กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 55 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 31 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ม.ค. 59


กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 31

เปรี้ยวนั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่ที่เบาะนั่งในรถตู้มือสองข้างถูกเชือกเส้นใหญ่พันธนาการเอาไว้ ตอนนี้เปรี้ยวกลัวและขยะแขยงแววตาโลมเลียของชายฉกรรจ์สี่คนที่จ้องมองเขาอยู่ ร่างเล็กหดตัวเข้ามาเมื่อหนึ่งในนั้นเอื้อมมือมาลูบขาเรียวด้วยความที่ใส่กางเกงขาสั้นและขากางเกงก็กว้างด้วยทำให้เปรี้ยวตัองขยับตัวหันหลัง


หมับ


มือหนึ่งคว้าเข้าที่เอวเล็กแล้วลูบเบาๆเปรี้ยวตัวสั่นแล้วขัดขืนเต็มที่


“ยะ...อย่า....”เสียงหวานสั่นเครือเจือด้วยความหวาดกลัว


“อย่าแตะต้องสินค้าสิวะไอ้นี่”ชายคนนั้นชักมือกลับเมื่อเพื่อนตบหัวอย่างจัง


“มึงดูดิ ผู้ชายแน่เหรอวะ แม่งขาว...เนียน....แค่เห็นก็ซี๊ดแล้วว่ะ”มันพูดหื่น เปรี้ยวหลับตาปี๊แล้วรถก็หยุด ร่างเล็กถูกกระชากลงมาจากรถตู้ตอนนี้เขาอยู่ตึกเก่าๆตึกหนึ่งเหมือนจะกำลังก่อสร้างหรือสร้างไม่เสร็จก็ไม่รู้เปรี้ยวถูกดึงให้ขึ้นบันไดไปชั้นสามและอยู่หน้าห้องๆหนึ่งประตูไม้เปิดออกด้วยผู้ชายร่างสูง ดูดีและรู้จักดี


“คุณ!”เปรี้ยวร้องแต่เสียงขาดหายไปเมื่อถูกผ้าเช็ดหน้าโป๊ะเข้าที่จมูก ดวงตาบวมค่อยๆหลับลงช้าๆและร่างเล็กก็ทรุดฮวบลงไปทว่าร่างสูงนั่นรับไว้ได้


“ขอบใจพวกแกมาก เงินอีกครึ่งหนึ่งจะถูกโอนไปในอีกครึ่งชั่วโมง อย่าลืมที่พูดกันล่ะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”ไอ้โม่งที่จับเปรี้ยวมาพยักหน้าแล้วรีบออกไปจากตรงนั้น เขามองร่างที่สลบไสลของเปรี้ยวแล้วแสยะยิ้ม


“อือ....”เปรี้ยวครางงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อตัวเองถูกถอดออกหมดทุกอย่างและมือของเขาถูกมัดเอาไว้ที่เตียง


“ตื่นแล้วเหรอที่รัก หึหึ”เสียงจากมุมห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ถือแก้วไวน์เดินเข้ามา


“เจา!!”เปรี้ยวร้องอย่างตกใจ “ทำไม....”


“หึหึ”เจาหัวเราะในลำคอแล้วนั่งลงข้างเตียงซึ่งเปรี้ยวถูกมัดอยู่ มือหนาลูบแก้มใสเบาๆทว่าใบหน้าหวานสะบัดหนี เจาบีบคางและกระชากกลับมามองหน้าเขา เปรี้ยวร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อเจาเพิ่มแรงบีบ แล้วผลักใบหน้าของเปรี้ยวออกไป


“อย่าเสียเวลาเลย มาสนุกกันดีกว่า”เจาบีบคางเปรี้ยวอีกครั้งบังคับให้อ้าปากก่อนจะเทของเหลวสีขาวในแก้วไวน์ลงไปจนหมดเปรี้ยวไม่ยอมให้มันลงคอไม่ว่ามันจะเป็นอะไรแต่ตามสถานการณ์แล้วมันไม่ใช่ของดีแน่ๆแต่ถึงจะกลั้นแค่ไหนส่วนใหญ่มันก็ต้องไหลลงคอไปอยู่ดี


