กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 21 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 13 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 พ.ค. 58



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 13

ออด!!!


เสียงกดออดหน้าห้องทำให้เปรี้ยวลุกขึ้นจากโซฟาเขารู้ทันทีว่าเป็นแป้งเพราะถ้าเป็นอีกคนคงไม่มากดออดหรอก


ทันทีที่ประตูเปิดออกเปรี้ยวก็โถมตัวกอดพี่สาวแล้วสะอื้นหนัก แป้งตั้งตัวไม่ทันและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงได้แต่กอดตอบน้องชายแล้วค่อยๆดันร่างเล็กของเปรี้ยวให้เข้ามาในห้องเพื่อคุยกันให้รู้เรื่องว่าเรื่องมันเป็นยังไง


“ไหนแกบอกพี่มาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น”แป้งถามน้องชายที่ซุกหน้าเข้ากับไหล่บางของเธอพร้อมกับกอดตัวเธอเอาไว้แน่นราวก็ต้องการที่พึ่งแป้งลูบหัวของเปรี้ยวเบาๆเป็นเชิงปลอบ


“พี่แป้งฮะคือ....ผมกับวินเราเอ่อ....”เปรี้ยวตะกุกตะกักไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงกลัวว่าพี่สาวจะโกรธที่ไม่บอกเรื่องนี้


“รักกัน”แป้งต่อให้เสร็จสรรพ เปรี้ยวจึงพยักหน้าหงึกๆ


“ได้กันแล้ว”แป้งพูดต่อ ทำให้น้องชายหน้าสวยใบหน้าขึ้นสีจัดแล้วค่อยๆพยักหน้า


“พี่แป้งรู้?”เปรี้ยวถามอย่างแปลกใจก็เขาไม่เคยบอกให้พี่สาวของเขารู้เรื่องนี้เลย


“ใช่ รู้ก่อนที่พวกแกจะได้กันอีกเหอะแต่เรื่องนั้นช่างมัน แล้วยังไง?ทำไมแกมาร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ห๊ะ! หรือว่าไอ้วินมีเมียน้อย ฉันจะไปฆ่ามัน”แป้งทำท่าลุกขึ้นอย่างเอาเรื่องแต่เปรี้ยวรั้งแขนเอาไว้


“เปล่าฮะ...คือว่า....”เปรี้ยวเล่าเรื่องทั้งหมดให้แป้งฟังซึ่งระหว่างที่เล่าก็เล่าไปร้องไห้ไปจนแป้งได้ปลอบอยู่เรื่อยๆ


“แกก็เลยจะหนีงั้นสิ”แป้งถามอันที่จริงเธอไม่เห็นด้วยเลยกับการที่หนีปัญหากันแบบนี้เพราะคนที่เจ็บมันคือทั้งสองฝ่าย เธอรู้ว่าวินรักน้องชายของเธอมากแค่ไหนและรู้ด้วยว่าเปรี้ยวเองก็รักวินเช่นกัน


“ผมไม่มีทางเลือกนี่ฮะ ผมอยากให้วินมีความสุขในชีวิตปกติเหมือนคนอื่น ไม่ใช่มารัก...ผู้ชายด้วยกัน”


“ถ้าแกตัดสินใจจริงๆแล้วพี่จะไม่ขัดนะ แต่พี่จะบอกว่า เรื่องบางเรื่องปล่อยทำตามที่หัวใจเรียกร้องบ้างก็ดีนะ”จบคำแป้งก็ลุกขึ้นยืนและช่วยเปรี้ยวเก็บของ


.


.


.


.


วินเหยียบคันเร่งแทบมิดหลังจากที่เสร็จงานที่ร้านแล้วไปต่อที่บริษัทเพราะมีเรื่องเกี่ยวกับเอกสารในส่วนของเขาอีกนิดหน่อย เขาพยายามโทรหาคนที่บอกว่ารู้สึกไม่สบาย แต่ก็....ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก.....


อาจจะหลับ วินคิดแม้ว่าในใจเขาจะหวิวแปลกๆ


ทันทีที่ถึงคอนโดวินก็รีบขึ้นไปที่ห้อง เขารู้เลยว่าไอ้เตี้ยของเขามันไม่กินยาแน่ๆ


พรึบ


ไฟทั้งห้องสว่างขึ้นเมื่อวินเปิด ร่างสูงตรงไปที่ห้องนอน


!


“เปรี้ยว!”วินเรียกชื่อคนรักเสียงดังเมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอยู่ในห้องนอนเลย เขาวิ่งไปเปิดห้องน้ำเผื่อว่าเปรี้ยวจะกำลังอาบน้ำ


ไม่มี!


