Manager Darling คุณผู้จัดการครับ chanbaek.End ภาค 2

ตอนที่ 33 : Giving you 6 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 พ.ย. 62





6



เช้าวันรุ่งขึ้น



แสงแดดที่ส่องรอดผ้าม่านเข้ามาทำให้คนทั้งสองที่นอนกอดกันรู้สึกตัว ชานยอลขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะกระชับวงแขนที่วางพาดเอวคอดของแบคฮยอนให้เข้าหาตัวอย่างแนบแน่น



เสียทุ้มพูดขึ้นอู้อี้ข้างใบหูขาว



"แบคฮยอนครับตื่นได้แล้วนะ" พูดจบก็กดจูบหลังคอของคนขี้เซาให้รู้สึกขนลุกเล่น



"อื้ออ~~พี่ชานยอลอย่ากวน"


"พี่ต้องไปทำงานนะ ตื่นได้แล้วครับ แบคต้องไปส่งซานฮาไปโรงเรียนด้วยนะลืมแล้วหรอ"ชานยอลพูดพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองดูแผ่นหลังของภรรยาที่โชว์ความขาวนวลเนียนต่อหน้า



"แบคเหนื่อยหนิขออีก5นาทีนะครับ"


"ไปทำอะไรมาล่ะถึงเหนื่อยน่ะ"


"ไม่ต้องมาพูดเลยเพราะใครล่ะ"ถือว่าแบคฮยอนตื่นได้เต็มตาเมื่อได้ยินสามีพูดขึ้นมาแบบนั้น ให้ตายเพราะตัวเองแท้ๆที่เอาแต่ใจทั้งคืนยังจะมายียวนอีกแม่จะให้อดสักสองอาทิตย์เลยคอยดู


"ฮ่าๆๆ โอเคครับๆไม่แกล้งแล้วไปอาบน้ำนะ"ชานยอลพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาเหวี่ยงๆมาจากภรรยาที่รัก


"ไม่ต้องหัวเราะครับ นับแต่นี้งดนะครับ"แบคฮยอนพูดขึ้นก่อนจะคว้าชุดคลุมอาบน้ำมาใส่อย่างลวกๆ


"งด?"คิ้วเรียวเข้มขมวดเป็นปม


"ครับ....งดเรื่องนั้นสองอาทิตย์นะ" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ทิ้งให้สามีตัวสูงนั่งอ้าปากค้างกับสิ่งที่ภรรยาเอ่ยออกมา ก่อนจะเรียกสติขึ้นมาได้ จึงตะโกนขึ้นมาทันที แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักกลับมาเท่านั้น


"แบคครับกะจะให้พี่ลงแดงตายเลยหรอ!!"ได้แต่ตะโกนตามหลังพร้อมถอนหายใจเหือกใหญ่


ต้องเมื่อยมืออีกแล้วสินะ.......






หลังจากไปทานข้าวเช้าฝีมือภรรยาสุดที่รักเรียบร้อยแล้วชานยอลก็ขับรถออกมาทำงานทันที ส่วนแบคฮยอนนั้นไปส่งปาร์คซานฮาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่โรงเรียน จะว่าไปเรื่องข้องใจอีกเรื่องก็ยังไม่กระจ่างเกี่ยวกับเด็กโอซองอู ไหนจะเรื่องของฮโยยอนเลขาสาวของสามีตัวเองแบคฮยอนหาทางออกไม่เจอเลยจริงๆ



"ซานฮาครับคุณม๊ากลับก่อนนะตั้งใจเรียนนะครับอย่าดื้อกับคุณครูรู้ไหม" แบคฮยอนพูดพลางจัดสายกระเป๋าให้ลูกชายไปด้วย



เด็กน้อยยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงตัวก่อนจะกระโดดกอดคอคนเป็นแม่แล้วหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ก่อนจะผละออกมามองใบหน้าสวยหวานของมารดาแล้วพูดขึ้น


"ครับคุณม๊า คุณม๊าไม่ต้องห่วงน้องซานฮาน้าาน้องซานฮามีซองอูอยู่ด้วยจะไม่ดื้อครับ"เด็กน้อนพูดเสียงเจื้อยแจ้ว


"ดีมากลูกม๊าไปก่อนนะ"พูดจบก็หอมแก้มลูกฟอดใหญ่ก่อนจะหันไปโค้งอาจารย์ที่หน้าประตูโรงเรียน