“แค่กๆๆ”เปรี้ยวไออกมาแล้วถ่มน้ำนั้นที่ยังเหลือค้างในปากออก แล้วพยายามดึงมือออกจากเชือกแม้รู้ว่า เจาไม่มีวันปล่อยให้เขาหนีรอดแน่ๆ


“อย่าพยายาม ยาจะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งนาที”เจาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองออกแล้วจ้องมองร่างกายเปลือยที่เห่อแดงขึ้นมาเพราะฤทธิ์ยา เจาเลียริมฝีปากแล้วมองเปรี้ยวตั้งแต่หัวจรดเท้า


“หึหึ ไม่สงสัยเลยว่าทำไมไอ้วินมันถึงได้หวงมึงนัก แค่เห็นข้างนอกก็ทำกูเกิดอารมณ์ได้ขนาดนี้แล้ว และข้างในจะขนาดไหนวะ”เจาพึมพำแต่เปรี้ยวได้ยินชัดเจน อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นเรื่อยๆและอารมณ์บางอย่างมันก็พลุกพล่านในใจ


“หืม...ตอบสนองขนาดนี้”ร่างหนาคร่อมร่างเล็กแล้วจูบซับเหงื่อที่ผุดออกมาตามขมับแล้วไล่ลงมาจนถึงลำคอ


วิน...มึงอยู่ไหน


เปรี้ยวร่ำร้องในใจแล้วดิ้นหนีสัมผัสน่าแขยง



 


**************************

Cut กรีดใจ

**************************


 

ที่บ้านวินตอนนี้เต็มปด้วยความเครียดทุกคนเฝ้ารออะไรบางอย่างที่จะติดต่อมา ทว่าวินไม่มีความอดทนมากพอ นี่เมียเขาหายไปนะเว้ย จะให้เขามานั่งรออะไรเป็นชั่วโมงๆวะ


พรึบ


ร่างสูงลุกขึ้น แต่มือของแป้งและต้นดึงเอาไว้


“จะไปไหน”แป้งถาม


“ผมจะไปตามหาเปรี้ยว ผมรอไม่ไหวแล้ว”วินหงุดหงิดไปจนเผลอกระแทกเสียงใส่พี่แป้งแต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจสถานการณ์ดี


“มึงไปตอนนี้ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร”ต้นบอก วินเฟวขึ้นทันทีที่ต้นพูดจบ


“แต่กูไม่อยากรอแล้ว ไอ้เหี้ยนั้นมันไม่ติดต่อกลับมาหรอก!”ต้นลุกขึ้นจ้องหน้าวิน


“แล้วมึงรู้เหรอว่าเปรี้ยวอยู่ที่ไหน ถ้าไม่รู้ก็อย่าสะเออะไปไหนดีกว่า”


“ไอ้ต้น!!


“พอได้แล้วทั้งคู่เลย นั่งลง!”วิรัชเป็นผู้เอ่ยทำให้ทั้งสองยอมนั่งลง


Rrrrrrrrrrrrrrrr


วินคว้าโทรศัพท์ เป็นเบอร์แปลกเขารับและอีกฝ่ายเปิดวีดิโอคอล


[สวัสดีเพื่อนวิน] พอเห็นหน้าของคนที่โทรเข้ามาเขาก็เดือดขึ้นมาทันที


“มึงเอาเปรี้ยวไปไว้ไหน!!”วินตะคอกใส่โทรศัพท์ด้วยความโมโห แป้งและต้นต่างมาหาวินและมองไปที่โทรศัพท์


[จุ๊ๆๆๆ อย่าเพิ่งรีบสิ กำลังจะบอกอยู่นี่ไง ก่อนจะบอกกูมีอะไรให้มึงดูด้วย]เจาหัวเราะแล้วหมุนกล้องไปหาร่างขาวๆแดงๆที่นอนอยู่บนเตียง


