กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 17 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 11 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มี.ค. 58



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 11


“ไปไหนมะ...เฮ้ย! ไปโดนไรมา”เปรี้ยวถามเสียงหลงเมื่อเห็นวินเดินเข้ามาในห้องโดยที่มุมปากมีรอยช้ำแล้วยังจะมีรอยเลือดที่ถูกเช็ดลวกๆ ร่างบางรีบวิ่งไปหาวินแล้วดึงร่างหนาให้มานั่งที่โซฟาก่อนจะไปหาอุปกรณ์ทำแผล


“ไปมีเรื่องที่ไหนมาห๊ะ ดูดิ๊ ไม่หล่อเลย”เปรี้ยวบ่นอุบพลางเอาสำลีชุบยาแตะเบาๆที่รอยช้ำ


หมับ


วินจับข้อมือของเปรี้ยวเอาไว้ทั้งสองข้างแล้วดึงร่างเล็กให้เขามาใกล้ร่างบางฝืนตัวแล้วส่งสายตาดุๆกลับไปทว่าวินนั้นกลับหัวเราะในลำคอ


“กูไม่หล่อจริงดิ”


“ก็ใช่ดิ ดูดิๆปากเป็นสีม่วงเลย คิคิ”วินที่ได้ยินก็แกล้งทำหน้างอนๆ

“อะไรอ่า งอนเหรอฮะ”เปรี้ยวยิ้มหวานแล้วเอาจมูกตัวเองถูกกับจมูกของวินไปมาอ้อนๆ


“เออ กูงอน งอนมากด้วย”วินพูดเรียบๆ


“คิคิคิ งั้นเดี๋ยวกูง้อ”เปรี้ยวดึงมือตัวเองจากการเกาะกุมของวินแล้วยกกอดคอร่างหนา

“ง้อมึงทั้งคืนเลย”เสียงหวานกระซิบข้างหูแล้วจูบเบาๆ วินยิ้มมุมปากก่อนจะโอบเอวบางแล้วดันร่างเล็กให้เอนนอนไปกับโซฟาก่อนจะขึ้นคร่อม


“พูดแล้วนะ”ริมฝีปากที่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นดูไม่น่าไว้วางใจเอาซะเลยและแน่ล่ะคืนนี้เขาไม่รอดแน่


วันอาทิตย์


“น้ำหอมใหม่เหรอวะ กลิ่นไม่คุ้นเลย”วินถามขณะที่จมูกซุกไซร้ดอมๆดมๆอยู่ที่ลำคอขาวมือหนาที่กำลังโอบเอวบางค่อยๆเลื้อยขึ้นเข้าไปในเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินเข้มบางๆ


“เออ เพิ่งซื้อใหม่ ฮื้อ อย่ากวนได้มั้ยรีบนะเว้ย เดี๋ยวไม่ทัน”เปรี้ยวบอกเหวี่ยงๆแล้วดึงมือของวินออกแล้วเอี้ยวตัวหนีไปอยู่อีกทาง


“ที่รีบเพราะอยากไปเจอมันใช่ป่ะ”วินว่าเสียงเข้มแล้วจ้องใบหน้าหวาน เปรี้ยวตวัดสายตามองเซ็งๆ


“อย่ามาหาเรื่องนะวิน”


“กูไม่ได้....”


Rrrrrrrrrrrrrrrrr


ยังไม่ทันที่วินจะได้พูดอะไรโทรศัพท์ของร่างบางก็ดังขึ้น และพอเปรี้ยวเห็นว่าเป็นเบอร์ของคนที่ต้องไปหาคืนนี้ก็รีบรับสาย


“ฮะคุณเจา......ขอโทษทีฮะพอดีเผลอหลับ......กำลังจะออกไปแล้วฮะ......ฮะแล้วเจอกันฮะ”เปรี้ยววางสายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไอ้เรื่องที่บอกว่าเผลอหลับน่ะโกหก ถามว่าใครที่ทำให้เขาช้า....


ก็ไอ้ร่างสูงที่เอาแต่จ้องนั่นแหละ! เมื่อคืนเล่นซะหมดแรง กว่าจะตื่นก็เที่ยง แล้วกว่าจะเดินได้เป็นปกติก็ปาเข้าไปหกโมงกว่าๆแล้วนี่ก็สองทุ่มครึ่งไปแล้วนัดตอนสามทุ่ม แทบจะไม่ทัน พอจัดตัวเองเสร็จเรียบร้อยเปรี้ยวก็หยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์


หมับ


“ไม่รอกูวะ”วินดึงแขนเรียวเอาไว้แล้วพูด เปรี้ยวขมวดคิ้ว


“กูให้พี่แป้งมารับ”


“กูจะไปส่งโทรไปบอกพี่แป้งแล้ว”เปรี้ยวนิ่งๆแล้วเดินนำร่างสูงไปที่รถ


 


