กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 60 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 33 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.พ. 59





กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 33





[พี่แป้งผู้หวงน้องชายเจ้าค่าาาา]
 

กลิ่น....กลิ่นนี่มัน....โรงพยาบาลเหรอ

“....ขอบคุณครับหมอ”เสียงทุ้มนี่....

“วิน.....วิน”เปรี้ยวพึมพำชื่อของคนที่ตัวเองนิดถึงเป็นคนแรกดวงตากลมยังไม่ลืมขึ้น

“ตื่นแล้วเหรอเปรี้ยว เป็นไงบ้าง”วินที่เพิ่งจะคุยกับหมอเรื่องอาการของคนรักรีบหันมาแล้วเดินมาที่เตียงเพราะได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง เปรี้ยวสลบไปสองวันเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง ดวงตากลมค่อยๆลืมขึ้นแล้วกระพริบตาทว่า...

!!

“วิน! ทำไมกูมองอะไรไม่เห็น วินมึงอยู่ไหนอ่ะ กูมองไม่เห็น วินกูมองไม่เห็น”เปรี้ยวร้องขึ้นพยายามมองแต่สิ่งที่เห็นก็แค่ความืด มือเรียวปัดป่ายไปรอบวินเม้มปากแล้วเข้ามากอดร่างเล็กเอาไว้จับมือไม่ให้เปรี้ยวคลำไปรอบทิศ

“กูอยู่นี่เปรี้ยวกูอยู่นี่”วินกอดร่างบางเอาไว้ เปรี้ยวสะอื้นไห้ออกมา

“ทำไมมันมืดอ่ะวิน ฮึก...กู...กูมองไม่เห็นหน้ามึง ฮึก”

“เปรี้ยว มึงใจเย็นๆก่อนนะ ใจเย็นๆก่อน”วินจูบหน้าผากมนแล้วรั้งหัวของเปรี้ยวมาซบไหล่ข้างที่ไม่ได้พันแผล ตัวของเปรี้ยวสั่นเบาลงและนิ่งไป

“พี่แป้งอยู่ไหน”เปรี้ยวถามออกมา

“ลงไปซื้อของครับเดี๋ยวมา”วินว่าแล้วนั่งกอดเปรี้ยวอยู่อย่างนั้นจนกระทั้งแป้งที่มีผ้าพันหัวเอาไว้และใส่เฝือกแขนเอาไว้ด้วยพ่อกับแม่และพ่อของวินก็เดินเข้ามาพร้อมกัน

“เปรี้ยว”ทันทีที่เห็นน้องชายตัวเองตื่นมานั่งสาวเจ้าก็รีบเดินเข้ามาหาจนวินต้องถลาไปประคองกลัวว่าจะล้มไปซะก่อน แป้งกอดน้องชายและหอมแก้มซ้ายขวาอย่างคิดถึง

“พี่แป้ง....ตาเปรี้ยว”เปรี้ยวพูดขึ้นเบาๆ ทั้งห้องเงียบ พ่อกับแม่ของเปรี้ยวเดินเข้ามาหาร่างเล็กที่อยู่บนเตียงคนไข้ แม่น้ำตาซึมจนพ่อต้องกอดไหล่เอาไว้ผู้เป็นแม่กอดลูกชายบุญธรรมแน่นแล้วผละออกมา

“เปรี้ยวตาบอดใช่มั้ยฮะ ทำไมทุกคนเงียบล่ะ เปรี้ยวอยากรู้”เปรี้ยวมองออกไปเหม่อลอยเพราะว่ามองไม่เห็นใคร

“ฮึก...เปรี้ยวเตรียมใจฟังแล้วฮะ”วินจับมือเปรี้ยวแล้วบีบเบาๆ

“หมอบอกว่าแกได้รับแรงกระทบกระเทือนอย่างแรงจนมีผลให้เส้นประสาทเกี่ยวกับดวงตาหยุดทำงานไปชั่วขณะ ตอนนี้หมอกำลังหาทางรักษานะ”แป้งอธิบาย