"คุณม๊าสวัสดีครับ"ปาร์คซานฮาไหว้ผู้เป็นแม่และตรงเข้ากอดเอวคอดทันที


"ม๊าไปก่อนนะลูก" พูดจบก็หันหลังขึ้นรถออร์ดี้ของตนประจำตำแหน่งคนขับทันที 


ออร์ดี้สีดำพุ่งตัวพ้นเขตโรงเรียนก่อนจะเปลี่ยนทิศทางจากบ้านตัวเองเป็นร้านอาหารร้านหนึ่งที่เค้าไม่ได้มาสักพักว่าแล้วก็คิดถึงจัง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.



บนตึกสูงห้องชั้นบนสุด


เสียงกระแทกแฟ้มลงกับโต๊ะกระจกแก้วดังขึ้นเมื่อประธานบริษัทเริ่มจะกรุ่นโกรธขึ้นมา


"ตามที่คุณปาร์คให้ผมไปสืบมาก็ได้อย่างที่เห็นครับ คุณฮโยยอนเธอมีแฟนก่อนที่จะมาทำงานเป็นเลขาให้คุณปาร์ค ตอนนั้นเธอทะเลาะกับแฟนของเธออย่างหนักแล้วหนีมาครับ" 


เสียงของลูกน้องคนสนิทเอ่ยรายงานกับชานยอลอย่างละเอียดก่อนที่เสียงทุ้มของผู้เป็นนายเอ่ยถาม


"แล้วนายรู้ไหมว่า ใครเป็นแฟนของเธอ"ชานยอลถาม



"คุณปาร์คดูรูปนี้สิครับ"ลู่คัสหยิบรูปจากในซองเอกสารสีนำตาลออกมาสองใบก่อนจะวางลงตรงหน้าของชานยอล "รูปนี้คือเมื่อสามเดือนก่อนครับ คุณปาร์คสังเกตผู้ชายคนนี้ กับรูปนี้อีกรูปซึ่งเป็นวันที่คุณปาร์คไปต่างประเทศคืนที่เกิดเรื่อง ผู้ชายสองคนนี้คือคนเดียวกัน ในรูปแรกแสดงให้เห็นว่าชายคนนี้กับคุณฮโยยอนสนิทกันมาก"ลู่คัสเว้นระยะให้ชานยอลถามเมื่อคิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาเริ่มจะขมวดเป็นปม


"งั้นแสดงว่า...ผู้ชายคนนี้ก็คือ"



"ครับ ชายคนนี้คือแฟนของเทอ"ลู่คัสพูดขึ้น


"ลู่คัสไปขอดูกล้องวงจรปิดจากร้านนั้นอีกครั้ง ผมขอเร็วที่สุดนะ"
ชานยอลพูดพร้อมกับเก็บรูปทั้งสองใบลงซองอย่างเดิม


"ครับ..แต่."


"หื้มมีอะไรอีกหรือเปล่า"ชานยอลเลิกคิ้วถาม


"ผมยังเจอประวัติการรักษาตัวของคุณฮโยยอนด้วยครับ"
ลู่คัสพูดพลางยื่นใบเอกสารให้ชานยอลที่นั่งอยู่ตรงหน้าเค้าดูทันที



ชานยอลรับมาก่อนดวงตากลมโตจะไล่อ่านและตัวหนังสือตรงหน้าแล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อข้อความในกระดาษที่แสดงอยู่


"นี่มัน!!"เสียงทุ้มพูดขึ้น


"ครับ เธอป่วยทางจิตเคยได้รับการรักษากับหมอจิตแพทย์แต่ช่วงหลังๆมานี้ก็ไม่ได้รับเข้าการรักษาเลยครับ" 


"ลู่คัสคุณรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ผมเป็นห่วงแบคฮยอนกับลูก"
ชานยอลเอ่ยสั่งกับลู่คัสเสียงเข้ม


"ครับคุณชานยอล"พูดจบลูกน้องคนสนิทก็หันหลังเดินออกไปทันที


ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่ฮโยยอนผมจะต้องหาความจริงให้ได้
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ออร์ดี้สีดำจอดลงหน้าร้านอาหารสไตล์ฝรั่งเศส ขาเรียวก้าวลงจากรถคันหรูก่อนจะกดล็อครถพร้อมกับก้าวขาเปิดประตูเข้าไปในร้านอาหาร


