กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 18 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 12 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 เม.ย. 58



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 12



“รู้จักกันด้วยเหรอ”เปรี้วถามขึ้นหลังจากที่มาถึงห้อง ร่างสูงพยักหน้า


“อืม ต้นมันเป็นลูกของหุ้นส่วนในบริษัทน่ะ รู้จักกันตอนไปงานเลี้ยง”เปรี้ยวพยักหน้าแล้วเดินเข้ามากอดเอวสอบใบหน้าซุกอยู่ที่อกแกร่ง วินทำหน้างงๆแล้วยกมือกอดตอบ


“เป็นไร?”


“กูกลัว”เปรี้ยวตอบเสียงอู้อี้


“หืม?”


“ต้นเป็นคนที่วางยากูวันนั้น”วินรับรู้ถึงแรงกอดที่มีมากกว่าเดิม มือหนาค่อยๆยกขึ้นลูบหัวทุยเบาๆ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง พลางคิดในใจว่าจากนี้ต้องดูแลเปรี้ยวให้มาก


“อยู่กับกูไม่ต้องกลัวหรอก ว่าแต่...มึงงอนกูอยู่ไม่ใช่รึไง”วินแกล้งถาม เปรี้ยวนิ่งเหมือนจะเพิ่งนึกได้แล้วพยายามจะดันตัวเองออกมาแต่วินกอดเอาไว้ซะแน่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะนั้นทำให้ร่างเล็กอดหมั่นไสไม่ได้


งับ


“โอ๊ย...เจ็บนะเปรี้ยว”วินร้องเบาๆเมื่อถูกฟันแหลมๆกัดที่อก เปรี้ยวหัวเราะคิกคักแล้วเลียจุดที่ตัวเองกัดผ่านเสื้อ นานสองนานที่ทั้งสองยืนกอดกันไม่มีใครปล่อยอยู่กลางห้อง


“เปรี้ยว”


“หืม?”เปรี้ยวเงยหน้าขึ้นมาถาม


“เลิกทำงานนี้ได้มั้ย”ใบหน้าหวานนิ่งไปแล้วไม่สบตาเขา


“ไม่เอาหรอกมันเป็นงานของกูนะวิน กูทำแล้วมันสนุกดี ให้กูทำเถอะนะ”ร่างบางบอกแล้วเงยหน้าขึ้นจูบเบาๆที่กระดูกไหปลาร้าแล้วลามขึ้นไปที่คอบอกเลยนี่มันคือการ...อ้อน


“ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย อืมๆถ้ามึงมีความสุขก็ทำไป”จบคำของวินเปรี้ยวก็เผยอยิ้มออกมา


“แต่! มึงต้องมีกูหรือคนอื่นๆไปเป็นเพื่อนจะได้ช่วยดูแลเดี๋ยวนี้มีทั้งรอยกลับมาตลอด”พอพูดถึงตรงนี้วินก็นึกอะไรขึ้นมาได้


“แล้ววันนี้ให้มันหอมแก้มได้ยังไงห๊ะ! ตัวเองมีผัวเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วยังจะให้ผู้ชายอื่นมาหอมแก้มอีกเรอะ!!”วินเพิ่มแรงกอดรัดซะแน่นทว่าเปรียวนั้นกลับยิ้มร่า พร้อมทั้งเบียดตัวเองเข้าไปอีกขาเรียวแทรกผ่าระหว่างขาแล้วยกขึ้น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างเหนือกว่า


“หึงเหรอ”เปรี้ยวค่อยๆลูบอกแกร่งและยกขาขึ้น


“อ่า...เปรี้ยวอยากเจ็บตัวใช่มั้ย”วินลดแรงที่กอดแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังอ่อยเขาอยู่


“คิคิ”เปรี้ยวผลักร่างสูงเต็มแรงแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่าบางอย่างในตัวของวินมันตื่นขึ้นมา


“อ่ะ...ไอ้เปรี้ยว!! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะเว้ย ทำอะไรไว้มารับผิดชอบดิวะ!!”วินทุบประตูเสียงดังทว่าร่างบางที่กำลังเปิดน้ำใส่อ่างจะอาบน้ำอย่างสบายในนั้นหาได้สนใจไม่ ร่างบางพอถอดเสื้อผ้าเสร็จก็แช่ตัวเองในอ่างน้ำอย่างสบายใจเสียงทุบประตูเงียบไปแล้วซึ่งเปรี้ยวคิดว่าวินคงสงบสติอารมณ์พลุ่กพล่านของตัวเองได้แล้วล่ะมั้ง


