กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 34 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] >>>>> 9 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 พ.ย. 58




กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] ตอนที่ 9



12.30 PM


ควันบุหรี่พุ่งออกตามแรงพ่นของผู้ชายร่างสูงในชุดนักศึกษาที่ยืนพิงเสาอาคารตึกวิศวะมองดูการทำงานของรุ่นน้องในคณะที่พากันยกของทำซุ้มเพื่อใช้สำหรับวันงานOpen houseพรุ่งนี้ เรย์ยกบุหรี่ขึ้นอัดควันอีกครั้งแล้วพ่นออกมาตามแรงถอนหายใจ


“เป็นเชี่ยไรวะเรย์ ทำหน้ายังกะเมียไม่ให้นอนด้วย”กายเดินเข้ามาแล้วยกแขนเท้าไหล่เพื่อน เขาเห็นหน้าเซ็งๆเป็นหมาโดนยาเบื่อของไอ้เรย์จนแทบจะติดหน้าเบื่อโลกแบบมันแล้ว


“เออ”เรย์ว่าก่อนจะสูบบุหรี่เข้าไปอีก


“เห้ยจริงดิ”กายร้องอย่างตกใจแล้วกระชากหัวเพื่อนให้หันมาตาตน


“พูดใหม่ดิ๊”


“ฟู่~ไอ้บัสมันงอนกูตั้งแต่วันนั้นยังไม่หาย แล้วก็ไม่ให้กูนอนด้วย”


“แค่กๆๆ อะ...ไอ้..สาส แค่กๆ”กายสำลักควันบุหรี่ที่เรย์พ่นใส่หน้า


“เฮ้ยสี่วันเลยนะเว้ย”ไอ้เป้เข้ามาเสริม


“แล้วมึงทำไงอ่ะ”เซฟถามเมื่อเดินเข้ามาหากลุ่มเพื่อนแล้วดึงพวกมันให้นั่งลง


“จะทำเหี้ยไรได้ล่ะ”เรย์ออกอาการหงุดหงิดเล็กๆ เพราะตั้งแต่ตอนในเซเว่นพอขึ้นห้องตามมาก็เห็นบัสนั่งทำงานของมัน พอเพื่อนๆพากันกลับบัสก็ไม่พูดอะไรกับตนเลย ตอนนอนก็แอบเนียนๆไปกอดแต่เจ้าตัวลุกพรวดจากเตียงแล้วหอบหมอนพร้อมกับยึดผ้าห่มลงไปนอนพื้น คืนนั้นเขาเลยลงไปนอนพื้นอีกฝั่งของเตียง เพราะความคิดที่ว่า บัสไม่นอนบนเตียงเขาก็ไม่ยอมสบายนอนบนเตียงหรอก


“โห่เป็นกูนะ กูจัดหนักไปสักรอบสองรอบก็หายงอนแล้วป่ะวะ ฮ่าๆๆๆๆ”กายว่าแล้วหัวเราะอย่างผู้ชนะ (อะไรของมัน)


ป้าบ!


“ควายกาย ทำงั้นบัสก็งอนกว่าเดิมดิวะ”เซฟตบหัวกายดังป้าบแล้วด่า


“โหด่ากูควายมึงฉลาดตายเลยดิ แม่งถ้าวันนั้นมึงไม่พูดเรื่องจริงจัง(ไร)ๆของไอ้เรย์นางฟ้าของกูก็ไม่รู้ พอนางฟ้ากูไม่รู้ไอ้เรย์ก็ไม่โดนโกรธหรอก”กายหันไปด่าคนที่ตบหัวพร้อมกับเอามือลูบหัวตัวเองปอยๆ


“พวกมึงแม่งไร้สาระว่ะ กูไปละไปรับไอ้บัสก่อน พรุ่งนี้จะมาช่วยแต่เช้านะเว้ย”เรย์บอกพร้อมกับลุกเดินไปโดยที่ไม่สนใจเพื่อนเลยในใจก็คิดแต่คนที่จะไปหาว่าทำยังไงมันถึงจะหายงอน

มอเตอร์ไซด์คันสวยวิ่งเข้ามาในเขตของคณะมนุษยศาสตร์ สายตาคมเห็นบัสกำลังคุยกับเพื่อนรุ่นเดียวกันที่บันไดหน้าตึก ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและหัวเราะอย่างมีความสุขทำให้เขายิ้มบางๆให้