“เปรี้ยว!!”ตอนนี้วินกำลังวิ่งวุ่นไปทั้งห้องในมือก็กดโทรหาเจ้าของชื่อที่เขาเรียกไม่หยุด


มันไปไหน?!


วินกำลังลนอย่างมากกับการที่เปรี้ยวหายไปอย่างติดต่อไม่ได้ หรือว่ามีงาน แต่คงไม่ใช่เพราะถ้ามีงานเปรี้ยวจะต้องบอกเขาสิ นาฬิกาบนฝาผนังก็บอกเวลา ตีสองครึ่งเข้าไปแล้ว ร่างสูงไม่รอช้ารีบบึ่งรถไปตามผับต่างๆที่คิดว่าเปรี้ยวจะไปทำงาน ในมือก็กดโทรหาเปรี้ยวด้วย


แต่ก็.....ไม่รับ


โทรหาพี่แป้งก็ปิดเครื่องอีก จนในที่สุดเขาก็กลับมาที่ห้องแล้วล้มตัวลงนั่งโซฟาอย่างเหนื่อยกับการขับรถอย่างไม่มีจุดหมาย


“มึงหายไปไหนวะเปรี้ยว กูเป็นห่วงมึงนะ”วินพึมพำแล้วกดโทรหาเปรี้ยวไปเรื่อยๆแม้ว่าจะไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะรับสายเขาก็ตาม


.


.


.


.


“อ้าว กลับมาบ้านคนเดียวเหรอ วินล่ะลูก”ทันทีที่ถึงบ้านซึ่งมันก็สองทุ่มแล้ว แม่ก็ทักขึ้นเมื่อเห็นเปรี้ยวและแป้งเดินเข้ามาในบ้าน ใบหน้าของผู้เป็นแม่ยิ้มแย้มที่ได้เห็นลูกรัก ทว่าคำทักทายของแม่นั้นทำให้บางคนนิ่งไป


“เอ่อ...แม่คะแป้งหิ๊วหิวเราไปหาอะไรทานข้างนอกดีกว่าค่ะ”แป้งรีบเดินไปกอดแขนแม่แล้วพยักหน้าให้เปรี้ยวขึ้นไปบนห้อง และทันทีที่ถึงห้องเปรี้ยวก็กระโดดใส่ไอ้ขาวลูกรักของเขาพร้อมกับปล่อยร้องโฮอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด


11.00PM


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“เปรี้ยวพี่ขอเข้าไปหน่อยนะ”แป้งถามแล้วเปิดประตูเข้ามา ร่างเล็กนอนเอาหน้าซุกกับเจ้าขาวไม่มองหน้าแป้ง ผู้เป็นพี่สาวนั่งลงบนเตียงข้างๆน้องชายแล้วลูบหัวเบาๆ


แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงทำให้แป้งหันไปมองและพบว่าเป็นวินที่โทรเข้ามา สักพักโทรศัพท์ก็ดับไป หน้าจอโชว์ว่าวินโทรหาน้องชายของเธอ 83 miss call


“ฮึก....”เสียงสะอื้นเบาๆดังมาอยู่เรื่อยๆ แป้งเม้มปากแน่น ไม่ชอบเลยที่น้องชายผู้แสนจะร่าเริงของเธอเป็นแบบนี้ เธอต้องทำอะไรสักอย่าง!


 


เช้าแล้ววินยังคงนั่งโทรหาเปรี้ยวอยู่ตลอดไม่รู้ว่าเขาโทรไปสายที่เท่าไหร่แล้ว


ออด! ออด! ออด! ออด! ออด! ออด!


เสียงออดหน้าห้องดังสั้นๆติดๆกันวินเงยหน้าขึ้นมา แล้วค่อยๆลุกจากโซฟาที่เขาจมกับมันทั้งคืนและแน่ล่ะ เขาไม่ได้นอน นอนไม่หลับ วินเปิดประตูออกแล้วผงะนิดๆ เมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของแป้ง


เพี๊ยะ!


แป้งตบวินจนหน้าหันแล้วผลักร่างสูงเข้ามาในห้องใช้เท้าดันประตูปิด ก่อนจะขยุ้มปกเสื้อของวินเขย่าอย่างเอาเรื่อง


“นายทำบ้าอะไรอยู่ห๊ะ!! ไม่รู้รึไงว่าเปรี้ยวหายไป ทำไมไม่ตามหา!!!!”แป้งตะคอกใส่คนรักของน้องชายเสียงดัง


เพี๊ยะ!!


