กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 52 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 28 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ม.ค. 59


กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 28




[เปรี้ยวววว สวยไปลูก >///<]




“ถ้ามึงจะเป็นแบบนี้ กูจะแย่งเปรี้ยวมาจริงๆ”


ผลัวะ!


วินกระแทกหมัดเต็มเหนี่ยวก่อนที่จะเกิดการต่อยกันอีกครั้ง


“หยุดเดี๋ยวนี้!”เสียงทรงอำนาจของวิรัชดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนชะงัก วินผลักต้นออกแล้วปัดตัว ต้นยกมือไหว้อดีตประธาน วิรัชรับไหว้


“เป็นอะไรกัน ทะเลาะตีกันเป็นเด็กๆ”วิรัชดุลูกชายและลูกของเพื่อน


“ไม่มีอะไรครับพ่อ”วินบอกปัดๆ ต้นเองก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ลาพ่อของวินและกลับไป วิรัชเองก็ดึงวินให้ขึ้นไปคุยกันบนห้อง และบอกพนักงานให้กลับไปทำงาน


“เล่ามาสิ เกิดอะไรขึ้น”พ่อของวินนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารแล้วหยิบปากกาบนโต๊ะมาหมุน


“เอาเรื่องไหนล่ะพ่อ”วินล้มตัวนั่งที่โซฟาพร้อมกับถอดสูท ถอดไทออก


“เรื่องของแก”จบคำของพ่อวินนิ่งแล้วกลับตาลง


“ผม...ตะคอกไอ้เปรี้ยวไปเพราะมันอยากให้ผมไปหามันที่ร้าน”วินเว้นช่วงวิรัชเลิกคิ้วพร้อมกับคิดว่าถ้าเป็นเขาเขาก็คงไม่ไปเพราะเรื่องงี่เง่านี่หรอก เขารู้ว่าวินเองก็โดดงานไปหาบ่อยแล้วทำไมเปรี้ยวต้องอยากเจอลูกชายเขาด้วย


“ผมบอกว่ามันงี่เง่า แต่....ไอ้ต้นมาบอกว่า วันนี้เปรี้ยวเจอเรื่องที่เลวร้ายมา มันก็เลยมาต่อยผมพูดแบบนั้นตอนนั้นผมหงุดหงิดเรื่องวันนี้ด้วย ผมเลยใส่อารมณ์ไป”วินถอนหายใจแล้วส่งไลน์ไปขอโทษเปรี้ยวแต่เปรี้ยวไม่อ่านและไม่ตอบ โทรไปก็ปรากฏว่าปิดเครื่อง


“ไปขอโทษเปรี้ยว เปรี้ยวมันรักแกจะตาย คงไม่โกรธหรอก”พ่อบอก วินถอนหายใจอีกเฮือกให้ ขอให้มันเป็นแบบนั้น อีกแค่สองวัน สองวันเท่านั้นก็ครบเดือนแล้ว ทำไมต้องมามีเรื่องบ้าๆนี่ด้วยวะ! เขาอยากจะไปหามันใจแทบขาดแต่...ติดที่งานของเขาไง ทำไมอุปสรรคมันต้องมีมาตอนนี้ด้วย อีกไม่กี่วันก็ครบเดือนตามที่สัญญากับพ่อแล้วแท้ๆ


“แล้วเรื่องงานของแกล่ะ”วิรัชเรียกลูกชายทำให้สติกลับมาอีกครั้ง วินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง วิรัชพยักหน้า


“แกสองคนมีเรื่องโกรธแค้นอะไรกันรึเปล่า”วิรัชถาม วินส่ายหัว


“ผมไม่รู้ว่ะพ่อ คือมันเป็นแฟนของเพื่อนไอ้เปรี้ยวมันด้วย มันไม่น่าทำแบบนี้เลยว่ะ”วินกุมขมับแล้วถอนหายใจ วิรัชเองพอเห็นลูกชายเครียดก็พลอยเครียดไปด้วย ร่างสูงของผู้เป็นพ่อเข้ามาแล้วตบไหล่ลูกชายแรงๆให้กำลังใจ


“โทรไปหาเปรี้ยวสิ เผื่อแกจะดีขึ้น”


“มันปิดเครื่อง”วินพูดเบาๆแล้วก้มหน้านิ่ง


“เอาหน่อยเว้ยไอ้ลูกชาย เจออุปสรรคสักครั้งแล้วฝ่าฟันมันไปให้ได้ พ่อเองก็ล้มมาตั้งหลายครั้งก็ยังลุกได้ พิสูจน์หน่อยสิว่าเลือดพ่อมันจะแรงแค่ไหน”วิรัชกล่าว วินพยักหน้าแล้วยืดตัวขึ้นแต่งตัวเตรียมพร้อมประชุมในอีกไม่กี่สิบนาทีข้างหน้า


.