“วันนี้บัสก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ กลับไปพักผ่อนเตรียมพรุ่งนี้เถอะนะ”น้ำตาลบอกแล้วยิ้มหวานให้ บัสยักหน้ารับ พลันสายตาก็หันไปเจอกับร่างสูงที่นั่งทำหล่ออยู่บนมอเตอร์ไซด์คันหรู


“โอเคเจอกันพรุ่งนี้นะ”บัสว่าแล้วโบกมือลาเพื่อนๆก่อนจะเดินไปหาเรย์ที่ไม่ไกลไปจากตึกมนุษย์นัก


“หิวยัง”ร่างสูงถามเหมือนทุกวันที่มารับเพราะนี่มันเย็นแล้วเกือบจะหกโมง


“อืม”บัสตอบรับสั้นๆ


“งั้นไปกินชาบูที่เซนป่ะ”ร่างเล็กส่ายหน้าก่อนจะยืนนิ่งๆให้เรย์ใส่หมวกกันน็อคให้


“แล้วจะกินไรอ่ะ ผัดไทเหรอ?”เรย์นึกถึงสิ่งที่คนตรงหน้าชอบ


“อืม”


“โอเค เดี๋ยวลองไปดูก่อนว่าเขาเปิดร้านยัง”เรย์พูดขณะที่ขึ้นคร่อมรถ บัสก็ขึ้นซ้อนตาม


.


.


.


.


พอถึงห้องบัสก็ตรงไปอาบน้ำก่อนเรย์จึงแกะผัดไทกุ้งสดใส่จานรอไว้แล้วออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง สี่วันเหมือนที่ไอ้เป้บอกจริงๆสินะที่บัสดูเปลี่ยนไปทำยังไงถึงจะเป็นเหมือนเดิม เรื่องผู้หญิงพวกนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย หึ นั่นมันก็แค่คำแก้ตัวของคนจังๆเท่านั้นแหละ อันที่จริงมันก็สมควรถูกโกรธแล้วแหละ มีแฟนอยู่แล้วแต่ยังจะม่อคนอื่นๆไปทั่ว


หมับ


ขณะที่คิดอะไรเพลินๆบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากก็ถูกดึงออกพอหันไปก็พบว่าเป็นใบหน้าหวานที่มองเขานิ่งๆ สายตาบอกถึงความไม่พอใจ


“ไม่ชอบ”สั้นๆห้วนๆอีกแล้ว ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาไม่มีประโยคไหนที่ยาวกว่าสามคำ เรย์หน้าหม่นลงนิดๆก่อนจะเชยคางมนขึ้นมาช้าๆแล้วเลื่อนใบหน้าลงไปใกล้ แต่มือเล็กยกมาดันอกของเรย์เอาไว้ ร่างสูงถอนหายใจแล้วเดินเข้าห้องไป บัสมองเรย์แล้วเม้มปากก่อนจะลืมตามองฟ้ากั้นน้ำตาไม่ให้มันเอ่อจนเห็นได้ชัด


“เบื่อเรารึยัง”อยู่ๆบัสก็พูดขึ้นมาทำงายความเงียบขณะกินผัดไท เรย์เงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าไม่สบตาเขา


“.....”


“เราทำตัวน่าเบื่อเนอะ งอนอยู่ได้เรื่องบ้าบอคอแตก ทั้งๆ.....ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนผิดแท้ๆ ฮึก....ทั้งที่เราเป็นคนขอให้เรย์ไม่บอกเรื่องของเรา เรย์ก็มีสิทธิ์ที่จะไปจีบคนอื่นแต่เรา....ฮึก....เรากลับไม่พอใจ”เรย์ขยับเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นเทาแล้วดึงให้มาซบที่อกของตนแล้วลูบหัวเบาๆความอบอุ่นที่แผ่ไปทั่วทำให้บัสยิ่งสะอื้น


“........”


“ที่เราทำแบบนั้น ไม่พูดฮึกไม่ใส่ใจ เรา....อึก เสียใจ เราแค่อยากให้เรย์รู้ว่าเราโกรธ ฮึก...ฮือ...”