กริ๊ง~


"สวัสดีครับยินดีตะ...แบคฮยอน!"เสียงใสของเจ้าของร้านพูดทักทายลูกค้าดวงตากลมเบิกกว่าด้วยอาการตกใจเมื่อพบกับผู้เป็นน้องสามีตัวเองยืนยิ้มอยู่ทีหน้าประตู


"ครับผมเอง...เสียงดังเชียว"แบคฮยอนพูดยิ้มๆกับพี่สะใภ้ตรงหน้า
"แล้วพี่จงแดล่ะครับไม่อยู่ช่วยพี่หรอคนเยอะนะ"แบคฮยอนพูดพลางหันมองไปรอบๆร้าน


"ไม่รู้หายไปไหนตั้งนานละเดี๋ยวกลับมาพี่จะทุบให้"หมินซอกเอ่ยขึ้นมาพลางเช็ดเคาร์เตอร์หน้าร้านไปด้วย
"แล้วไปไงมาไงล่ะหืมถึงแวะมาหาพวกพี่"


"แบคว่างๆน่ะครับคิดถึงเลยมาหา"แบคฮยอนตอบยิ้มๆก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะหน้าเคาร์เตอร์


"แหมมปากหวานนักนะเราน่ะ แล้วหลานพี่เป็นไงมั่ง"
หมินซอกเอ่ยยิ้มๆ


"ซานฮาสบายดีครับ พูดง่ายกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยไม่ดื้อเลยครับ" 


หมินซอกเดินมาหาแบคฮยอนที่โต๊ะก่อนจะวางแก้วน้ำผลไม้ให้แบคฮยอน ปล่อยให้พนักงานในร้านทำงานต่อจากเค้า ร่างเล็กนั่งลงตรงข้าทกับแบคฮยอน


"หรอดีแล้วๆแบคจะได้ไม่เหนื่อยมีอะไรที่พี่จะพอช่วยได้แบคบอกพี่ได้นะ"


"ครับ.."

"แบคฮยอนมีอะไรรึเปล่า ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย"หมินซอกเอ่ยถามน้องชายของสามีเมื่อสังเกตสีหน้าของแบคฮยอนไม่ค่อยดีตั้งแต่เข้าร้านมา


"ผม....เครียดๆน่ะครับ"


"บอกพี่ได้ไหมเรื่องอะไร"หมินซอกเอ่ยถาม "เผื่อพี่จะช่วยได้"


"พี่หมินซอกคะคือ..ชะชานยอลเรื่องชานยอลครับ"แบคฮยอนตอบเสียงสั่นๆ


"ทำไมมันทำอะไรแบค"หมินซอกเอ่ยถามเสียงแข็ง


"คะเค้า..."


กริ๊ง~


"ที่รักผมมาละแล้ว..." เสียงจงแดสิบแปดหลอดที่ดังมาจากหน้าประตูเรียกให้คนเป็นพี่ใหญ่ได้แต่ส่ายหัวไปมา


"นี่จงแดแกจะเสียงดังทำไมเดินไปหาเมียดีๆไม่ได้หรอ" รยออุคเอ็ดน้องชาย ลูกค้าก็เต็มร้านยังจะมาเสียงดังอีก
ไม่รู้จักโตจริงๆเมียก็มีแล้ว


"อ่าววแบคฮยอนมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"รยออุคเอ่ยถามน้องชายคนสุดท้องเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่หมินซอกและแบคฮยอนนั่งอยู่


"สักพักละครับ"แบคฮยอนตอบยิ้มๆ"แล้วพี่อุคกับพี่จงแดไปไหนมาตั้งนานปล่อยให้พี่สะใภ้ผมทำงานคนเดียวลูกค้าเยอะอยู่นะ"


"โห้ก็คนที่ซุปเปอร์มันเยอะถามพี่อุคได้กว่าจะได้จ่ายตังค์ก็ตั้งนาน"เห้ออที่รักผมขอน้ำเย็นๆหน่อยสิ"


จงแดบ่นให้น้องชายฟังก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างหมินซอกและเอ่ยขอน้ำกับภรรยาของตัวเองทันที