.


.


.


เปรี้ยวตื่นขึ้นมาพบว่าทั้งห้องไม่มีใคร แอบเสียใจเพราะหวังว่าตื่นขึ้นมาจะเจอวินมาบอกขอโทษที่พูดรุนแรงแต่....ไม่มี เปรี้ยวหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาก็ก็พบว่ามันดับไป คงจะแบตหมด ร่างบางชาร์ทแบตและเปิดเครื่องโทรหาเพื่อนตอนนี้เขาไม่อยากจะอยู่คนเดียวเลยจริงๆ


“ฮัลโหล....ตองว่างมั้ย”


[ว่างๆเรากับเจาว่าจะเข้าไปหาที่ร้านอยู่พอดีเลย]


“เราอยู่คอนโดน่ะ ”


[เป็นอะไรรึเปล่าเปรี้ยว เสียงไม่โอเคเลย]


“ไม่ค่อยสบายน่ะ มาหาเรามั้ย”


[ได้สิ คอนโดเปรี้ยวอยู่ไหน]


เปรี้ยวบอกรายละเอีดของที่อยู่ตัวเองกับเพื่อนไปแค่ครึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เจากับตองมาถึงแล้วพร้อมกับเครื่องดื่มด้วย


“เมื่อวันก่อนผมไปดูงานที่ต่างประเทศมาเลยเอามาฝาก”เจาว่า


“พอดีเลยฮะ กำลังอยากกิน”เปรี้ยวว่า


“เพิ่งจะหกโมงเองอย่าเพิ่งกินเลยนะเหล้าเนี่ย เปรี้ยวเราซื้อเส้นสปาเกตตี้มาทำกินกัน”ตองบอกแล้วดึงแขนเพื่อนให้เข้ามาในส่วนที่เป็นครัว


“เฮ้ คนสวยทั้งสอง อยากได้ลูกมือมั้ย”เจาโผล่หน้าเข้ามาในครัวแล้วถาม แต่ตองไล่ออกไป


ออด....


เสียงออดของห้องดังอีก เปรี้ยวขมวดคิ้ว เจาจะเดินไปเปิดประตูแต่เปรี้ยวเร็วกว่ารีบวิ่งออกมาเพราะคิดว่าเป็นวินแต่...


“อ้าวต้น”


“ผมไปข้างนอกมาซื้อขนมมาด้วย”ต้นว่ายิ้มๆ แต่รอยสีคล้ำบนหน้าทำให้เปรี้ยวสงสัย


“ทำไมวิ่งออกมาล่ะเปรี้ยว”ตองเดินออกมาตามแล้วก็ชะงักเมื่อเห็นคนที่อยู่หน้าห้อง


“พี่ต้น”ตองพูดเบาๆพร้อมกับจ้องหน้าอีกฝ่าย


“รู้จักกันแล้วเหรอ”เปรี้ยวถามงงๆ


“เคยรู้จักน่ะครับ”เจ้าเดินออกมาตอนไหนไม่รู้พูดขึ้นพร้อกับดึงเอวของตองมาโอบ เปรี้ยวเห็นนัยน์ตาของต้นไหววูบไปนิดแต่ก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างเร็ว


“นี่เปรี้ยวทำอะไรอยู่”ต้นไม่สนใจเจาและตองแต่หันมาถามร่างเล็ก


“อ้อ กำลังจะทำสปาเกตตี้กินกันอ่ะ เฮ้ยแล้วหน้าไปโดนไรมา”เปรี้ยวเพิ่งสังเกตถึงรอยสีม่วงๆตามหน้าและเหมือนมุมปากจะแตกด้วย


“อืม ไม่เป็นไรหรอก”ต้นพูดปัดๆแล้วเดินแทรกเปรี้ยวและตองเข้าห้องครัวก่อนจะวางของที่ซื้อมาลงบนเคาเตอร์เปรี้ยวจึงเดินตามเข้ามาเจาและตองออกไปคุยอะไรกันไม่รู้ที่ระเบียงห้อง


“เป็นอะไรรึเปล่า”เปรี้ยวถามเบาๆ ต้นส่ายหัว


“ให้ผมช่วยมั้ย”ต้นเสนอตัวช่วยทำอาหาร


“ไม่ต้องอ่ะ เดี๋ยวผมทำเองต้นออกไปรอด้านนอกเหอะ เสร็จแล้วผมจะทำแผลให้นะ”ต้นพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องสวนกับตองที่เข้ามาพอดีทั้งสองมองหน้ากันแล้วตองก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน เปรี้ยวเอะใจอะไรบางอย่าง ตองเดินเข้ามาหาแล้วปรุงซอสสปาเกตตี้


“ตอง”เสียงหวานถามออกไป


“หืม”ตองตอบแล้วหันมายิ้ม


“เอ่อ...ต้นน่ะ”