“ไม่ต้องพูดแล้วบัส ไม่ต้องพูดแล้ว”เรย์ลูบหลังเล็กอย่างปลอบโยน


“ขอโทษนะ เราขอโทษ”


“ขอโทษทำไมมึงไม่ผิด กูดิที่เป็นคนไปยุ่งกับคนอื่นทั้งๆที่มีมึงอยู่”มือหนาเชยคางมนขึ้นให้สบตาตนแล้วค่อยๆปาดน้ำตาที่เปรอะอาบแก้มใสก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปที่หน้าผากใส


“ดีกันนะ หายงอนกูนะครับ”เรย์ยกนิ้วก่อนขึ้นมาตรงหน้าของบัสแล้วกระดิกนิ้วเบาๆ บัสหลุดขับความน่ารักของแฟนแล้วเกี่ยวนิ้วก้อยเป็นการบอกว่าหายงอนแล้ว


กริ๊งงงงงง


โอ้ยใครเปิดนาฬิกาปลุกวะเสียงความคิดของคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนดังขึ้นเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังลั่นห้องทั้งดังทั้งสั่นจนสามารถทำให้แผ่นดินไหวได้(เว่อร์)


“บัส....บัสสสส ปิดนาฬิกาดิ๊!


“...........”เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับ เรย์ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆแล้วมองไปที่ข้างกาย เห็นแต่ความว่างเปล่า ร่างสูงลุกนั่งแล้วมองไปรอบห้องก็ไม่มี่แววของร่างบางที่คุ้นตา


“หรือว่ามึงจะออกไปซื้อข้าววะ”เรย์พึมพำแล้วปิดเสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกเอาไว้นี่มันเพิ่งจะตีห้าเองนะ แล้วนี่เขาตั้งนาฬิกาปลุกเพื่ออะไร?

ในเมื่อคิดอยู่นานก็คิดไม่ออกอีกทั้งหมดอารมณ์ที่จะนอนต่อจึงลุกไปอาบน้ำ เวลาล่วงเลยมากระทั่งจะหกโมงบัสก็ยังไม่มา โทรไปก็ไม่มีใครรับ


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr


เรย์รีบคว้าโทรศัทพ์มากดคิดว่าเป็นคนที่เขาคิดถึงโทรมา แต่เปล่าเลย


“เป็นห่าไรโทรมาแต่เช้า”เรย์ส่งน้ำเสียงที่หงุดหงิดออกไป


[โหสาสถามแบบนี้ นี่มึงลืมช๊ะ? วันนี้ open house ไอ่ควายแล้วบอกจะมาแต่เช้า พวกกูยกเครื่องจนกล้ามเกิดแทบจะเป็นนักเพาะกายอยู่ละ แล้วนี่มึง%*&(&$^#$#%$^%$*Y^&$Y(&%] เรย์ส่ายหัวแล้ววางโทรศัพท์เอาไว้ข้างตัว


[ฮาโหลๆ นี่มึงฟังกูอยู่ป่ะ ฮาโหลๆ ไอ้สาสเรย์ ไอ้เพื่อนจังรายยยยยยยยย ติ๊ด!] พอเห็นว่าสายตัดไปเรย์ก็หยิบโทรศัพท์ กระเป๋าตังและกุญแจรถออกจากห้องไป คิดว่าบัสคงไปมอแล้วล่ะ

ทำไมมันตื่นแล้วไม่ปลุก? ไปไม่บอก? มันจะไปมอยังไง? แล้วนี่มันถึงมอรึยังวะเนี่ย? สรุปมันหายโกรธกูแล้วจริงๆเหรอว?

คำถามมากมายที่ผุดในหัวทำให้เรย์ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะสตาร์ทรถขับไปที่มหาลัยและสถานที่แรกที่เขาจะไปคือ...


คณะมนุษยศาสตร์


ความวุ่นวายที่เกิดทำหน้าตึกคณะทำให้เรย์ไม่อยากจะเดินผ่านเข้าไป เด็กปีสองคนหนึ่งวิ่งหิ้วกระติกน้ำไปที่ซุ้มหนึ่ง อีกคนก็วิ่งเอาลังอะไรสักอย่างไปอีกซุ้ม ผู้หญิงแว่นหนาก็วิ่งหอบผ้าบ้าบอไปมาแทบจะชนกันตาย มองหาให้ตายก็ไม่เจอคนที่เขาต้องการหา สุดท้ายจึงตัดสินใจขับรถไปที่คณะตัวเอง


“แหม่กว่าจะเสด็จมานะสาส เขาจะเปิดซุ้มกันละ”เสียงของกายดังขึ้นทันทีที่เรย์ก้าวเข้ามาในพื้นที่จัดงานของคณะ