แกร๊ก


เสียงประตูที่ถูกไขกุญแจดังขึ้นเบาๆจนร่างบางที่แช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำนั้นไม่ได้ยินเสียง ดวงตาคู่หวานถูกเปลือกตาบางปิดเอาไว้ทำให้ไม่เห็นว่ามีคนหน้าไม่อายเดินเปลือยกายมานั่งที่ขอบอ่างอาบน้ำ


วาบ


สัมผัสชวนเสียวที่แผ่นอกทำให้ร่างบางลืมตาขึ้นมาก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจ


“เฮ้ย เข้ามาได้ไงอ่ะ”เปรี้ยวร้องแล้วรีบลุกขึ้นจากอ่าง


พรึบ


ร่างบางถูกแขนแกร่งดึงเอวให้ลงมานั่งที่ตักและบางสิ่งของร่างหนานั้นมันก็มาดุนๆอยู่ที่ก้นของเขาเหมือนอยากจะเข้าไปเหลือเกิน


“นี่มันห้องของกูเหมือนกัน กูจะเข้าออกไหนก็ได้”จนคำพูดกวนๆวินก็ฝากรอยแดงๆเอาไว้ที่ไหล่เนียนพร้อมกับลูบนิดๆ 

“แล้ว...เมื่อกี้ทำอะไรไวหืม”วินบรรจงจูบซับไปทั่วร่างที่ชื้นน้ำมือก็ไม่อยู่สุขลูบนู้นจับนี่ไปเรื่อย


“อืม....วิน”เสียงหวานร้องเรียกให้วินเงยหน้าไปมอง เปรี้ยวตาเยิ้มแล้วกัดปากตัวเองเพราะมือของวินกำลังสะกิดพร้อมกับบีบๆบิดๆจนมันเสียวไปทั่งตัว


“หืม”


“กะ...กูอยาก”จบคำขอร่างหนาก็สนองมือหนาจับหมับทีจุดอ่อนไหวแล้วปรนเปรอให้เปรี้ยวร้องครางอย่างสมใจ


 


หลายวันต่อมา


“วินๆๆ”เปรี้ยวเรียกชื่อร่างสูงรัวๆจากด้านหลังขณะที่วินกำลังชงกาแฟ วินตกใจเล็กที่เปรี้ยวตะโกนเรียกเขาซะลั่นร้านจึงรีบหันมาหาและทำให้ตัวเขานั้นชนกับมือของเปรี้ยวที่ยื่นชิ้นเค้กชาเขียว เจ้าเค้กจึงจิ้มเข้าปลายจมูกของเปรี้ยวไปก้อนใหญ่


“อื้อ! ไอ้วิน เค้กกู”เปรี้ยววางจานเค้ของตัวเองแล้วยกมือจะเช็ดเนื้อเค้กที่จมูกตัวเองแต่มือหนานั้นคว้ามือเขาเอาไว้ซะก่อน


แผล็บ


วินเลียเนื้อครีมเค้กชาเขียวที่ปลายจมูกของเปรี้ยวอย่างบรรจง ร่างเล็กตัวแข็งทื่อไม่คิดว่าวินจะทำอะไรแบบนี้ท่ามกลางสายตาคนอื่นๆเกือบทั้งร้าน!


“ก็อร่อยดี”วินพูดออกมาหน้าตาเฉยต่างกับเปรี้ยวที่ใบหน้าขึ้นสีแดงแปร๊ด


“ไอ้บ้า!”ด่าไปแค่นั้นแล้ววิ่งเข้าห้องครัว


ตึกตัก ตึกตัก


เสียงหัวใจที่เต้นรัวๆทำให้ร่างเล็กไม่อยากจะออไปเจอหน้าใครอีกแล้ว


อีกด้านวินก้มมองเค้กที่วางเอาไว้ที่เคาเตอร์แล้วยิ้มเล็กๆกับท่าทีเขินๆของเปรี้ยว บอกเลยว่าเขาไม่อาย