"ไม่ไปเอาเอง"หมินซอกตอบก่อนจะเมินจงแดอย่างเป็นทางการ


จงแดหน้าบึ้งก่อนจะพูดขึ้น "ไปเอาเองก็ได้"ก่อนจะลุกหายเข้าไปหลังร้าน


"แบคฮยอนอยู่กินข้าวเที่ยงกันก่อนสิ"รยออุคเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากครัวหลังจากเอาของที่ซื้อมาไปเก็บเรียบร้อยแล้ว


"ครับ....แล้ววันนี้พี่อุคไม่เข้าบริษัทหรอ"


"ไม่อ่ะวันนี้โดด"รยออุคพูดยิ้มๆ


แบคฮยอนบึนปากใส่ทันที"ประธานค่ายเพลงคนนี้แย่เนอะพี่หมินโดดงานแต่ใช้งานลูกน้องให้ทำแทนแย่ๆ"แบตฮยอนพูดจะหยอกคนเป็นพี่


"ฮ่าๆแบคฮยอนเราก็"หมินซอกหัวเราะกับท่าทีของน้องชายสามี


"เดี๋ยวเราจะโดน"รยออุคพูดจบด็มะเหงกใส่หัวน้องชายด้วยความหมันเขี้ยวไปหนึ่งที


แบคฮยอนลูบหัวตัวเองปอยๆก่อนจะเอียงหัวซบคนเป็นพี่ชายอย่างออดอ้อน


"หื้ม?...เป็นอะไรรึเปล่าแบคฮยอน"รยออุคถาม


"ผมเหมือนคนเป็นอะไรหรอ"



"ก็ทุกทีเราไม่เคยอ้อนพี่ถ้าเราไม่คิดเรื่องอะไรสักอย่างที่มันทำให้เราหนักใจ"รยออุคอธิบาย



"คือว่า..."และการสนทนาก็ถูกขัดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีผู้เข้ามาใหม่เข้ามาในร้านรอยยิ้มหวานบนใบหน้าพร้อมกับน้ำเสียงใสเอ่ยขึ้น


"สวัสดีค่ะ"หญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะก้าวเรียวขาภายใต้รองเท้าส้นสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแบคฮยอน


"รับอะไรเชิญสั่งกับพนักงานที่เคาร์เตอร์เลยครับ"แบคฮยอนพูดขึ้นพลางยิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นพาลูกค้าไปสั่งอาหารและจองโต๊ะ


"ฉันไม่ได้มาเพื่อจะมาทานอาหารหรอกค่ะ" 


"......"


"ฉันชื่อฮโยยอน" หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัว"คุณแบคฮยอนคงรู้จักฉันแล้วใช่ไหมคะ"


"....อ่อครับ"


"ดีฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณแบคฮยอนค่ะ"หญิงสาวพูดพลางยิ้มหวานไปให้ภายใต้รอยยิ้มนั้นช่างร้ายกาจสิ้นดี

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ปักกิ่ง

14:45 น.

"ลู่หานออกไปไหน"เสียงทุ้มเอ่ยถามกับป้าแม่บ้านเมื่อลงบันไดมาแล้วไม่เจอกับภรรยาของเค้า

"อ่อปะไปไป" หญิงชราตอบอ้ำๆอึ้งๆเพราะกลัวคุณชายตรงหน้าจะอารมณ์เสียขึ้นมา


หลังจากโอเซฮุนได่วางมือจากการเป็นนายแบบเค้าก็เข้ามาทำธุรกิจของครอบครัวอย่างเป็นทางการ ส่วนลู่หานเองก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการส่วนตัวของนายแบบคนไหนแต่ย้ายตัวเองมาเป็นเลขาของเซฮุนแทน มีเลขาเป็นเมียตนเองมันก็จะดีหน่อยๆ


"อย่าบอกนะว่า..."


"ค่ะคุณโอคุณลู่หานไปสนามบินแล้วค่ะ"หญิงชราเอ่ยบอกออกไปไม่เต็มเสียงนัก


"โอลู่หาน!!จะได้เห็นดีกันแน่" 



100%

#เมเนที่รักCB


มาต่อแบบงงๆแล้วน้าาอย่าลืมเม้นติดแท็กกันด้วยนะคะ
แต่ถ้าไม่ติดแท็กไม่เป็นไรแต่เม้นคนละเม้นก็อย่างดี5555อยากให้ฟิคเรื่องนี้มีแท็กเป็นของตัวเองบ้างอ่าา คริคริ เจอกันตอนหน้าค่าา


ยังไม่ได้แก้คำผิด*








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

131 ความคิดเห็น