“แฟนเก่า”ตองพูดขึ้นมาโดยที่ยังถามไม่จบ เสียงหวานที่เจื้อยแจ้วกลับหม่นและพูดน้อยลง เปรี้ยวรู้สึกผิดที่ถามออกไป ครึ่งชั่วโมงทุกอย่างเสร็จเปรี้ยวยกอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะในห้องนั่นเล่นสองหนุ่มหล่อที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วนั่งจ้องหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ เปรี้ยวนั่งลงข้างต้นแล้ววางจานและช้อนส้อมให้กับต้น พอกินเสร็จเปรี้ยวก็ทำแผลให้ต้น


“เปรี้ยวกับต้นสนิทกันมากเลยเหรอครับถึงพามันเข้าห้องได้ ไอ้วินไม่ฆ่าเอา”เจาถาม


“ก็เป็นเพื่อนกันนี่ฮะ วินมันเข้าใจ”เปรี้ยวตอบแล้วทำแผลให้ต้นต่อ


“แล้วไอ้วินล่ะครับ”เจาถามพลางส่งสายตามองต้นที่นั่งไม่สนใจ


“ก็....ทำงานน่ะฮะ”เปรี้ยวเลือกที่จะตอบแบบนั้นไม่อยากคนอื่นรู้เรื่องที่ไม่ดีในครอบครัว


สองทุ่มแล้วด้วยความที่ไม่อยากอยู่คนเดียวเปรี้ยวเลยชวนให้เจา ตองและต้นอยู่ร้องคาราโอเกะกันก่อน เจาเดินไปหยิบเหล้านอกที่เอามาฝากมาเปิด มือบางยื่นไปรับแก้วเหล้าและกระดกเข้าไปหวังว่าจะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะทำให้เขาร่าเริงและเลิกคิดถึงคำพูดของวินได้บ้าง


หมับ


“อย่ากินเยอะ”ต้นจับข้อมือบางแล้วเตือน เปรี้ยวยิ้มไม่ตอบอะไรแล้วยกแก้มขึ้นดื่ม ต้นมองไปที่ร่างบางของตองซึ่งก็ดื่มเหล้าเยอะพอกัน แต่ก็ไม่ได้ห้ามเหมือนเปรี้ยวเพราะมีเจาคอยดูแลแล้ว


ขวดที่สองถูกเปิด


แต่อย่างเปรี้ยวน่ะไม่เมาหรอกเพราะเป็นพวกคอแข็งถ้าไม่แรงจริง ไม่เมาแอ๊แน่นอน และอีกอย่างดื่มกันหลายคนด้วย จะมีก็คนที่คออ่อนที่สุดนี่แหละที่สติหลุดไปแล้ว


“คิกคิก”ตองหัวเราะร่าแล้วกระโดดกอดร่างสูงของต้นเจารีบเข้ามาดึงตัวเอาไว้


“ทำไมอ่า....ทำไมไม่รักตอง ฮึก”อ้าวเวรร้องไห้ซะแล้ว


“ผมว่าผมพาตองกลับดีกว่าท่าทางจะไม่ไหว”เจาพูดพร้อมกับรั้งให้ร่างเล็กเลิกดิ้นในอ้อมกอด


“ผมก็ว่างั้นนะฮะ ฝากดูแลเพื่อนผมด้วยน๊า แล้วก็ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนนะฮะ”เปรี้ยวว่า เจามองหน้าเปรี้ยวแล้วยิ้มบางๆก่อนจะอุ้มร่างของแฟนเดินออกไปจากห้องเปรี้ยวเดินไปส่งแล้วกลับมานั่งลงบนโซฟา เทโซดาขวดที่เจาเพิ่งเปิดแต่ไม่ได้เทเพราะตองทำเรื่องซะก่อนขึ้นมาเททั้งแก้วตัวเองและของต้น


“จะกินอีกเหรอ”


“อืม....เหล้าไม่แรง กินยังไงก็ไม่เมาหรอก”เปรี้ยวว่าเสียงเรียบ ต้นถอนหายใจแล้วนั่งดื่มเป็นเพื่อนเพราะเขาเข้าใจความรู้สึกที่ไม่อยากอยู่คนเดียวดีเลยล่ะ


“ตองน่ะ....แฟนเก่าเหรอ”เปรี้ยวเปิดปากถามแล้วมองต้นตาปรือๆ


“ใช่”ต้นว่าเสียงเครียดแล้วดื่มเข้าไปอีก ก่อนจะหันมาหาเปรี้ยวที่แปลกๆไป ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ต้นมือบางเอื้อมความไหล่ของต้นก่อนจะฟุบลงไปกับร่างหนาต้นรับร่างบางที่ล้มลงมาเอาไว้ ต้นชะงักเม้มปากแล้วอุ้มร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องนอน


