กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 22 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 14 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ค. 58




กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 14


ทันทีที่รถกระบะคู่ใจของแป้งจอดสนิทวินก็รีบลงมาจากรถ แต่ก็ไม่ลืมไหว้ทักทายพ่อกับแม่ก่อนจะวิ่งไปชั้นสองตรงดิ่งไปยังห้องของคนที่เขาคิดถึงที่สุด แป้งเดินควงกุญแจรถเข้ามาด้วยรอยยิ้มสบายอารมณ์พร้อมกับชูนิ้วโอเคให้กับพ่อแม่ ซึ่งท่านทั้งสองก็ยิ้มให้กันแล้วรอฟังข่าวดี


ก๊อกๆๆๆ


เปรี้ยวเงยหน้าขึ้นมาจากเจ้าขาวไปมองประตู ในใจอยากให้เป็นวินแต่มาคิดดูอีกทีก็ไม่อยากให้เป็นวิน


ก๊อกๆๆๆ


“เปรี้ยว! เปิดประตู!”เสียงทุ้มตะโกนเข้ามาพร้อมกับเคาะประตู เปรี้ยวลุกพรวดแล้ววิ่งไปที่ประตูโดยอัตโนมัติมือเรียวจับลูกบิดอยากจะเปิดประตูแล้วกอดให้หายคิดถึงแต่ก็นึกอะไรขึ้นได้จึงได้แต่วางมือลงบนเนื้อไม้ของประตู น้ำตาระลอกใหม่ไหลออกมา


“ฮึก....ฮึก....”


“เปรี้ยว! มึงร้องไห้! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะเปรี้ยว!!”วินทุบประตูอย่างลนลานที่ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ


“มึง....ฮึก....มึงกลับไปเถอะ”


“ไม่! ถ้ากูกลับมึงต้องกลับไปกับกูด้วย”ได้ยินแบบนั้นเปรี้ยวก็ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูมือทั้งสองปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้น เปรี้ยวไม่ปฏิเสธว่าเขารักวินมากขนาดไหน เขาคิดถึงห่างกันแค่คืนเดียวแต่เปรี้ยวรู้สึกทรมาน


“เปรี้ยว....มึงกลับไปกับกูเถอะนะ กูรักมึงนะเปรี้ยว”วินทรุดตัวลงนั่งเช่นเดียวกัน เปรี้ยวสะอื้นหนักที่ได้ยินคำว่ารักจากวิน


“มึงรักกูไม่ได้....ฮึก.....ผู้ชายรักกันไม่ได้...”


“ทำไมจะไม่ได้วะ ก็กูรักมึงนี่ไง มึงก็รักกูไม่ใช่รึไง”


“กู.....กู....ฮึก.....กูไม่ได้รักมึง”เปรี้ยวพูดเสียงแผ่วพร้อมกับกดที่หัวใจตัวเอง การที่เขาพูดว่าเขาไม่รักวินมันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจ วินที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับน้ำตาไหลมือหนาสั่นๆวางบนประตูพร้อมกับเม้มปาก สิ่งที่เปรี้ยวพูดเมื่อสักครู่ทำให้เขารู้สึกเจ็บยิ่งกว่าการถูกยิงหรือถูกแทงซะอีก


“มึงโกหกใช่มั้ยเปรี้ยว มึงโกหกใช่มั้ย ไหนมึงบอกว่าอยากให้กูมีความสุข มึงไม่รู้เหรอว่าความสุขของกูคือการที่มีมึงอยู่ข้างๆ มึงคือความสุขของกูนะเปรี้ยว ทำไมวะ ทำไมมึงไม่เชื่อใจกูบ้างว่ากูจะสามารถทำให้เราผ่านเรื่องนี้ไปได้ ทำไมมึงสนใจคนอื่นมากกว่ากู”เปรี้ยวเม้มปากแน่นที่ได้ยินคนหลังประตูพูดแบบนั้น


เรื่องบางเรื่องปล่อยทำตามที่หัวใจเรียกร้องบ้างก็ดีนะ”


คำพูดของแป้งดังเข้ามาในหัวของเปรี้ยว


“แล้วมึงรู้มั้ยการที่มึงพูดคำว่าไม่ได้รักกูออกมามันทำให้กูเจ็บโคตรๆเลยว่ะ”น้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกผิดทำให้เปรี้ยวไม่อยากอดทนอีกต่อไป


แอด พรึบ


ร่างบางลุกเปิดประตูก่อนจะทรุดตัวลงไปกอดร่างหนาที่นั่งอยู่กับพื้นหน้าประตู วินกอดตอบแน่นกลัวว่าเปรี้ยวจะหายไป เปรี้ยวเองก็กอดวินแน่นไม่แพ้กัน


“ฮึก....ฮึก....กูขอโทษวิน กูขอโทษ กูรักมึง รักมากๆ ฮึก...ฮือ”เปรี้ยวปล่อยน้ำตาออกมามาเป็นสายจนเสื้อของวินเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา วินดันร่างบางออกก่อนจะมองดวงตาที่บวมเป่งอย่างที่แป้งบอก