“เปรี้ยว”วินร้องชื่อเปรี้ยวออกมาอย่างเจ็บปวด เขาเห็นร่างบางไร้เสื้อผ้า ตามตัวมีรอยกัดรอยดูด และไอ้เปรี้ยวร้องไห้ วินกำโทรศัพท์แน่น แป้งกัดฟันกรอดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ต้นเองก็เดือดไม่แพ้กันเขากำหมัดแน่น


[เปรี้ยวทักทายผัว เอ้ย...อดีตผัวหน่อยสิ ฮ่าๆๆๆ] ภาพของเปรี้ยวในจอโทรศัพท์นั้นเจ็บปวด ไม่กล้ามองโทรศัพท์ที่จ่อมาใกล้ๆ


[//กูขอโทษ ฮึก...ฮื่อ...ขอโทษ...ฮื่อ....//] เสียงเปรี้ยวแหบพร่า พร้อมกับสะอื้น วินน้ำตาไหลกัดฟันกรอด มือที่ถือโทรศัพท์กำจนสั่น จนกลัวว่าเขาจะบีบเละคามือไปเสียก่อน


[หึหึ มาหากูที่ตึกกำลังสร้างในซอยXXX พาพี่สาวมันมาด้วยนะ เหอะ]


[อ้อ...อีกอย่าง กูให้สามคำกับเมียมึงเลยว่า “แน่น ชิบ หาย”] ปลายสายตัดไป


“โว๊ย!!!


เพล้ง!


ความอดทนขาดผึง วินปาโทรศัพท์ลงพื้นแตกกระจาย ไม่ไหวแล้ว เขาจะไม่ทนแล้วถ้าวันนี้ไอ้เจามันไม่ตายอย่ามาเรียกเขาว่าวินเลย!


วินหยิบกุญแจรถแล้วลุกวิ่งไปที่โรงจอดรถของบ้าน มันกล้ามากที่มาทำกับคนที่เขารักแบบนี้ เขาจำได้ ใบหน้าที่เจือด้วยน้ำตา ดวงตาที่แดงก่ำและบวม ภาพนั้นโคตรบีบรัดหัวใจของเขาเลย อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเปรี้ยวกูกำลังไป วินคิดทว่าก่อนที่ตัวเขาจะถึงรถ ร่างของต้นมาบังไว้เสียก่อน


“กูขับเอง ขืนมึงขับ ได้ไปช่วยเปรี้ยวแค่วิญญาณแน่”วินมองหน้าต้น ไม่มีเวลาคิดแล้วเขาโยนกุญแจให้ต้นแล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับ แป้งตามมาติดๆและเข้าไปนั่งเบาะหลัง


“พี่แป้งอยู่ที่นี่ มันอันตรายเกินไป”


“อย่ามาห้ามฉัน! นั่นน้องชายฉันนะ”วินรู้ว่าเขาไม่มีทางห้ามแป้งได้จึงพยักหน้าให้ ทั้งสองพยักหน้าให้กันแล้วต้นก็ออกรถ


.


.


.



.


“วู้ววววว”เจาโห่ร้องอย่างสะใจที่เห็นหน้าของคนทั้งสามในโทรศัพท์ก่อนที่มันจะตัดไป เจาเดินมาหาเปรี้ยวและกระชากผมให้เปรี้ยวเงยหน้าขึ้น


“รออีกนิดนะ เดี๋ยวไอ้วินก็จะมาหามึงแล้ว แล้วพวกมึงก็จะมีความสุขกัน ในนรกไงล่ะ!!!”เจาผลักหัวเปรี้ยวอย่างแรกงจนกระแทกกับเตียงแข็งๆแล้วลงไปด้านล่างเพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญ
 

ต้นขับรถมาถึงสถานที่นัดหมายพอดี วินรีบกระโดดลงจากรถแล้วตรงเข้าไปด้านใน แป้งเองก็เช่นกัน ต้นโทรหาวิรัชเพื่อบอกว่าเขามาถึงแล้วและให้วิรัชประสานงานกับเพื่อนเขาที่เปนตำรวจให้นำกำลังมาที่นี่ได้เลย
 

