กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 49 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 27 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ม.ค. 59


กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 27

 

สามวันต่อมา


“พี่ไก่พี่นิด เอาข้าวไรฮะ”เปรี้ยวถามพร้อมกับจดรายการอาหารตอนนี้เที่ยงกว่าๆแล้วทุกคนดูยุ่งๆเพราะลูกค้าเยอะพอสมควรเลยไม่มีใครออกไปซื้อข้าวเปรี้ยวจึงตัดสินใจออกมาซื้อเองและซื้อเลี้ยงด้วย


“ของพี่ผัดซีอิ๊วนะคะของไก่ข้าวผัด ขอบคุณนะคะ”เปรี้ยวจดรายการตามที่พี่นิดบอก


“ฮะวันนี้เหนื่อยแย่เลย เดี๋ยว....ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมงคงกลับมา”เปรี้ยวบอกแล้วหยิบกระเป๋าเงินออกไปซื้ออาหารตามสั่งซอยตรงข้าม เปรี้ยวเดินข้ามถนนไปจนปลอดภัย เข็ดจากหลายๆครั้งทำให้ต้องใช้เวลามากในการข้ามแต่ละทีมองซ้ายมองขาวอยู่เป็นสิบรอบจนแน่ใจ


หมับ!



แรงรัดที่คอทำให้ร่างบางชะงักก่อนจะถูกเหวี่ยงและกระชากอย่างแรง


“กรี๊ด!!!”เสียงของคนรอบข้างร้องขึ้นเมื่อเห็นมีดคมกริบจ่ออยู่ที่ลำคอขาวของเปรี้ยว กลุ่มผู้ชายที่วิ่งตามมาหยุดนิ่ง เปรี้ยวเบิกตากว้างและเข้าใจสถานการณ์ทันที ชายฉกรรจ์คนที่ล็อคคอเขาอยู่เป็นคนเมายาบ้าที่คลุ้มคลั่ง ไล่อาละวาดใส่ผู้คน และวิ่งมาเรื่อยๆชายกลุ่มนั้นพยายามจะจับแต่ก็จับไม่ได้เพราะชายเมายามีมีดที่พร้อมจะแทงใครก็ตามทุกเมื่อ มือเรียวจับแขนแกร่งแน่น


“พวกมึงอย่าเข้ามา ไม่งั้นอีนี่ตาย!!!”เปรี้ยวรู้เลยว่าทำไมไอ้บ้านี่มันเลือกที่จะจับเขาเป็นตัวประกัน เพราะเขาเหมือนผู้หญิงไง! ส่วนมากคนพวกนี้จะจับผู้หญิงเป็นข้อต่อรองเพราะผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอกว่า ตำรวจตามมาติดๆล้อมชายเมายาเอาไว้


วิน ช่วยด้วยเปรี้ยวร้องในใจหวังว่าวินจะได้ยิน


“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”ตำรวจค่อยๆเจรจาเอาน้ำเย็นเข้าลูบ


“ไม่เย็นโว๊ย!!”คนบ้าแหกปากตะโดนและจิ้มมีดใส่ที่คอเปรี้ยว คนแถวนั้นหวีดร้องอย่างหวาดเสียว เลือดสีแดงสายเล็กๆค่อยๆไหลออกมาเพราะมีดมันจิกเข้าเนื้อจริงๆ เปรี้ยวใจเต้นระรัว


กลัว....วินอยู่ไหน


“อย่าทำร้ายตัวประกัน! กินน้ำก่อนๆ”ตำรวจตะโกนบอกพร้อมกับเดินเอาน้ำมาวางไว้ที่พื้น


“กูไม่กิน พวกมึงจะวางยาสลบกู กูรู้”เสือกฉลาดอีก ตำรวจเลยต้องเอาน้ำขวดนั้นออกแล้วไปซื้อขวดใหม่ พร้อมกับแกะพลาสติที่ฝากขวดให้ดู แต่มันยังไม่ยอม ตำรวจจึงกินให้ดูและวางขวดเอาไว้ ผ่านไปหลายนาทีพอเห็นว่าตำรวจที่กินน้ำไม่เป็นอะไรมันเลยค่อยๆเดินไปหยิบน้ำ โดยเอามือข้างที่ถือมีดหยิบสายตามองไปที่ตำรวจเพราะกลัวว่าจะเล่นตุกติก อีกมือก็ล็อคคอเปรี้ยวเอาไว้กลัวว่าจะหนีไป


พลั่ก!