“มึงร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเหรอวะเปรี้ยว”วินค่อยๆจูบเปลือกตาทั้งสองข้างและไล้มาจูบที่จมูกโด่งสวย ลงมาแตะที่กลีบกุหลาบ ริมฝีปากหยักประกบเข้าไปแล้วกวาดหาน้ำหวานอย่างโหยหาทั้งสองจูบกันอยู่สักพักก็ผละออกมาทั้งสองยิ้มให้กัน


“ขอได้มั้ยเปรี้ยว”


“ขออะไร”


“อย่าพูดว่าไม่ได้รักกู”เปรี้ยวพยักหน้า


“ไม่พูดอีกแล้ว มันเจ็บมากๆเลย”วินยิ้มแล้วพยุงร่างเล็กลุกขึ้นพาไปนั่งที่เตียงในห้องนอน


“ตัวมึงเบาไปนะเปรี้ยว”


“อื้อ กูไม่ได้กินข้าวแล้วก็ไม่ได้นอน”เปรี้ยวตอบตามความจริง


“ทำไมไม่นอนวะ เสียสุขภาพ”วินดุเบาๆพร้อมกับวางมือบนหน้าผากมนที่นั่งอยู่บนเตียงกับเขา


“มึงละไม่มีกูนอนด้วยมึงนอนหลับเหรอ”เปรี้ยวบอก

“มึงยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกันใช่มั้ย”วินพยักหน้า


หมับ


เปรี้ยวโอบรอบคอของวินพร้อมกับโน้มใบหน้าวินลงมาหาตน


“อยากกินกูมั้ย”


“สุดๆ”


“กูก็อยากให้มึงกินกูเหมือนกัน”เปรี้ยวจูบริมฝีปากหนักเบาๆแล้วรอให้ลิ้นชื้นสอดเข้ามาเล่นกับลิ้นตน ไม่นานวินก็ผละออกมา


“กลับคอนโดเมื่อไหร่กูจะจัดมึงให้หนักเลย แต่ตอนนี้มึงต้องไปกินข้าวแล้วก็พักผ่อนนะครับ”


“อื้ม”เปรี้ยวตอบรับยิ้มๆ


.


.


.


.


วินพาร่างบางที่ตัวเบาหวิวตาบวมเดินลงมาจากห้องมาที่โต๊ะกินข้าวที่พ่อแม่และแป้งจัดเอาไว้ให้ พอท่านทั้งสองเห็นว่าวินและเปรี้ยวเดินลงมาก็ยิ้มให้กันก่อนจะเดินไปกอดลูก


“ดีกันแล้วสินะ”แม่พูดพร้อมกับกอดเปรี้ยวซึ่งเปรี้ยวก็กอดแม่แน่น


“อย่าหนีปัญหาอีกนะเปรี้ยว รักกันก็ต้องจับมือแล้วเดินไปพร้อมกัน”เปรี้ยวเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่แล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง


“ผมขอโทษนะฮะแม่ที่ผม....เป็นแบบนี้ ผมขอโทษฮะพ่อ”ทั้งแม่และพ่อต่างโอบกอดร่างบางของลูกชายบุญธรรม


“แม่ไม่สนใจหรอกนะว่าเราจะเป็นอะไร แม่สนใจแค่ลูกแม่ไม่ได้เป็นคนเลวก็พอ”


“นี่เจ้าวินพ่อให้อภัยแกนะที่ทำให้เจ้าเปรี้ยวมันเป็นบ้า แต่ครั้งหน้าถ้าทำพ่อจะฆ่าแก”พ่อของเปรี้ยวตบไหล่ลูกเขยอย่างแรงจนร่างสูงเซนิดๆ


“ไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ”


“ป่ะๆกินข้าวกินปลากันบ้างรึยังลูกมาๆ แม่ทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลย”แม่พาเปรี้ยวและวินมากินข้าวที่โต๊ะอาหาร หลังจากที่ทานอาหารมื้อเช้าเสร็จแล้ววินก็อาสาล้างจาน ส่วนเปรี้ยวก็นั่งช่วยแม่จัดดอกไม้


ติ๊งต่อง!


เสียงกริ่งที่หน้าบ้านดังขึ้นทำให้ผู้เป็นแม่เงยหน้าจากงานที่กำลังทำ


“เดี๋ยวเปรี้ยวไปดูเองฮะแม่”ร่างบางบอกพร้อมกับรอยยิ้มและลุกวิ่งออกไปที่หน้าบ้าน


กึก!


เปรี้ยวหยุดนิ่งเมื่อเห็นว่าแขกที่มาบ้านนั่นคือ....พ่อของวิน!