“มีทางหายนะลูก อย่าคิดมาก”แม่ว่า เปรี้ยวพยักหน้าบีบมือของวินกลับแล้วยิ้มบางๆ บอกว่าเขาเข้มแข็งเขารับได้สบายมากเรื่องแค่นี้ แต่ในใจโคตรไม่โอเคเลย แป้งต้องกลับเข้าห้องของตัวเองไปพักพ่อกับแม่ของเปรี้ยวก็กลับบ้านพร้อมกับวิรัชส่วนพี่แป้งนางบอกว่าอยู่คนเดียวได้ ไม่ได้เป็นอะไรมากอันที่จริงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วด้วยแต่พ่อบอกให้นอนพักต่ออีกหน่อยให้แน่ใจ เธอก็เลยให้พ่อแม่กลับบ้าน

วินเองก็เย็บที่คิ้วและเกือบจะได้เข้าเฝือกแต่โชคดีกระสุนไม่ได้จุดสำคัญ ร่างสูงนั่งอยู่บนเตียงเดียวกันกับเปรี้ยวโดยที่ร่างบางนอนพิงอกแกร่งอยู่

“วิน”

“หืม?”

“ถ้ากูไม่หาย มึงไปจากกูได้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องบอกกูถ้าอยากไปก็ไปได้เลย”

“พูดอะไรออกมาน่ะเปรี้ยว”วินทำเสียงดุ

“กู...ตาบอดแล้วนะ มึงอยากจะคอยดูแลกูตลอดเวลารึไง อีกอย่าง....ร่ายกายกูมันก็สกปรก....สกปรกเกินไปสำหรับมึง”เปรี้ยวว่า วินบีบไหล่เล็กจนเปรี้ยวต้องขืนตัวเพราะเจ็บ

“อย่าพูดแบบนี้ให้กูได้ยินอีกนะ ครั้งนี้กูจะถือว่ามึงไม่เคยพูด”วินว่าเสียงเย็น เปรี้ยวเม้มปากกลั้นน้ำตาแม้ว่าจะลืมตาได้แต่รอบข้างก็มืดมองอะไรไม่เห็นมืดจนน่ากลัว สัมผัสเย็นๆที่ริมฝีปากทำเอาเปรี้ยวสะดุ้งนิดๆ มือเย็นๆของวินจับคางไม่ให้ใบหน้าสวยหันไปไหนมืออีกข้างก็รั้งท้ายทอยเอาไว้ เปรี้ยวเม้มปากไม่ยอมเปิดให้ลิ้นชื้นได้เข้าไปสัมผัสลิ้นชื้นๆจึงได้แต่เลียริมฝีปากบางอยู่อย่างนั้น สายน้ำอุ่นๆที่ไหลโดนใบหน้าคมทำให้วินรู้ว่าเปรี้ยวมันร้องไห้ ร่างสูงผละใบหน้ามาและรั้งหัวกลมให้ซบที่อกเขา

“เปรี้ยวที่กูรักมึงไม่ใช่เพราะร่างกายมึงปกติ แต่กูรักมึงเพราะมึงเป็นมึง ไม่ว่ามึงจะเป็นยังไงกูก็รักมึงเข้าใจมั้ย”เปรี้ยว่ายหัวรัวๆที่แผ่นอกกว้าง วินถอนหายใจแล้วลูบหลังเพราะรู้สึกว่าร่างเล็กตัวสั่น

“มึงบอกว่ามึงสกปรกกูนี่แหละจะทำให้มึงสะอาดเหมือนเดิม เลิกคิดมากนะครับ”

“ฮื่อ....ฮึก..”เสียงสะอื้นดังเป็นคำตอบวินลูบหัวเปรี้ยวเบาๆ เปรี้ยวสะอื้นแล้วพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่เสียงที่อ่อนโยนและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้เขาหยุดไม่ได้ วินก้มจูบร่างเล็กอีกครั้งคราวนี้เปรี้ยวยอมเปิดปากรับลิ้นของเขาส่งมองจูบที่อ่อนโยนให้กัน เขารู้ว่าเปรี้ยวเสียขวัญขนาดไหน เจอแต่เรื่องที่ไม่ดีๆเข้ามาถี่ๆแบบนั้น และเขาจะไม่ยอมทำแบบนั้นอีกแล้วไม่มีทาง