“ดีกันยังวะ”ไอ้เป้เดินเข้ามาถามถึงเรื่องที่บัสงอน


“ไม่รู้ว่ะ”


“อ้าวยังไงๆ”กายรีบเข้าเสือกทันที


“ก็เมื่อวานคุยกันแล้วไง ก็เหมือนจะดีกันแล้ว แต่ตอนเช้ามันหนีกูมามอก่อน”เรย์ว่าแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ว่าง


“พี่เรย์หวัดดีพี่ มาเช้าจังนะ”รุทน้องรหัสของเรย์เข้ามาทัก ฟังก็รู้ว่าประชดเรย์จึงยกเท้ายันไอ้รุ่นน้องหน้าหล่อ


“พี่กายๆผมหิวว่ะ”รุทหันมาหากายพร้อมกับก้าวมาประชิดตัว


“หิวก็เรื่องของมึงดิมาเกี่ยวไรกับกูอ่ะ”กายสวนทันควัน รุทเงียบไปแล้วก้มหน้าลง


“ใจร้ายว่ะเมื่อวานพี่ก็ใช้แรงงานผม เช้าก็ยังใช้งานต่ออีก ข้าวก็ยังไม่ได้กิน เฮ้อออ”


“เออๆๆ เดี๋ยวกูพาไปกินข้าว”กายพูดแล้วดึงแขนของรุทแล้วหันมาพูดกับเพื่อนก่อนจะรีบๆเดินออกไป เรย์มองภาพตรงหน้านิ่งๆแล้วยิ้มบางๆ


“น้องรหัสมึงกับไอ้กายนี่มันซัมติ้งไรกันป่ะวะ”เซฟที่เพิ่งจะเดินมาถึงถามขึ้น


“นั่นดิ ตอนแรกกัดกันยังกะหมาไม่ใช่รึไง”เป้ว่า เรย์ไม่พูดอะไรได้แต่หัวเราะหึๆ เก้าโมงครึ่งน้องๆม.ปลายส่วนใหญ่ก็เริ่มทะยอยเข้ามาดูงาน ซุ้มของเรย์ดูเหมือนจะมาน้องผู้หญิงสนใจกันมากหน่อยเพราะหน้าตาของพี่ๆประจำซุ้มนี่ชวนให้เข้าใกล้เหลือเกิน


“แกช้าอ่ะ ไปอยู่ไหนมายะ”เสียงสูงของน้องม.ปลายแถวนั้นดังขึ้น


“แก๊ คีบับ ฉันไปหลงอยู่คณะมุนษย์มาเว้ยแกร์”น้องคนนั้นพูดแล้วส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ไอ้คนหน้าหล่อที่ยืนปั้นยิ้มเรียกคนเข้าซุ้มจะไม่หันไปสนใจเลยถ้าไม่ใช่ว่าได้ยินคำว่า คณะมนุษย์


“ทำอ่ะแก คณะมนุษย์ไม่มีมุนษย์รึไง”


“เปล่า แบบ....น่ารักอ่ะ แบบคือฟินน่ะแก อ๊ายยยย พูดแล้วยังฟินไม่หาย”


“อะไรของแกเนี่ยแล้วจะลากฉันไปหนายยยย”บทสนทนาต่อจากนั้นเรย์ก็ไม่ได้ฟังต่อเพราะไอ้เพื่อนตัวดีตบไหล่ของเรย์ดังป้าบ


“ไอ้เรย์ไปคณะมุนษย์กันเหอะว่ะ”กายลุกขึ้นแล้วตบไหล่ของเรย์


“เฮ้ยกูไปด้วยๆ”ฟาร์รีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับเซฟและเป้


“หูผึงเลยนะมึง”กายกัดเพื่อนเบาๆ

“เฮ้ยเด็กๆฝากซุ้มด้วยนะเว้ย”กายตะโกนบอกน้องปีสอง


“เฮ้ยจะไปไหนวะพี่!”รุทตะโกนถาม ไอ้นี่มันคนแนะนำความรู้กับน้องๆจึงโดนน้องๆรุม เรย์ขำเบาๆแล้วโบกมือลาก่อนจะพอกันเดินออกมาจากจากคณะ เดินมาอีกสักพักก็ถึงคณะมนุษยศาสตร์คนเยอะพอควรเลยล่ะทั้งห้ามองเข้าไปก็เห็นผู้ชายหน้าสวยตัวเล็กเอวคอดในชุดเจ้าชายเท่ๆเฮ้ยเดี๋ยวนะ ไม่ใช่ผู้ชายนี่หว่า