ใครบางคนถีบชายเมายาจากด้านหลังจนมันเซล้มลง เปรี้ยวถูกดึงมากอด คนที่ถีบกระทืบมือที่ถือมีดของชายคนนั้นก่อนจะแตะมีดออกไปไกลๆแล้วดึงตัวเปรี้ยวออกมา ตำรวจรีบรุมเข้าจับตัวของชายเมายาเอาไว้ได้


“เปรี้ยวเป็นอะไรรึเปล่า”


“ต้น”เปรี้ยวครางชื่อของคนที่ช่วยเบาๆแล้วโผเข้ากอดแน่น


“พี่เปรี้ยว! พี่เป็นไรป่าววะ เพิ่งรู้ว่าเป็นพี่ เจ็บตรงไหนบ้าง”เดฟวิ่งข้ามถนนแล้วตะโกนถาม พอมาถึงตัวก็ชะงักนิ่งเมื่อเห็นแผ่นหลังบางสั่นไหวเปรี้ยวกอดร่างสูงแน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่อาย เมื่อกี้เขากลัว กลัวมากๆด้วย ตำรวจเดินมาขอบคุณต้นที่ช่วยจับคนร้าย แต่ก็บอกว่าอย่าหุนหันทำแบบนั้นอีกเพราะโชคดีไม่ได้เกิดทุกครั้ง ต้นก็ยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก


ต้นพาตัวของเปรี้ยวข้ามถนนมาที่ร้าน ตลอดเวลาที่เดินมาเปรี้ยวซุกใบหน้าอยู่ที่อกแกร่งของต้นตลอดเวลา พนักงานคนอื่นๆต่างตกใจเมื่อได้ยินเดฟบอก พี่นิดให้ต้นพาเปรี้ยวเข้ามาในห้องทำงานของเปรี้ยว


“ฮึก”เสียงสะอื้นยังคงมีให้ได้ยินต้นเงียบไม่พูดอะไรจัดการเช็ดเลือดที่คอของเปรี้ยวดีที่มันไม่ลึกและเลือดก็หยุดไหลแล้ว


....


“ขอบคุณนะ”หลังจากที่เปรี้ยวหยุดร้องไห้และนั่งนิ่งๆอยู่นานเปรี้ยวก็พูดออกมา ต้นพยักหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะให้เปรี้ยว คิดว่าในเวลาแบบนี้คงอยากได้ยินเสียงของคนรักมากกว่า เปรี้ยวรับโทรศัพท์มาแล้วกดเบอร์โทรแรกที่ขึ้นในข้อมูลการโทรและกดโทรออกมา


.


.


.


.


วินกำลังนั่งเครียดกุมขมับเมื่อรับรู้ว่ามีบริษัทหนึ่งถอนหุ้นออกไปอย่างรวดเร็วอีกทั้งบริษัทนั้นยังเป็นผู้สนับสนุนใหญ่ของโครงการใหม่ซึ่งก็ถอนตัวออกไป และนั้นทำให้บริษัทต่างๆที่ถือหุ้นด้วยเริ่มจะระแวงเพราะการที่บริษัทที่ถือหุ้นรายใหญ่ถอนตัวอย่างกะทันหัน (ไรต์มั่วๆอ่ะอ่านงงๆก็โทษนะ ไม่มีความรู้เรื่องหุ้นเลย)


ตั้งแต่เช้าเขาก็ต้องตรวจสอบเพราะได้รู้ข่าวว่าหุ้นตก มีหลายบริษัทที่ถอนหุ้นออกไป ทำให้เขาต้องตรวจสอบหาว่าทำไมและใครที่เป็นคนถอนหุ้นคนแรก หลายชั่วโมงกว่าเขาจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด


“ทำกับกูได้นะมึง!”วินกัดฟันกรอดเมื่อตรวจสอบพบต้นเหตุของเรื่อง


Rrrrrrrrrrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์ของเขาดังอีกแล้ว มันดังอยู่หลายรอบแต่เขาไม่รับ เพราะเขารู้ว่าใครโทรมาและตอนนี้เขาก็กำลังหงุดหงิด ถ้ารับคงจะใส่อารมณ์แน่ๆ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ละความพยายาม เขาก็หงุดหงิดเพิ่มละนะ มือหนาความโทรศัพท์มารับสาย


