กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 31 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 20 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 ก.ค. 58



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 20





 
 

!!


วินตกใจเล็กๆที่ลูบไปโดนเล็บ ไอ้เปรี้ยวมันไม่ได้ไว้เล็บยาวนี่กว่า วินคิดแบบนั้นก็รีบปล่อยมือออกแล้วเปิดตาพร้อมกับลุกขึ้นนั่งเห็นเป็นวีนัสนั่งทำหน้างงๆ


“เอ่อ...เมื่อกี้ผมขอโทษนะถ้าไปล่วงเกินอะไรคุณ ผมนึกว่าคุณเป็น...”


“อะ...เอ่อ....อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณวินสบายขึ้นมั้ยคะ”


“อ่าครับ ขอบคุณมากนะ สบายขึ้นเยอะเลย”วินว่าแล้วยกชาอุ่นๆขึ้นจิบ มือข้างที่ไม่ได้ถือถ้วยชาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิด พบว่า miscall เป็นครึ่งร้อยมาจากเปรี้ยว และไลน์เป็นสิบ


Pw’preaw : ทำไรอยู่? โทรไปทำไมไม่รับ


Pw’preaw : ไม่ว่างเหรอ


Pw’preaw : กูคิดถึงรีบโทรกลับหากูด้วย


Pw’preaw : นานไปแล้วนะ!


Pw’preaw : ไอ้บ้าวินนนนนนนนนนนนนน


Pw’preaw : กูจะงอนแล้วนะ


Pw’preaw : กูจะงอนแล้วไปหาผัวใหม่ถ้ามึงไม่โทรไม่ตอบ


Pw’preaw : กูทำจริงนะ


Pw’preaw : มึงอย่าเงียบดิกูกลัว ตอบกูเป็นจุดสักจุดก็ได้ให้กูรู้ว่ามึงยังมีชีวิตอยู่ กูไม่อยากเป็นม่ายนะ


Pw’preaw : สัดวินพ่อมึงบอกกูว่าเพิ่งวางสายมึง ทำไมไม่โทรหากู!!!!


Pw’preaw : เออไม่โทรมาใช่มะ กูจะหาผัวใหม่


Pw’preaw : กูเอาจริงแล้วนะเว้ย!


ชิบหายแล้วร่างสูงพึมพำเบาๆ จริงอยู่ที่ว่าเขาคุยกับพ่อ แต่ว่าคุยผ่านโทรศัพท์ที่ใช้เฉพาะงานซึ่งเลขาก็เป็นคนเก็บโทรศัพท์ ส่วนโทรศัพท์ส่วนตัวนั้นเขาปิดเสียงเอาไว้ มันไม่ดังไม่สั่นทำให้ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ไอ้เปรี้ยวโกรธเขาแน่ๆ

วินรีบกดเข้าโปรแกรมสไกป์เห็นว่าเปรี้ยวออนอยู่ก็โทรออกทันที ซึ่งไม่นานเปรี้ยวก็รับภาพในจอของวินเป็นรูปเปรี้ยวนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟของตัวเอง อันที่จริงหกโมงแล้วร้านก็น่าจะปิดแล้วนี่


[มีระ] เสียงปลายสายรับด้วยท่าทางไม่พอใจ


“กูขอโทษ คือวันนี้กูมาคุยงานอ่ะเลยปิดเสียงโทรศัพท์”


[เหรอ]


“แล้วนี่อยู่กับใคร ร้านน่าจะปิดไปแล้วไม่ใช่เหรอ”ร่างสูงถามแล้วยกชาดื่ม


[อยู่กับผัวใหม่] เปรี้ยวพูดจบก็ลุกไปนั่งตักของใครบางคนที่ยิ้มๆแล้วยิ้มให้กับกล้องด้วย


แกร๊ง!