“เฮ้ยๆนั่นตองนี่หว่าเป็นเดือนคณะมนุษย์อ่ะ ขนาดแต่งเป็นผู้ชายยังโคตรน่ารักเลยอ่ะ”เป้ว่าแล้วทำตาวิบวับ


“ตองไม่เหมาะเป็นมนุษย์เลยเนอะ ควรเป็นนางฟ้ามากกว่า”กายทำหน้าเฟ้อฝัน


“ผู้หญิงอ่ะ แต่งให้เป็นผู้ชายก็ยังเหมือนผู้หญิงแต่นั่นดีกว่าที่ใส่ชุดเจ้าหญิงอ่ะ แม่งโคตรสวย มึงว่าผู้หญิงหรือผู้ชายวะ”ฟาร์พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คนใส่ชุดเจ้าหญิง


“ในตรีมงานที่กูไปรู้มามันเป็นผู้ชายนะเว้ย จะใช้เดือนคณะนี่หว่าแต่....เดือนมนุษย์นี่มันไอ้ฟิวกูรู้จัก แต่คนนี้ไม่ใช่ไอ้ฟิวแน่ๆอ่ะ ไอ้ฟิวไม่ได้สวยแบบนี้หรอก”เซฟพูดพร่ำ ขณะที่คนอื่นกำลังพูดพรรณนาความงามของคนใส่ชุดเจ้าสาวพร้อมกับทายว่าเป็นใครอยู่นั้น เรย์นิ่งค้างไปแล้ว คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เขาน่ะรู้ดีเลยล่ะ รู้ตั้งแต่เห็นแวบแรก


ทางด้านร่างบางที่กำลังส่งยิ้มให้กับน้องๆที่เข้ามาดูงานที่คณะของตน


“พี่คะๆ”


“ครับ”บัสหันมายิ้มให้กับน้องๆที่เรียกตน


“พี่เป็นรึเปล่าคะ? คือหนูขอโทษนะคะที่ต้องถามแบบนี้ คือ หนูอยากรู้จริงๆอ่ะพี่สวยมากเลย”น้องผู้หญิงคนนั้นทำท่าเลิกลั่กเมื่อเห็นว่าบัสชะงัก


“ฮ่าๆๆ พี่เป็นผู้ชายครับ”บัสตอบ ก็มันจริงนี่ เขาเป็นผู้ชสบนะแค่บังเอิญมีแฟนเป็นผู้ชายเท่านั้นเอง กลุ่มเด็กผู้หญิงที่ถามพอได้ยินแบบนั้นก็กรี๊ดกร๊าดไปกันใหญ่ถึงขนาดยามซื้อเสื้อประจำคณะและเสื้อมหาลัยไปคนสองตัวเลยทีเดียว ด้วยความที่ยืนนานเริ่มจะคอแห้งจึงหมุนตัวจะไปหยิบน้ำทว่า


“อ๊ะ!”ไอ้ร้องเท้าส้นสูงของน้ำตาลนี่ดันมาทำเรื่องร่างบางเซถลาไปข้างหลังในใจคิดเอาไว้แล้วว่าตัวเองต้องล้มแน่ๆบัสหลับตาปี๋ไม่อยากเห็นความอับอายที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้


หมับ


เอ๊ะ! ทำไมซีเมนต์มันนุ่มๆ ดวงตากลมค่อยๆเปิดขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างกว่าเก่าเมื่อเห็นใบหน้าหล่อที่คุ้นเคย เรย์มองหน้าหวานที่ขึ้นสี เมื่อสักครู่ถ้าเขาไม่รีบเข้ามาดึงแขนและเอวเล็กๆของบัสเอาไว้ คนตรงหน้าคงจะต้องเจ็บตัวแน่ๆ


“เรย์....”บัสเรียกชื่อของคนที่โอบตัวเองเอาไว้อย่างแผ่วเบา เรย์ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นสายตาที่ดูจะตกใจไม่น้อย พอบัสได้สติก็ดันตัวเองออกแต่ดันแรงไปหน่อยทำให้ทำท่าจะล้มอีกเรย์ก็รีบไปคว้าทัน


“ใจเย็นดิหน้าแหกไปทำไง”เรย์ดุนิดๆ


“เรย์คะ!”เสียงเล็กๆจากด้านหลังดังขึ้นพร้อมกับร่างอ้อนแอ้นของแก้มเพื่อนร่วมคณะของบัส