“นายทำน้องชายของฉันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ไม่รักไอ้เปรี้ยวรึยังไงห๊ะ!!!!


ตุ๊บ!!


“ไอ้เด็กบ้า”แป้งหอบหายใจเบาๆแล้วจ้องดวงตาที่ดูอิดโรยของวินที่เบิกกว้างมาเล็กๆ วินจับไหล่แป้งแล้วเขย่าอย่างดีใจ


“ไอ้เปรี้ยวอยู่กับพี่แป้งเหรอครับ”


“โว๊ย! นายนี่มัน โง่ที่สุด ไอ้เปรี้ยวมันจะไปหาใครได้นอกจากฉันน่ะ”แป้งโวยพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงกับโซฟาตัวใหญ่


“นายจะทำอะไร?”แป้งถามเมื่อเห็นวินหยิบกระเป๋าตังค์โทรศัพท์และกุญแจรถทำท่าจะวิ่งออกจากห้อง ร่างสูงชะงัก


“ผมจะไปหาเปรี้ยว”แป้งได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นมาดึงคอเสื้อของร่างสูงจนวินต้องโน้มตัวลงมาเพราะความสูงที่แตกต่างกัน


“สภาพนี้เนี่ยนะ ดูสารรูปตัวเองบ้างเซ่ คงได้แหกโค้งตายก่อนจะเจอน้องฉัน เดี๋ยวไปส่ง แต่นายต้องคุยกับฉันก่อน นั่งลง!”วินนั่งลงอย่างว่าง่าย


“ฉันรู้หมดแล้วเรื่องของนายและพ่อของนาย รู้มั้ยอะไรทำให้ไอ้เปรี้ยวมันหนีกลับไปบ้าน ร้องห่มร้องไห้ตาปูดตาบวม”แป้งพูดแล้วจ้องหน้าวินเขม็งที่เป็นต้นเหตุให้น้องชายผู้น่ารักของเธอต้องมีสภาพที่ไม่ต่างกับซอมบี้ ก็เมื่อเช้าแป้งเปิดประตูเข้าห้องของเปรี้ยวก็เห็นว่าเปรี้ยวนั่งกอดเจ้าขาวตาบวมเป่งคาดว่าน่าจะไม่ได้นอนและร้องไห้ทั้งคืนแต่เปรี้ยวก็ยังบอกว่าไม่เป็นไรเพื่อให้พี่สาวสบายใจ


“ผมคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องของพ่อครับ”วินตอบเบาๆ


“ใช่และคนที่ผิดคือนาย! นายไม่สามารถทำให้น้องฉันเชื่อใจนายได้ว่านายจะผ่านอุปสรรคไปได้ด้วยกัน จนมันคิดมากกลัวว่านายจะลำบากกลัวทุกๆอย่างว่านายจะต้องเสียใจทั้งๆที่มันไม่คิดถึงตัวมันเองเลยว่าตัวมันจะเจ็บแค่ไหน รู้มัยว่ามันอยากให้นายมีความสุขใช้ชีวิตปกติเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ”


“แต่ความสุขของผมคือมันครับพี่แป้ง”วินบอกอย่างหนักแน่น ซึ่งมันก็ทำให้ร่างบางยิ้มออกมาอย่างพอใจ


“ไปบอกมันสิ ฉันจะให้โอกาสนายถ้ารักน้องชายฉันจริงๆก็พิสูจน์ให้เปรี้ยวและฉันรวมทั้งพ่อแม่ได้เห็นว่านายพร้อมที่จะเดินไปพร้อมกับไอ้เปรี้ยวได้”


“ครับผมจะทำแบบนั้น”วินบอกพร้อมกับจ้องตาของแป้ง แป้งระบายยิ้มออกมา เธอเป็นคนที่อ่านคนออก เธอรู้ว่าเธอไว้ใจวินได้ และรู้ว่าวินจะทำได้อย่างที่พูด




******อูย หายไปนาน อิอิ เค้ายังคิดถึงทุกคนอยู่น๊าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคนมากขอบคุณที่ไม่ไปไหน <3

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #867 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 11:42
    ฮิ้ววววววววววววววววววววววว
    #867
    0
  2. #678 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:53
    ต้องทำได้สิ
    #678
    0
  3. #565 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:19
    พ่อยอมแล้ว วินต้องทำได้
    #565
    0
  4. #382 gacha.111 (@noobee111) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 14:07
    so cute .
    #382
    0