วินวางแก้วเสียงดังพร้อมกับถลึงตามอง คิ้วเข้มขมวดเป็นปมเมื่อเห็นร่างเล็กโอบรอบคอผู้ชายที่หน้าคมเข้มคนนั้นแล้วยังเอาหน้าไปใกล้กันซะจนจะหอมแก้มกันไปเลย


“ใกล้ไปแล้วเปรี้ยว”วินกดเสียงต่ำ


[หึงเหรอ ทำงานไปดิ ผัวไม่สนใจอ่ะ กูก็หาผัวใหม่ก็แค่นั้น]


“อย่าประชดแบบนี้ กูไม่ชอบเลยนะเปรี้ยว”


“เอ่อ...ดิฉันขอเก็บแก้วไปนะคะ”ส่วนเกินอย่างเลขาสาวรีบเข้ามาเก็บแก้ว บทสนทนาของวินและเปรี้ยวทั้งหมดเธอได้ยินหมดแล้ว เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าทั้งคู่ต้องเป็นอะไรมากกว่าเพื่อน


[ผู้หญิง? มึงอยู่กับผู้หญิงในห้องสองคนเนี่ยนะ! ]


“เขาเป็นเลขา”


[เลขาต้องดูแลขนาดนั้นด้วยเหรอวะ ดูแลกันไปจนในห้องนอนด้วยเลยมั้ยล่ะ! ] เปรี้ยวหน้านิ่วและดูจะโกรธมากๆ


“มันไม่...”สายถูกตัดไปแล้วทั้งๆที่เขายังพูดไม่จบ ร่างสูงจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย แล้วกดโทรศัพท์หาคนที่จะช่วยอะไรบางอย่างกับเขาได้


[อะไรเนี่ยพี่วิน] ปลายสายรับด้วยเสียงที่หงุดหงิดเล็กๆ


“ทำไรอยู่เนี่ยเราว่างมั้ย”


[อลิสเพิ่งทำเล็บเสร็จ กำลังจะกลับบ้าน]


“พี่รบกวนอะไรหน่อยสิ”


[ว่ามาคะได้ทุกเรื่องเว้นเรื่องที่จะทำให้เล็บอลิสเสีย]


“ไปที่ร้านกาแฟพี่หน่อย”


[ไปทำไรอ่ะ หิวอ่อหกโมงแล้วนี่ ร้านปิดแล้วไม่ใช่เหรอ]


“เปล่า ไปเถอะเดี๋ยวก็รู้เอง”


[ค่าท่านพี่ อีกสิบนาทีคงถึง]


“ขอบใจมากน้องสาวคนสวย”วินวางโทรศัพท์แล้วถอนหายใจ พลางคิดว่าหน้าผู้ชายคนนั้นมันคุ้นๆแฮะ แต่สุดท้ายก็คิดไม่ออกร่างสูงจึงลุกไปอาบน้ำ


.


.


.


.


“ชิส์ ไอ้วินบ้าเอ้ย!”เปรี้ยวกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์แล้วทำท่าฮึดฮัด ก่อนที่สายตาจะหันไปสบตาแฟนของคนที่ตัวเองนั่งตกอยู่


“อุ๊ย! โทษที”เปรี้ยวรีบกลับมานั่งที่ของตัวเองแล้วยิ้มแห้งๆ


“ทำแบบนี้วินเขาจะไม่....เอ่อ...โกรธเหรอ”ตองถามขึ้น


“ก็อยากให้โกรธ เผื่อมันจะรีบกลับมาด่า”เสียงเปรี้ยวหม่นลงกับประโยคสุดท้าย ตองเอื้อมมือไปจับมือของเพื่อนอย่างปลอบใจ


“เอาน่าเปรี้ยวคิดสิว่าเขาทำแบบนี้เพื่อใคร”พอเปรี้ยวได้ยินคำที่ตองพูดก็ยิ้มได้ ใช่สิที่ไอ้วินบ้าต้องไปทำงานที่ตัวเองไม่ได้ชอบเลยมันก็เพื่อ....การได้อยู่กับเขานี่นา


“แล้วเมื่อกี้อ่ะ โกรธกูป่ะ”เจาถามหลังจากกอดคอแล้วยิ้ม


“ปล่อยเลยนะครับ อายเปรี้ยวจะตาย นี่เจา!