“โกรธรึไง”วินถามทำลายความเงียบเพราะเปรี้ยวนั่งเงียบไม่พูดอะไร


“เปรี้ยว.....ไอ้เปรี้ยว!”วินใช้เสียงที่ดังขึ้นจนเปรี้ยวหันมามองแล้วทำหน้าโกรธๆ


“เออ!!”เปรี้ยวตะคอกแรงๆแล้วหันหน้ามองไปนอกรถ วินถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเบาๆ เปรี้ยวมองแสงไฟตามท้องถนนเขาไม่ชอบให้ใครรอแต่นี่เขากำลังจะทำให้ผู้ว่าจ้างของเขารอ


สามทุ่มกว่าๆทั้งเปรี้ยวและวินมาถึงผับซึ่งเป็นสถานที่นัด เปรี้ยวเดินออกห่างจากวินเพื่อไปหาร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ที่บาร์ ส่วนวินก็ไปหาที่นั่งที่สามารถมองเห็นร่างบางได้ชัดเจนเผื่อมีอะไรที่มันไม่ชอบมาพากลเขาจะได้ช่วยทัน


“ขอโทษที่ให้รอฮะ”เปรี้ยวบอกด้วยรอยยิ้ม เจายิ้มรับบอกว่าไม่เป็นไรแล้วฉุดให้เปรี้ยวนั่งลงที่ตักของตัวเอง สองมือก็โอบกอดเอวคอด


“เอ่อ....”


“ชู่ว....เขามองมาทางเราอยู่ครับ”เจากระซิบเบาๆ เปรี้ยวพยักหน้าเข้าใจแล้วมองไปที่ผู้ชายตัวเล็กๆซึ่งผู้ชายคนนั้นพอเห็นเขาก็ทำหน้าตกใจเล็กๆเปรี้ยวขมวดคิ้วรู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูกตั้งแต่ตอนที่เจาเอารูปมาให้ดูแล้วล่ะแต่ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เปรี้ยวสั่งเครื่องดื่ม


“เปรี้ยว....ผมขอโทษนะ”เปรี้ยวทำหน้างงๆกับคำขอโทษของเจา


ฟอด~


เปรี้ยวนิ่งไปเข้าใจคำขอโทษแล้ว เจาหัวเราะหึๆเมื่อเห็นคนที่จะแกล้งให้หึงลุกพรวดออกจากที่นั่ง เปรี้ยวเม้มปากก่อนจะเหลือบไปมองร่างสูงที่จ้องหน้าเขาจะเป็นจะตายเปรี้ยวค่อยๆหันหน้ากลับ พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา


แกล้งให้หึงดีมั้ย


และคำตอบก็คือ


ดีที่สุด


คิดได้ดังนั้นแขนเรียวก็ยกโอบคอของเจา เจาดูจะงงๆแต่ก็โอนอ่อนไปตามนั้น


“เขาไปไหนแล้วเหรอฮะ”เปรี้ยวถาม


“คงจะลุกไปห้องน้ำล่ะมั้งครับ จะทำแบบนี้ทุกที”เจาบอก เปรี้ยวลงจากตักหนาแล้วเดินนำไปห้องน้ำโดยที่ไม่ลืมดึงแขนของเจาไปด้วย พอเข้าไปในห้องน้ำก็พบร่างบางของใครคนนั้นยืนล้างมือ และพอเขาเงยหน้ามาเจอก็ทำหน้าหม่นๆ ดวงตาที่แดงก่ำเหมือนจะรื้อน้ำตาขึ้นมาอีกครั้ง


“ตอง?”เปรี้ยวพึมพำชื่อคนคนๆนึ่งที่นึกออกขึ้น เจาขมวดคิ้วเพราะชื่อที่เขาได้ยินนั่นมันคือชื่อของผู้ชายตัวเล็กตรงนั้นและอีกอย่าง....มันคือชื่อของคนรักของเขา


“เปรี้ยวเหรอ?”ตองถามพลางเช็ดน้ำตาลวกๆ เปรี้ยวมั่นใจเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าต้องเป็นตองเพื่อนสมัยเรียนอยู่ม.ต้นแน่นอน


“รู้จักกันเหรอ”เจาถามขึ้น เปรี้ยวพยักหน้า ตองมองหน้าของเจาแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องน้ำทว่าเจานั้นดึงแขนเอาไว้


“ฮึก...ปล่อยผมนะ.....คุณมากับแฟนใหม่ของคุณมายุ่งกับผมมันจะทำให้เปรี้ยวเสียใจนะ”ตองว่าพลางสะบัดแขนออกแต่เจาไม่ปล่อย


“ไม่ใช่นะตองคือ....”