[ฮัลโหล วิน]


“อืม”


[มึง....เข้ามาหากูหน่อยได้มั้ย]เสียงที่ดังผ่านโทรศัพท์ออกมาฟังดูเรียบๆ แต่วินไม่ได้สังเกตที่ข้อนี้เลย


“กูไม่ว่าง”


[เข้ามาหากูเหอะนะ กูอยากเจอหน้ามึง]


“ไว้สักพักแล้วกัน”วินพยายามไม่ให้น้ำเสียงตัวเองห้วนเกินไปแล้วนะ


[ตอนนี้ วิน ตอนนี้ได้มั้ย]


“อย่าเอาแต่ใจได้มั้ยเปรี้ยว กูก็บอกอยู่ว่ากูไม่ว่างเข้าใจกูมั้ย”


[แต่กูอยากเจอหน้ามึงตอนนี้ ]เสียงหวานสั่นเครือ


“งี่เง่าว่ะมึง ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ กูเหนื่อยกับงานพอแล้ว มึงจะยังหาเรื่องให้กูเหนื่อยเพิ่มอีกรึไงวะ!”วันกระชากเสียงใส่อย่างหงุดหงิด เปรี้ยวสะดุ้งและกัดปากตัวเอง น้ำตาเป็นสายไหลออกมาอาบแก้ม


[กูแค่...อยากกอดมึง เท่านั้นเอง ฮึก]


“เลิกงี่เง่าได้แล้วเปรี้ยว ถ้าจะโทรมาแค่นี้กูวางละนะ”แล้ววินก็ตัดสายก่อนจะเอามือกุมขมับทำหน้าเครียดๆ เขาจะทำยังไงดี หุ้นตกฮวบภายในข้ามคืน  เขาจะทำยังไงดีวะ ร่างสูงลุกยืนขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง


“คุณวินไปไหนครับ”


“บริษัท YY”วินบอกชื่อบริษัทต้นเหตุ แล้วเดินนำหน้าไป เลขาใหม่ที่เป็นผู้ชายรีบหยิบของตามไปแทบไม่ทัน


.


.


.


.


พอวินวางสายเปรี้ยวก็ถือโทรศัพท์ค้างแนบหูอยู่อย่างนั้น น้ำตาที่อาบแก้มทำให้ต้นนิ่งไปก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกจากมือบาง เขาคิดว่าถ้าเปรี้ยวได้คุยกับคนที่รัก คงจะทำให้หายตกใจได้บ้าง แต่นี่อะไร! เขาได้ยินที่ไอ้วินมันพูดผ่านโทรศัพท์เพราะในห้องเงียบมาก เขาได้ยินทุกอย่างเสียงสะอื้นค่อยๆดังแผ่วๆ ต้นทนไม่ได้รั้งหัวกลมให้มาซบที่ไหล่ของตนพร้อมกับกอดร่างบางเอาไว้ เปรี้ยวกอดเอวสอบแล้วร้องไห้สะอื้นอยู่ที่อกแกร่ง


“กลับห้องมั้ย”ต้นถามและคำตอบที่ได้คือการพยักหน้าหงึกๆของเปรี้ยว  ต้นจึงหยิบของของเปรี้ยวที่จำเป็นพวกกระเป๋าตังและโทรศัพท์ ก่อนจะพาร่างเล็กออกมานอกห้อง


“พี่เปรี้ยวเป็นไงมั่งอ่ะพี่”เดฟเดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง เปรี้ยว ยิ้มบางๆให้


“ฝากร้านด้วยนะ”เปรี้ยวพูดสั้นๆพลางดันร่างสูงให้เดิน ต้นขับรถมาส่งที่คอนโด ตอนแรกกะว่าจะไม่ขึ้นไปด้วย แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงต้องขึ้นมาส่งถึงห้องและกะว่าจะอยู่เป็นเพื่อน