“แหม่ๆอิจฉาคนหล่อๆแถวนี้จัง”นิดพูดขึ้นหลังจากที่เดินเอาเค้กไปเสิร์ฟ


“ธรรมดา”วินว่าแล้วยักคิ้วกวนๆ นิดจึงหัวเราะคิดคักแล้วทำงานต่อไป พอชงกาแฟเสร็จแล้วออเดอร์ใหม่ก็ยังไม่มาวินจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาใครบางคนที่กำลังนั่งนิ่งๆอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง


“อู้เหรอวะ”ร่างสูงผลักไหล่ของเปรี้ยวจนตกไป เปรี้ยวหันมาแยกเขี้ยวใส่ใส่สูงแล้วหันกลับ


“หึหึ เลิกอู้ๆออกไปทำงาน”วินแกล้งพูดใส่


“ไม่ออก”เปรี้ยวบอกคำขาด


“ทำไมอ่ะ แค่นี้ทำเป็นอาย โหว...ไม่ใจเลย”วินพูดพร้อมกับสะกิดแรงๆ เปรี้ยวจึงลุกขึ้นยืนพรวด


“ไม่ได้อายซะหน่อย”เปรี้ยวบอกพร้อมกับเชิดหน้าแล้วเดินออกจากห้องไปเผชิญโลกกว้าง แล้วร่างบางก็หยุดกึก วินที่เดินตามมาก็หยุดงงกับร่างเล็ก


“พ่อ”วินเรียกชายที่หน้าประตูเบาๆ


“ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก”วิรัชพูดอย่างตรงๆในมือถือห่อกระดาษสีน้ำตาลบางอย่าง วินจึงพาพ่อของตนไปที่มุมเงียบๆมุมหนึ่งของร้าน


“คุณลุงดื่มอะไรดีฮะ”เปรี้ยวถามเบาๆเมื่อทั้งสองนั่งลง


“ขอเอสเปรสโซ่แล้วกัน”วิรัชพูดอย่างนุ่มนวล เปรี้ยวพยักหน้าแล้วมองไปที่วินซึ่งวินส่ายหน้าเบาๆ เปรี้ยวออกไปจัดการชงกาแฟมาให้วิรัช พอเปรี้ยวออกไปวินก็เริ่มพูด


“พ่อมาหาผมที่นี่มีอะไรเหรอครับ”วินยิงคำถาม พร้อมกับจ้องตาอีกฝ่าย


“ร้านที่นี่สวยดีนะ เปรี้ยวเป็นคนคิดสินะ เพราะคนอย่างแกไม่น่าจะมาสนใจอะไรแบบนี้”วิรัชเปลี่ยนเรื่องแล้วมองไปรอบข้าง


“พ่อครับ เข้าเรื่องกันเถอะครับ”วินพูดย้ำ วิรัชยิ้มมุมปากที่เห็นอาการของไอ้ลูกชายของเขา มือหนาวางซองสีน้ำตาลไว้บนโต๊ะแล้วจัดการเทสิ่งที่อยู่ด้านในออกมา วินชะงักไปนิดเมื่อเห็นรูปภาพหลายๆใบซึ่งในรูปมีเขาและเปรี้ยวทุกรูป! ทั้งสองนั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา


“กาแฟคระ...”เปรี้ยวเสียงขาดหายไปเมื่อเห็นรูปภาพขณะวางกาแฟบนโต๊ะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง


หมับ


วินจับมือของเปรี้ยวแล้วดึงให้นั่งลงข้างเขา


“พ่อให้คนตามผม?”วินเป็นฝ่ายพูด


“ถ้าฉันไม่ทำก็คงไม่รู้ว่ารสนิยมของลูกชายคนเดียวของฉันเป็นแบบไหน!”วิรัชขึ้นสียงดัง วินบีบมือบางที่สั่นอย่างรู้สึกได้เป็นเชิงบอกว่าเขาจัดการได้


“หึ นี่ใช่มั้ยล่ะที่ทำให้แกไม่แต่งงานกับหนูอลิส”


“ครับ...ผมรักเปรี้ยว”วินตอบอย่างหนักแน่น


“ไอ้วิน!”วิรัชลุกขึ้นชี้หน้าลูกชายอย่างเดือดๆ

“ฉันไม่เคยสอนให้แกมารักกับผู้ชายด้วยกันแบบนี้
!