“อื้อ.....ฮึก....อย่า”เปรี้ยวร้องเบาๆร่างหนาก็เพิ่งรู้สึกตัวรีบผละออกมาเขา....ถอดเสื้อของเปรี้ยวไปซะแล้ว เปรี้ยวตัวสั่นแล้วกอดตัวเองแน่น ความรู้สึกเมื่อ ตอนนั้นมันแล่นเข้ามาจนเขากลัว

“กูขอโทษ”วินพูดเสียงอ่อยแล้วใส่เสื้อกลับคืนให้ก่อนจะลุกออกมาสูดหายใจเข้าออก

“เดี๋ยวกูไปดูพี่แป้งแป๊บนึงนะ”วินว่าแล้วทำท่าจะเดินออกไปทว่าแขนเรียวที่ปัดป่ายจนจับชายเสื้อเขาไว้ได้รั้งเอาไว้

“รีบกลับมาอยู่กับกูนะ กู ไม่อยากอยู่คนเดียว”เปรี้ยวบอก วินยิ้มแล้วขยี้ผมนิ่ม

“เดี๋ยวรีบมาครับ”จบคำพูดเปรี้ยวก็ปล่อยมือจากชายเสื้อวินมองร่างเล็กแล้วเดินออกจากห้องเจอแป้งอยู่หน้าห้องพอดี

“ผมกำลังจะไปหา พี่แป้งเดินออกมาทำไมเนี่ย”วินถามเสียงดุนิดๆ

“ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้นะยะ ฉันดูแลตัวเองได้ ไอ้เปรี้ยวเป็นไงบ้าง”แป้งถามก่อนจะถูกวินพาเข้าห้องพักที่อยู่ข้างห้องของเปรี้ยว

“สภาพจิตใจไม่ค่อยดีหรอกครับ ผมว่าจะไปคุยกับหมอเรื่องที่จะออกจากโรงพยาบาล”วินบอกแล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงของแป้ง

“ก็ดีฉันจะพาไอ้เปรี้ยวกลับบ้าน”จบคำของหญิงสาววินเบิกตากว้างแล้วรีบร้องห้าม

“เห้ย พี่แป้งทำงั้นไม่ได้นะ”

“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ แกดูแลเปรี้ยวมันไม่ดี”

“ผมขอแก้ตัวได้มั้ย”ว่าถามเสียงอ่อย แป้งเหล่ตามองน้องเขยที่ทำหน้าอ้อนๆเหมือนลูกหมาขอนมแม่

“ไม่!”แป้งพูดเด็ดขาด เธอสงสารน้องทำไงได้ ไอ้วินแกมันโง่เองที่ไม่สนใจมันตอนนั้น

.

.

.

.

“พี่เปรี้ยววววว”เสียงสดใสของเด็กสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่วิ่งเข้ามาหาเปรี้ยวที่เตียง

“อลิสเหรอ?”เปรี้ยวถาม อลิสรู้เรื่องของเปรี้ยวแล้วเลยมาเยี่ยม จัสแฟนอลิสก็นั่งรอที่โซฟาในห้อง

“ค่ะ ดีใจจังพี่เปรี้ยวจำอลิสได้ด้วย”

“พี่ตาบอดนะได้ความจำเสื่อม”อลิสเม้มปากอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ

“อย่าคิดมาน๊าพี่เปรี้ยวอลิสขอกอดหน่อยๆ”แล้วสาวเจ้าก็กอดเปรี้ยวเอาไว้ พอดีกับที่วินเปิดประตูเข้ามา

“อลิสทำอะไร”วินพูดแล้วก้าวเท้ายาวๆ อลิสหัวเราะคิกคักแล้วไม่ปล่อยก่อนจะกดจมูกฝังกับแก้มเนียนของเปรี้ยวด้วย วินหรี่ตามองอลิสกับเปรี้ยวที่ยิ้มๆแต่ไม่ได้ขัดขืนเด็กสาว แม้ว่าเปรี้ยวจะมองไม่เห็นแต่ก็พอเดาได้แหละว่าวินมันทำหน้ายังไง

“อลิส เยอะ”จัสพูดแค่นั้นแล้วจ้องเขม็ง อลิสหัวเราะร่า เปรี้ยวยิ้มขำๆ เด็กสาวผละไปหาแฟนทอมแล้วหอมแก้ม วินจับมือเปรี้ยวเขาดีใจนะที่เห็นมันยิ้มได้แบบนี้

