายังไง แต่เจ้าเบ็นต้องไปหาพ่อแม่ให้บ่อยกว่าเดิมซะแล้วค่ะ ... 

ภาษาเรื่องนี้สวยงามแต่ไม่ยากจนเกินไปนัก ไม่ถึงกะเป็นยาขมน่ะค่ะ แต่มีให้ได้เสพความงามและความน่าทึ่งของภาษาไทยอยู่บางๆ ทั่วทั้งเล่มเลยค่ะ ... ส่วนตัวเจ้าเบ็นชอบนะคะ (นี่เราจะออกนอกหน้าไปไหมเนี่ย.. หุหุ ..)

สุดท้าย... ก่อนที่มันจะยาวกลายเป็นมหากาพย์ไปมากกว่านี้ ... เจ้าเบ็นชอบที่มีนักเขียนหันมาสนใจนำเอาวรรณคดีไทยมาเขียนถึง เอามาเป็นแรงบันดาลใจกันมากขึ้นนะคะ Fantasy ในวรรณคดีไทยนั้นสุดยอด แสนจะ Amazing เสียดายที่เด็กจำนวนมากมายสมัยนี้ ไม่เคยได้สัมผัสกับวรรณคดีเหล่านั้นเลย เจ้าเบ็นว่านี่เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่จะช่วยเปิดให้เด็กๆ ของเราได้เห็นโลกแห่งวรรณคดีไทยนะคะ และคงจะมีจำนวนไม่น้อยที่อยากไปอ่านต่อ อยากรู้เพิ่มว่าเทพองค์ไหนทำอะไร มีตำนานอย่างไร หิมพานต์คืออะไร มีลักษณะอย่างไรบ้าง และอีกมากมายเลย .... เหมือนที่เจ้าเบ็นก็อยากอ่่านเพิ่มเช่นกันค่ะ... 

หวังว่ารักในพี่สิงคีวรรณจะช่วงทำให้ "รักในวรรณคดีไทย" เบ่งบานขึ้นมากมาย และขจรชจายราวรสสุคนธ์แห่งทิพย์มมาลีในแดนหิมพานต์นะคะ ... 

Blog นี้ขอจหวานๆ ด้วยโปรบปกหน้าของคุณคาซีค่ะ .. 

"ฤทธานุภาพใดฤาจะเท่าฤทธีแห่งรัก
แม่แต่ไกรสรราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องยอมศิโรราบ" 

Love you all ค่ะ 

เจ้าเบ็น