กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 43 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] >>>>> 11 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ธ.ค. 58


กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] ตอนที่ 11

เก็บของเสร็จพวกเขาก็มานอนแผ่อยู่ใต้ตึกและคุยกันเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน พอถึงห้องเรย์ก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงไม่วายดึงร่างเล็กให้นอนลงมานอนด้วย


“เรย์...เราจะไปอาบน้ำแล้วเหนียวตัว”บัสว่าเบาๆแล้วทำท่าจะลุกแต่เรย์ยังคงดึงเอาไว้แล้วพลิกตัวมาคร่อม


“คิดถึงร่างกายมึงมากๆเลย”เรย์พูดแล้วสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆที่ซอกคอขาว บัสย่นคออย่างจั๊กจี้

“วันนี้...มึงโคตรสวย”


“.....”บัสหน้าแดงก่ำ


“แต่จะสวยกว่านี้ถ้าไม่มีอะไรใส่สักชิ้น”จบคำเรย์ก็จัดการปลดกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็วแล้วซุกใบหน้าไปไซร้ลำคอขาวอย่างหื่นกระหาย ด้วยความที่ช่วงนั้นโดนงอนไปเกือบอาทิตย์ทำให้ไม่มีสิทธ์แม้แต่จะกอด แต่ตอนนี้โอกาสทองมาถึงแล้วก็ขอ กอดให้มันแนบแน่นไปเลยละกัน

 


***********************************

Finnnnnnnnnnn

***********************************


 


สองวันต่อมา


เรย์ขับรถมาจอดในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเพื่อมาซื้อผลไม้ วันนี้เขาจะพาบัสไปบ้านของเขาเพราะเมื่อวานแม่โทรมาหาบอกว่าอยากเจอบัส ซึ่งเขาก็ไม่ได้อะไรเพราะบัสก็เคยไปบ้านเขาอยู่บ่อยครั้งแต่ คนถูกเชิญกลับไม่คิดแบบนั้น ในหัวมันเครียดไปหมด ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรรึเปล่า หรือว่า พ่อแม่ของเรย์อาจจะรู้เรื่องระหว่างเขากับเรย์แล้วก็ได้ ก็เมื่อวันนั้นเรย์ดันไปประกาศนี่นาว่ากำลังคบกัน


หมับ


เฮือก!


“ตกใจอะไรวะบัส”เรย์ถาม เมื่อสักครู่เขาจับไหล่บางและบัสก็สะดุ้งอย่างแรงจนเขาเองก็ตกใจไปด้วย

“ถึงแล้ว”


“เปล่า”บัสตอบอย่างแผ่วเบาแล้วลงรถ พอเข้ามาด้านในร่างเล็กก็เดินไปโซนผลไม้ เขารู้ว่าแม่ของเรย์ชอบทานกีวี่และพ่อของเรย์ชอบทานองุ่นบัสเลือกผลที่ดีที่สุดแล้วนำไปคิดเงินและซื้อผลไม้อื่นๆไปอีกนิดหน่อยด้วย


“บัสวันนี้มึงเป็นอะไร”เรย์ถามเมื่อดึงถุงผลไม้ที่คิดเงินเสร็จแล้วมาถือไว้ บัสส่ายหน้าแล้วเดินไปขึ้นรถ ในรถมาเงียบ เงียบจนร่างหนาอึดอัด


ปึง!


เรย์กระแทกมือเข้ากับกระจกด้านที่บัสนั่ง ร่างเล็กสะดุ้งตกใจและมองหน้าที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซ็นของเรย์


“กูถามจริงๆมึงโกรธอะไรกูรึเปล่า หรือว่ามึงไม่อยากไปบ้านกู”


“ปละ...เปล่านะ ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่....”บัสตอบเสียงรัวลิ้นพันกัน เรย์เชยคางของบัสให้มองตาของตน


“เรา....กลัว”บัสตอบเสียงแผ่ว


“ที่แม่อยากเจอมึงอ่ะนะ จะกลัวทำไมวะ เขาก็เรียกหามึงออกบ่อย มึงมันเป็นลูกรักของเขานี่”เรย์พูดให้บัสใจชื้นแต่คิ้วเรียวก็ยังคงขมวดเป็นปม


“เลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้ว ไม่ชอบเลยว่ะ ยิ้มสิ”เรย์ยิ้มยิงฟัน บัสเห็นแบบนี้ก็หลุดหัวเราะออกมา เรย์จึงผละออกมาแล้วกุมมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง


“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มึงจะมีกูอยู่ข้างๆเสมอ”บัสยิ้มและคลายความกังวลลงไปบ้าง
 

“ไปหาคุณแม่กันเถอะเดี๋ยวท่านจะรอนาน”เรย์พยักหน้าแล้ว หอมแก้มใสหนึ่งทีก่อนจะขับรถไปบ้าน

 

พอถึงบ้าน แม่ของเรย์เดินออกมารับที่หน้าบ้าน ร่างสูงกอดผู้เป็นแม่และหอมแก้มท่านอ้อนๆพร้อมกับกอดเอวเอาไว้ พ่อบ้านไปหยิบผลไม้ที่อยู่ในรถเข้าไปเก็บในบ้าน


“ขี้อ้อนจังเลยลูกชายคนนี้”


“ก็คิดถึงแม่อ่ะ”


“ย่ะ คิดถึงแต่ไม่ค่อยมาหามันหมายความว่ายังไงยะ”แม่ของเรย์แอบเป็นสาวเปรี้ยวนิดนึงท่านดูไม่ค่อยแก่ทั้งๆที่อายุก็เกือบจะห้าสิบและสวยแบบธรรมชาติไม่พึ่งยาและหมอด้วย


“บัสลูก~ มาๆมาให้แม่กอดหน่อย แหม่มากี่ทีเราไม่เคยตัวโตกว่านี้เลย กินเยอะๆหน่อยสิลูก”แม่ของเรย์กอดร่างเล็กแล้วลูบหัวเบาๆ


“แล้ววันนี้แม่คิดไงอยากให้มากินข้าวบ้านเนี่ย ขู่อีกว่าถ้าไม่มาจะไม่ให้ค่าขนม”เรย์บ่นอุบพลางขยับไปยืนข้างๆบัสอย่างเนียนๆ


“ก็คิดถึงลูกบ้างไรบ้างนี่นา มาบัสลูกมาช่วยแม่ทำกับข้าวกันเนอะ ส่วนเรย์ พ่อนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นไปคุยกับพ่อไป”แม่โบกมือไล่เรย์และจูงมือร่างบางเข้าห้องครัวไป


“วันนี้ทำแกงส้ม ของโปรดเจ้าเรย์กัน เดี๋ยวบัสไปปลอกกุ้งและผาหลังให้แม่แล้วกัน”บัสพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่ชามกุ้งที่แช่น้ำเอาไว้และเริ่มปลอกกุ้มส่วนแม่ของเรย์ก็เอาปลาทูน่ามาโขลกใส่กับพริกแกงส้ม


“บัสอยู่กับเจ้าเรย์ตลอดรึเปล่าลูก?”คำถามของแม่เรย์ทำเอาบัสเงยหน้าขึ้นมาอย่างตื่นๆ


“เอ่อ....ครับ”


“เจ้าเรย์เคยมีแฟนรึเปล่า?”


“ไม่ทราบนะครับแต่ไม่เคยเห็นจะคบกับผู้หญิงคนไหน แต่เรย์อาจจะแอบมีไม่บอกผมก็ได้”เหมือนเรื่องของไอซ์ไง บัสคิดในใจไม่พูดออกไปแอบหงุดหงิดนิดนึงนะ นิดนึงจริงๆ


“ฮ่าๆๆแม่ได้ยินมาว่า อยู่มหาลัยเจ้าเรย์มันฮอตนี่”แม่หัวเราะชอบใจ บัสก็ยิ้มๆและพยักหน้า


“ก็....ฮอตอยู่นะครับ”


“ฮอต แต่ไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยสักครั้ง มีแต่พาเพื่อนผู้ชายเข้าบ้าน แม่ล่ะเซ็ง”บัสยืดตัวขึ้นเล็กน้อยและแกะกุ้งจนเสร็จล้างน้ำอีกรอบและผ่าหลังกุ้งเพื่อเอาไอ้เส้นดำๆนั่นออก


“เอ๊ะ! หรือว่าเจ้าเรย์มันจะเป็นเกย์”


กึก!!