“เป็นไงมั่งอ่ะพี่วิน หมอว่าไง”อลิสถาม

“ความจริงวันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ แต่พ่อของเปรี้ยวอยากให้อยู่อีกสักคืนพรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน”วินตอบแล้วยื่นน้ำให้เปรี้ยวดื่มเพราะเปรี้ยวไอแห้งๆออกมา

“ค่า อลิสก็เป็นห่วง ตกใจมากเลยตอนรู้ข่าว แล้วแผลที่ไหล่เป็นไงบ้างคะ”อลิสถามขึ้น

“เจ็บสิ แต่เดี๋ยวคงหายแล้วล่ะ”วินตอบคุยกันไปได้สักพักอลิสก็กลับแล้วหมอก็เข้ามาตรวจอาการของเปรี้ยว วินกลับเข้าห้องพักของตนไปเพราะต้องล้างแผล

“ยังไม่ตอบสนองนะครับ”หมอพูดหลังจากเอาไฟฉายส่องตาของเปรี้ยวมันไม่กระดุกกระดิกเลย

“ผมจะกลับมามองเห็นมั้ยฮะ”เปรี้ยวถามดวงตาเหม่อลอยไม่มองหน้าหมอ

“มีโอกาสครับ”หมอตอบแล้วยิ้มให้แม้เขาจะรู้ว่าเปรี้ยวไม่เห็นรอยยิ้มก็ตาม ทางด้านวินพยาบาลสาวกำลังแกะผ้าพันแผลที่ไหล่หนา หล่อนหันมาสบตาของวินหลายครั้งแล้วยิ้มให้

“ขออนุญาตินะคะ”หล่อนว่าแล้วขยับขึ้นมานั่งบนเตียงข้างๆวิน นิ้วเรียวสัมผัสเบาๆที่ไหล่แกร่ง หล่อนค่อยๆล้างแผลให้วินช้าๆเหมือนจะยืดเวลา ประตูห้องเปิดขึ้นแล้วเปรี้ยวก็นั่งรถเข็นที่พยาบาลสาวเข็นเข้ามาให้

“ถ้าฉันลงแรงไปขอโทษด้วยนะคะ”เสียงหวานพูดบอกเปรี้ยวได้ยินเสียงนั้นแล้วชะงักกึก ทำไมต้องดัดเสียงหวานขนาดนั้นด้วยวะ ถึงจะได้ยินแค่เสียง ถึงจะรู้ว่าวินกำลังทำแผลและแน่นอนว่าพยาบาลต้องทำแผลให้แต่มันก็อดไม่ชอบป่ะวะ

“ครับ ทำไมมาห้องนี้ล่ะเปรี้ยว”วินถาม พยาบาลเข็นเปรี้ยวมาข้างเตียง มือเรียวคว้าไปมาวินเอื้อมมือไปจับมือเล็กเอาไว้ เปรี้ยวจับมือวินแน่นวินบีบเบาๆ

“ไม่อยากอยู่คนเดียว”เปรี้ยวว่า

“เดี๋ยวกูก็เข้าไปหาอยู่ดีถ้าทำแผลเสร็จ”วินว่าแล้วบีบมือร่างเล็กเล่น

“ทำไมทำแผลนานจังอ่ะ”เปรี้ยวถามเสียงกระเง้ากระงอด วินขำเบาๆแล้วหันไปบอกให้พยาบาลทำแผลให้ตัวเองเร็วๆ เปรี้ยวได้ยินพยาบาลคนที่เข็นเขาเข้ามาดุพยาบาลที่ทำแผลให้วินด้วยว่าขึ้นไปนั่งบนเตียงคนไข้ทำไม ห๊ะ ถึงกับขึ้นเตียงเลยเหรอ!