พรึบ


ชายฉกรรจ์สามคนดูเหมือนคนงานก่อสร้างที่มาพร้อมกับอาวุธในมือไม่ว่าจะเป็นมีดหรือไม้หน้าสาม


“กรี๊ด!!!”แป้งร้องพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบไม้หน้าสามที่ฟาดมาที่ตัวก่อนจะเตะท้องของชายก่อสร้างคนนั้นออกไปและเหมือนว่าการกระทำของชายคนนั้นจะกระตุ้นให้เพื่อนอีกสองลงมือ วินหลบมีดที่พุ่งมาแล้วปล่อยหมัดใส่หน้ามัน หักข้อมือให้มีดหลุดและถีบออกไป ต้นเข้ามาช่วย


“พี่แป้งรีบไปหาเปรี้ยวเดี๋ยวผมกับไอ้ต้นจะกันพวกนี้ให้”วินบอกแล้วเตะคนที่วิ่งเข้ามา แป้งเองเมื่อเห็นช่องว่างจึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไป ไม่นานชายสามคนก็สลบเหมือดคาพื้น วินหันไปมองแป้งเห็นร่างของเธอค่อยๆเดินลงมาก่อนจะตามมาด้วยกระบอกปืนดำเงาที่ขยับตามลงมา เจาค่อยๆเดินช้าๆจ้องมองหน้าของแป้งอ้วยแรงอาฆาต


ปัก!


แป้งถูกปืนตบเข้าที่หัวล้มลงไปวินทำท่าจะพุ่งไปหาแป้งทว่าปลายกระบอกปืนชี้มาทางเขา


“แหม่ ใจร้อน”น้ำเสียงยียวนกวนประสาททำให้วินชักจะหมดความอดทน


“มึงเอาเปรี้ยวไปไว้ไหน”วินพูดลอดไรฟัน ภาพของเปรี้ยวในจอโทรศัพท์ทำให้เขาเลือดขึ้นหน้า


“หึหึ...อยู่ข้างบนไง นอนสลบเหมือด หมดแรงหลังจากที่กูพาขึ้นสวรรค์”


“ไอ้เจา!!!”วินพุ่งตัวเข้าไปหาเจาแต่ต้นคว้าคอเสื้อเอาไว้


“อ๊ะๆๆๆ”เจาจ่อกระบอกปืนมาที่หัวของวิน ร่างสูงค่อยๆก้าวถอยหลังไประยะหนึ่ง


ผลัวะ!!


แป้งลุกมาหยิบไม้ที่ชายสามคนก่อนนั้นถือมาฟาดเธอ และค่อยๆเดินไปฟาดหัวของเจาอย่างแรงจนเจาเซแต่ทว่าแรงของผู้หญิงที่ตัวสั่นไม่อาจะทำให้เขาล้มลงไปได้ แต่แค่มึนๆเท่านั้น ต้นกระแทกเข่าใส่เจาจนล้มลงกับพื้นตัวงองุ้มด้วยความจุก


“วินมึงกับพี่แป้งขึ้นไปหาเปรี้ยว เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง”ต้นว่าแล้วเตะเจาไปอีกทีหนึ่ง วินวิ่งเข้าไปหาแป้งแล้วพาร่างของหญิงสาวขึ้นบันไดไปพวกเขาใช้เวลากว่าห้านาทีกว่าจะเจอห้องที่เปรี้ยวนอนเปลือยเปล่าอยู่


“เปรี้ยว!”ทั้งวินและแป้งร้อง วินรีบวิ่งแล้วถอดเสื้อนอกของตัวเองคลุมร่างบางเอาไว้


“ฮึก...วิน ฮื่อ...ขอโทษ...กูขอโทษ ฮึกๆ”เปรี้ยวโผเข้ากอดร่างหนา แป้งมองสภาพของน้อยชายด้วยน้ำตานองหน้า


“ไม่เป็นไรเปรี้ยวไม่เป็นไร”วินเช็ดน้ำตาที่ใบหน้าสวยแล้วอุ้มร่างบางขึ้น


“กูสกปรกแล้ววิน กู....กู...มัน ฮึก...กู”


“อย่าพูดออกมานะเปรี้ยวอย่าพูด ไม่เอาครับไปกลับบ้านกัน ลืมเรื่องนี้นะ”


ปัง!!