บัสสะบัดมือข้างที่มีดบาด รอยแผลทั้งลึกทั้งยาวเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากนิ้วชี้ช้างซ้าย


“ตายแล้วบัสลูก เลือดไหลเยอะขนาดนี้ไปหาหมอมั้ยลูก ตายแล้วๆๆ ทิชชู่ๆๆ”เอ่อ....แม่ฮะ แม่ดูลนลานส่งเสียงเอะอะจนทั้งแม่บ้านแล้วเรย์วิ่งเข้ามาในห้องครัว


“แม่ไอ้บัสเป็นอะไรอะ”ทนทีที่เข้าถึงตัวบัสที่ยืนนิ่งๆมองเลือดที่ไหลเรย์จับมือของบัสขึ้นมาดูก่อนจะจรดริมฝีปากไปบนบาดแผล ลิ้นร้อนลากเลียรอยแผล บัสเบิกตากว้าง ตกใจ นี่เรย์ทำอะไร!! แม่และแม่บ้านยืนมองอยู่นะ


“เรย์!”บัสส่งเสียงเตือนสติและผลัดไหล่ของร่างสูงแรงๆเรย์ปล่อยมือของบัสแล้วทำหน้างงๆปนตกใจ บัสเม้มปากแน่นและมองไปที่แม่อย่างหวั่นๆซึ่งแม่ของเรย์ก็หรี่ตามองอย่างจับพิรุธ


“เรย์พาบัสไปทำแผลไปลูก เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวต่อเอง แม่ขอโทษนะบัสถ้าแม่ทำให้เราตกใจจนมีดบาด”


“แม่ใช่ความผิดของแม่หรอกฮะ ผมเองที่ไม่ระวัง ขอโทษนะฮะที่ไม่ได้ช่วยทำกับข้าว”บัสก้มหัวขอโทษขอโพย แม่ของเรย์ยิ้มและบอกว่าไม่เป็นไร


“อ้าวบัสเป็นอะไรไปซะล่ะ”พ่อที่กำลังนั่งดูหนังถามขึ้นด้วยเสียงทุ้ม เสียงพ่อของเรย์ฟังดูรื่นหูดีนะ


“มีดบาดน่ะพ่อ น้าอิ่มครับกล่องยาได้รึยัง”พอบอกพ่อเสร็จก็หันไปเร่งแม่บ้านที่วิ่งไปหยิบกล่องยาและแทบจะเดี๋ยวนั้นคำสั่งของเรย์ก็เห็นผลกล่องสีขาวที่มีรูปเครื่องหมายบวกสีแดงก็ถูกวางลง เรย์เอาทิชชู่ซับเลือดที่ไหลออกมาซึ่งมันก็เยอะพอสมควรและมากพอที่จะทำให้เรย์คิ้วขมวดเป็นปมพร้อมกับพูดกระซิบดุเบาๆ


ซุ่มซ่ามจริงๆ แผลลึกขนาดนี้เลยเหรอวะ


“โอ๊ย! แสบๆ เรย์ แสบ”บัสร้องเสียงหลงเมื่อเรย์เอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ทางลงไปที่แผล ด้วยความแสบทำให้บัสพยายามจะดึงมือออกแต่เรย์จับเอาไว้แน่น


“อยู่เฉยๆบัส”


“อื้อ....แสบ”คงเป็นเพราะความแสบทำให้ลืมไปเลยว่ารอบข้างไม่ได้ว่างเปล่าทำให้บัสเผลอทำเสียงอ้อนเรย์ และทุกๆการกระทำมันอยู่ในสายตาของพ่อของเรย์รวมถึงที่บัสกำลังซุกใบหน้าเข้ากับไหล่ของเรย์ด้วย


“หายแสบยัง”เรย์ถามเมื่อเอาสำลีแห้งเช็ดแอลกอฮอล์ออกไปนิดๆ แต่การสั่นหน้าของบัสเป็นคำตอบ


“ไปทำอีท่าไหนถึงโดนมีดบาด”พ่อถามขึ้นทำให้บัสสะดุ้งและรีบลุกมานั่งเป็นปกติ


“คงตกใจเสียงของฉันมั้งคะ คิคิคิ”แม่ของเรย์เดินออกมาจากห้องครัวและมานั่งข้างๆสามี


“คุณนี่นะ”พ่อพูดได้แค่นั้นเพราะถูกสายตากดดันจากบุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในบ้าน


“แม่พูดอะไรกับไอ้บัสเนี่ย”เรย์ถามแล้วจ้องผู้เป็นแม่หวังเค้นคำตอบ


“มองแม่แบบนั้นหมายความว่ายังไงยะ คุณคะ ฉันไม่ทนแล้วนะคะฉันรอไม่ได้”แม่ของเรย์หันไปพูดกับสามี ทั้งเรย์และบัสต่างงงๆ เรย์หยิบพลาสเตอร์มาแปะแผลให้บัสแล้วปิดกล่องยา