“มาหาแก้มเหรอคะแหม่น่ารักจังเลย”แก้มยิ้มเขินๆ


“เปล่าครับมาหาแฟน”เรย์พูดตอบ แก้มทำตาโตบัสเองก็ตาโตเช่นเดียวกันพร้อมกับมองหน้าของเรย์ที่ยิ้มกวนๆแต่ดวงตานั่นฉายแววจริงจัง


“แหม่ๆมีตัวจริงแล้วเหรอ ถึงว่าล่ะ ใครเหรอ”


“ไอ้บัสน่ะ”เรย์พูดพร้อมกับดึงเอวเล็กมากอดไว้แสดงความเป็นเจ้าของ แก้มกระพริบตาปริบๆก่อนจะยิ้มออกมา เธอน่ะไม่ติดใจอะไรหรอกการที่เรย์เข้ามาจีบตัวเองก็แค่เล่นด้วยเพื่อเช็คเรตติ้งทั้งคู่เพราะเรย์ก็ฮอตในหมู่สาวๆของมหาลัยอยู่แล้ว แล้วทำไมจะต้องปฏิเสธคนที่ฮอตขนาดนั้นด้วยล่ะจริงมั้ย แต่ก็นั่นแหละคนเล่นๆจึงไม่ได้ติดใจอะไรนัก


“ทุกคนครับนี่แฟนผมนะ น่ารักใช่มั้ยครับ ชมได้ครับแต่ไม่ให้จีบ เนี้ยโคตรหวง”เรย์พูดกับคนที่อยู่รอบๆซึ่งมีกลุ่มเด็กผู้หญิงหลายคนพากันกรี๊ดเอาหน้ามุดประเป๋า กัดแขนเพื่อน อะไรกันมากมาย ส่วนไอ้พวกเพื่อนๆน่ะเหรอ อึ้งแหลกกันไปเลย


“พูดอะไรน่ะเรย์!”บัสร้องพร้อมกับมองหน้าเรย์อย่างกังวล


“คนอื่นจะได้รู้ไงว่ามึงเป็นแฟนกูและกูเป็นแฟนมึงจะได้ไม่ต้องมีใครมาจีบทั้งมึงและกู ไม่ต้องทะเลาะกันอีกไง วินๆทั้งคู่”


“แต่เรย์จะไม่....”น้ำเสียงที่สั่นเครือเรย์จับมือของบัสขึ้นมาแล้วยิ้มบางๆให้


“ชู่ว....ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้หรอก เชื่อใจกูมั้ย”บัสพยักหน้าหงึกๆแล้วค่อยๆยิ้มออกมาเสียงร้องโห่แซวของไอ้สี่ตัวดังขึ้น


“มดจะหามตึกมนุษย์อยู่แล้วโว๊ยยยย”เป้


“วันนี้พวกมึงพรีเวดดิ้งกันป่ะเนี่ย”เซฟ


“โอ๊ยๆมึงๆเจ็บตาอ่ะเจ็บๆๆ”กาย


“เฮ้ยเป็นไรวะ”ฟาร์


“ความรักเข้าตา”กาย


“แล้วอยากโดนตีนเข้าตามะ”เรย์ว่าขำๆเสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นทั้งซุ้มคณะมนุษย์


 



ชุดที่บัสใส่ค่า เหอะๆๆๆ ฟินน่าร๊ากกก Cr.google


 

*****ครบแล้ววววว อารมณ์เหมือเรื่องจะน่าเบื่อไปเนอะ เดี๋ยวจะหาเรื่องตื่นเต้นๆมาให้แล้วกัน อิอิ สนุกแน่ แต่....รอก่อนน๊าาาา อย่าเพิ่งลืมกันล่ะ กิกิ รักที่คุณค่าาา ขอบคุณมากๆนะคะที่อยู่ด้วยกัน อ้อ อย่าลืมอ่านหนังสือสอบกันด้วยนะคะ เป็นห่วงๆน๊าาา

 

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #693 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 13:21
    น่ารักอ่าาาาาาาาา เขินนน><
    #693
    0
  2. #578 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:47
    วินยิง
    #578
    0
  3. #175 เจนจิรา (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 22:52
    มาแค่ 50% ไรท์ยังทำเค้าร้องไห้ได้เลย TT___TT

    ไรท์สู้ๆนะคะ แต่งดีมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^3^
    #175
    0