ฟอด~


เจาหอมแก้มของตองดังฟอดจนคนถูกหอมหน้าแดงแปร๊ด ท่าทางมุ้งมิ้งของคู่ตรงหน้าทำให้เปรี้ยวยิ้มบางๆกับความน่ารักของคู่เพื่อนตนแล้วพอนึกถึงเรื่องของตัวเอง ไอ้ความคิดถึงที่มันมีเยอะก็ทำให้เปรี้ยวเกือบจะร้องไห้ อีกอย่างยังอยู่กับเลขาที่เขาไม่ค่อยจะชอบตั้งแต่เจอครั้งแรกนั่นอีกผู้ชายกับผู้หญิงต้องทำงานอยู่ด้วยกัน ใกล้ชิดสนิทสนมกันมันจะทำให้อะไรเปลี่ยนไปรึเปล่านะ


กริ๊ง


เสียงกระดิ่งเล็กๆที่ประตูดังขึ้นเรียกให้ผู้ชายทั้งสามคนหันไปมอง หญิงสาวหน้าตาสวยเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา


“สวัสดีค่ะพี่เปรี้ยว”


“อ้าวอลิสมาไงเนี่ย ร้านปิดแล้วนะ”


“อลิสไม่ได้จะมาดื่มกาแฟนค่ะ แต่มีคนโทรสั่งข้ามจังหวัดให้มาดูแฟนให้”แค่อลิสพูดแค่นั้นเปรี้ยวก็รู้ได้ทันทีว่าวินต้องเป็นคนบอกให้อลิสมาแน่ๆ


“นั่งก่อนสิอลิส นี่เพื่อนพี่ตอง นี่แฟนของตองพี่เจา”อลิสยิ้มแล้วยกมือไหว้ซึ่งทั้งสองก็รับไหว้ยิ้มๆ


“ตอง พี่เจาฮะ นี่อลิสเป็นคู่หมั้นของวิน”จบคำตองและเจาก็ทำหน้าอึ้งๆ นี่คู่หมั้นของวินแล้วเอ่อ....เปรี้ยวพูดโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยเนี่ยนะ


“อะ...เอ่อ....อลิสกับพี่วินเรานับถือเป็นแค่พี่น้องกันค่ะ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น คือพ่อของอลิสกับพ่อของพี่วินเขาตกลงกันไวตั้งแต่ที่เราเด็กๆอ่ะคะ”อลิสแก้เมื่อเห็นว่าทั้งตองและเจาทำหน้าอึ้ง พอทั้งสองได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ


“อีกอย่างอลิสไม่ได้ชอบผู้ชายค่ะ”


“ห๊ะ!”ตองและเจาอุทานอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเปรี้ยวเองก็หัวเราะเบาๆเพราะอาการของเพื่อตัวเองนั้นเหมือนกับเขาตอนที่ได้ยินครั้งแรกเป๊ะแต่แล้วทั้งสี่คนก็ต่างมองหน้ากันแล้วหัวเราะ


พวกเขาก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่


“ว่าแต่พี่เปรี้ยวรู้มั้ยอ่ะว่าทำไมพี่วินถึงให้อลิสมาดูพี่”


“ก็แกล้งมันนิดหน่อยบอกว่าจะหาผัวใหม่อยากให้มันหึงเล่นๆ จะได้มาหามาดูแลพี่บ้างอ่า แต่เห็นมันอยู่กับผู้หญิง เลยอยากจะทำจริงละ”เปรี้ยวทำหน้างอๆ


“ผู้หญิง?”


“อื้อ ก็เลขามันนั่นแหละ”


“ห๊ะ! พี่เปรี้ยวคะตอนแรกอลิสกะว่าจะไม่บอกแต่อลิสว่าพี่เปรี้ยวต้องรู้แล้วล่ะ”อลิสยืดตัวขึ้นนึกแล้วยังโกรธคนที่เรียกว่าเป็นพี่ชายไม่หายไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้หญิงจริงๆ อลิสเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอตอนที่ไปหาวินให้เปรี้ยวฟังซึ่งเปรี้ยวเองก็นั่งฟังเงียบๆไม่แสดงออกอะไรแต่ในใจโคตรขึ้น!