“ไหวมั้ย”ต้นถาม


“อืม”เปรี้ยวตอบสั้นๆแล้วเงียบไป

“ต้น ผมขอกอดหน่อยได้มั้ย”เปรี้ยวพูดออกมา ต้นยิ้มและเป็นฝ่ายกอดร่างเล็กเปรี้ยวชอบนะ มันอุ่นดี อีกทั้งมือที่ลูบหัวเขาด้วยแล้ว ยิ่งชอบเลย เหมือนวินกำลังกอดเขาอยู่เลย มือหนาค่อยๆเชยคางมาให้เปรี้ยวเงยหน้าขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันพร้อมกับดันอกของต้นเอาไว้เมื่อรู้สึกตัวและระยะมันอันตรายเกินไป


“เอ่อ...โทษที”ต้นผละออกมาแล้วรีบบอกขอโทษ เปรี้ยวผลุบหน้าลง


“ขอบคุณนะ”


“เปรี้ยวนอนเถอะ ผมจะอยู่บ้างนอกนี่แหละอยากได้อะไรเรียกนะ ผมจะรีบเข้ามา”เปรี้ยวพยักหน้าแล้วล้มตัวนอน ต้นเอาผ้ามาห่มให้แล้วออกไปจากห้อง มือบางยกขึ้นมาแตะแผลที่คอพลันน้ำตาไหล


“วิน....กูอยากกอดมึง ฮึก...ขอโทษที่เง่า แต่กูกลัว ฮื่อ....”เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้นมาอีกสักพักก่อนจะเงียบไปเพราะเปรี้ยวหลับ


.


.


.


.


“ท่านประธานยังไม่เข้ามาในบริษัทเลยค่ะ”เลขาสาวของประธานบริษัทYY กล่าวขึ้นเมื่อวินมาถึง


“มันไปไหน”วินถามเสียงเย็น


“ไม่ทราบค่ะ ท่านประธานปิดการติดต่อ”


“ท่านประธานครับใจเย็นๆก่อน”นพเลขาของวินพูดเบาๆเรียกสติของเจ้านายเพราะน้ำเสียงของวินดูแข็งกร้าวขึ้นมาก วินถอนหายใจระงับอารมณ์โกรธแล้วเดินออกมา นพขอโทษเลขาสาวสวยแล้วรีบวิ่งตามเจ้านายไปอย่างรวดเร็ว


“จัดการเรียกหัวหน้าของทุกส่วนประชุมใหญ่ห้าโมงเย็นนี้เลย”วินพูดเรียบๆแล้วขึ้นรถนพจดลงสมุดแล้วรีบจัดการตามที่ท่านประธานบริษัทสั่ง


วินมาถึงบริษัทประมาณสี่โมงเย็น พนักงานต่างรีบหลบทางและปิดปากเงียบไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเมื่อประธานเดินผ่าน ไม่มีใครเคยเห็นอารมณ์นี้ของวิน ทุกครั้งวินจะยิ้มแย้มและดูเป็นมิตรกับพนักงานเสมอ แปลว่าครั้งนี้เรื่องคงหนักจริงๆ


Rrrrrrrrrrrrrrrrrr


“ครับพ่อ”วินรับสายของพ่อแล้วพูดเสียงเรียบ


[ฉันรู้เรื่องแล้ว กำลังจะไปที่บริษัท] วิรัชบอกเสียงเครียดไม่ต่างกันแล้ววางสายไป ดวงตาคมหลับลงนิ่งๆแล้วลืมตาขึ้นเก็บโทรศัพท์และเดินต่อ


“ไอ้เหี้ยวิน!!”เสียงเรียกจากด้านหลังทำเอาทุกคนตกใจ ไม่มีใครกล้าเรียกประธานบริษัทของพวกเขาแบบนี้


ผลัวะ!!


ร่างสูงหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะถูกต่อยจนเซ ต้นรีบคว้าปกเสื้อของวินและต่อยซ้ำลงไปอีก วินตั้งตัวได้ก็ต่อยกลับไปเช่นกัน ใครจะยอมโดนต่อยฝ่ายเดียววะ


“เป็นเหี้ยอะไรของมึง!”วินตวาดลั่นเมื่อถีบร่างสูงโปร่งของไอ้เพื่อนตัวดีออกไปได้ นพรีบดึงแขนเจ้านายตัวเองไว้ ส่วนพนักงานคนอื่นก็ช่วยจับตัวของต้นเอาไว้เช่นกัน