“ไม่มีใครได้กลับไปไหนทั้งนั้น!!



******เค้าขอโทษษษษษษ ใครหลายคนอาจจะผิดหวังนิดนึง 555 บังเอิญคนแต่งแม่งโรคจิต เหอๆ ขอโทษนะคะที่มาอัพให้อย่างช้าเลย บังเอิญเพิ่งตายแล้วฟื้น ไม่สบายนอนหลับเป็นตายเพิ่งตื่นเมื่อ ทุ่มนึง แล้วช่วยงานแม่จนดึกว่าจะได้มาอัพ งื้อออออ อีกอย่าง

โคตรเจ็บใจ คือพิมพ์เอาไว้แล้วโน้ตบุ๊กมีปัญหา ต้องรีเครื่อง แล้วรู้อะไรมั้ย แม่งหายจ้าาาาาาา โคตรอยากปาโน้ตทิ้งเหอะ นั่งพิมพ์ใหม่ T^T

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ฝนตก ก็อย่าไปเล่นน้ำฝนเหมือนพาย เหอะๆๆ อย่าทำอะไรจนลืมทานข้าวน๊าาา นี่โรคกระเพาะก็กลับมาอีกละ เป็นห่วงค้าาา

Shira kuma

1,012 ความคิดเห็น

  1. #612 NU Amp Mee (@natthanicha_2544) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 10:16
    ไรท์เป็น หญิง หรือ ชายเนี่ย
    #612
    0
  2. #599 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 14:47
    สี่นัด หวังว่าจะเป็นของตำรวจนะ
    #599
    0
  3. #335 nana_na (@iewzaja) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 18:14
    ทำไมเปรี้ยวต้องโดนข่มขืนด้วยอะ เสียใจ งื้อๆๆ
    #335
    0
  4. #334 Amornrat Seekuncha (@amornratzaaa) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 05:34
    สงสารเปรี้ยวอ่ะ เจาแกชั่วมาก มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #334
    0
  5. #332 apple_72 (@piyapa72) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 23:29
    เศร้า อ่ะ เจามึงแม่ง!!!!!!เลวสัสทำไปได้มีเรื่องอะไรกันว่ะงาะๆๆๆๆอยากรู้ ไรท์ทำค้างมาต่อเลยยยยคึคึ
    #332
    0
  6. #329 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 19:59
    โห ยังไงต่อฟะเนี่ย อิเจา ไม่ตายดี นี่คือสิ่งที่รู้ 5555
    #329
    0
  7. #327 Jamiizdj (@jamiizdj) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 18:26
    มันไม่ใช่อ่ะ...
    #327
    0
  8. #326 NU Amp Mee (@natthanicha_2544) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 16:43

    ไรท์ใจร้าย ทำร้ายเปรี้ยวได้ลงคอ แต่ก็สะใจดี หนุกๆกำลังเขมข้นเลย 5555555 แล้วใครเปิดประตูว่ะเนี่ย โอ๊ยยยยลุ้น มากต่อเร็วๆน่ะค่ะไรท์ผู้น่ารัก
     

    #326
    0
  9. #325 Lippylionnn (@natadeeii) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 12:59
    งืออออออ ร้องไห้เลยอะ เสียใจ โอ้ยยย เสียใจ ฮือออออออ
    #325
    0
  10. #324 Da Darachay (@special_da) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 11:08
    จะร้องไห้อะ..
    #324
    0
  11. #323 Mamocha (@mamocha) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 00:40
    ค้างงงง มาต่อเร็ววววว 
    #323
    0