เช้า


วินจอดรถเข้าที่ลานจอดของคอนโด เมื่อวานกว่าการประชุมจะเสร็จและหาข้อตกลงรวมทั้งแนวทางแก้ไขได้ก็ปาไปสี่ทุ่ม ถือเป็นการประชุมที่โหดที่สุดที่เขาเจอมาเลย เพลียหนักจนนอนที่บริษัทพอเช้าอาบน้ำอะไรเสร็จที่บริษัทนั่นแหละก็บึ่งรถตรงมาที่คอนโดของเปรี้ยวเลย กะว่าจะมาปรับความเข้าใจกันวันนี้ด้วย


คีย์การ์ดขอห้องถูกเสียบปลดล็อคห้อง ร่างหนาขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าห้องนั่งเล่นมีขวดเหล้าแก้วเหล้าและจานขนมอีกทั้งแอร์นอกห้องก็เปิดทิ้งเอาไว้ด้วย


ทำไมห้องมันเละขนาดนี้วะ


วินคิดแล้วมองไปที่ประตูห้องนอนมันปิดไม่สนิท เมื่อคืนคงเรียกให้บัสไม่ก็ตองมาอยู่เป็นเพื่อนล่ะมั้ง พูดถึงตองก็นึกถึงแฟนตองพาลจะเครียดอีกวินถอนหายใจแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป


ตุบ


สูทที่คล้องไว้ที่แขนหล่นตุบลงกับพื้นดวงตาคมมองค้างอยู่บนร่างบางที่หลับพริ้มอยู่บนเตียง เขาจะไม่ได้ค้างขนาดนี้เลยถ้าเปรี้ยวนอนอยู่คนเดียว


แต่นี่ไม่!!


วินกัดฟันกรอด น้ำตาร้อนเอ่อขึ้นที่ดวงตาคมมือกำกันแน่น เปรี้ยวพลิกตัวแล้วขยับร่างก่อนจะลืตาขึ้นมา ความปวดหัวแล่นเข้ามานิดๆ ก็เมื่อคืนดื่มไปนี่เนอะ และเมื่อเรี้ยวตื่นคนที่นอนอยู่ข้างๆก็ตื่นด้วยเพราะเตียงมันขยับไปมา เปรี้ยวหันไปตกใจที่เห็นว่าเป็นต้นอีกอย่างตอนนี้พวกเขาเปลือยเปล่า!


“หึหึ”เสียงหัวเราะในลำคอเหมือนคนสมเพชตัวเองดังขึ้นทำให้เปรี้ยวหันไปทางต้นเสียงแล้วเบิกตากว้าง....วิน!


น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาคู่คมตาคมที่สะท้อนภาพคนรักกับชายอื่น เปรี้ยวมองด้วยความเจ็บปวด วินหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป


“วะ....วิน! วินมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะวิน!!”เปรี้ยวร้องตะโกนตามไปและหวังจะวิ่งตามแต่ต้นคว้าแขนเอาไว้




******ชิบหายแล้วเปรี้ยว แอ่แฮ่ เกิดไรขึ้นว๊าาาาา ไอ้ต้นมึงเลยๆๆ ทำไมทำแบบเน๊! (จริงดิ?)


Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,012 ความคิดเห็น

  1. #596 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 14:21
    โว้ยยยยยย วินอย่าช้า รีบๆลงมาฟังแป้งก่อน
    #596
    0
  2. #290 Lippylionnn (@natadeeii) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 13:13
    ฮือออออออ ขออีกตอนเถอะ มันค้างงงงงงงงงงงง~
    #290
    0
  3. #289 Da Darachay (@special_da) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 11:33
    อ๊ากกก..สงสารวินอ่ะ ทำทุกอย่างเพื่อความรัก แล้วต้องมาเสียใจแบบนี้ เศร้าอ่ะ จะร้องไห้แล้วนะไรท์ รัีบมาอัพต่อเร็วๆน้าาา
    #289
    0
  4. #288 stop'Z (@fb2uty99) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 10:49
    ทำไมเป็นงี้ ต้นแม่รง ฟ่ฟวกวเาาฟวกศ้สงฟสกาสวกฟ วินอย่าร้องลูกๆ T T มาซบอกเลาหนิ่
    #288
    0
  5. #285 arminkmimk (@armink) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 10:20
    เหล้าไม่แรงเราไม่นอน น้านนนนเอาไงล้ะครับพี่วินกลลับมาเจอแบบนี้
    #285
    0
  6. วันที่ 28 กันยายน 2557 / 08:39
    สงสารอ่าาา
    #283
    0
  7. #281 Mamocha (@mamocha) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:45
    ต้นนนน แกมันร้ายยยยยยยย สงสารทั้งวินทั้งเปรี้ยว เพราะอีต้นนนนน
    #281
    0