“เสร็จแล้วค่ะ”หล่อนบอกแล้วมองเปรี้ยวและวินเหนื่อยใจ พอจะเข้าใจสถานะของทั้งคู่ ทำไมผู้ชายหล่อๆต้องกินกันเองด้วยวะชะนีปวดใจ

“ขอบคุณครับ”วินว่าแล้วรอให้พยาบาลออกไปจนหมดแล้วดึงแขนร่างเล็กให้มานั่งบนเตียงแล้วกอดร่างเล็กแต่เปรี้ยวขืนตัว

“อ้าว....งอนไรกูอ่ะ”วินถามแล้วพยายาบดึงตัวเปรี้ยวมากอดแต่เปรี้ยวปัดมือผลักร่างหนางอนๆ แต่ด้วยความที่มองไม่เห็นมือเล็กปัดใส่แผลอย่างแรง

“โอ๊ย”วินจับไหล่ตัวเอง ถึงจะโดนไม่แรงมาก แต่แผลโดนยิงนะครับ สองจุดใกล้ๆกันด้วย เปรี้ยวได้ยินเสียงร้องของวินก็ทำหน้าเลิกลั่กคล่ำมือไปมา

“วะ...วิน เป็นอะไรอ่ะ กู...กูทำอะไรเหรอ”เปรี้ยวว่าเสียงสั่น

“มือมึงปัดโดนแผลกูแต่ไม่เป็นไรมากหรอก”วินบอกแล้วยิ้มเมื่อร่างเล็กกอดเขาหลวมๆ

“ขอโทษนะ”

“หึหึ ต้องมีการไถ่โทษแล้วล่ะ”วินพูดยิ้มๆ เปรี้ยวเม้มปากแล้วคลำมือไปทั่วใบหน้าคมก่อนจะโน้มใบหน้าริมฝีปากนุ่มแตะโดนที่คาง เปรี้ยวส่งเสียงฮือๆ ในลำคอเมื่อได้ยินเสียงวินหัวเราะ ก็มันมองไม่เห็นนี่หว่า วินรั้งใบหน้าหวานไว้แล้วเป็นฝ่ายจูบเอง

วันต่อมา

วินเข้ามาเปลี่ยนชุดให้เปรี้ยวเพราะวันนี้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ร่างสูงติดกระดุมเสื้อให้เปรี้ยวที่นั่งฟังเพลงจากไอพอดของวินอยู่ ใบหน้าหวานมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยก่อนจะจับไหล่หนา

“มีอะไรเหรอ”วินถาม

“วินแล้วต้น...เป็นไงบ้าง”เปรี้ยวถามเสียงแผ่วเขาคิดอยู่นานว่าจะถามดีมั้ยแต่ด้วยความที่เป็นห่วงก็ตัดสินใจเอ่ยถาม วินก้มหน้ามองเปรี้ยวแล้ววางมือลงบนหัวกลมๆแล้วขยี้เบาๆ

“ไอ้ต้นมัน....ไม่ได้อยู่ในประเทศไทยแล้ว”

“หืม...หมายความว่ายังไง”

“เดี๋ยวไว้เล่าให้ฟังแล้วกันนะ”วินว่า ไม่ทันที่เปรี้ยวจะพูดอะไรประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับพ่อแม่ พี่แป้งและพ่อของวิน

“ดีใจมั้ยจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ”วิรัชว่าแล้วลูหัวเปรี้ยว เปรี้ยวยิ้มบางๆแล้วพยักหน้า

“แกกลับบ้านกับพี่เลยนะเปรี้ยว”แป้งพูดขึ้น วินมองหน้าแป้งล้วส่งสายตาหงอยๆไปให้ เขาไม่อยากห่างจากไอ้เปรี้ยวอีกแล้ว

“ทำไมล่ะฮะ”เปรี้ยวถามวินจับมือเปรี้ยว

“ฉันจะดูแลแกเอง ไม่ต้องมาร้องไห้ด้วย”แป้งว่าแล้วนั่งลงข้างๆน้องชาย เปรี้ยวบีบมือของวิน

“แต่เปรี้ยว...”

“บังคับน้องทำไมยัยแป้ง เดี๋ยวเถอะ”แม่ดุแป้งทำหน้างอ เธอรักน้องไม่อยากเห็นมันเจ็บมันปวดอีกนี่นา

“ก็วินมันดูแลน้องแป้งไม่ดีอ่ะแม่ พ่อคะพ่อก็เห็นด้วยกับแป้งใช่มั้ย”เมื่อเห็นว่าแม่ไม่โอเคเลยหันไปหาพ่อ

“ให้เปรี้ยวเลือกเถอะ”พ่อว่า วินยิ้ม

“ว่าไงเปรี้ยวจะอยู่กับไอ้วินหรือว่ากลับบ้านกับพ่อแม่กัน”อือหือ....เหมือนว่าจะอนุญาตแต่ที่พ่อพูดมาแบบนี้เอาซะเปรี้ยวอึกอักเลย