“ไอ้วินแม่งบ้าที่สุดเลย!


หนึ่งทุ่มครึ่งทั้งสี่คนที่นั่งคุยกันก็แยกย้ายกลับบ้านโดยที่อลิสจะไปส่งเปรี้ยวเพราะรู้ว่าเปรี้ยวนั้นขับรถไม่เป็นแล้วก็อันตรายเกินไปที่จะให้พี่สะใภ้ตัวเองกลับคอนโดด้วยแท็กซี่


“จอดตรงนี้แหละอลิสพี่ว่าจะหาอะไรขึ้นไปกินบนห้องอ่ะ”เปรี้ยวบอกให้อลิสจอดที่หน้าเซเว่นใกล้ๆคอนโด


“กลับดีๆนะคะพี่เปรี้ยว อ้อรับโทรศัพท์พี่วินด้วยน๊า”เปรี้ยวยิ้มแล้วลงจากรถพอรถของอลิสขับหายไปจนลับสายตาตัวเองก็เดินเข้าร้านเซเว่น


ปึก


“ขอโทษฮะ”เปรี้ยวร้องบอกขอโทษเมื่อตัวเองเดินไปชนใครเข้า พอเงยหน้าขึ้นมาเปรี้ยวก็ต้องชะงักเมื่อเป็นคนที่ตัวเองไม่อยากเจอมากที่สุด


“ปล่อยนะ”เปรี้ยวพูดเมื่ออีกฝ่ายจับที่ต้นแขนตน แล้วสะบัดแขนตัวเองจนหลุดจากมือของต้น

“อย่ามายุ่งกับผม”


“นี่คือคำทักทายของคนรู้จักกันเหรอ”ต้นถามเสียงทุ้มแล้วยิ้มกวนๆ เปรี้ยวจึงเดินหนีแล้วรีบไปหยิบของกินที่ชั้นวางแล้วรีบคิดตังก่อนจะเดินออกจากเซเว่นเข้าคอนโดให้เร็วที่สุดซึ่งต้นก็เดินตาอย่างไม่รีบร้อน ร่างบางหันมามองคนที่เดินตามเป็นระยะ จนลืมระวัง


ปี๊น!!!


ร่างเล็กถูกกระชากเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง


“ดูทางมั่งดิ”ต้นว่าเสียงดุ เปรี้ยวเม้มปากแล้วเอ่ยปากขอบคุณ
 

“ขอบคุณทีหลังไม่ต้อง”แล้วคนตัวเล็กก็สะบัดตัวออกก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าคอนโดไป

 





 

 

*****มาแล้วๆๆๆ ยาวจังเลย ไม่รู้จะตัดตรงไหน อย่าเพิ่งเบื่อกับตัวหนังสือที่มันเยอะน๊าาาา
 

 

 

Shira kuma

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #877 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 12:39
    โถ่ววววววววววววววววววววว
    #877
    0
  2. #690 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 09:30
    ต้นน่ากลัวอ่ะ
    #690
    0
  3. #575 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:16
    อ้ากกกกก อย่าได้แคร์สายตาใคร
    #575
    0
  4. #153 Pinn na (@pinn88) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 23:35
    สนุกฝุดๆ ต้นทำคะแนนกับเปรี้ยวเยอะๆนะ(โดนตบ) ล้อเล่นครับ 
    #153
    0
  5. วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 20:16
    ตอนนี้คะแนนต้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเลย แฮะ
    ดูเป็นห่วงเปรี้ยวดีต่างจากตอนแรกสุดๆ
    ตอนแรกดูเลวมากจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นเพื่อนกับวิน
    ว่าแต่วินนี่ไม่ทันผู้หญิงเลยแฮะ
    ป.ล.มาต่อไวๆนะค่ะ
    #152
    0