“สวัสดีฮะคุณอา”เปรี้ยวยกมือไหว้


“เจ้าวินอยู่ที่นี่รึเปล่า”วิรัชถามขึ้น เปรี้ยวพยักหน้าไม่กล้าสบตาของพ่อวินเท่าไหร่นัก


แปะ


มือหนาของวิรัชวางบนหัวของเปรี้ยวเบาๆแล้วเดินเข้าบ้านของเปรี้ยวเหมือนกับคนที่คุ้นเคย อันที่จริงวิรัชเคยมาบ้านของเปรี้ยวแล้วแต่ก็นานแล้วตั้งแต่ตอนที่วินไม่ยอมกลับบ้านมาขลุกอยู่กับเปรี้ยวตอน ม.5


“อ้าวคุณวิรัช สวัสดีค่ะ นั่งเลยค่ะเชิญนั่ง”วิภาแม่ของเปรี้ยวลุกขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้วิรัชเมื่อเห็นเขาเข้ามาในบ้านพร้อมกับเปรี้ยว วิรัชยกมือไหว้ตอบพร้อมกับรอยยิ้ม วินเดินออกมาจากครัวแล้วเดินเข้ามาหาร่างเล็กเปรี้ยวเดินไปหยิบน้ำมาต้อนรับพ่อของวินแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามวิรัชวินจับมือบางแน่นเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

 

“ฉันมีข้อเสนอมาให้แกลองคิดดู”วิรัชเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบที่เกาะกินอยู่นาน วินมองใบหน้าเรียบนิ่งของผู้เป็นพ่อ


“ฉันอนุญาตให้แกกับเปรี้ยว...คบกัน”วิรัชเว้นช่วง วินหันมามองเปรี้ยวที่ขอบตาเอ่อน้ำใส แม่ของเปรี้ยวก็ยิ้มยินดีที่ได้ยินแบบนั้น


“แต่  แกต้องมาทำหน้าที่แทนฉันในบริษัท”


!!


“ประธานบริษัทเลยนะพ่อ”วินพูดขึ้นแล้วทำสีหน้าเครียด ใช่ พ่อของเขาพูดเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งเรียนจบใหม่ๆแต่เขาปฎิเสธเพราะเขาเบื่อกับงานแบบนี้ และเขากลัว กลัวว่าจะทำให้ธุรกิจของพ่อตนที่มีมานานตั้งแต่รุ่นปู่พังด้วยมือของเขา


“ใช่ แกกล้ามั้ยล่ะ ถ้าแกทำได้ หมายถึง แกสามารถดูแลบริษัทให้ไปได้รอดและมียอดขายที่ดีขึ้นในเดือนนี้ ฉันจะไปยกเลิกงานหมั้นของแกกับหนูอลิสให้และให้แกคบกับเปรี้ยวได้อย่างเปิดเผย แต่มันอยู่ที่ว่า แกจะยอมรับข้อเสนอของฉันมั้ย ฉันให้เวลาแกคิด...”


“ทำครับ”


“แกว่าอะไรนะ..?”วิรัชถามย้ำ


“ผมยอมรับข้อเสนอของพ่อ”


“หึหึ ดี อ้อแกต้องกลับมานอนบ้านด้วยเพราะคอนโดของแกกับบริษัทมันไกลกันเกินไป ฉันเป็นห่วงสุขภาพของแกนะ ที่มาก็เท่านี้แหละ ฉันไปล่ะ ขอตัวกลับคุณวิภา”วิรัชหันไปพูดกับแม่ของเปรี้ยว


“น่าจะอยู่ทานข้าวนะคะ”


“ไม่ล่ะครับ ผมยังมีงานที่ต้องไปต่อ”วิภายิ้มไม่พูดอะไรมากแล้วลุกเดินไปส่งพ่อของวินที่หน้าบ้าน


“อย่าร้องนะมึง”วินพูดขึ้นเมื่อหันไปหาร่างเล็กแล้วพบว่าดวงตาบวมนั้นมีน้ำใสๆเอ่อขึ้นมา เปรี้ยวโผตัวกอดร่างหนาที่กอดตอบเขาอย่างเต็มใจอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นทำให้น้ำตาเจ้ากรรมที่พยายามจะฝืนไม่ให้ไหลร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง วินลูบหลังบางเบาๆ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ใช่เสียใจแต่ดีใจ ดีใจเรื่องแย่ๆผ่านพ้นไปได้




****แอ๊ะแอ๊...เค้ามาแย๊ววววว ฮี่ๆกว่าจะผ่านมาได้เหนื่อยฝุดๆ 
เปิดเทอมแล้วอย่าลืมอ่านหนังสือกันนะค๊าาาา

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #868 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 11:48
    พ่อยอมรับลูกสะใภ้สักทีเส้-3-
    #868
    0
  2. #680 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 21:26
    ดีใจน๊สาาาาาา แต่ต้องกลับบ้านคือไรอ่าาาา
    #680
    0
  3. #566 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:32
    เรย์หึงโหด บัสโดนอีกแล้ว
    #566
    0
  4. #440 baeksty (@baeksty) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 17:07
    OoO โว๊ยยย ติดแล้ว โว๊ยยย ติดฟิคนี้แล้ว 555
    #440
    0
  5. #80 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 11:14
    ที่สุดดดดดด มุ้งมิ้ง
    #80
    0
  6. #79 preawpa (@preawpa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 06:10
    สู้ๆๆจ้าไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #79
    0