“เรย์เมื่อวันศุกร์”แม่เว้นช่วงไป อืม...เมื่อวันศุกร์....ก็วันงาน open house นี่

“มีคนมาบอกแม่ว่าเราไปประกาศอะไรไว้”แม่ถามและมองหน้าของเรย์และบัสสลับกันไปมา


“อะ...เอ่อ...คือ....คือมันไม่ใช่อย่างนั้นนะฮะ คือ...อุ๊บ”เรย์เอามือปิดปากบัสและทำหน้าจริงจัง


“แล้วคนนั้นเขาบอกแม่ว่าผมพูดอะไรล่ะครับ”


“ก็.....”แม่เงียบพร้อมกับมองบัส


“ก็ตามนั้นแหละครับ ได้ยินอะไรมา ก็เชื่อตามนั้นแล้วก็”บัสน้ำตาไหลไปเรียบร้อยแล้ว ในใจกลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะถูกผู้ใหญ่กีดกัน


“บัส! ร้องไห้ทำไมลูก”แม่ของเรย์ตกใจไม่น้อยที่เห็นบัสร้องไห้คุณนายเธอรีบเดินเข้ามาแล้วผลักลูกชายที่นั่งข้างๆก่อนจะกอดปลอบลูกสะใภ้ เรย์มองการกระทำงงๆ แม่ของเรย์ลูบหัวบัสความอบอุ่นของฝ่ามือที่แม่มอบให้ทำให้บัสร้องไม่หยุด


“ร้องไห้ทำไมลูก หรือว่าดีใจที่จะได้เป็นลูกสะใภ้แม่น่ะหืม?”เรย์ตาโตมองแม่และหันไปมองพ่อที่หัวเราะหึหึ บัสเบิกตากว้างก่อนจะสะอื้นออกมา


“ยิ่งร้องเลย เรย์มาปลอบแฟนสิ ยืนบื้ออยู่ได้”เรย์ยิ้มกว้างแล้วรีบกอดร่างเล็กที่สั่นไหวด้วยแรงสะอื้น จนไม่นานบัสก็นิ่งแต่ก็ยังมีสะอื้นออกมานิดๆ


“นี่พ่อกับแม่ไม่....”


“คิดว่าพ่อกับแม่เป็นคนใจดำใจแคบขนาดนั้น?”พ่อถาม


“ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับแม่”ทั้งเรย์และบัสเดินไปคลานเข่าหาพ่อและแม่ก่อนจะก้มกราบไปที่เท้า พ่อกับแม่ลูบหัวของทั้งคู่เบาๆ


“คบกันก็ดูแลกันดีๆ เชื่อใจกัน ความสัมพันธ์แบบนี้มันสั่นคลอนง่าย รู้ใช่มั้ย เรย์ก็อย่าเอาแต่ใจบ่อยนักสงสารบัสบ้าง”พ่อพูดแล้วยิ้มกริ่ม ไอ้คำว่า เอาแต่ใจ นี่รู้เลย


“ด้วยเกียรติลูกเสือเลยพ่อ แต่....เรื่องเอาแต่ใจอ่ะ ผมขอละกัน ฮ่าๆๆๆ”เรย์ยกมือชูสามนิ้วทำท่าปฏิญาณตนของลูกเสือ


“ฮ่าๆๆเลือดพ่อมันแรงวุ้ย!


“คุณนี่นะ”แม่ของเรย์ดุพ่อเบาๆแล้วหันมาลูบหัวบัส

“สู้มันบ้างนะลูก มันรังแกหรือทำอะไรผิดมาฟ้องแม่ แม่จะจัดการมันแล้วก็อย่าไปยอมมันมาก มันจะได้ใจ”บัสหัวเราะแล้วพยักหน้ารับ


แต่ว่า....กลิ่น...กลิ่น


“ตายแล๊วววว แกงส้มช๊านนนนน”คุณนายร้องโวยวายก่อนจะรีบลุกวิ่งเข้าห้องครัว ที่ตัวเองทิ้งเอาไว้หลังจากที่ใส่ทุกๆอย่างลงหม้อ ตั้งไฟและรอซึ่งระหว่างรอก็เดินมาคุยนี่แหละ อีกอย่างเวลาทำกับข้าวเองถ้าเป็นมื้อสำคัญจะลงมือเองไม่ให้แม่บ้านมาช่วยสักคนไม่อย่างนั้นจะหงุดหงิดมาก

 


*******Cut Fin เจอกันที่บล็อกเลยนะค้าบบบบ ^^

Shira kuma

1,012 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #587 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 15:07
    ทำไมมีมุ้งมิ้ง ชอบบบบบบ
    #587
    0