“คุณอย่ากดดันลูกได้มั้ย”แม่หันไปดุพ่อแล้วเดินเข้ามาหาเปรี้ยว

“อยากอยู่กับวินใช่มั้ยลูก แม่เข้าใจนะ ไม่ต้องสนใจคนแก่ขี้เหงาหรอก เราไปอยู่กับวินเถอะ ถ้าใครไม่พอใจแม่จะจัดการเอง”โประโยคสุดท้ายแม่หันไปตวัดตาใส่พ่อและแป้งจนทั้งสองสะดุ้งแล้วยิ้มแหยๆให้กัน

“ขอบคุณฮะแม่”แม่กอดลูกชายแล้วผละออกไปมองใบหน้าหล่อข้างๆเปรี้ยว

“ดูแลน้องดีๆนะวิน เราโดนทัณฑ์บนนะ ถ้าทำอีกแม่จะยึดลูกชายคืน”วิยยิ้มแล้วยกมือไหว้ขอบคุณแม่

“แม่กลับก่อนนะดูแลตัวเองด้วยเราน่ะ อย่าสร้างเรื่องให้เจ้าวินมากนะรู้มั้ย”เปรี้ยวยิ้มและพยักหน้า

“ฮะ ถ้าไอ้วินว่างผมจะให้มันพาไปหานะฮะ”

“จ้า แม่กับพ่อรักเรานะ”

“เปรี้ยวก็รักพ่อกับแม่ฮะ พี่แป้งผมฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะฮะ เดินทางปลอดภัยนะฮะ”เปรี้ยวว่า

“ฉันดูแลอยู่แล้วย่ะ แกแหละดูแลตัวเองด้วย ไอ้วินดูแลเปรี้ยวมันด้วย”

“กลับบ้านได้แล้วสองพ่อลูกนี่จะยืนอีกนานมั้ย มีปัญหาอะไรเหรอ”แม่ทำเสียงเข้ม แป้งจึงยกมือไหว้ลาวิรัชแล้วเดินตามพ่อกับแม่ไป วินถอนหายใจอย่างโล่งอกคิดว่าเขาจะต้องแยกกับมันอีกซะแล้ว

“กลับบ้านเลยมั้ย”วิรัชถาม วินพยักหน้าก่อนจะประคองเปรี้ยวเดินไปที่ลานจอดรถ





******ครบแล้วน๊าาาาา ดีใจ อิอิ ตอนแรกกะว่าจะทำเล่ม แต่มาคิดๆดูแล้วไม่เอาดีกว่า อยากให้ทุกคนได้อ่าน

อีกอย่างพายไม่มีความสามารถขนาดนั้น 555 

 



Shira kuma

1,012 ความคิดเห็น

  1. #601 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 15:04
    โอ้ยยยย เปรี้ยวหายซักทีเถอะนะ
    #601
    0
  2. #431 ngtnaj (@janngt) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 14:56
    ถ้าเปรี้ยวไม่หายตาบอดภายในตอนหน้า เค้าจะเผาเว็บเด็กดีทิ้งจริงๆนะะะะะะ
    #431
    0
  3. #405 Kongnarain Prajakjit (@tay-27) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 21:11
    มาอัพเร็วๆๆๆน่ะ. ติดตามตอนต่อไปอยู่
    #405
    0
  4. #403 arminkmimk (@armink) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 19:28
    ก็ไปอยู่ด้วยกันวินก็ดูแลดีๆนะย้ะไม่งั้นพ่อแม่เขามาทวงลูกเขาคืนแน่55555
    #403
    0
  5. #397 Peerayanun Sripet (@littlethredblack) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 14:22
    โอยยยย น่าร้ากกกกก อ่ะ เปรี้ยวไม่เป็นไรน้าาาา ยังมีวินอยู่ตรงนี้
    #397
    0
  6. #395 Da Darachay (@special_da) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 18:42
    ไรท์จ๋าาาาาา..ไม่ดราม่าได้มั้ย..พักบ้างอะไรบ้าง..แค่นี้ก็เศร้าร้องไห้ตาบวมจะแย่แล้วจร้าาาาา
    #395
    0