“มึงพูดมาสิว่ามึงรักกู!”เจาตะคอกร่างบาง


“คุณมันทุเรศ เปรี้ยวเขาเป็นแฟนคุณนะ คุณมาพูดกับผมแบบนี้ได้ยังไงกัน!”ตองขึ้นเสียงน้ำหูน้ำตาไหลอย่างกับแม่น้ำสายใหญ่ เจาหันมาหาเปรี้ยวแล้วพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกให้ช่วยพูด


“ตองฟังนะ เรากับคุณเจาไม่ได้เป็นอะไรกันคือ...คุณเจาเขาจ้างเรามาให้ช่วยยั่วโมโหนาย”จบคำของเปรี้ยวร่างที่พยศก็หยุดแล้วทรุดตัวลงกับพื้นห้องน้ำ


“ทำไม....ฮึก...ทำไม”


“ก็มึงมันปากแข็ง พูดออกมาได้ได้รึไงห๊ะว่ารักกูว่าหึงกู กูแค่อยากได้ยินแค่นี้ ช่วยทำให้กูรู้หน่อยว่ามึงก็รักกูไม่ใช่ว่ากูคิดไปคนเดียวน่ะห๊ะ”เปรี้ยวมองภาพของเจาที่โอบกอดตองพลางตบหลังอย่างปลอบประโลม แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ขาเรียวก้าวออกจากห้องน้ำแล้วปะทะกับใครบางคน


“ขอโทษฮะ”เปรี้ยวบอกขอโทษก่อนไม่ว่าเขาจะเป็นคนที่ถูกชนหรือไปชนเขาก็ต้องบอกขอโทษไปก่อน คำว่าขอโทษเป็นคำพูดมหัศจรรย์ซึ่งทำให้คนที่โกรธได้ยินคำนี้ถึงกับใจเย็นลงได้เลย


“เจอกันอีกแล้วนะครับ หึหึ”เปรี้ยวชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงคุ้นๆพลางเงยหน้ามอง


ต้น!!


หมับ


“จะไปไหนครับครั้งที่แล้วก็หนีไปได้ แต่ครั้งนี้ไม่ปล่อยหรอก”ต้นบอกหลังจากที่ดึงแขนของเปรี้ยวที่กำลังจะวิ่งหนี


“ปละ...ปล่อยผมนะ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วยฮะ! ช่วย....อื้อ!”มือหนารีบอุดปากของเปรี้ยวเพื่อไม่ให้เสียงของเปรี้ยวดังไปมากกว่านี้แต่ร่างบางก็ยังจะดิ้นหวังให้หลุด


“หยุดเดี๋ยวนี้”เสียงเย็นๆดังขึ้นพร้อมกับวัตถุแข็งๆเย็นๆที่สัมผัสอยู่ที่ขมับทำให้ต้นชะงักกึกแล้วหยุดทุกอย่างเขาปล่อยมือแล้วยกมือขึ้นช้าๆ เปรี้ยวที่เป็นอิสระรีบวิ่งไปหลบด้านหลังของวิน ดีใจมากที่ได้ยินเสียงของวินในยามที่เขาต้องการให้อยู่ด้วยที่สุด ต้นค่อยๆหันมาช้าๆแล้วชะงักไปเมื่อพบว่าเป็นวิน ร่างสูงก็เช่นกันพอเห็นว่าเป็นต้นก็เก็บปืน ก่อนที่จะ.....


ยิ้ม?!


หมับ


ทั้งวินและต้นแท็กมือกันอย่างสนิทสนม ทิ้งให้เปรี้ยวงงเป็นไก่ตาแตก


“กลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”วินถาม


“เกือบสองอาทิตย์ละ พ่อกูเรียกกลับว่ะ”ต้นตอบแล้วเหล่มองเปรี้ยว วินที่เห็นสายตาของเพื่อนเก่าก็รู้ถึงสันดานเก่าๆจึงดึงเปรี้ยวมากอดเอวเอาไว้


“อย่ามองมาก นี่เมียกู”วินประกาศ ต้นทำหน้าเสียงดายเล็กๆแล้วยิ้ม


“ของๆเพื่อนก็เหมือนของๆเรา”ต้นยิ้มกริ่ม ทำให้วินโบกหัวมันไปหนึ่งที แล้วหันมามองร่างเล็กที่กระตุกชายเสื้อของเขาอยู่


“วินกลับเหอะ กูอยากกลับแล้ว”เปรี้ยวบอกพลางลอบมองหน้าต้นซึ่งก็มองเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บอกตามตรงว่าเขา...กลัว


“อืมๆ งั้นกูกลับก่อนนะเว้ย”วินบอกแล้วพาร่างเล็กกลับห้อง ต้นยิ้มกริ่มมองทั้งสองคนที่เดินจากไป ก็อย่างที่บอก....


ของๆเพื่อนก็เหมือนของๆเรา!


อยากได้อะไรก็ต้องได้ ในเมื่อเขาถูกใจเปรี้ยวตั้งแต่แรกเจอ เขาก็ต้องได้!!




*******หายนานมั้ย ฮี่ๆ ขอโต๊ดค๊าบบบบบ สารภาพเลยว่าไม่มีเวลาจริงๆ ไปเรียนกว่าจะกลับถึงบ้านหกโมงกว่าๆแล้วกว่าจะได้ขึ้นบ้าน อ๊ากกก บอกเลยว่า หนูเพลียค่ะ - -
เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะคะ ผมจะสู้เพื่อทุกคนค่าาาา :)

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #675 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:10
    เลวแหละเพื่อนเลวแหละ
    #675
    0
  2. #561 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 17:57
    เปรี้ยวอย่าหนีนะ วินจัดการได้เชื่อเถอะ
    #561
    0
  3. #65 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 02:28
    เอ๊าาาา กำ เพื่อนรักจะหักเหลี่ยมโหด
    #65
    0