“เรื่องความรักมันบังคับไม่ได้หรอกนะครับ”


“หึ รักงั้นเหรอ เรื่องแบบนี้มันเรียกว่ารักได้ด้วยงั้นเหรอ! แกก็แค่อยากลองเท่านั้นแหละเจ้าวิน”เปรี้ยวถึงกับน้ำตาเอ่อเมื่อได้ยินคำว่าอยากลอง ใช่บางทีเขาก็คิด หล่อรวยอย่างวินน่ะเหรอจะมารักเขา รักกับผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ อาจจะเป็นเหมือนที่พ่อของวินพูดออกมาก็ได้ว่าวินแค่...อยากลอง


“ผมรักเปรี้ยวจริงๆครับพ่อ คนที่ผมจะอยู่ไปด้วยตลอดชีวิตคือเปรี้ยว”วินยังคงหนักแน่น


“หึ เด็กหนอเด็ก แกคิดเอาเองแล้วกันนะระหว่างความสุขของแกกับครอบครัวที่ต้องมีคนสืบสกุลต่อไป”พ่อของวินพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไปทิ้งให้ความเงียบเกาะกินพื้นที่


“เปรี้ยว”วินเรียกชื่อคนข้างกายเบาๆ


“กูขอกลับก่อนนะ กูเหมือนจะไม่สบาย”เปรี้ยวบอกพร้อมกับลุกขึ้นวินเดินตามมาจะไปส่งทว่า


“วินๆ มานี่หน่อยค่ะ พี่มีปัญหานิดนึง”นิดเดินเข้ามาหาวินทำให้ร่างสูงหยุดชะงัก ในใจอยากจะตามร่างเล็กนั้นไปแต่เรื่องงานน่าจะสำคัญกว่า


เปรี้ยวเดินออกมาที่ถนนแล้วโบกแทคซี่ไปคอนโด พอถึงห้องร่างเล็กทรุดตัวลงกับโซฟาแล้วปล่อยน้ำตาให้มันไหลรินออกมาเป็นสายคำถามมากมายในหัวผุดขึ้นมา


นี่เขาเป็นตัวถ่วงชีวิตของวินรึเปล่า?


ถ้าหากไม่มีเขา วินคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ วินคงจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข


ใช่ ถ้าไม่มีเขา!
 

ร่างบางกดโทรศัพท์หาพี่สาว ไม่นานแป้งก็รับ


[ว่าไงจ๊า เปรี้ยวคิดถึงพี่เหรอคิคิ]


“พี่แป้งอยู่กรุงเทพรึเปล่าฮะ”เสียงสั่นๆทำให้ปลายสายเงียบไป


[เปรี้ยว แกร้องไห้เหรอ ใครทำอะไรแก บอกพี่มาเดี๋ยวนี้เลย]


“ไว้ผมจะเล่าให้ฟัง ฮึก...ตะ...ตอนนี้ พี่มารับผมหน่อย.....ฮึก....ได้มั้ยฮะ”พอได้ยินเสียงพี่สาวที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยน้ำตามันก็ไหลกระแทกออกมาอีกครั้ง



[ได้ๆที่ไหน]


“คอนโดของวินฮะ”เปรี้ยวบอกแป้งตอบรับว่าจะไปถึงอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงแล้ววางสายไป  ร่างเล็กปล่อยโทรศัพท์ของตนให้ตกลงกับพรมหนังสัตว์ พร้อมกับทิ้งตัวจมฝังกับโซฟานุ่มโทรศัทพ์ที่พื้นสั่นครืนๆเพราะมีคนโทรเข้าเปรี้ยวก้มมองเบอร์ที่โชว์ขึ้นหน้าจอก็ต้องร้องไห้สะอื้น


วิน


โทรศัพท์ที่สั่นอย่างไม่มีที่ท่าว่าคนที่โทรมาจะละความพยายามยิ่งทำให้เปรี้ยวร้องไห้หนัก

 


*****มาแบบสั้นๆ ว่าแต่....มันจะดราม่ามั้ย? เฮ้ยเรื่องนี้ใสๆ รึเปล่า (?) ต้องติดตามตอนต่อไป :) Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 02:08
    คลอเบ้าแล้วฮื้อ ดราม่ามาไงเนี่ย
    #756
    0
  2. #676 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:26
    ง่าาาาาาา ไม่เอาดราม่า
    #676
    0
  3. #67 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 09:55
    เฮ้ยยยยยย ทำไมเศร้า 5555 รอๆๆๆ รอเรื่องดีขึ้นนน
    #67
    0
  4. #66 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 09:39
    โอเชฮับ รอนะ
    #66
    0