“มึงนั่นแหละเป็นบ้าอะไรวะ! มึงพูดกับเปรี้ยวแบบนั้นได้ยังไง!”ต้นตวาดกลับ วินชะงัก


“แล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วย”มือหนากำข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปนถ้าต้นมันรู้ว่าเขาพูดอะไรแปลว่าตอนนั้นมึงต้องอยู่กับเปรี้ยวหรือไม่เปรี้ยวก็ต้องบอก แต่...เปรี้ยวมันไม่ใช่คนแบบนั้น ก็เหลืออยู่ทางเดียวแล้วคือมันต้องอยู่กับเมียเขาตอนนั้น! พอคิดแบบนั้นความโมโหมันก็เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นเท่าตัว


“เกี่ยวดิวะ! กูสงสารเปรี้ยว มึงไม่รู้หรอกว่าเปรี้ยวเจออะไรมาบ้าง แล้วมึงยังจะพูดจาหมาๆแบบนั้นอีก”จบคำต้นที่สะบัดตัวจนหลุดจากการดึงของพนักงานก็ถลาเข้าไปคว้าคอเสื้อของวินได้อีกครั้ง


“เปรี้ยวเป็นอะไร”วินพูดเสียงแผ่ว เกิดอะไรขึ้นกับเปรี้ยว


“เปรี้ยวถูกคนบ้าจับเป็นตัวประกัน! ถูกไอ้บ้านั่นมันมีดจิ้มคอจนเป็นแผล เปรี้ยวกลัวแค่ไหน เปรี้ยวอยากเจอหน้ามึงแค่ไหนมึงไม่เคยรู้เลยสินะ!!”ต้นเขย่าตัวของวินเดือดๆ ร่างสูงชะงักแล้วเงียบไป ต้นปล่อยมือแล้วมองหน้าวินด้วยสายตาแข็งกร้าวและจริงจัง


“ถ้ามึงจะเป็นแบบนี้ กูจะแย่งเปรี้ยวมาจริงๆ”





******มาแบ้วๆๆ สงสารเปรี้ยว อยากด่าวิน แม่งๆๆ รักต้นละ อิอิ ต้นอย่างหล่อเลย เปลี่ยนพระเอกทันมะ 5555

Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #686 D.TT (@pitnaree38) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 08:50
    รอได้ค่า ไม่เป็นไร ไรท์สู้ๆนะค่ะ ~
    #686
    0
  2. #593 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 00:42
    เรย์บัสมุ้งมิ้ง เป้เซียมีซัมติงสินะ
    #593
    0
  3. #424 Erio ' Kung (@_kamkamza_9) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 21:51
    สนุกดีค่ะ
    #424
    0
  4. #423 Erio ' Kung (@_kamkamza_9) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 21:51
    ไม่รู้อ่ะ โกรธต้นแปลกๆนะ คือ ... ไม่โกรธที่ต้นช่วยเปรี้ยวหรือปลอบอะไรเลย ไม่โกรธจริงๆ แต่คำพูดสุดท้ายคือการทำให้ครอบรัวของคนอื่นแตกหัก หรือแตกร้าวได้เลย แถมยังแอบตงิดๆกับเปรี้ยวด้วย ทำไมเปรี้ยวไม่บอกอ่ะว่าเป็นอะไร ? ถ้าเปรี้ยวบอกวินก็คงแว้นไปหาทันทีไม่มีรอ รถคว่ำก็คงวิ่งไปหาต่ออ่ะ ไม่เป็นไรๆ แบบนี้ก็สนุกดีค่ะ ~ ^ ^
    #423
    0
  5. วันที่ 21 กันยายน 2557 / 02:51
    วินไม่รักเปี้ยวแล้วหรอ่
    #255
    0
  6. วันที่ 21 กันยายน 2557 / 02:50
    วินใจร้าย
    #254
    0
  7. วันที่ 21 กันยายน 2557 / 02:50
    วินใจร้าน
    #253
    0
  8. #247 oh-lan-la (@olivesciswu33) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 19:44
    ไม่เปลี่ยนพระเอกนะคะ คนรักกันก็ต้องมีอุปสรรคให้ฟันฝ่า สู้ๆนะคะ
    #247
    0
  9. #246 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 16:29
    นั่นง่ะ วิน บ้างานมากละ
    #246
    0
  10. #245 Akanezung (@fanfiction) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 10:57
    ต้นหล่อเลยอ้ะ
    #245
    0